Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.

”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”

In een wereld van piepjes, loops en automatische processen dreigt het lichaam steeds meer op een machine te lijken. Beep Street is een cartooneske theaterervaring waarin performers dansen en spelen op het ritme van scanners, fitnessapparaten en digitale stemcommando’s. 

Met een cast van performers uit dans, fysiek theater en performance creëren regisseur Jonas Baeke en speler Jef Hellemans een poëtische botsing tussen lichaam en systeem. Geluid en beweging grijpen in elkaar als een glitchende machine, in een voorstelling die balanceert tussen bevrijding en beklemming.

Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski. 

Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski. 

Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski. 

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.

Dit is het verhaal van een baan. Een te drukke baan. Een troosteloze baan. Een zwerfvuilbaan. Een baan van verlies. Een baan van aankomst. Een baan van hoop. Een baan met dromen. Een baan vol verborgen schoonheid. Een mensenbaan.

In elke stad is er wel zo’n baan. Een baan die het verkeer de stad in en uit leidt. Een baan waar alles samen waait wat ergens anders los ligt. Een baan waar je niet wil komen, maar soms toch gewoon moet zijn.

Dit is het verhaal van een baan. Een te drukke baan. Een troosteloze baan. Een zwerfvuilbaan. Een baan van verlies. Een baan van aankomst. Een baan van hoop. Een baan met dromen. Een baan vol verborgen schoonheid. Een mensenbaan.

In elke stad is er wel zo’n baan. Een baan die het verkeer de stad in en uit leidt. Een baan waar alles samen waait wat ergens anders los ligt. Een baan waar je niet wil komen, maar soms toch gewoon moet zijn.

Fictie en realiteit, soms in een wurggreep, soms als een knuffel.

KAMP begint met een auditie. De overheid zoekt acteurs voor een promofilm. De kandidaten moeten doen alsof ze in een kamp zitten. Niemand vertelt hen wat voor kamp.

In KAMP wordt propaganda ingezet om de uitsluiting van een bevolkingsgroep te presenteren als de logica zelve. Met de glimlach, in primetime. Tegelijk zien we hoe die burgers op hun beurt verhalen verzinnen en er zo in slagen toch een eigen leefbare werkelijkheid te scheppen. Hoe klein ook.

Kan je iemand optillen aan het haar, zoals Rapunzel dat doet? Kan je een huis doen vliegen met ballonnen zoals in Up? En zo ja, hoeveel ballonnen heb je dan nodig? Zijn eekhoorns echt zo slim als Knabbel en Babbel? En bestaan er geen betere methoden om iemand op te sporen als je alleen een schoen hebt?

“Wij vragen geen plekje onder de zon, wij willen een ander strand.” - de Rooie Vlinder

In 1978 organiseerde de Gentse Rooie Vlinder, een radicale queer organisatie, de allereerste Belgische Pride in Gent. Een feest én een protest in één. Na enkele jaren spreidt de Rooie Vlinder zijn vleugels uit naar Antwerpen en Brussel. De organisatie strijdt voor gelijke rechten en speelt zo een cruciale rol binnen de LGBTQIA+-gemeenschap van toen.

Durven we over de toekomst te denken? Durven we hoopvol te fantaseren over wat komt? Of blijven we hangen in het verleden, in toekomstbeelden die ooit beloofd waren maar nooit kwamen? 

Met I’m Not Done maakt Simon Baetens een intense, speelse voorstelling over  zelfprofilering, eenzaamheid en onderweg zijn. Voor het eerst verlaat zijn drag alter ego  Electra de club en verschijnt die op het theater. Electra neemt het publiek mee op een  muzikale reis langs transformerende virtuele en emotionele landschappen. Aan de hand van  drag, muziek, video en tekst ontstaat een droomachtige wereld waarin de grenzen tussen  technologie en werkelijkheid niet langer van elkaar te onderscheiden zijn.  

“Mijn leven lang heb ik nooit een moment van onzekerheid gekend over de vraag wat Bachs meest
aangrijpende compositie is. Zonder enige twijfel de Matthäus Passion. Noch qua lengte, nog qua
ontroerende kracht is er ook maar iets dat daarmee te vergelijken valt.“ Maarten ‘t Hart

“Mijn leven lang heb ik nooit een moment van onzekerheid gekend over de vraag wat Bachs meest
aangrijpende compositie is. Zonder enige twijfel de Matthäus Passion. Noch qua lengte, nog qua
ontroerende kracht is er ook maar iets dat daarmee te vergelijken valt.“ Maarten ‘t Hart

Wanneer dacht jij voor het laatst: Ik had eigenlijk nee moeten zeggen? 

Maarten overkwam het vaak.