Een bezeten marionettist wil, ondanks reuma in zijn handen, nog een laatste keer schitteren op Le Grand Concours Des Marionettes et des Poupettes, met een prijzenpot van 1,5 miljoen Kronen én in aanwezigheid van de keizer. Hiervoor koopt zijn moeder hem een dwergmeisje, Zetta, die beetje bij beetje leert hoe ze Arthurs perfecte marionette kan zijn. Het is hard werken om de bewegingen van een pop perfect na te doen en de touwtjes strak gespannen te houden. Tijdens deze charade van bedrog en manipulatie groeien de autistische Arthur en de kleine Zetta beetje bij beetje naar elkaar toe.
Een mooi en intrigerend verhaal met schitterende sprookjesachtige personages en een verrassend plot. Het baadt in een macabere sfeer vol humor in de beste Tim Burton traditie.
Heerlijk onversneden figurentheater met een absolute topcast.
Een bezeten marionettist wil, ondanks reuma in zijn handen, nog een laatste keer schitteren op Le Grand Concours Des Marionettes et des Poupettes, met een prijzenpot van 1,5 miljoen Kronen én in aanwezigheid van de keizer. Hiervoor koopt zijn moeder hem een dwergmeisje, Zetta, die beetje bij beetje leert hoe ze Arthurs perfecte marionette kan zijn. Het is hard werken om de bewegingen van een pop perfect na te doen en de touwtjes strak gespannen te houden. Tijdens deze charade van bedrog en manipulatie groeien de autistische Arthur en de kleine Zetta beetje bij beetje naar elkaar toe.
Een mooi en intrigerend verhaal met schitterende sprookjesachtige personages en een verrassend plot. Het baadt in een macabere sfeer vol humor in de beste Tim Burton traditie.
Heerlijk onversneden figurentheater met een absolute topcast.
Een voorstelling boordevol humor waarin pop en poppenspeler elkaar teasen en pleasen tot een van hen toegeeft dat hij de baas is.
Heb je ooit al nagedacht over het leven van een pop? Nooit eens zelf een beslissing nemen. Nooit zelf denken. Nooit zelf kiezen. Een leven dat altijd afhangt van anderen: manipulators en poppenspelers. Je bent echt een pop als pop. Is dat fantastisch of verschrikkelijk? En wat kan een pop doen als hij zijn eigen voorstelling niet meer leuk vindt?
Deze pop besluit alles te riskeren en de rollen om te draaien. Hij gaat nu eens de poppenspelers commanderen. Hij wil zelf bepalen wat er gebeurt. De pop doet beloftes en maakt afspraken. Maar de poppenspeler heeft de macht en wil die ook behouden.
Een voorstelling boordevol humor waarin pop en poppenspeler elkaar teasen en pleasen tot een van hen toegeeft dat hij de baas is.
Heb je ooit al nagedacht over het leven van een pop? Nooit eens zelf een beslissing nemen. Nooit zelf denken. Nooit zelf kiezen. Een leven dat altijd afhangt van anderen: manipulators en poppenspelers. Je bent echt een pop als pop. Is dat fantastisch of verschrikkelijk? En wat kan een pop doen als hij zijn eigen voorstelling niet meer leuk vindt?
Deze pop besluit alles te riskeren en de rollen om te draaien. Hij gaat nu eens de poppenspelers commanderen. Hij wil zelf bepalen wat er gebeurt. De pop doet beloftes en maakt afspraken. Maar de poppenspeler heeft de macht en wil die ook behouden.
In deze opzwepende choreografie komen negen jongeren samen, elk met hun unieke kracht en kwetsbaarheid. Ze dansen de longen uit hun lijf op beats van multi-instrumentalist Dijf Sanders. Gaandeweg ontstaan nieuwe bewegingsvormen, nieuwe lichamen, nieuwe normen. Repeatclub gaat over de stuwende drive van een groep en over vrijheid vinden binnen je eigen grenzen.
Choreografe Danaé Bosman danste voor fABULEUS mee in de gelauwerde dansvoorstelling ZOOdoen ze de dingen (coproductie met hetpaleis). De voorbije jaren maakte ze verschillende dansproducties voor een jong publiek bij o.a. LAP, Theater De Spiegel en FroeFroe, waaronder ON- (FroeFroe, 2023), een creatie met danser Miguel Do Vale en acteur/danser Sander Deckx, die in een rolstoel zit. In Repeatclub onderzoekt Danaé hoe we door herhaling en samenwerking een gemeenschappelijk ritme kunnen vinden, net zoals een zwerm vogels die zich in natuurlijke harmonie door de lucht beweegt.
Repeatclub zoekt hoe we collectief kunnen bewegen en toont hoe muziek en dans een brug kunnen slaan tussen mensen, ongeacht hun achtergrond of fysieke mogelijkheden.
Aanbod voor scholen: inleidende dansworkshop
Voorafgaand aan de schoolvoorstellingen van Repeatclub biedt Passerelle in samenwerking met fABULEUS dansworkshops aan op school, geïnspireerd op de auditieworkshops waaraan de dansers van Repeatclub zelf hebben deelgenomen. Die waren niet alleen laagdrempelig maar vooral verbindend: jongeren met de meest uiteenlopende lichamen – ook jongeren in een rolstoel – vonden op de auditiedagen hun plek in de groep en kwamen samen in beweging.
Via speelse improvisatie-opdrachten ontdekken de leerlingen hoe ze zelf in beweging kunnen komen, maar ook hoe ze verschillen in bewegingsstijl kunnen overbruggen en tot een gedeeld ritme kunnen komen. Zo ervaren ze van binnenuit hoe deze voorstelling tot stand is gekomen.
De workshop wordt ontwikkeld in overleg met choreografe Danaé Bosman en zoveel mogelijk begeleid door dansers en makers die het werk van fABULEUS van binnenuit kennen.
duur 2 lesuren locatie een ruime zaal op school prijs €140 per klas + vervoerskosten van de coach meer infoscholen@destudio.com
In deze opzwepende choreografie komen negen jongeren samen, elk met hun unieke kracht en kwetsbaarheid. Ze dansen de longen uit hun lijf op beats van multi-instrumentalist Dijf Sanders. Gaandeweg ontstaan nieuwe bewegingsvormen, nieuwe lichamen, nieuwe normen. Repeatclub gaat over de stuwende drive van een groep en over vrijheid vinden binnen je eigen grenzen.
Choreografe Danaé Bosman danste voor fABULEUS mee in de gelauwerde dansvoorstelling ZOOdoen ze de dingen (coproductie met hetpaleis). De voorbije jaren maakte ze verschillende dansproducties voor een jong publiek bij o.a. LAP, Theater De Spiegel en FroeFroe, waaronder ON- (FroeFroe, 2023), een creatie met danser Miguel Do Vale en acteur/danser Sander Deckx, die in een rolstoel zit. In Repeatclub onderzoekt Danaé hoe we door herhaling en samenwerking een gemeenschappelijk ritme kunnen vinden, net zoals een zwerm vogels die zich in natuurlijke harmonie door de lucht beweegt.
Repeatclub zoekt hoe we collectief kunnen bewegen en toont hoe muziek en dans een brug kunnen slaan tussen mensen, ongeacht hun achtergrond of fysieke mogelijkheden.
Aanbod voor scholen: inleidende dansworkshop
Voorafgaand aan de schoolvoorstellingen van Repeatclub biedt Passerelle in samenwerking met fABULEUS dansworkshops aan op school, geïnspireerd op de auditieworkshops waaraan de dansers van Repeatclub zelf hebben deelgenomen. Die waren niet alleen laagdrempelig maar vooral verbindend: jongeren met de meest uiteenlopende lichamen – ook jongeren in een rolstoel – vonden op de auditiedagen hun plek in de groep en kwamen samen in beweging.
Via speelse improvisatie-opdrachten ontdekken de leerlingen hoe ze zelf in beweging kunnen komen, maar ook hoe ze verschillen in bewegingsstijl kunnen overbruggen en tot een gedeeld ritme kunnen komen. Zo ervaren ze van binnenuit hoe deze voorstelling tot stand is gekomen.
De workshop wordt ontwikkeld in overleg met choreografe Danaé Bosman en zoveel mogelijk begeleid door dansers en makers die het werk van fABULEUS van binnenuit kennen.
duur 2 lesuren locatie een ruime zaal op school prijs €140 per klas + vervoerskosten van de coach meer infoscholen@destudio.com
Mortel is een betontype verkrijgbaar door het mengen van de juiste verhouding cement, zand en water. Mortel is scheurvrij en onverwoestbaar, net als de band van een eeneiige tweeling.
De tweelingbroers Eén en Twee zijn onafscheidelijk van elkaar. Ze zien er niet alleen identiek uit, ze vullen elkaars verhaal aan. En ze verlangen hetzelfde: uniek zijn. In hun zoektocht naar onderlinge verschillen dreigen ze elkaar te verliezen. Houdt hun bondgenootschap stand? Of breken ze met elkaar?
Met MORTEL buigen theatermaker Dries Notelteirs en dramaturg Liesbeth De Clercq zich over dé vraag die tieners bezighoudt: hoe kan ik uniek zijn in een wereld waarin iedereen inwisselbaar lijkt? Samen met acteur Lucas Van der Vegt werpen ze een kritisch licht op hoe we aansluiting vinden bij de groep, onszelf definiëren en zoeken naar een betekenisvolle plaats in de wereld.
Een voorstelling voor iedereen die er graag bij wil horen, maar toch anders wil zijn.
Over de makers
Dries Notelteirs (1992°) is acteur en theatermaker. Hij speelde o.a. mee in de jeugdvoorstellingen SHOW (BRONKS), WOESTZOEKER (Theater Artemis & Antigone), JORDY (DeMannschaft) en de productie Do You Wanna Play (KVS en Mars). In 2021 zette hij zijn eerste stappen als theaterauteur met de jeugdvoorstelling 5 KILO PASCAL, een coproductie tussen BRONKS en SPINRAG festival Kortrijk.
Dramaturg Liesbeth De Clercq (1996°) ken je van de voorstellingen De Waarheid (Tuning People & Theater Stap), KAPOT (Tuning People/Karolien Verlinden & hetpaleis) en ON- (Theater FroeFroe/Danaé Bosman). Ze werkte ook al samen met Dries voor 5 KILO PASCAL.
Wegens succes slaan Notelteirs en De Clercq opnieuw hun handen in elkaar voor MORTEL.
Mortel is een betontype verkrijgbaar door het mengen van de juiste verhouding cement, zand en water. Mortel is scheurvrij en onverwoestbaar, net als de band van een eeneiige tweeling.
De tweelingbroers Eén en Twee zijn onafscheidelijk van elkaar. Ze zien er niet alleen identiek uit, ze vullen elkaars verhaal aan. En ze verlangen hetzelfde: uniek zijn. In hun zoektocht naar onderlinge verschillen dreigen ze elkaar te verliezen. Houdt hun bondgenootschap stand? Of breken ze met elkaar?
Met MORTEL buigen theatermaker Dries Notelteirs en dramaturg Liesbeth De Clercq zich over dé vraag die tieners bezighoudt: hoe kan ik uniek zijn in een wereld waarin iedereen inwisselbaar lijkt? Samen met acteur Lucas Van der Vegt werpen ze een kritisch licht op hoe we aansluiting vinden bij de groep, onszelf definiëren en zoeken naar een betekenisvolle plaats in de wereld.
Een voorstelling voor iedereen die er graag bij wil horen, maar toch anders wil zijn.
Over de makers
Dries Notelteirs (1992°) is acteur en theatermaker. Hij speelde o.a. mee in de jeugdvoorstellingen SHOW (BRONKS), WOESTZOEKER (Theater Artemis & Antigone), JORDY (DeMannschaft) en de productie Do You Wanna Play (KVS en Mars). In 2021 zette hij zijn eerste stappen als theaterauteur met de jeugdvoorstelling 5 KILO PASCAL, een coproductie tussen BRONKS en SPINRAG festival Kortrijk.
Dramaturg Liesbeth De Clercq (1996°) ken je van de voorstellingen De Waarheid (Tuning People & Theater Stap), KAPOT (Tuning People/Karolien Verlinden & hetpaleis) en ON- (Theater FroeFroe/Danaé Bosman). Ze werkte ook al samen met Dries voor 5 KILO PASCAL.
Wegens succes slaan Notelteirs en De Clercq opnieuw hun handen in elkaar voor MORTEL.
In Ik wil niet leren twee mensen van elkaar, maar willen ze dat wel?
De eerste en intuïtief weigerachtige houding van Hij en Zij wordt doorheen de voorstelling getransformeerd naar iets verbindend. Deze transformatie motiveert het jonge publiek om nieuwe uitdagingen aan te gaan. En natuurlijk niet te vergeten: wie iets leert aan de ander, leert zelf ook bij!
Ik wil niet, is de eerste voorstelling van het nieuwe gezelschap Compagnie Goné, bestaande uit Bert Haelvoet en Marianne Loots. Hun eigen jonge kinderen doen hen stilstaan bij de magie van de fantasie van een kinderbrein en hun absurde denkkronkels.
In Ik wil niet leren twee mensen van elkaar, maar willen ze dat wel?
De eerste en intuïtief weigerachtige houding van Hij en Zij wordt doorheen de voorstelling getransformeerd naar iets verbindend. Deze transformatie motiveert het jonge publiek om nieuwe uitdagingen aan te gaan. En natuurlijk niet te vergeten: wie iets leert aan de ander, leert zelf ook bij!
Ik wil niet, is de eerste voorstelling van het nieuwe gezelschap Compagnie Goné, bestaande uit Bert Haelvoet en Marianne Loots. Hun eigen jonge kinderen doen hen stilstaan bij de magie van de fantasie van een kinderbrein en hun absurde denkkronkels.
In Ik wil niet leren twee mensen van elkaar, maar willen ze dat wel?
De eerste en intuïtief weigerachtige houding van Hij en Zij wordt doorheen de voorstelling getransformeerd naar iets verbindend. Deze transformatie motiveert het jonge publiek om nieuwe uitdagingen aan te gaan. En natuurlijk niet te vergeten: wie iets leert aan de ander, leert zelf ook bij!
Ik wil niet, is de eerste voorstelling van het nieuwe gezelschap Compagnie Goné, bestaande uit Bert Haelvoet en Marianne Loots. Hun eigen jonge kinderen doen hen stilstaan bij de magie van de fantasie van een kinderbrein en hun absurde denkkronkels.
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Opnieuw adembenemende stunts, iconische slapstickhumor en meesterlijke visuele vertelkunst én geïnspireerd op waargebeurde feiten, speelt Buster Keaton een spoorwegingenieur die alles op alles moet zetten om zijn gestolen trein – én zijn grote liefde Annabelle – moet redden uit vijandige handen.
Een van de grootste klassiekers uit de filmgeschiedenis tot leven gebracht met live muzikale begeleiding.
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
