Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.

Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.

Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.

Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.

Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.

"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ

Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.

Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.

Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.

Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.

Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.

"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ

Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.

Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.

Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.

Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.

Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.

"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ

Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.

Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.

Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.

Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.

Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.

"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ

Dit is hier. En daar is daar. Daar moet daar blijven. Daar kan nooit hier worden. Daar blijft daar. En hier blijft hier. Hier blijft alles zoals het is. Wij zijn van hier. En jullie, jullie zijn van daar. Dus: ga weg. Dank u, nog een prettige dag.

In Wa Wilder Man vrezen we ‘de ander’. De figuren op de scène kijken het publiek met grote bange ogen aan. Wie zijn ‘zij’ die daar in de zaal zitten? Ze zijn in elk geval vreemd, onbekend en beangstigend. Wat is er zo anders aan die anderen? Om zich te beschermen tegen deze vreemde indringers vermommen de figuren op scène zich.

Hoelang blijft anders anders? Wordt de ander een deel van ons als we ermee samenleven? Of veranderen we dan zelf?

compagnie barbarie maakte deze voorstelling in 2015 als een reflectie op de grote vluchtelingencrisis. De wereld is sindsdien veel veranderd, maar de angst voor dreigingen van buiten, voor een vreemde wereld die niet de onze is, is nog steeds realiteit.

10 jaar later kijkt het gezelschap met een frisse blik naar deze waardevolle voorstelling, schaven ze bij waar nodig en steken ze Wa Wilder Man in een nieuw doosje.

Dit is hier. En daar is daar. Daar moet daar blijven. Daar kan nooit hier worden. Daar blijft daar. En hier blijft hier. Hier blijft alles zoals het is. Wij zijn van hier. En jullie, jullie zijn van daar. Dus: ga weg. Dank u, nog een prettige dag.

In Wa Wilder Man vrezen we ‘de ander’. De figuren op de scène kijken het publiek met grote bange ogen aan. Wie zijn ‘zij’ die daar in de zaal zitten? Ze zijn in elk geval vreemd, onbekend en beangstigend. Wat is er zo anders aan die anderen? Om zich te beschermen tegen deze vreemde indringers vermommen de figuren op scène zich.

Hoelang blijft anders anders? Wordt de ander een deel van ons als we ermee samenleven? Of veranderen we dan zelf?

compagnie barbarie maakte deze voorstelling in 2015 als een reflectie op de grote vluchtelingencrisis. De wereld is sindsdien veel veranderd, maar de angst voor dreigingen van buiten, voor een vreemde wereld die niet de onze is, is nog steeds realiteit.

10 jaar later kijkt het gezelschap met een frisse blik naar deze waardevolle voorstelling, schaven ze bij waar nodig en steken ze Wa Wilder Man in een nieuw doosje.

Dit is hier. En daar is daar. Daar moet daar blijven. Daar kan nooit hier worden. Daar blijft daar. En hier blijft hier. Hier blijft alles zoals het is. Wij zijn van hier. En jullie, jullie zijn van daar. Dus: ga weg. Dank u, nog een prettige dag.

In Wa Wilder Man vrezen we ‘de ander’. De figuren op de scène kijken het publiek met grote bange ogen aan. Wie zijn ‘zij’ die daar in de zaal zitten? Ze zijn in elk geval vreemd, onbekend en beangstigend. Wat is er zo anders aan die anderen? Om zich te beschermen tegen deze vreemde indringers vermommen de figuren op scène zich.

Hoelang blijft anders anders? Wordt de ander een deel van ons als we ermee samenleven? Of veranderen we dan zelf?

compagnie barbarie maakte deze voorstelling in 2015 als een reflectie op de grote vluchtelingencrisis. De wereld is sindsdien veel veranderd, maar de angst voor dreigingen van buiten, voor een vreemde wereld die niet de onze is, is nog steeds realiteit.

10 jaar later kijkt het gezelschap met een frisse blik naar deze waardevolle voorstelling, schaven ze bij waar nodig en steken ze Wa Wilder Man in een nieuw doosje.

Dit is hier. En daar is daar. Daar moet daar blijven. Daar kan nooit hier worden. Daar blijft daar. En hier blijft hier. Hier blijft alles zoals het is. Wij zijn van hier. En jullie, jullie zijn van daar. Dus: ga weg. Dank u, nog een prettige dag.

In Wa Wilder Man vrezen we ‘de ander’. De figuren op de scène kijken het publiek met grote bange ogen aan. Wie zijn ‘zij’ die daar in de zaal zitten? Ze zijn in elk geval vreemd, onbekend en beangstigend. Wat is er zo anders aan die anderen? Om zich te beschermen tegen deze vreemde indringers vermommen de figuren op scène zich.

Hoelang blijft anders anders? Wordt de ander een deel van ons als we ermee samenleven? Of veranderen we dan zelf?

compagnie barbarie maakte deze voorstelling in 2015 als een reflectie op de grote vluchtelingencrisis. De wereld is sindsdien veel veranderd, maar de angst voor dreigingen van buiten, voor een vreemde wereld die niet de onze is, is nog steeds realiteit.

10 jaar later kijkt het gezelschap met een frisse blik naar deze waardevolle voorstelling, schaven ze bij waar nodig en steken ze Wa Wilder Man in een nieuw doosje.

Vies vies VIES?!
Wat is eigenlijk vies?!
Wanneer wordt iets vies?
Het leven, ja…
Het leven zelf is
gewoon vies!
Of niet?

Of niet? In tijden van aromadiffusers, luizenshampoos, dagcrèmes, zorgrobots en wc-ontstoppers, lijkt alsmaar meer leven te worden verstopt, vermomd, of houdt het zich verscholen…? Nu even niet. Werp een blik op waar de grote mens van leerde wegkijken en ontdek wat er gebeurt wanneer dit leven uit de schaduw treedt in de spotlights van het toneel.

Met prikkelende beelden, live muziek en weinig taal balanceer je op het randje waar een slappe lach, een beetje walging, een ienieminie-aversie’tje voor wat sterft overslaat in schoonheid, fascinatie en joie de vivre.

Alarmbel: Deze leuke, ietwat absurde en burleske voorstelling kan volwassenen een matig gevoel van ongemak bezorgen.

Vies vies VIES?!
Wat is eigenlijk vies?!
Wanneer wordt iets vies?
Het leven, ja…
Het leven zelf is
gewoon vies!
Of niet?

Of niet? In tijden van aromadiffusers, luizenshampoos, dagcrèmes, zorgrobots en wc-ontstoppers, lijkt alsmaar meer leven te worden verstopt, vermomd, of houdt het zich verscholen…? Nu even niet. Werp een blik op waar de grote mens van leerde wegkijken en ontdek wat er gebeurt wanneer dit leven uit de schaduw treedt in de spotlights van het toneel.

Met prikkelende beelden, live muziek en weinig taal balanceer je op het randje waar een slappe lach, een beetje walging, een ienieminie-aversie’tje voor wat sterft overslaat in schoonheid, fascinatie en joie de vivre.

Alarmbel: Deze leuke, ietwat absurde en burleske voorstelling kan volwassenen een matig gevoel van ongemak bezorgen.

Wat is lucht? Twee wezentjes zoeken het uit. Van ademen, fluiten tot een scheetje. Maar tot wie behoort de lucht eigenlijk? En is die te vangen? Dan komt de eerder onzichtbare lucht plots heel tastbaar tussen hen in te staan en is het ieder voor zich.

LUCHT gaat over van niets iets maken en de wereld laten geloven dat het waarde heeft. Het is een woordeloze en dansante voorstelling over alles en niets. Twee montere wezens proberen lucht te vangen, te houden en te koesteren. Totdat ze zich eraan gaan hechten en zelf de speelbal worden van de krachten van LUCHT.

Maker Merel Denie werd in 2017 genomineerd voor de Henriette Hustinxprijs. Met LUCHT studeerde ze af als Master in Theatre aan de Toneelacademie Maastricht.

Wat is lucht? Twee wezentjes zoeken het uit. Van ademen, fluiten tot een scheetje. Maar tot wie behoort de lucht eigenlijk? En is die te vangen? Dan komt de eerder onzichtbare lucht plots heel tastbaar tussen hen in te staan en is het ieder voor zich.

LUCHT gaat over van niets iets maken en de wereld laten geloven dat het waarde heeft. Het is een woordeloze en dansante voorstelling over alles en niets. Twee montere wezens proberen lucht te vangen, te houden en te koesteren. Totdat ze zich eraan gaan hechten en zelf de speelbal worden van de krachten van LUCHT.

Maker Merel Denie werd in 2017 genomineerd voor de Henriette Hustinxprijs. Met LUCHT studeerde ze af als Master in Theatre aan de Toneelacademie Maastricht.

Wat is lucht? Twee wezentjes zoeken het uit. Van ademen, fluiten tot een scheetje. Maar tot wie behoort de lucht eigenlijk? En is die te vangen? Dan komt de eerder onzichtbare lucht plots heel tastbaar tussen hen in te staan en is het ieder voor zich.

LUCHT gaat over van niets iets maken en de wereld laten geloven dat het waarde heeft. Het is een woordeloze en dansante voorstelling over alles en niets. Twee montere wezens proberen lucht te vangen, te houden en te koesteren. Totdat ze zich eraan gaan hechten en zelf de speelbal worden van de krachten van LUCHT.

Maker Merel Denie werd in 2017 genomineerd voor de Henriette Hustinxprijs. Met LUCHT studeerde ze af als Master in Theatre aan de Toneelacademie Maastricht.

Wat is lucht? Twee wezentjes zoeken het uit. Van ademen, fluiten tot een scheetje. Maar tot wie behoort de lucht eigenlijk? En is die te vangen? Dan komt de eerder onzichtbare lucht plots heel tastbaar tussen hen in te staan en is het ieder voor zich.

LUCHT gaat over van niets iets maken en de wereld laten geloven dat het waarde heeft. Het is een woordeloze en dansante voorstelling over alles en niets. Twee montere wezens proberen lucht te vangen, te houden en te koesteren. Totdat ze zich eraan gaan hechten en zelf de speelbal worden van de krachten van LUCHT.

Maker Merel Denie werd in 2017 genomineerd voor de Henriette Hustinxprijs. Met LUCHT studeerde ze af als Master in Theatre aan de Toneelacademie Maastricht.

Nikè Moens en Eva Binon bouwen een absurde wereld waar dictators aan de macht zijn. Iedereen wil alleen maar meer baas zijn. Aan het hoofd van de ‘bazenketting’ staat TT. Een vreselijke tiran die heerst over al zijn tiranvrienden.

Tot er een onbekend gevoel de kop opsteekt... TT onderneemt een tocht op zoek naar de oorsprong van dit gevoel. Hij komt terecht op verschillende planeten. Hij staat oog in oog te staan met een eeuwigdurende storm op Jupiter. Hij ervaart ‘de slappe lach’, maakt per ongeluk een vriend en dat terwijl dat gevoel steeds luider klinkt. Als hij tenslotte terugkeert naar zijn eigen wereld ziet hij dat zijn mooi opgebouwde ‘bazenketting’ uit elkaar gevallen is. Menselijkheid komt om de hoek loeren en laat van zich horen.

Dogman meets De kleine prins meets Where the wild Things are in een punkjasje.

Een absurde voorstelling boordevol humor!

Nikè Moens en Eva Binon bouwen een absurde wereld waar dictators aan de macht zijn. Iedereen wil alleen maar meer baas zijn. Aan het hoofd van de ‘bazenketting’ staat TT. Een vreselijke tiran die heerst over al zijn tiranvrienden.

Tot er een onbekend gevoel de kop opsteekt... TT onderneemt een tocht op zoek naar de oorsprong van dit gevoel. Hij komt terecht op verschillende planeten. Hij staat oog in oog te staan met een eeuwigdurende storm op Jupiter. Hij ervaart ‘de slappe lach’, maakt per ongeluk een vriend en dat terwijl dat gevoel steeds luider klinkt. Als hij tenslotte terugkeert naar zijn eigen wereld ziet hij dat zijn mooi opgebouwde ‘bazenketting’ uit elkaar gevallen is. Menselijkheid komt om de hoek loeren en laat van zich horen.

Dogman meets De kleine prins meets Where the wild Things are in een punkjasje.

Een absurde voorstelling boordevol humor!

Nikè Moens en Eva Binon bouwen een absurde wereld waar dictators aan de macht zijn. Iedereen wil alleen maar meer baas zijn. Aan het hoofd van de ‘bazenketting’ staat TT. Een vreselijke tiran die heerst over al zijn tiranvrienden.

Tot er een onbekend gevoel de kop opsteekt... TT onderneemt een tocht op zoek naar de oorsprong van dit gevoel. Hij komt terecht op verschillende planeten. Hij staat oog in oog te staan met een eeuwigdurende storm op Jupiter. Hij ervaart ‘de slappe lach’, maakt per ongeluk een vriend en dat terwijl dat gevoel steeds luider klinkt. Als hij tenslotte terugkeert naar zijn eigen wereld ziet hij dat zijn mooi opgebouwde ‘bazenketting’ uit elkaar gevallen is. Menselijkheid komt om de hoek loeren en laat van zich horen.

Dogman meets De kleine prins meets Where the wild Things are in een punkjasje.

Een absurde voorstelling boordevol humor!

Nikè Moens en Eva Binon bouwen een absurde wereld waar dictators aan de macht zijn. Iedereen wil alleen maar meer baas zijn. Aan het hoofd van de ‘bazenketting’ staat TT. Een vreselijke tiran die heerst over al zijn tiranvrienden.

Tot er een onbekend gevoel de kop opsteekt... TT onderneemt een tocht op zoek naar de oorsprong van dit gevoel. Hij komt terecht op verschillende planeten. Hij staat oog in oog te staan met een eeuwigdurende storm op Jupiter. Hij ervaart ‘de slappe lach’, maakt per ongeluk een vriend en dat terwijl dat gevoel steeds luider klinkt. Als hij tenslotte terugkeert naar zijn eigen wereld ziet hij dat zijn mooi opgebouwde ‘bazenketting’ uit elkaar gevallen is. Menselijkheid komt om de hoek loeren en laat van zich horen.

Dogman meets De kleine prins meets Where the wild Things are in een punkjasje.

Een absurde voorstelling boordevol humor!

Als mensen in armoede hun kinderen nog amper eten kunnen geven, hebben ze geen keuze. Ze sturen hen het bos in. Misschien komen ze iemand tegen die rijk is of kan toveren. Misschien is het een vriendelijke reus of een puntige kabouter. Het kan ook een wolf of een trol zijn. Misschien komen ze een smakelijk huis van koek en snoepgoed tegen en zijn ze blij en voldaan. Wie knabbelt daar aan mijn huisje…

De moraal van het verhaal is dat je gevarieerd moet eten en als de moraal eetbaar zou zijn dan zou er geen moraal zijn. Denk daar maar eens goed over na.

Na de succesvolle bewerking van Roodhapje die jong en ouder kon smaken, gaat FroeFroe opnieuw aan de slag met snoepgoed van Jan Maillard die op een Lewis Carroll achtige wijze een bekend sprookje herwerkte. Ook in deze voorstelling daagt FroeFroe haar jong publiek uit om mee te leven, mee te zingen en mee te beleven.

Een muzikale voorstelling over een kind en haar waanzinnige oma naar een bekend sprookje vol romantiek en humor.

Als mensen in armoede hun kinderen nog amper eten kunnen geven, hebben ze geen keuze. Ze sturen hen het bos in. Misschien komen ze iemand tegen die rijk is of kan toveren. Misschien is het een vriendelijke reus of een puntige kabouter. Het kan ook een wolf of een trol zijn. Misschien komen ze een smakelijk huis van koek en snoepgoed tegen en zijn ze blij en voldaan. Wie knabbelt daar aan mijn huisje…

De moraal van het verhaal is dat je gevarieerd moet eten en als de moraal eetbaar zou zijn dan zou er geen moraal zijn. Denk daar maar eens goed over na.

Na de succesvolle bewerking van Roodhapje die jong en ouder kon smaken, gaat FroeFroe opnieuw aan de slag met snoepgoed van Jan Maillard die op een Lewis Carroll achtige wijze een bekend sprookje herwerkte. Ook in deze voorstelling daagt FroeFroe haar jong publiek uit om mee te leven, mee te zingen en mee te beleven.

Een muzikale voorstelling over een kind en haar waanzinnige oma naar een bekend sprookje vol romantiek en humor.

Wat gebeurt er als jij of iemand die je kent heel ziek is? Soms voelt het alsof je meegezogen wordt in dat verhaal. En soms speel je het zelf, om te begrijpen wat er is gebeurd.

In Derwazeens volgen we twee vrienden die met verbeeldingskracht een nieuwe wereld laten ontstaan. Uit alledaagse materialen groeit een rijk vol wonderen, waar je kan vliegen, waar alles even mag en waar verdriet een andere vorm krijgt.

Samen nemen ze het publiek mee op een reis door een fantasielandschap dat troost biedt, luchtig en licht is, maar ook ruimte geeft aan rouw en herinnering.

Een beeldende, muzikale voorstelling over vriendschap, verlies en de kracht van het spel.

Als ik koning was
dan was ik koning van de dag
en ik wisselde jou af
ik huppelde, jij lag in bed
en samen
vleugelden we rond
– liedfragment uit de voorstelling

Wat gebeurt er als jij of iemand die je kent heel ziek is? Soms voelt het alsof je meegezogen wordt in dat verhaal. En soms speel je het zelf, om te begrijpen wat er is gebeurd.

In Derwazeens volgen we twee vrienden die met verbeeldingskracht een nieuwe wereld laten ontstaan. Uit alledaagse materialen groeit een rijk vol wonderen, waar je kan vliegen, waar alles even mag en waar verdriet een andere vorm krijgt.

Samen nemen ze het publiek mee op een reis door een fantasielandschap dat troost biedt, luchtig en licht is, maar ook ruimte geeft aan rouw en herinnering.

Een beeldende, muzikale voorstelling over vriendschap, verlies en de kracht van het spel.

Als ik koning was
dan was ik koning van de dag
en ik wisselde jou af
ik huppelde, jij lag in bed
en samen
vleugelden we rond
– liedfragment uit de voorstelling

Wat gebeurt er als jij of iemand die je kent heel ziek is? Soms voelt het alsof je meegezogen wordt in dat verhaal. En soms speel je het zelf, om te begrijpen wat er is gebeurd.

In Derwazeens volgen we twee vrienden die met verbeeldingskracht een nieuwe wereld laten ontstaan. Uit alledaagse materialen groeit een rijk vol wonderen, waar je kan vliegen, waar alles even mag en waar verdriet een andere vorm krijgt.

Samen nemen ze het publiek mee op een reis door een fantasielandschap dat troost biedt, luchtig en licht is, maar ook ruimte geeft aan rouw en herinnering.

Een beeldende, muzikale voorstelling over vriendschap, verlies en de kracht van het spel.

Als ik koning was
dan was ik koning van de dag
en ik wisselde jou af
ik huppelde, jij lag in bed
en samen
vleugelden we rond
– liedfragment uit de voorstelling

In een wereld waarin alle bomen zijn geveld, tot planken verzaagd, tot brandhout gekliefd, tot tandenstokers gemalen, hoort een kind op een dag, onder de vloer van haar kamer, een vreemd geluid. Een krakend, ritselend, bonzend ritme. Het blijkt een boom te zijn, waarvan de twijgen zich langzaam doorheen het beton murwen. De allereerste boom die het kind ooit zag. Wanneer grote machines dreigen de boom weg te halen om plaats te maken voor een ‘luchtzuiveringscentrum’, moet het kind kiezen: zwijgen of in actie komen.

Michai Geyzen maakte eerder bij Laika De passant, Vuur/toren, de berg en HEROES, voorstellingen die drijven op de zeggingskracht van beelden, humor en muziek. De thema’s die hij kiest zijn universeel en raken aan de belevingswereld van ieder mens, jong en oud: van de zoektocht naar ‘thuis’, over de angst om verlaten te worden, tot de tragiek van het heldendom en onze rituelen rond afscheid en rouw.

De laatste boom wordt een beeldend, poëtisch en muzikaal avontuur over hoe zelfs één kind het verschil kan maken.

In een wereld waarin alle bomen zijn geveld, tot planken verzaagd, tot brandhout gekliefd, tot tandenstokers gemalen, hoort een kind op een dag, onder de vloer van haar kamer, een vreemd geluid. Een krakend, ritselend, bonzend ritme. Het blijkt een boom te zijn, waarvan de twijgen zich langzaam doorheen het beton murwen. De allereerste boom die het kind ooit zag. Wanneer grote machines dreigen de boom weg te halen om plaats te maken voor een ‘luchtzuiveringscentrum’, moet het kind kiezen: zwijgen of in actie komen.

Michai Geyzen maakte eerder bij Laika De passant, Vuur/toren, de berg en HEROES, voorstellingen die drijven op de zeggingskracht van beelden, humor en muziek. De thema’s die hij kiest zijn universeel en raken aan de belevingswereld van ieder mens, jong en oud: van de zoektocht naar ‘thuis’, over de angst om verlaten te worden, tot de tragiek van het heldendom en onze rituelen rond afscheid en rouw.

De laatste boom wordt een beeldend, poëtisch en muzikaal avontuur over hoe zelfs één kind het verschil kan maken.

In een wereld waarin alle bomen zijn geveld, tot planken verzaagd, tot brandhout gekliefd, tot tandenstokers gemalen, hoort een kind op een dag, onder de vloer van haar kamer, een vreemd geluid. Een krakend, ritselend, bonzend ritme. Het blijkt een boom te zijn, waarvan de twijgen zich langzaam doorheen het beton murwen. De allereerste boom die het kind ooit zag. Wanneer grote machines dreigen de boom weg te halen om plaats te maken voor een ‘luchtzuiveringscentrum’, moet het kind kiezen: zwijgen of in actie komen.

Michai Geyzen maakte eerder bij Laika De passant, Vuur/toren, de berg en HEROES, voorstellingen die drijven op de zeggingskracht van beelden, humor en muziek. De thema’s die hij kiest zijn universeel en raken aan de belevingswereld van ieder mens, jong en oud: van de zoektocht naar ‘thuis’, over de angst om verlaten te worden, tot de tragiek van het heldendom en onze rituelen rond afscheid en rouw.

De laatste boom wordt een beeldend, poëtisch en muzikaal avontuur over hoe zelfs één kind het verschil kan maken.

Hallo? Is daar iemand? Is dit de plek waar we wat meer informatie over de voorstelling kunnen vinden? Het zou heel fijn zijn om iets te weten. Normaal staat dat hier toch? Waarom staat er nergens wat we wel– of niet kunnen verwachten? Of hoort dit er al bij? We willen gewoon een klein beetje weten waar het over gaat. Anders gaan we zelf allerlei enge dingen in ons hoofd halen. En dat doen we al meer dan genoeg. Hallo? Niet grappig dit. Hallo?! Is er iets of iemand die ons kan geruststellen? Hallo?!!

In Veel te eng voor kleuters gaat het om alles wat je niet ziet, maar er toch lijkt te zijn. In een voorstelling die zich in nevelen hult, blijkt onze fantasie het engste monster. Niks is zo spannend als iets dat er alleen maar is in je hoofd. Een dromerig avontuur vol schaduwen, illusies en schimmen voor alle dappere niet-kleuters die willen weten hoe angstbeelden ontstaan. Want als je dat weet, weet je misschien ook hoe je ze weer kan laten verdwijnen.

Hallo? Is daar iemand? Is dit de plek waar we wat meer informatie over de voorstelling kunnen vinden? Het zou heel fijn zijn om iets te weten. Normaal staat dat hier toch? Waarom staat er nergens wat we wel– of niet kunnen verwachten? Of hoort dit er al bij? We willen gewoon een klein beetje weten waar het over gaat. Anders gaan we zelf allerlei enge dingen in ons hoofd halen. En dat doen we al meer dan genoeg. Hallo? Niet grappig dit. Hallo?! Is er iets of iemand die ons kan geruststellen? Hallo?!!

In Veel te eng voor kleuters gaat het om alles wat je niet ziet, maar er toch lijkt te zijn. In een voorstelling die zich in nevelen hult, blijkt onze fantasie het engste monster. Niks is zo spannend als iets dat er alleen maar is in je hoofd. Een dromerig avontuur vol schaduwen, illusies en schimmen voor alle dappere niet-kleuters die willen weten hoe angstbeelden ontstaan. Want als je dat weet, weet je misschien ook hoe je ze weer kan laten verdwijnen.

Hallo? Is daar iemand? Is dit de plek waar we wat meer informatie over de voorstelling kunnen vinden? Het zou heel fijn zijn om iets te weten. Normaal staat dat hier toch? Waarom staat er nergens wat we wel– of niet kunnen verwachten? Of hoort dit er al bij? We willen gewoon een klein beetje weten waar het over gaat. Anders gaan we zelf allerlei enge dingen in ons hoofd halen. En dat doen we al meer dan genoeg. Hallo? Niet grappig dit. Hallo?! Is er iets of iemand die ons kan geruststellen? Hallo?!!

In Veel te eng voor kleuters gaat het om alles wat je niet ziet, maar er toch lijkt te zijn. In een voorstelling die zich in nevelen hult, blijkt onze fantasie het engste monster. Niks is zo spannend als iets dat er alleen maar is in je hoofd. Een dromerig avontuur vol schaduwen, illusies en schimmen voor alle dappere niet-kleuters die willen weten hoe angstbeelden ontstaan. Want als je dat weet, weet je misschien ook hoe je ze weer kan laten verdwijnen.

Hallo? Is daar iemand? Is dit de plek waar we wat meer informatie over de voorstelling kunnen vinden? Het zou heel fijn zijn om iets te weten. Normaal staat dat hier toch? Waarom staat er nergens wat we wel– of niet kunnen verwachten? Of hoort dit er al bij? We willen gewoon een klein beetje weten waar het over gaat. Anders gaan we zelf allerlei enge dingen in ons hoofd halen. En dat doen we al meer dan genoeg. Hallo? Niet grappig dit. Hallo?! Is er iets of iemand die ons kan geruststellen? Hallo?!!

In Veel te eng voor kleuters gaat het om alles wat je niet ziet, maar er toch lijkt te zijn. In een voorstelling die zich in nevelen hult, blijkt onze fantasie het engste monster. Niks is zo spannend als iets dat er alleen maar is in je hoofd. Een dromerig avontuur vol schaduwen, illusies en schimmen voor alle dappere niet-kleuters die willen weten hoe angstbeelden ontstaan. Want als je dat weet, weet je misschien ook hoe je ze weer kan laten verdwijnen.