Wij zijn de Fratelli
wij zagen ons peren
ploegden door zwarte sneeuw
hadden malheuren in ons job, ons lijf of onze kop
we zaten stillekes in het donker van een straat
in een wijk waar niemand nog graag naartoe gaat

Tot op een dag
we zo hard zijn gaan zingen, spelen en zo van die dingen
dat men ons een prachtig huis leende
in het hart van de stad
waar we konden timmeren aan ons verhaal en ons lied
een thuis waar iedereen blijkbaar gewoon malkander ziet

Wanneer dacht jij voor het laatst: Ik had eigenlijk nee moeten zeggen? 

Maarten overkwam het vaak.