Billie en Lucas, een jong Brussels koppel, starten hun studies aan de universiteit en staan voor een jaar vol veranderingen. Hun denkbeelden over de toekomst, twijfels over relaties en verwachtingen van het volwassen leven vormen de basis voor gesprekken met vrienden en elkaar. Kind Hearts toont op een integere wijze hoe vormend maar ook onzeker (eerste) liefde kan zijn.
“Met KIND HEARTS maakten we geen documentaire over liefde maar kijken we naar een concrete liefdesrelatie, verbeelden we het contact tussen twee geliefden, Billie en Lucas. De ervaring van liefde is nauw verbonden met dat van een vertelling, in onze gedachten herscheppen we de liefde tot een avontuur. Die notie van constructie ziet zich ook weerspiegeld in de vorm van de film, gekenmerkt door een ambivalentie tussen enscenering en documentaire. Het werken aan een film heeft voor ons ook met aandacht te maken, met zorg en concentratie, zowel in de keuze van de vorm als in de verhouding tot mensen en plaatsen. Met Kind Hearts hebben we de ambitie om op een liefdevolle wijze te kijken naar hoe deze geliefden zich tot de wereld vandaag en tot elkaar verhouden.” – Olivia Rochette en Gerard-Jan Claes
Na meer dan 70 geannuleerde theatervoorstellingen van Terminator Too besloten De Studio en Robbert Vervloet om het concept van hun voorstelling om te vormen naar een kortfilm.
Jurassic Park, Pulp Fiction, Kill Bill, Batman en nog een heleboel andere blockbusters komen samen in deze film. Robbert Vervloet en Ephraïm Cielen vertolken de hoofdrollen. De bijrollen worden gespeeld door grote namen uit de Vlaamse film- en theaterwereld: Joke Emmers, Nico Sturm, Ruth Becquart, Jennifer Heylen, Jonas Vermeulen,...
Vervloet en Cielen creëren in Terminator Too - The Movie een universum waarin ze zelf de helden zijn. Met zelfgemaakte special effects, kostuums uit cornflakesdozen, tekstfragmenten uit populaire (actie)films van vroeger en nu, spectaculaire gevechtschoreografieën, stunts en een vers gecomponeerde soundtrack leggen ze de stereotiepe Hollywoodmechanismen bloot - op geheel eigen (vaak hilarische) gebricoleerde wijze. Dat allemaal gebaseerd op scènes en personages uit bekende films.
Zeven jonge vrouwen wonen samen onder hetzelfde dak, zonder dat ze daar zelf voor kozen. Met elk hun eigen levensverhaal en achtergrond, vinden ze in de opvang iets wat lijkt op een thuis. Van bij het prille begin komen we in de drukte van een meisjeshuis terecht. De meesten van hen komen uit gebroken gezinnen en vinden hier veiligheid. De directeur van het huis, Lora, doet er alles aan om ze te ondersteunen, maar conflicten zijn onvermijdelijk in deze gemengde surrogaatfamilie.
'La mif' (Frans jargon voor "de familie") is een eerlijk en openhartig portret van jonge vrouwen die, ondanks hun onzekere situatie, bruisen van levenslust. Voor dit authentieke sociale drama werkte de regisseur samen met bewoners en verantwoordelijken van een echt tehuis, waarbij de meisjes het script zelf schreven of improviseerden. De rauwe opname- en acteerstijl neemt je mee op een emotionele rit, die bovendien de pijnpunten van de jeugdzorg blootlegt.
‘Als ice breaker funktioniert die Frage “Und, warum bist du hier?”, mit deren Hilfe sie über die traumatischen Erfahrungen, über Einsamkeit und Suizidgedanken ins Gespräch kommen. Baillifs Film nimmt sich dafür die Zeit, lässt laufen, hüpft mit den Figuren von einem Stein zum nächsten, den das Lebe, ihnen in den Weg legt. La Mif ist beeindruckend, weil er von der Arbeit zeugt, die es bedeutet, Verständnis und Ermutigung zu lernen, um Widerständen entgegentreten zu können.’
Anne Küper in: Filmbulletin, nr. 1/22, jan/feb, p. 75
In een gebricoleerde stijl leggen twee broers de stereotiepe mechanismen bloot van het medium film. Het maken van hun eigen film is zowat de ultieme vlucht uit de realiteit. Maar gaandeweg ontstaan er spanningen tussen de twee mannen en ook de buitenwereld neemt een steeds grotere rol in.
Terminator Too toont het perspectief van twee volwassen mannen die op haast maniakale wijze blijven vasthangen aan de helden van hun jeugd. Ze amuseren zich te pletter, maar zijn niet altijd helemaal ‘in touch with reality’. Terminator Too is een ode aan de fantasie, een uitnodiging tot ongebreidelde creativiteit, vol humoristische referenties aan de hedendaagse beeldcultuur. Maar onderhuids schuilt een grimmige ondertoon. Wie zijn die mannen? En waarom sluiten ze zich af van de buitenwereld?
Met zelfgemaakte special effects, kostuums uit cornflakesdozen, tekstfragmenten uit populaire (actie)films van vroeger en nu, spectaculaire gevechtschoreografieën en een vers gecomponeerde soundtrack word je ondergedompeld in de wereld van Hollywood-blockbusters.
“De charme van deze publiekslieveling is dat hij het spelplezier en de ongebreidelde creativiteit laat primeren, zodat de voorstelling voortdurend je eigen verbeelding triggert.” ★★★★ – De Standaard
Familiebanden worden op de proef gesteld in de strijd tegen het terrorisme in de Sahel. De twintiger Nika laat Oekraïne achter zich en volgt haar vriend Vlad naar Corsica, waar de jonge soldaat gestationeerd is. Daar aangekomen maakt ze kennis met Céline, de vrouw van Maxime die commandant is van het Franse Vreemdelingenlegioen. Ook al komen ze van over de hele wereld, toch hebben ze één ding gemeen: het vreemdelingenlegioen is hun nieuwe familie. MON LÉGIONNAIRE vertelt de verhalen van vrouwen die vechten om hun liefde levend te houden, de verhalen van mannen die vechten voor Frankrijk, de verhalen van liefhebbende koppels die zich op vijandig terrein bevinden.
Toen de tweede film van Hedwig and the Angry Inch-regisseur John Cameron Mitchell in 2006 in Cannes in première ging, ging er gelijk ook een schokgolf door de filmwereld. Een mainstream komedie met openlijk queer personages en koppels die echte seks hebben?! “Ewww!” Of dat was toch de reactie op Shortbus die velen toen hadden.
Velen hadden toen vanzelfsprekend gewoon een triestig seksleven, want Shortbus is zonder overdrijven één van de grappigste relatiefilms van de 21ste eeuw. En een relatiefilm zonder s-e-k-s is als Jurassic Park zonder J-e-f-f G-o-l-d-b-l-u-m: totaal ongeloofwaardig! Zestien jaar later hebben velen dat gelukkig ook door, want Shortbus werd zopas volledig gerestaureerd in 4K!
Shortbus (4K) :: John Cameron Mitchell :: VS :: 2006 :: 101’ :: Engels :: EN OT :: Sook-Yin Lee, Peter Stickles, Paul Dawson, Justin Bond, Lindsay Beamish
Sabine maakt de belofte aan zichzelf om voortaan getrouwde mannen af te zweren. Ze is vastbesloten om een geschikte echtgenoot te vinden. Haar beste vriendin Clarisse stelt Sabine voor aan haar neef Edmond, een drukbezette advocaat uit Parijs. Gesterkt door de aanmoedigingen van Clarisse, maakt Sabine Edmond het hof. Ook al lijkt die laatste niet echt geïnteresseerd…
Aristocraat Tony verhuist naar Londen en werft daar bediende Hugo Barrett aan. Barrett lijkt op het eerste gezicht een loyale en competente werknemer. Tony’s vriendin Susan wantrouwt Barrett echter. Barrett brengt zijn geliefde Vera in het huis onder het mom dat ze zijn zus is. Wanneer Tony hun geheim ontdekt, worden ze ontslagen. Maar niet lang daarna wordt de verborgen agenda van de geheimzinnige Barrett duidelijk…
THE SERVANT was de eerste van vier samenwerkingen tussen regisseur Joseph Losey en schrijver Harold Pinter. Losey werd tijdens het McCarthy-tijdperk verbannen uit Hollywood en trok naar Engeland om daar de rest van zijn carrière door te brengen.
WAV & From italo to disco
proudly present
at De Studio
✕
R O O M 1
BALL ROOM
with
DE AMBASSADE ( L I V E ) https://deambassade.bandcamp.com/
De Ambassade is probably Amsterdams best kept secret out on Knekelhuis, Amsterdams second best kept secret. Mastermind of the band is Pascal Pinkert, highly acclaimed for his krautrock band Dollkraut and his latest prodigy De Ambassade. The sound and look and feel of De Ambassade is cold wave at minus 10 degrees. Get ready for a tasty blend of haunting synths, a drum computer, another synth and some monotone dutch paraphrases. Looooove iiiiiiiiiiit.
ORPHEU THE WIZARD ( D J ) https://soundcloud.com/orpheuthewizard
Dance to the beat of none other than Orpheu The Wizard. By far one of the most respected names around. The wizard is generally considered to be the strongholder of the flourishing Amsterdam electronica scenery as founding father of Red Light Radio. His deejay sets as versatile as eclectic are praised around the whole wide world and mos def right here, right now, right here, right now, can't wait, really!
ALFRED ANDERS ( D J )
Pim for president! First of all Crevette Records is t h e record shop in capital of cool Brussels, specializing in electronic music. But there is more. Crevette Records are a records shop, a label, an imprint, and so much more for the scenery in Brussels. Needless to say they can spin some records too. Everybody loves Pim. Be like Pim.
GEHEIMZINNIG SOUNDSYSTEM ( D J )
New kid on the block, throwing parties all over town and Belgium with the most stunning line-ups around. Mastermind behind all the goodies is Michiel. He a dayum fine deejay too. Welcome to the fun.
Het huwelijk van Prinses Diana en Prins Charles is al lang bekoeld. Ondanks geruchten over affaires en een echtscheiding gaan de kerstfestiviteiten door op het landgoed van de koningin in Sandringham. Er wordt gegeten en gedronken en gejaagd. Diana kent het spel.
‘Spencer’ speelt zich af tijdens deze cruciale kerstdagen in de vroege jaren ’90 waarin prinses Diana besluit dat haar liefdeloze huwelijk met prins Charles niet werkt. Ze zal moeten afwijken van het pad dat voor haar was uitgestippeld als toekomstige koningin. ‘Spencer’ is een verbeelding van wat er gebeurd zou kunnen zijn tijdens die paar noodlottige dagen.
‘Le décor baroque, don’t l’atmosphère hantée évoque frontalement ‘Rebecca’ (Alfred Hitchcock), accentue l’atemporalité de ce lieu rempli de portraits en costumes anciens, et ce d’autant plus que les moeurs royales traversent les époques. À l’intérieur, Lady Di n’est plus une femme de son temps, mais une princesse éternelle- et condamnée à le rester. Ses robers, précisément classées selon un ordre établi à l’avance, sont ainsi symboliquement chargées de tout ce qui la répugne. Elles deviennent à ses yeux un instrument de mort, mais à petit feu; une mort en dentelle.’
David Ezan in: La septième obsession, nr. 38, Jan-Fév. 2022, p. 111
‘Precies die traditie weegt zwaar op Diana in de visie van Larraín, die zijn verhaal in een openingstekst presenteert als ‘een fabel vanuit een ware tragedie’. Hij portretteert Diana in het weekend dat ze besluit te scheiden van Charles, en dus haar koninkrijke leven de rug toe te keren. Dat is vooral een breuk met traditie. “Er is hier geen toekomst, “zegt Diana op zeker moment in de film, “en verleden en heden zijn één en hetzelfde.”’
Filmkrant, nr. 441, november 2021, p. 9
‘Het zijn schaarse rustpunten in een weekend waarin Diana vooral opgejaagd wordt, of zich in ieder geval zo voelt. Niet voor niets trekt Larraín al in het openingsbeeld een lijn tussen Diana en de fazanten op het koninklijke landgoed- een latere scène waarin op die vogels gejaagd wordt, blijkt een keerpunt in de film. Elders speelt Larraín, zoals in veel van zijn recente werk, juist vakkundig met elementen die naar horror neigen om de wankele, opgejaagde gemoedstoestand van zijn hoofdpersonage weer te geven.’
Fritz Langs eerste Amerikaanse film volgt Spencer Tracy als Joe Wilson op weg naar zijn verloofde Katherine Grant. Wanneer Wilson stopt in een dorpje, wordt hij verkeerdelijk aangezien voor een voortvluchtige kidnapper. Hij overleeft nauwelijks een lynchpartij en wordt dood verklaard. Wilson ontsnapt echter en laat iedereen geloven dat hij wel degelijk dood is, waardoor de lynchbende wordt terechtgesteld voor zijn moord en Wilson zijn wraak werkelijkheid ziet worden.
Toen Fritz Lang in 1933 door Nazi Minister voor Propaganda Joseph Goebbels werd uitgenodigd om in naam van het Derde Rijk de Duitse Filmindustrie onder handen te nemen, besefte de regisseur dat het tijd was om te vluchten. Lang stopte eerst in Frankrijk, maar trok in 1934 naar Hollywood op uitnodiging van MGM-producer David O. Selznick. FURY, een anti-lynchdrama waarvan Lang ook mee het scenario schreef, incorporeerde verschillende van Langs thema’s: massahysterie, onrechtvaardigheid, corruptie en paranoia, vormgegeven in donkere expressionistische beeldtaal en referenties naar het Derde Rijk en Langs eigen emigrantenstatus.Langs eerste Amerikaanse project werd FURY, waarvan hij ook mee het scenario schreef. Dit anti-lynch drama incorporeerde verschillende van Langs thema’s: massahysterie, onrechtvaardigheid, corruptie en paranoia, vormgegeven in donkere expressionistische beeldtaal en referenties naar het Derde Rijk en Langs eigen emigrantenstatus.
LEGAL TENDER is een dansfilm van Shawn Fitzgerald Ahern (regie en choreografie) & Pol Van den Broek met meer dan 40 performers over de spanning tussen gedachteloze consumptie van media en onze perceptie van schoonheid.
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Een compilatie van zes kortfilms, volledig gewijd aan wolven, groot of klein. We zien de schattige Wolfy en zijn vrienden aan het werk in alle seizoenen, terwijl ze spelen op een ijsschots, een verjaardagstaart bakken, of meereizen met de trekvogels. Ook twee andere filmpjes zetten wolven in de spotlights: een kleine wolf vindt zichzelf groot genoeg om alleen op jacht te gaan, en een knorrige oude wolf probeert een overenthousiaste welp af te schudden. Het jongste publiek geniet volop van de natuur, die zich van haar vrolijkste kant laat zien. Kom lekker meehuilen met de wolven naar de volle maan.
“There’s no place like home.” Die eenvoudige woorden krijgen pas betekenis voor Dorothy (Judy Garland) nadat een tornado haar wegrukt uit het grijze Kansas en haar doet belanden in het wonderlijke land van Oz. Op haar zoektocht naar huis krijgt ze gezelschap van drie onvergetelijke figuren – een Laffe Leeuw, een Blikkenman zonder hart en een Vogelverschrikker zonder verstand – die haar elk iets leren over wat er echt toe doet.
THE WIZARD OF OZ is een kleurrijke klassieker uit 1939 die generaties blijft betoveren, niet in het minst dankzij iconische liedjes als Over the Rainbow. Wat begon als een kinderboekadaptatie groeide uit tot een sprankelend cultureel monument: een technicolor-revolutie, een queer icoon, een film die grenzen overstijgt tussen droom en werkelijkheid, musical en sprookje, kinderlijke verwondering en volwassen verlangen.
Victor Flemings film herschreef de regels van cinema met een jonge heldin en de revolutionaire gedachte dat wat je zoekt – hart, moed, verstand – misschien altijd al in jou zat. Een tijdloze ode aan verbeelding, veerkracht en jezelf zijn.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
“There’s no place like home.” Those simple words only truly resonate with Dorothy (Judy Garland) after a tornado sweeps her away from grey, dusty Kansas and drops her into the wondrous land of Oz. On her journey back, she is joined by three unforgettable companions – a Cowardly Lion, a Tin Man without a heart, and a Scarecrow without a brain – each teaching her something essential about what truly matters.
THE WIZARD OF OZ is a vibrant 1939 classic that continues to enchant generations, not least thanks to iconic songs like Over the Rainbow. What began as an adaptation of a beloved children’s book became a dazzling cultural landmark: a Technicolor revolution, a queer icon, a film that blurs the lines between dream and reality, musical and fairytale, childlike wonder and adult longing.
Victor Fleming’s film rewrote the rules of cinema with its young heroine, and the radical idea that heart, courage, and wisdom aren’t things you find – they’re what you’ve had inside all along. A timeless ode to imagination, resilience, and the power of being yourself.
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Na meer dan 70 geannuleerde theatervoorstellingen van Terminator Too besloten De Studio en Robbert Vervloet om het concept van hun voorstelling om te vormen naar een kortfilm.
Jurassic Park, Pulp Fiction, Kill Bill, Batman en nog een heleboel andere blockbusters komen samen in deze film. Robbert Vervloet en Ephraïm Cielen vertolken de hoofdrollen. De bijrollen worden gespeeld door grote namen uit de Vlaamse film- en theaterwereld: Joke Emmers, Nico Sturm, Ruth Becquart, Jennifer Heylen, Jonas Vermeulen,...
Vervloet en Cielen creëren in Terminator Too - The Movie een universum waarin ze zelf de helden zijn. Met zelfgemaakte special effects, kostuums uit cornflakesdozen, tekstfragmenten uit populaire (actie)films van vroeger en nu, spectaculaire gevechtschoreografieën, stunts en een vers gecomponeerde soundtrack leggen ze de stereotiepe Hollywoodmechanismen bloot - op geheel eigen (vaak hilarische) gebricoleerde wijze. Dat allemaal gebaseerd op scènes en personages uit bekende films.
Het huwelijk van Prinses Diana en Prins Charles is al lang bekoeld. Ondanks geruchten over affaires en een echtscheiding gaan de kerstfestiviteiten door op het landgoed van de koningin in Sandringham. Er wordt gegeten en gedronken en gejaagd. Diana kent het spel.
‘Spencer’ speelt zich af tijdens deze cruciale kerstdagen in de vroege jaren ’90 waarin prinses Diana besluit dat haar liefdeloze huwelijk met prins Charles niet werkt. Ze zal moeten afwijken van het pad dat voor haar was uitgestippeld als toekomstige koningin. ‘Spencer’ is een verbeelding van wat er gebeurd zou kunnen zijn tijdens die paar noodlottige dagen.
‘Le décor baroque, don’t l’atmosphère hantée évoque frontalement ‘Rebecca’ (Alfred Hitchcock), accentue l’atemporalité de ce lieu rempli de portraits en costumes anciens, et ce d’autant plus que les moeurs royales traversent les époques. À l’intérieur, Lady Di n’est plus une femme de son temps, mais une princesse éternelle- et condamnée à le rester. Ses robers, précisément classées selon un ordre établi à l’avance, sont ainsi symboliquement chargées de tout ce qui la répugne. Elles deviennent à ses yeux un instrument de mort, mais à petit feu; une mort en dentelle.’
David Ezan in: La septième obsession, nr. 38, Jan-Fév. 2022, p. 111
‘Precies die traditie weegt zwaar op Diana in de visie van Larraín, die zijn verhaal in een openingstekst presenteert als ‘een fabel vanuit een ware tragedie’. Hij portretteert Diana in het weekend dat ze besluit te scheiden van Charles, en dus haar koninkrijke leven de rug toe te keren. Dat is vooral een breuk met traditie. “Er is hier geen toekomst, “zegt Diana op zeker moment in de film, “en verleden en heden zijn één en hetzelfde.”’
Filmkrant, nr. 441, november 2021, p. 9
‘Het zijn schaarse rustpunten in een weekend waarin Diana vooral opgejaagd wordt, of zich in ieder geval zo voelt. Niet voor niets trekt Larraín al in het openingsbeeld een lijn tussen Diana en de fazanten op het koninklijke landgoed- een latere scène waarin op die vogels gejaagd wordt, blijkt een keerpunt in de film. Elders speelt Larraín, zoals in veel van zijn recente werk, juist vakkundig met elementen die naar horror neigen om de wankele, opgejaagde gemoedstoestand van zijn hoofdpersonage weer te geven.’
Na meer dan 70 geannuleerde theatervoorstellingen van Terminator Too besloten De Studio en Robbert Vervloet om het concept van hun voorstelling om te vormen naar een kortfilm.
Jurassic Park, Pulp Fiction, Kill Bill, Batman en nog een heleboel andere blockbusters komen samen in deze film. Robbert Vervloet en Ephraïm Cielen vertolken de hoofdrollen. De bijrollen worden gespeeld door grote namen uit de Vlaamse film- en theaterwereld: Joke Emmers, Nico Sturm, Ruth Becquart, Jennifer Heylen, Jonas Vermeulen,...
Vervloet en Cielen creëren in Terminator Too - The Movie een universum waarin ze zelf de helden zijn. Met zelfgemaakte special effects, kostuums uit cornflakesdozen, tekstfragmenten uit populaire (actie)films van vroeger en nu, spectaculaire gevechtschoreografieën, stunts en een vers gecomponeerde soundtrack leggen ze de stereotiepe Hollywoodmechanismen bloot - op geheel eigen (vaak hilarische) gebricoleerde wijze. Dat allemaal gebaseerd op scènes en personages uit bekende films.
Zeven jonge vrouwen wonen samen onder hetzelfde dak, zonder dat ze daar zelf voor kozen. Met elk hun eigen levensverhaal en achtergrond, vinden ze in de opvang iets wat lijkt op een thuis. Van bij het prille begin komen we in de drukte van een meisjeshuis terecht. De meesten van hen komen uit gebroken gezinnen en vinden hier veiligheid. De directeur van het huis, Lora, doet er alles aan om ze te ondersteunen, maar conflicten zijn onvermijdelijk in deze gemengde surrogaatfamilie.
'La mif' (Frans jargon voor "de familie") is een eerlijk en openhartig portret van jonge vrouwen die, ondanks hun onzekere situatie, bruisen van levenslust. Voor dit authentieke sociale drama werkte de regisseur samen met bewoners en verantwoordelijken van een echt tehuis, waarbij de meisjes het script zelf schreven of improviseerden. De rauwe opname- en acteerstijl neemt je mee op een emotionele rit, die bovendien de pijnpunten van de jeugdzorg blootlegt.
‘Als ice breaker funktioniert die Frage “Und, warum bist du hier?”, mit deren Hilfe sie über die traumatischen Erfahrungen, über Einsamkeit und Suizidgedanken ins Gespräch kommen. Baillifs Film nimmt sich dafür die Zeit, lässt laufen, hüpft mit den Figuren von einem Stein zum nächsten, den das Lebe, ihnen in den Weg legt. La Mif ist beeindruckend, weil er von der Arbeit zeugt, die es bedeutet, Verständnis und Ermutigung zu lernen, um Widerständen entgegentreten zu können.’
Anne Küper in: Filmbulletin, nr. 1/22, jan/feb, p. 75
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Het huwelijk van Prinses Diana en Prins Charles is al lang bekoeld. Ondanks geruchten over affaires en een echtscheiding gaan de kerstfestiviteiten door op het landgoed van de koningin in Sandringham. Er wordt gegeten en gedronken en gejaagd. Diana kent het spel.
‘Spencer’ speelt zich af tijdens deze cruciale kerstdagen in de vroege jaren ’90 waarin prinses Diana besluit dat haar liefdeloze huwelijk met prins Charles niet werkt. Ze zal moeten afwijken van het pad dat voor haar was uitgestippeld als toekomstige koningin. ‘Spencer’ is een verbeelding van wat er gebeurd zou kunnen zijn tijdens die paar noodlottige dagen.
‘Le décor baroque, don’t l’atmosphère hantée évoque frontalement ‘Rebecca’ (Alfred Hitchcock), accentue l’atemporalité de ce lieu rempli de portraits en costumes anciens, et ce d’autant plus que les moeurs royales traversent les époques. À l’intérieur, Lady Di n’est plus une femme de son temps, mais une princesse éternelle- et condamnée à le rester. Ses robers, précisément classées selon un ordre établi à l’avance, sont ainsi symboliquement chargées de tout ce qui la répugne. Elles deviennent à ses yeux un instrument de mort, mais à petit feu; une mort en dentelle.’
David Ezan in: La septième obsession, nr. 38, Jan-Fév. 2022, p. 111
‘Precies die traditie weegt zwaar op Diana in de visie van Larraín, die zijn verhaal in een openingstekst presenteert als ‘een fabel vanuit een ware tragedie’. Hij portretteert Diana in het weekend dat ze besluit te scheiden van Charles, en dus haar koninkrijke leven de rug toe te keren. Dat is vooral een breuk met traditie. “Er is hier geen toekomst, “zegt Diana op zeker moment in de film, “en verleden en heden zijn één en hetzelfde.”’
Filmkrant, nr. 441, november 2021, p. 9
‘Het zijn schaarse rustpunten in een weekend waarin Diana vooral opgejaagd wordt, of zich in ieder geval zo voelt. Niet voor niets trekt Larraín al in het openingsbeeld een lijn tussen Diana en de fazanten op het koninklijke landgoed- een latere scène waarin op die vogels gejaagd wordt, blijkt een keerpunt in de film. Elders speelt Larraín, zoals in veel van zijn recente werk, juist vakkundig met elementen die naar horror neigen om de wankele, opgejaagde gemoedstoestand van zijn hoofdpersonage weer te geven.’
Sabine maakt de belofte aan zichzelf om voortaan getrouwde mannen af te zweren. Ze is vastbesloten om een geschikte echtgenoot te vinden. Haar beste vriendin Clarisse stelt Sabine voor aan haar neef Edmond, een drukbezette advocaat uit Parijs. Gesterkt door de aanmoedigingen van Clarisse, maakt Sabine Edmond het hof. Ook al lijkt die laatste niet echt geïnteresseerd…
Hyster-x, het nieuwe Belgische schrijverscollectief voor vrouwelijke en non-binaire makers, stelt voor: Borst. Samen met schrijver/curator Uschi Cop onderzoeken we de fascinerende manieren waarop hedendaagse makers zich verhouden tot het fysieke aspect van gender. Hoe beïnvloedt vrouw of non-binair zijn het werk van literaire en beeldende kunstenaars ? Wat is de rol van lichamelijkheid en naaktheid in het overdragen van betekenis? Wat met verhalen die voorbij gender reiken?
Zeven jonge vrouwen wonen samen onder hetzelfde dak, zonder dat ze daar zelf voor kozen. Met elk hun eigen levensverhaal en achtergrond, vinden ze in de opvang iets wat lijkt op een thuis. Van bij het prille begin komen we in de drukte van een meisjeshuis terecht. De meesten van hen komen uit gebroken gezinnen en vinden hier veiligheid. De directeur van het huis, Lora, doet er alles aan om ze te ondersteunen, maar conflicten zijn onvermijdelijk in deze gemengde surrogaatfamilie.
'La mif' (Frans jargon voor "de familie") is een eerlijk en openhartig portret van jonge vrouwen die, ondanks hun onzekere situatie, bruisen van levenslust. Voor dit authentieke sociale drama werkte de regisseur samen met bewoners en verantwoordelijken van een echt tehuis, waarbij de meisjes het script zelf schreven of improviseerden. De rauwe opname- en acteerstijl neemt je mee op een emotionele rit, die bovendien de pijnpunten van de jeugdzorg blootlegt.
‘Als ice breaker funktioniert die Frage “Und, warum bist du hier?”, mit deren Hilfe sie über die traumatischen Erfahrungen, über Einsamkeit und Suizidgedanken ins Gespräch kommen. Baillifs Film nimmt sich dafür die Zeit, lässt laufen, hüpft mit den Figuren von einem Stein zum nächsten, den das Lebe, ihnen in den Weg legt. La Mif ist beeindruckend, weil er von der Arbeit zeugt, die es bedeutet, Verständnis und Ermutigung zu lernen, um Widerständen entgegentreten zu können.’
Anne Küper in: Filmbulletin, nr. 1/22, jan/feb, p. 75
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Aristocraat Tony verhuist naar Londen en werft daar bediende Hugo Barrett aan. Barrett lijkt op het eerste gezicht een loyale en competente werknemer. Tony’s vriendin Susan wantrouwt Barrett echter. Barrett brengt zijn geliefde Vera in het huis onder het mom dat ze zijn zus is. Wanneer Tony hun geheim ontdekt, worden ze ontslagen. Maar niet lang daarna wordt de verborgen agenda van de geheimzinnige Barrett duidelijk…
THE SERVANT was de eerste van vier samenwerkingen tussen regisseur Joseph Losey en schrijver Harold Pinter. Losey werd tijdens het McCarthy-tijdperk verbannen uit Hollywood en trok naar Engeland om daar de rest van zijn carrière door te brengen.
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Een pedalsteelgitaar in een jazztrio? Die onorthodoxe keuze levert het gloednieuwe Belgische jazzensemble SPOOK een sound op die zich prima laat omschrijven als late night western music. Soms psychedelisch, altijd meeslepend.
In maart 2022 brengt de band zijn debuutalbum uit. SPOOK duikt in een instrumentale trip en zet improvisatie en americana centraal. Jazz en progritmes loeren om de hoek in het spooky westernsfeertje dat SPOOK schept.
Met Filip Wauters (Het Zesde Metaal) op pedalsteel, Simon Segers (De Beren Gieren, Black Flower) op drums en Nicolas Rombouts (Dez Mona) op contrabas.
"Zelf omschrijven ze de muziek als ‘postwestern’ of ‘free country’, al zijn dat ook maar labeltjes die niet echt helemaal weergeven wat er speelt. Wat SPOOK bij uitstek kenmerkt, is de zoektocht naar nieuwe, originele geluiden. Heel fris en onbevangen." ★★★★ - Dansende Beren
Deze Roemeense Gouden Beer-winnaar van Radu Jude is op SMUT ongetwijfeld de vreemde eend in de bijt. Maar dat is oké: er moet iemand die rol op zich nemen en dan het liefst van al een vlijmscherpe satire die de meningen verdeelt.
De film begint met de expliciete sekstape van een leerkracht middelbaar onderwijs die zijn weg vindt naar het internet en als vanzelfsprekend tot hysterische reacties leidt bij de goegemeente. Wat volgt, is een soms onzinnig kluwen van maatschappijkritische anekdotes en niet altijd even begrijpbare plotwendingen waarmee Jude in feite vooral wil zeggen dat hij niet snapt waarom we ons zo opjagen over seks, terwijl machtsmisbruik en geweld véél obscener zijn dan porno. Grappig, frustrerend en onvergetelijk.
Bad Luck Banging or Loony Porn :: Radu Jude :: Roemenië :: 2021 :: 106’ :: Roemeens :: NL OT :: Katia Pascariu, Claudia Ieremia, Olimpia Malai, Nicodim Ungureanu, Alaxandru Potocean
Het huwelijk van Prinses Diana en Prins Charles is al lang bekoeld. Ondanks geruchten over affaires en een echtscheiding gaan de kerstfestiviteiten door op het landgoed van de koningin in Sandringham. Er wordt gegeten en gedronken en gejaagd. Diana kent het spel.
‘Spencer’ speelt zich af tijdens deze cruciale kerstdagen in de vroege jaren ’90 waarin prinses Diana besluit dat haar liefdeloze huwelijk met prins Charles niet werkt. Ze zal moeten afwijken van het pad dat voor haar was uitgestippeld als toekomstige koningin. ‘Spencer’ is een verbeelding van wat er gebeurd zou kunnen zijn tijdens die paar noodlottige dagen.
‘Le décor baroque, don’t l’atmosphère hantée évoque frontalement ‘Rebecca’ (Alfred Hitchcock), accentue l’atemporalité de ce lieu rempli de portraits en costumes anciens, et ce d’autant plus que les moeurs royales traversent les époques. À l’intérieur, Lady Di n’est plus une femme de son temps, mais une princesse éternelle- et condamnée à le rester. Ses robers, précisément classées selon un ordre établi à l’avance, sont ainsi symboliquement chargées de tout ce qui la répugne. Elles deviennent à ses yeux un instrument de mort, mais à petit feu; une mort en dentelle.’
David Ezan in: La septième obsession, nr. 38, Jan-Fév. 2022, p. 111
‘Precies die traditie weegt zwaar op Diana in de visie van Larraín, die zijn verhaal in een openingstekst presenteert als ‘een fabel vanuit een ware tragedie’. Hij portretteert Diana in het weekend dat ze besluit te scheiden van Charles, en dus haar koninkrijke leven de rug toe te keren. Dat is vooral een breuk met traditie. “Er is hier geen toekomst, “zegt Diana op zeker moment in de film, “en verleden en heden zijn één en hetzelfde.”’
Filmkrant, nr. 441, november 2021, p. 9
‘Het zijn schaarse rustpunten in een weekend waarin Diana vooral opgejaagd wordt, of zich in ieder geval zo voelt. Niet voor niets trekt Larraín al in het openingsbeeld een lijn tussen Diana en de fazanten op het koninklijke landgoed- een latere scène waarin op die vogels gejaagd wordt, blijkt een keerpunt in de film. Elders speelt Larraín, zoals in veel van zijn recente werk, juist vakkundig met elementen die naar horror neigen om de wankele, opgejaagde gemoedstoestand van zijn hoofdpersonage weer te geven.’
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Hoe klonk de wereld voor je geboorte?
OORT is een intieme geluidservaring waarin je samen met drie spelers onderduikt in klanken die we kennen van lang voor we ons iets herinneren.
Maanden voor onze geboorte ontmoeten we de wereld al: door het ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, van het lichaam dat ons draagt, maar ook door het praten, lachen, zingen: een magistrale, malende, meerstemmige moedermelodie.
In OORT nemen drie spelers je mee terug naar deze klankenplek.
Samen met je baby ontdek je zelf al deze geluiden, die je kan horen, maar soms ook kan voelen of zien. Daaruit ontstaat muziek:
meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend.
OORT is een intiem theaterconcert, een fysieke klankervaring, die verrast, vervreemdt en tegelijk vertrouwd voelt.
Onafwendbare verlangens voor zijn mannelijke cliënt confronteren een psycholoog met zijn eigen binnenwereld; het is de enige manier om erachter te komen wie hij werkelijk is. EASY TIGER is een intiem portret van een kwetsbare man te midden van een ware romance.
Deze auteursfilm onderzoekt hoe het medium film kan worden herdacht en ingezet om lichamelijkheid als narratief voor de lens te plaatsen, en hoe eenzelfde audiovisueel werk voor zowel een horende als een andershorende kijker zoveel mogelijk eenzelfde ervaring oplevert.
