Podium

Het TheaterFestival 2024

Afbeelding

Ook in 2024 richt Het TheaterFestival elf dagen lang de schijnwerpers op het unieke Vlaamse theaterlandschap in haar volle glorie.

Het TheaterFestival is een warme plek waar publiek en professional kunnen genieten van belangwekkende theatergebeurtenissen en de gesprekken daarover. Maar ook inspirerende ontmoetingen en verdiepende debatten, masterclasses en leerrijke workshops.

Een nieuw samengestelde meerstemmige vakjury – met Charlotte De Somviele, Emilie Kabongo, Audrey Leboutte, Liv Laveyne, Dahlia Pessemiers-Benamar, Filip Tielens, Wouter Hillaert & Wim Van Parijs– stelt de juryselectie samen na een jaar lang intensief prospecteren.

Er zijn wel nog zekerheden: het TheaterFestival gaat van start met feestelijke en kritische toespraken: de State of the Union wordt uitgesproken door een kunstenaar met renommée en met de State of the Youth laat jong geweld een nieuw en fris geluid horen.

Het TheaterFestival kijkt ernaar uit om het nieuwe seizoen met één groot theaterfeest in gang te schoppen. Het hart van het festival vind je dit jaar in DE SINGEL.

meer info: theaterfestival.be

podium
Serdi Faki Alici & Lara Staal / NTGent
families
Theater Artemis & Studio Julian Hetzel
8+
podium
Lieselot Siddiki & Nona Demey Gallagher
september

zo 8 sep     17u00
Lieselot Siddiki & Nona Demey Gallagher
podium

Why I shot Andy Warhol and other chit-chat
Russel: “The two-sex system must be right, because it has been there for ages”
Bongi: “So has disease”

Nona Demey Gallagher & Lieselot Siddiki brengen Up Your Ass, Valerie Solanas’ beruchte komedie uit 1965. De tekst heeft al jaren een omstreden status in de feministische (queer) community, maar ziet nu voor het eerst het Europese theaterlicht.

New York, de Sixties. Hoofdpersonage Bongi Perez – een substituut voor Solanas zelf – is een grofgebekte oplichter en sekswerker. Ze hangt rond op straat met een heel aantal excentrieke figuren, waar ze haar dagen vult met vulgaire betogen, klaploperij en het versieren van vrouwelijke passanten. Wanneer ze Ginger en Russel – een daddy’s girl en een mannelijke narcist – ontmoet, ontstaat er onmiddellijk een aaneenschakeling van absurde (anti-)intellectuele discussies over de staat van de samenleving. Bongi, Ginger en Russel spugen schaamteloos hun overtuigingen naar elkaar – met ondenkbare en groteske situaties tot gevolg.

Valerie Solanas staat vandaag vooral bekend om haar aanslag op Andy Warhol, maar haar literaire nalatenschap omvat belangrijke radicaal-feministische werken, zoals SCUM Manifesto en Up Your Ass. Nadat Andy Warhol Up Your Ass weigerde te produceren, probeerde Solanas hem neer te schieten. Nona en Lieselot kwamen in nauw contact met Solanas’ laatst levende familielid en kregen als eerste en enige toestemming om Up Your Ass op te voeren.

Spelers Sophia Bauer, Bavo Buys, Lucie Plasschaert en Lucas Van Der Vegt fulmineren Solanas’ woorden uit de jaren zestig op een ritme dat erg hard lijkt op dat van vandaag.

Geil, gewelddadig, groots theater: jonge Vlaamse makers ensceneren Valerie Solanas in een explosieve versie” ★★★★★ De Morgen, Evelyne Coussens, 20 november 2023

Overweldigend, sensueel, stuitend én politiek theater dat rockt, doet lachen én met veel branie plus pruikenplezier scherpe vragen uitlokt over de wrede wijze waarop de maatschappij omgaat met slachtoffers van wreedheid” – Knack, Els Vansteenberghe, 12 december 2023

 

Bio

Nona Demey Gallagher & Lieselot Siddiki leerden elkaar kennen binnen het interdisciplinaire collectief ZUIDPARK waar ze samenwerkten aan de voorstelling The Importance of Being Flemish (2020). Na een tweede samenwerking voor Nachtzwemmen (2021) van Lieselot Siddiki & Jarne Van Loon, staan ze tijdens Up Your Ass voor het eerst samen in voor de regie. Ze nemen daarbij de esthetiek van de jaren ‘60 onder handen, terwijl de grenzen van goede smaak en zeden worden opgezocht.

 

Het TheaterFestival Juryrapport 2024

Een primeur is deze Gentse productie: de enige enscenering in Europa van het toneelstuk Up You Ass (1965) van Valerie Solanas. Zij is de onvervaarde Amerikaanse feministe die tragisch genoeg vooral herinnerd wordt dankzij de bekende man waar ze op schoot, toen hij dit stuk niet wilde opvoeren: Andy Warhol. Jonge makers Lieselot Siddiki en Nona Demey Gallagher zetten dat onrecht nu recht, samen met vier spelers waarvan sommige ook al in de rest van deze selectie opduiken. En met vooral heel veel spelplezier. 

Up Your Ass volgt het wedervaren van sekswerker en butch queer Bongi in de groezelige grootstad van bars en indecent proposals. Actrice Sophia Bauer introduceert haar personage met de benen open. En dat zegt meteen veel over de expliciete onbeschaamdheid waarmee deze ploeg Solanas heeft aangepakt. Burlesk en expressief, met pruiken en overdadig spel, wordt elke matigheid geschuwd. Very american, indeed. Het oorspronkelijke Engels van dit (best nog wel klassiek opgebouwde) stuk vliegt bijwijlen door de zaal als een kogelregen. Hier en daar wordt het verrijkt met stukken uit Solana’s SCUM-manifest en meer eigentijdse uithalen over porno, patriarchaat of genderbinariteit. De pompende techno-soundtrack van Siddiki en Gallagher zelf, live van bovenop het torentje van kamertjes dat het stripachtige decor vormt, maakt het helemaal af: Up Your Ass wil inslaan. Politiek, maar ook artistiek.  

De brutale energie van dit statement, daar is de jury voor gevallen. Deze voorstelling is een rollercoaster, lekker overdreven, rock ’n roll, in your face. Ook al gaat die voortvarendheid soms op de loop met wat Solanas echt leek te willen vertellen, toch wilden we deze bom er graag bij. Is veel theater dit soort radicale durf niet wat kwijtgeraakt? Fasten your seatbells voor onvervalst acteertalent.

ma 9 sep     20u30
Lieselot Siddiki & Nona Demey Gallagher
podium

Why I shot Andy Warhol and other chit-chat
Russel: “The two-sex system must be right, because it has been there for ages”
Bongi: “So has disease”

Nona Demey Gallagher & Lieselot Siddiki brengen Up Your Ass, Valerie Solanas’ beruchte komedie uit 1965. De tekst heeft al jaren een omstreden status in de feministische (queer) community, maar ziet nu voor het eerst het Europese theaterlicht.

New York, de Sixties. Hoofdpersonage Bongi Perez – een substituut voor Solanas zelf – is een grofgebekte oplichter en sekswerker. Ze hangt rond op straat met een heel aantal excentrieke figuren, waar ze haar dagen vult met vulgaire betogen, klaploperij en het versieren van vrouwelijke passanten. Wanneer ze Ginger en Russel – een daddy’s girl en een mannelijke narcist – ontmoet, ontstaat er onmiddellijk een aaneenschakeling van absurde (anti-)intellectuele discussies over de staat van de samenleving. Bongi, Ginger en Russel spugen schaamteloos hun overtuigingen naar elkaar – met ondenkbare en groteske situaties tot gevolg.

Valerie Solanas staat vandaag vooral bekend om haar aanslag op Andy Warhol, maar haar literaire nalatenschap omvat belangrijke radicaal-feministische werken, zoals SCUM Manifesto en Up Your Ass. Nadat Andy Warhol Up Your Ass weigerde te produceren, probeerde Solanas hem neer te schieten. Nona en Lieselot kwamen in nauw contact met Solanas’ laatst levende familielid en kregen als eerste en enige toestemming om Up Your Ass op te voeren.

Spelers Sophia Bauer, Bavo Buys, Lucie Plasschaert en Lucas Van Der Vegt fulmineren Solanas’ woorden uit de jaren zestig op een ritme dat erg hard lijkt op dat van vandaag.

Geil, gewelddadig, groots theater: jonge Vlaamse makers ensceneren Valerie Solanas in een explosieve versie” ★★★★★ De Morgen, Evelyne Coussens, 20 november 2023

Overweldigend, sensueel, stuitend én politiek theater dat rockt, doet lachen én met veel branie plus pruikenplezier scherpe vragen uitlokt over de wrede wijze waarop de maatschappij omgaat met slachtoffers van wreedheid” – Knack, Els Vansteenberghe, 12 december 2023

 

Bio

Nona Demey Gallagher & Lieselot Siddiki leerden elkaar kennen binnen het interdisciplinaire collectief ZUIDPARK waar ze samenwerkten aan de voorstelling The Importance of Being Flemish (2020). Na een tweede samenwerking voor Nachtzwemmen (2021) van Lieselot Siddiki & Jarne Van Loon, staan ze tijdens Up Your Ass voor het eerst samen in voor de regie. Ze nemen daarbij de esthetiek van de jaren ‘60 onder handen, terwijl de grenzen van goede smaak en zeden worden opgezocht.

 

Het TheaterFestival Juryrapport 2024

Een primeur is deze Gentse productie: de enige enscenering in Europa van het toneelstuk Up You Ass (1965) van Valerie Solanas. Zij is de onvervaarde Amerikaanse feministe die tragisch genoeg vooral herinnerd wordt dankzij de bekende man waar ze op schoot, toen hij dit stuk niet wilde opvoeren: Andy Warhol. Jonge makers Lieselot Siddiki en Nona Demey Gallagher zetten dat onrecht nu recht, samen met vier spelers waarvan sommige ook al in de rest van deze selectie opduiken. En met vooral heel veel spelplezier. 

Up Your Ass volgt het wedervaren van sekswerker en butch queer Bongi in de groezelige grootstad van bars en indecent proposals. Actrice Sophia Bauer introduceert haar personage met de benen open. En dat zegt meteen veel over de expliciete onbeschaamdheid waarmee deze ploeg Solanas heeft aangepakt. Burlesk en expressief, met pruiken en overdadig spel, wordt elke matigheid geschuwd. Very american, indeed. Het oorspronkelijke Engels van dit (best nog wel klassiek opgebouwde) stuk vliegt bijwijlen door de zaal als een kogelregen. Hier en daar wordt het verrijkt met stukken uit Solana’s SCUM-manifest en meer eigentijdse uithalen over porno, patriarchaat of genderbinariteit. De pompende techno-soundtrack van Siddiki en Gallagher zelf, live van bovenop het torentje van kamertjes dat het stripachtige decor vormt, maakt het helemaal af: Up Your Ass wil inslaan. Politiek, maar ook artistiek.  

De brutale energie van dit statement, daar is de jury voor gevallen. Deze voorstelling is een rollercoaster, lekker overdreven, rock ’n roll, in your face. Ook al gaat die voortvarendheid soms op de loop met wat Solanas echt leek te willen vertellen, toch wilden we deze bom er graag bij. Is veel theater dit soort radicale durf niet wat kwijtgeraakt? Fasten your seatbells voor onvervalst acteertalent.

wo 11 sep     19u30
8+
Theater Artemis & Studio Julian Hetzel
families

Een kak-voorstelling met een grote boodschap

Theater Artemis en Studio Julian Hetzel presenteren: een talentenshow voor mislukkingen. Wie faalt er als de beste? De kandidaten trekken alles uit de kast.

Deze voorstelling zoekt naar schoonheid in het lelijke. Want wat de een als smakeloos beschouwt, vindt de ander juist prachtig. Samen met het publiek onderzoeken we wat er nou eigenlijk wordt bedoeld met het woord ‘succes’. Wie bepaalt wat cool of mooi is en waarom? Wie beslist of iets Kunst is, of direct de prullenbak in kan? Kan je er misschien ook anders naar kijken? Trekken we ons niet veel te veel aan van het oordeel van anderen?

Diarree is mijn lievelingskleur combineert op speelse wijze explosief theater met poppenspel, beeldhouwkunst, actionpainting en muziek. Het is de eerste voorstelling van Studio Julian Hetzel voor een jong publiek, als onderdeel van hun lopende artistieke onderzoek naar de paradox van creatie door destructie.

Oh shit, dit ruikt naar kunst!

Backstage wordt frontstage en het publiek doet mee: dat zagen we al eerder bij producties van Theater Artemis en Julian Hetzel. Maar wat als onze lichamelijke backstage een hoofdrol krijgt?... Een kakvoorstelling die u moet zien” ★★★★ De Standaard

Het was te verwachten dat deze eerste samenwerking tussen Studio Hetzel en Theater Artemis zou ontsporen -  maar wel op grootse wijze.” – PZAZZ

"Wie van anarchie houdt, valt met zijn neus in de boter” ★★★★ de Volkskrant

op een zondagmiddag in Den Bosch hebben Artemis en Hetzel zowaar de anarchie en de opstand in ere hersteld. – Theaterkrant (keuze van de criticus)

 

Juryrapport Het TheaterFestival 2024

Zo vaak zijn we afgelopen seizoen als toeschouwers direct betrokken bij wat er op scène gebeurt. Maar deze Nederlandse familievoorstelling spant de kroon. Bij binnenkomst krijg je zowaar een nummer om je nek. Je blijkt terechtgekomen in een auditie, een talentenjacht. Als nummertjes worden we door een kordate stem één voor één uitgeloot en gesommeerd om vooraan bijvoorbeeld zo goed mogelijk te komen sterven – enfin, dat te spelen. Meteen hangt er elektriciteit in de lucht. En die zal tijdens de voorstelling meermaals ontladen.

Diarree is mijn lievelingskleur – een unieke samenwerking tussen Julian Hetzel en Jetse Batelaan – is spelen met het publiek in het kwadraat. Hun stijlen blijken perfect bij elkaar te passen. Zoals vaker bij Batelaan worden de doorzichtige emoties van kinderen én volwassenen meesterlijk getriggerd in functie van de nodige anarchie. En zoals vaker bij Hetzel verbergt zich in die ironie een uitgesproken politiek bewustzijn, al dan niet via zelfbetrapping. Hoe makkelijk laten we ons entertainen door het willekeurige en zelfs ontmenselijkende systeem van de luidspreker, zolang wij er zelf niet worden uitgepikt? Hoe ver gaan we mee in willen winnen, desnoods zelfs door onszelf te verliezen? We worden kijkvee zonder stem, speeltjes ter vermaak, makkelijk weer van de hand te doen. Het lijkt de prestatiemaatschappij wel.

Zodra de drie echte acteurs alleen overblijven op scène, ontpoppen ze zich als topspelers in zieligheid. Tim van Dongen, Louis van der Waal en Willemijn Zevenhuijzen excelleren in de kunst om hun personages dat vooral niet te laten doen. Dat maakt van deze voorstelling een prachtige ode aan de loser. En uiteindelijk ook aan die kak uit de titel – wat ons blijkbaar zoveel meer choqueert dan de onbeschaamde exploitatie van mensen.

Dat Diarree is mijn lievelingskleur al die slinkse kritiek op de kunsten en op kapitalistische patronen weet te verpakken als een waar theaterfeest, vindt de jury zonder meer knap. Een voorstelling die zoveel teweeg kan brengen, dat zie je niet vaak. Ze speelt dan ook op zoveel lagen, in elk geval meer dan de gemiddelde jeugdvoorstelling van vorig seizoen. Tegelijk spetterend, ontroerend én grimmig: diarree smaakte nog nooit zo lekker.

vr 13 sep     20u30
Serdi Faki Alici & Lara Staal / NTGent
podium

Ik haat het getal zes.
We waren met zes thuis,  
mijn ouders stierven de zesde maand van het jaar toen ik zes jaar was… 

SERDI vertelt het verhaal van Serdi. Over hoe iemand die niks heeft, van zijn stem zijn thuis maakt. Als wees, verplaatsend van instelling naar instelling en van school naar jeugddetentie, deed Serdi zichzelf een belofte. Hij leerde zichzelf beatboxen. Hij trainde net zo lang totdat hij het kon. De akoestiek van de isoleercel bleek perfect geschikt voor het verfijnen van zijn techniek. 

SERDI  laat zien hoe iemands stem een wapen kan worden. Hoe een leven zonder wortels, dat dreigt af te glijden, door het disciplineren van de stem, plots weer houvast kreeg. Hoe de kracht van klank en compositie het eindelijk mogelijk maakte met anderen te communiceren.

De voorstelling SERDI is niet alleen een reis langs een reeks instellingen, uiteenlopende vormen van maatschappelijk onrecht en geweld, maar ook een plek om een einde te maken aan de eindeloze zoektocht naar liefde en bevestiging.

Theater als een plek om in gesprek te gaan met demonen uit het verleden en spoken uit het heden. Een stem als wapen dat voorgoed afrekent met de behoefte te pleasen.

SERDI ontroert met een waarachtige monoloog over zijn levensverhaal★★★ De Morgen

Zelden zo'n authentieke voorstelling gezien (...) Serdi vertelt zijn levensverhaal krachtig, overtuigend, met veel humor en een enorme podiumprésence” – Het Nieuwsblad

 

Bio

Serdi Faki Alici (°1988, Gent) is vooral bekend als muzikant en beatboxer. Maar ook in het theater is hij al lang geen onbekende meer. Hij zette er zijn eerste stappen via de jongerenwerking van Union Suspecte en speelde mee in Legal Illegal en Carnival Of Guilt. Hij was ook te zien in Bezette Stad, een hedendaagse bewerking van Paul van Ostaijen's gelijknamige dichtbundel (KVS) en was als maker betrokken bij Woyzeck Serdi Faki, waarin hij de hoofdrol vertolkte. Na de residentie van TransfoCollect in ARSENAAL/LAZARUS speelde hij ook in de voorstelling JUST=.

 

Het Theaterfestival juryrapport 2024

Als Serdi Faki Alici in deze voorstelling zijn laatste zinnen heeft geslaakt, zijn laatste beat door de micro heeft gespuwd, is het moeilijk te blijven zitten. Spontaan veer je op om te applaudisseren om zoveel ongeremde branie, om zo’n krachtige uithaal na zo’n ingewikkeld leven. Niet uit medelijden of medeleven. Wel uit respect voor wat je net hebt beleefd: een krachtig statement rond de vele gaten die onze samenleving laat vallen in de jeugdzorg.

‘Aanklacht’: zo staat het in koeien van letters te lezen op de witte banderolle die Serdi naar beneden laat rollen bij aanvang van zijn solo. Hij zat er jaren in en nu moet het er eens uit: alle shit die hij heeft meegemaakt toen hij al vroeg in zijn leven op straat kwam te staan. De vele scholen waar hij zat, de opvanginstellingen waar hij passeerde, dat deel van de familie dat hem de rug toekeerde: ze krijgen ervan langs. Niet blind, niet alleen maar boos. Wel met veel sprekende anekdotes, de nodige grijnzen en af en toe zelfs begrip.

SERDI, geregisseerd door Lara Staal, brengt een autobiografisch relaas. Al jaren duikt hij op in series, films en voorstellingen. Maar hier krijg je hem pas echt voluit te zien als speler: volkomen aanwezig, met raspende stem, op en top zichzelf, maar ook met klaarblijkelijk nog heel wat trauma onder zijn tong. Die ongelimiteerde naturel is al de halve inslag van zijn ‘uitbraak’. SERDI treft raak.

Als jury zagen we afgelopen seizoen wel meer persoonlijke oorsprongsverhalen. Deze solo springt er tussenuit om zijn performativiteit en zijn maatschappelijke systeemanalyse. Serdi Faki Alici toont de driedubbele kracht van theater als collectief therapeutisch ritueel, spiegel van onze gedeelde gemeenschap én kernreactor van de menselijke creativiteit. Hier staat geen slachtoffer. Hier staat een creator. Ga dat zien.

za 14 sep     17u00
Serdi Faki Alici & Lara Staal / NTGent
podium

Ik haat het getal zes.
We waren met zes thuis,  
mijn ouders stierven de zesde maand van het jaar toen ik zes jaar was… 

SERDI vertelt het verhaal van Serdi. Over hoe iemand die niks heeft, van zijn stem zijn thuis maakt. Als wees, verplaatsend van instelling naar instelling en van school naar jeugddetentie, deed Serdi zichzelf een belofte. Hij leerde zichzelf beatboxen. Hij trainde net zo lang totdat hij het kon. De akoestiek van de isoleercel bleek perfect geschikt voor het verfijnen van zijn techniek. 

SERDI  laat zien hoe iemands stem een wapen kan worden. Hoe een leven zonder wortels, dat dreigt af te glijden, door het disciplineren van de stem, plots weer houvast kreeg. Hoe de kracht van klank en compositie het eindelijk mogelijk maakte met anderen te communiceren.

De voorstelling SERDI is niet alleen een reis langs een reeks instellingen, uiteenlopende vormen van maatschappelijk onrecht en geweld, maar ook een plek om een einde te maken aan de eindeloze zoektocht naar liefde en bevestiging.

Theater als een plek om in gesprek te gaan met demonen uit het verleden en spoken uit het heden. Een stem als wapen dat voorgoed afrekent met de behoefte te pleasen.

SERDI ontroert met een waarachtige monoloog over zijn levensverhaal★★★ De Morgen

Zelden zo'n authentieke voorstelling gezien (...) Serdi vertelt zijn levensverhaal krachtig, overtuigend, met veel humor en een enorme podiumprésence” – Het Nieuwsblad

 

Bio

Serdi Faki Alici (°1988, Gent) is vooral bekend als muzikant en beatboxer. Maar ook in het theater is hij al lang geen onbekende meer. Hij zette er zijn eerste stappen via de jongerenwerking van Union Suspecte en speelde mee in Legal Illegal en Carnival Of Guilt. Hij was ook te zien in Bezette Stad, een hedendaagse bewerking van Paul van Ostaijen's gelijknamige dichtbundel (KVS) en was als maker betrokken bij Woyzeck Serdi Faki, waarin hij de hoofdrol vertolkte. Na de residentie van TransfoCollect in ARSENAAL/LAZARUS speelde hij ook in de voorstelling JUST=.

 

Het Theaterfestival juryrapport 2024

Als Serdi Faki Alici in deze voorstelling zijn laatste zinnen heeft geslaakt, zijn laatste beat door de micro heeft gespuwd, is het moeilijk te blijven zitten. Spontaan veer je op om te applaudisseren om zoveel ongeremde branie, om zo’n krachtige uithaal na zo’n ingewikkeld leven. Niet uit medelijden of medeleven. Wel uit respect voor wat je net hebt beleefd: een krachtig statement rond de vele gaten die onze samenleving laat vallen in de jeugdzorg.

‘Aanklacht’: zo staat het in koeien van letters te lezen op de witte banderolle die Serdi naar beneden laat rollen bij aanvang van zijn solo. Hij zat er jaren in en nu moet het er eens uit: alle shit die hij heeft meegemaakt toen hij al vroeg in zijn leven op straat kwam te staan. De vele scholen waar hij zat, de opvanginstellingen waar hij passeerde, dat deel van de familie dat hem de rug toekeerde: ze krijgen ervan langs. Niet blind, niet alleen maar boos. Wel met veel sprekende anekdotes, de nodige grijnzen en af en toe zelfs begrip.

SERDI, geregisseerd door Lara Staal, brengt een autobiografisch relaas. Al jaren duikt hij op in series, films en voorstellingen. Maar hier krijg je hem pas echt voluit te zien als speler: volkomen aanwezig, met raspende stem, op en top zichzelf, maar ook met klaarblijkelijk nog heel wat trauma onder zijn tong. Die ongelimiteerde naturel is al de halve inslag van zijn ‘uitbraak’. SERDI treft raak.

Als jury zagen we afgelopen seizoen wel meer persoonlijke oorsprongsverhalen. Deze solo springt er tussenuit om zijn performativiteit en zijn maatschappelijke systeemanalyse. Serdi Faki Alici toont de driedubbele kracht van theater als collectief therapeutisch ritueel, spiegel van onze gedeelde gemeenschap én kernreactor van de menselijke creativiteit. Hier staat geen slachtoffer. Hier staat een creator. Ga dat zien.