Loading
Marketa

CANON 2.0

CANON 2.0

De canon. Alles wat we moeten koesteren, alles wat we zeker moeten doorgeven. De films, de verhalen, de regisseurs, de sterren. Films die de identiteit van cinema hebben bepaald, mensen die ons hebben ontroerd en doen lachen, auteurs die ons hebben uitgedaagd en grenzen hebben verlegd, verhalen die ons hebben geboeid, die de mens laten zien in zijn puurste vorm: de schoonheid, de verwondering, de belevenis.

De canon van het geschreven woord groeit al eeuwenlang. Film is een jonge kunstvorm, geboren en getogen in een geglobaliseerde wereld. De eerste films werden over de hele wereld gedraaid, en getoond. Toen film een herkenbare vorm kreeg, werd die overal geadopteerd.

Toen film een industrie werd, was die globaal van omvang. De canon van de cinema zal zich niet beperken tot de Noord- Atlantische regio. Cinema uit Azië, Oost-Europa, het Midden- Oosten en de Maghreb, Sub-Saharaans Afrika en Latijns- Amerika – de zoektocht kent geen grenzen.

Het besef van de nood aan een filmcanon is langzaam gegroeid. Film was vergankelijk en veel is verloren gegaan. Maar toen het filmhistorische belang erkend werd, is er een rijke registratie van noodzakelijke’ werken ontstaan.

De canon is meer dan een lijst – het is een web van films uit verschillende continenten met dwarsverbindingen op inhoudelijk en vormelijk vlak.

CANON 2.0 tracht net deze oefening te maken: verbanden leggen tussen bestaande canonieke werken en cinema die buiten de grenzen van de aangenomen canon leeft. Want de canon verrijken, houdt in dat we deze niet aan de kant schuiven maar bijdragen aan de schoonheid ervan.

Marketa Lazarová, een Tsjecho-Slovaaks epos van František Vláčil, opent de reeks en we koppelen dit werk meteen aan Sergio Leones Once Upon a Time in the West. Araya, een documentaire van de Venezolaanse Margot Benacerraf, deelde de kritiekprijs in Cannes in het wonderjaar 1959 met Hiroshima, mon amour. Poëtische beelden vergezeld door poëtische woorden. Dat is ook wat de Iraanse Forough Farrokhzad deed met The House is Black, een korte maar impactvolle documentaire.

Mexicaans filmicoon Cantinflas werd door Charlie Chaplin de grootste levende komiek genoemd, maar blijft voor de niet-Spaanstalige wereld zo goed als onbekend. Vooral omdat hij naast slapstick en het clowneske ook op meesterlijke wijze taalhumor hanteerde. Around the world in 80 Days probeert Cantinflas toe te voegen aan de canon, met de focus op een rol waar hij een Golden Globe voor won. King Kong is sinds de jaren 30 een vaste noemer en voorbeeld van wat er toen al mogelijk was met special effects. Met dezelfde ernst kijken we naar het twintig jaar later gemaakte Gojira, die rubberen belichaming van de atoomangst. Beide films staan dit najaar op het programma.

CANON 2.0 krijgt een centrale plek in het nieuwe verhaal van De Cinema. Al jaren woedt het debat rond globalisering en migratie, rond de ontwikkeling van nieuwe identiteiten en de behoefte aan een nieuwe Leitkultur, rond dekolonisering, inherente vooroordelen en privileges. De Cinema wil dat debat zo breed en divers als mogelijk incorporeren in het programma. CANON 2.0 is geen stunt, geen eenmalige reeks. CANON 2.0 wordt de bestaansreden van een stadsbioscoop die zich ten dienste stelt van zijn stad.