Repeatclub herdefinieert wat het betekent om anders te zijn, en toont hoe muziek en dans een brug kunnen slaan tussen mensen, ongeacht hun achtergrond of fysieke mogelijkheden.

Repeatclub herdefinieert wat het betekent om anders te zijn, en toont hoe muziek en dans een brug kunnen slaan tussen mensen, ongeacht hun achtergrond of fysieke mogelijkheden.

Ik voel het: ik ben eindelijk klaar.
Klaar, om mij uit te spreken.
Om mij (niet) te wreken maar te verzoenen met mezelf en deze wereld.
Die van het theater,
Mijn grootste droom en diepste flater.
”Ge moet op uw bek durven gaan.”
Ik kan u beamen, dat heb ik gedaan… volgens sommigen dan.
Of ik begon gewoon te twijfelen aan wat ik kan?

Ik ben een ensemble speler.
Een deler van het podium.
En hier sta ik met mijn fucking solo.

Ik voel het: ik ben eindelijk klaar.
Klaar, om mij uit te spreken.
Om mij (niet) te wreken maar te verzoenen met mezelf en deze wereld.
Die van het theater,
Mijn grootste droom en diepste flater.
”Ge moet op uw bek durven gaan.”
Ik kan u beamen, dat heb ik gedaan… volgens sommigen dan.
Of ik begon gewoon te twijfelen aan wat ik kan?

Ik ben een ensemble speler.
Een deler van het podium.
En hier sta ik met mijn fucking solo.

Met MORTEL buigen theatermaker Dries Notelteirs en dramaturg Liesbeth De Clercq zich over dé vraag die tieners bezighoudt: hoe kan ik uniek zijn in een wereld waarin iedereen inwisselbaar lijkt? Samen met acteur Lucas Van der Vegt werpen ze een kritisch licht op hoe we aansluiting vinden bij de groep, onszelf definiëren en zoeken naar een betekenisvolle plaats in de wereld.

Ik voel het: ik ben eindelijk klaar.
Klaar, om mij uit te spreken.
Om mij (niet) te wreken maar te verzoenen met mezelf en deze wereld.
Die van het theater,
Mijn grootste droom en diepste flater.
”Ge moet op uw bek durven gaan.”
Ik kan u beamen, dat heb ik gedaan… volgens sommigen dan.
Of ik begon gewoon te twijfelen aan wat ik kan?

Ik ben een ensemble speler.
Een deler van het podium.
En hier sta ik met mijn fucking solo.

Wij zijn de Fratelli
wij zagen ons peren
ploegden door zwarte sneeuw
hadden malheuren in ons job, ons lijf of onze kop
we zaten stillekes in het donker van een straat
in een wijk waar niemand nog graag naartoe gaat

Tot op een dag
we zo hard zijn gaan zingen, spelen en zo van die dingen
dat men ons een prachtig huis leende
in het hart van de stad
waar we konden timmeren aan ons verhaal en ons lied
een thuis waar iedereen blijkbaar gewoon malkander ziet

Wanneer dacht jij voor het laatst: Ik had eigenlijk nee moeten zeggen? 

Maarten overkwam het vaak.