NOUVELLE VAGUE is Richard Linklaters ode aan de gelijknamige filmbeweging die in de late jaren '50 en '60 furore maakte in het internationale filmlandschap. Linklater vertelt niet alleen het verhaal van auteur Jean-Luc Godard die À BOUT DE SOUFFLE maakte, maar leent ook de stijl en recreëert de tijdsgeest waarin de toonaangevende nouvelle vague film werd gemaakt. In hetzelfde treffende zwart-wit als het origineel, schrijft Linklater zijn liefdesbrief aan die invloedrijke periode binnen Franse cinema wat resulteert in een speelse hommage aan de kunst van cinema en film maken.

Op het filmfestival van Cannes in 1959 wordt François Truffauts LES QUATRE CENTS COUP lovend onthaald. Dat geeft het startschot voor een nieuwe lichting Franse, jonge durfal filmmakers. Waaronder Jean-Luc Godard, die op zoek is naar de financiële steun om zijn debuutfilm te maken. In deze “making-of” À BOUT DE SOUFFLE wordt Godard vertolkt door Guillaume Marbeck, speelt de Amerikaanse actrice Zoey Deutch de iconische Jean Seberg en kruipt Aubry Dullin in de huid van Jean-Paul Belmondo.

In Linklaters eigen woorden: “Godard taught me an absolute love and dedication to cinema. That cinema is its own world that’s worthy of reverence to treat as an elevated, all-encompassing, devote-your-life-to art form. That’s what I’m trying to conjure in that movie. Just to show the absolute love of cineastes.”

Op 18 december tonen we ook het originele À BOUT DE SOUFFLE en op 10 en 21 december vertonen nog meer van Godard met ALPHAVILLE!

english below

“Architecture on Film” Gecureerd door VAi x De Cinema

In 2018 won de Rotterdamse architect Enzo Valerio een ontwerpwedstrijd voor een multifunctioneel paviljoen in het Pinetum Blijdenstein. De langverwachte bouw van een nieuw paviljoen in deze botanische tuin van Hilversum ontvouwt zich op het ritme van de natuur. Met af en toe de hulp van de tuinman en onder de oplettende blikken van buurtbewoners trekken de architecten een overall en werkschoenen aan en nemen zij de rol van bouwers op zich. Gedurende een jaar volgt hun werk het ongedwongen tempo van het dagelijkse leven in de tuin.

Regisseur Juan Benavides volgde het proces tijdens vijftien bezoeken over vier seizoenen. AT THE GARDEN'S PACE is een meeslepende, observerende documentaire die het bouwproces transformeert tot een meditatieve ervaring. Met technieken uit de slow cinema – lange takes, brede kaders, statische frames en een originele soundtrack – ontvouwt de film zich als een naadloze sequentie en nodigt de kijker uit het paviljoen te beleven alsof men een lange wandeling door de tuin maakt.

In tijden van ecologische en maatschappelijke transitie is publieke ruimte nooit neutraal. De tentoonstelling Tamed Nature, vanaf 17 september te zien in het Vlaams Architectuurinstituut, onderzoekt hoe groene stedelijke ruimtes dragers van macht, geschiedenis en sociale spanningen zijn. Door de lens van de stad Antwerpen wordt de gelaagde geschiedenis van stedelijk groen verkend.

ENG
The film is in Dutch/English with English subtitles

“Architecture on Film” Curated by VAi x De Cinema

In 2018, Rotterdam-based architect Enzo Valerio won a design competition for a multifunctional pavilion in the Pinetum Blijdenstein. The long-awaited construction of this new pavilion in the Hilversum botanical garden unfolds in the rhythm of nature. With occasional help from the gardener and under the watchful eyes of local residents, the architects put on overalls and work boots, taking on the role of builders themselves. For a year, their work follows the unhurried pace of daily life in the garden.

Director Juan Benavides documented the process over fifteen visits across four seasons. AT THE GARDEN'S PACE is an immersive, observational documentary that transforms the construction process into a meditative experience. Using slow cinema techniques—long takes, wide frames, static shots, and an original soundtrack—the film unfolds as a seamless sequence, inviting the viewer to experience the pavilion as if taking a long walk through the garden.

In times of ecological and societal transition, public space is never neutral. The exhibition Tamed Nature, on view from 17 September at the Flanders Architecture Institute, explores how green urban spaces carry power, history, and social tensions. Through the lens of the city of Antwerp, it examines the layered history of urban greenery.

BREEDBEELD Open Screen is een gratis filmzaal voor iedereen die een kortfilm wil vertonen. Er is geen jury die een selectie maakt en geen beperking op vlak van genre of niveau. Open Screen is een 'open' concept. Iedereen mag dus deelnemen, al mikken we wel op een zekere balans in het programma. De enige voorwaarde is dat je film korter is dan 15 minuten.

Tonen mag, maar kijken ook. Als je geen kortfilm hebt en toch wil komen kijken, kan dat ook. Toegang is – net zoals inschrijven – gratis. Inschrijven doe je hier.

Met inleiding en nagesprek met de filmmakers.

Programma:

• FAN LETTER (Zeb Daemen)
• RENDEZ-VOUS (Elias Dieusaert)
• JE SUIS UN KIEKEFRETTER (Jef Van den Bossche)
• KEY (Arno Kocharyan)
• UMWELT (Elko Van Raemdonck)
• VOORBIJ WAAR JIJ BESTAAT (Alexandra Kerstens & Chiara Grella)
• EEN DOODGEWONE JONGEN (Freddy Bellis & Mieke Jacobs)
• GETEKEND (Lode Caron)
• SECOND NATURE (Antoine Van Aerde)
• INTERRAIL (Sem Cuypers)

NOUVELLE VAGUE is Richard Linklaters ode aan de gelijknamige filmbeweging die in de late jaren '50 en '60 furore maakte in het internationale filmlandschap. Linklater vertelt niet alleen het verhaal van auteur Jean-Luc Godard die À BOUT DE SOUFFLE maakte, maar leent ook de stijl en recreëert de tijdsgeest waarin de toonaangevende nouvelle vague film werd gemaakt. In hetzelfde treffende zwart-wit als het origineel, schrijft Linklater zijn liefdesbrief aan die invloedrijke periode binnen Franse cinema wat resulteert in een speelse hommage aan de kunst van cinema en film maken.

Op het filmfestival van Cannes in 1959 wordt François Truffauts LES QUATRE CENTS COUP lovend onthaald. Dat geeft het startschot voor een nieuwe lichting Franse, jonge durfal filmmakers. Waaronder Jean-Luc Godard, die op zoek is naar de financiële steun om zijn debuutfilm te maken. In deze “making-of” À BOUT DE SOUFFLE wordt Godard vertolkt door Guillaume Marbeck, speelt de Amerikaanse actrice Zoey Deutch de iconische Jean Seberg en kruipt Aubry Dullin in de huid van Jean-Paul Belmondo.

In Linklaters eigen woorden: “Godard taught me an absolute love and dedication to cinema. That cinema is its own world that’s worthy of reverence to treat as an elevated, all-encompassing, devote-your-life-to art form. That’s what I’m trying to conjure in that movie. Just to show the absolute love of cineastes.”

Op 18 december tonen we ook het originele À BOUT DE SOUFFLE en op 10 en 21 december vertonen nog meer van Godard met ALPHAVILLE!

In Algiers, 1938, staat het leven van de ogenschijnlijk onverschillige Meursault op zijn kop. Hij woont de begrafenis van zijn moeder bij zonder ook maar een traan te laten. De dag erna pikt hij zijn leven doodgewoon weer op en begint hij een affaire. Als zijn louche buurman hem meesleept in schimmige zaken, leidt zijn kabbelende leven hem op een hete dag naar een noodlottige gebeurtenis op het strand.

Deze film is de adaptatie van Albert Camus' roman L’Étranger (1942), een van de meest essentiële werken uit de moderne literatuur. François Ozon (SWIMMING POOL, ÉTÉ 85) kreeg de goedkeuring van Camus’ dochter om de beklemmende, affectloze toon van het literaire meesterwerk in pure cinematografische termen te vertalen, met een ijzersterke Benjamin Voisin als de enigmatische Meursault in de hoofdrol.

Ozon levert zo een verwarrend en ijzingwekkend meeslepend psychologisch drama af. De zwart-witfilm behoudt niet enkel het mysterie van Camus' verhaal maar is daarnaast ook een diepgaande verkenning van existentialisme en de absurditeit van het bestaan.

In het intieme SOFT LEAVES verweeft de Japans-Belgische filmmaker Miwako Van Weyenberg persoonlijke herinneringen en fictie tot een gelaagd portret over verlies, identiteit en de dunne grens tussen werkelijkheid en droom. In de film volgen we een vrouw die terugkeert naar haar ouderlijke huis, waar de geur van de tuin, de stilte van de kamers en de schaduwen van het verleden een sluier leggen over het heden. Van Weyenberg onderzoekt hoe taal, cultuur en familiegeschiedenis ons vormen – en hoe we ons daartoe verhouden wanneer we tussen werelden in leven.

Yuna’s ouders zijn gescheiden toen ze klein was. Haar moeder ging terug naar Japan om een nieuw gezin te stichten en liet haar in België achter met haar vader. Als hij jaren later na een ongeluk in coma raakt, keert haar moeder terug, nu met een halfzus die Yuna amper kent. Yuna heeft daar veel moeite mee, maar wanneer haar vader lijkt te herstellen, moet ze haar gevoelens onder ogen zien en een eigen plek veroveren in het verscheurde gezin.

english below

Met MATADOR bevestigde Pedro Almodóvar zijn reputatie als de meest gedurfde en vernieuwende stem van de Spaanse cinema. In deze film, een vroeg sleutelwerk in zijn oeuvre, brengt hij eros en thanatos samen in een uitzinnige vertelling waar passie en doodsdrift onafscheidelijk zijn. Het resultaat is een zinderend spektakel dat geen enkel taboe ontziet.

De voormalige stierenvechter Diego (Nacho Martínez) en de elegante advocate María (Assumpta Serna) delen een fatale obsessie: voor hen is de ultieme extase enkel te bereiken in de dodelijke omhelzing. Wanneer hun wegen elkaar kruisen via Diego’s leerling Ángel (een jonge Antonio Banderas), ontvouwt zich een groteske liefdesgeschiedenis waarin seks, geweld en verlangen in elkaar grijpen.

Almodóvar toont zijn personages niet als realistische figuren, maar als belichamingen van driften, obsessies en excessen. Hij speelt schaamteloos met melodrama, camp en zwarte humor, en drijft zijn verhaal tot aan de uiterste grens van het absurde. MATADOR choqueert, verleidt en amuseert tegelijk – een vurige explosie van stijl en visie die Almodóvar op weg zette naar internationale roem.

Deze film is onderdeel van ons retrospectief TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films die samen de vele gedaanten van Pedro Almodóvars cinema zichtbaar maken.

ENG
The film is in Spanish with English subtitles

With MATADOR, Pedro Almodóvar cemented his reputation as the most daring and irreverent voice in Spanish cinema. An early key work in his career, the film entwines eros and thanatos in an outrageous tale where passion and death are inseparable. The result is a feverish spectacle that refuses to respect any taboo.

Former bullfighter Diego (Nacho Martínez) and elegant lawyer María (Assumpta Serna) share a fatal obsession: for them, ultimate ecstasy can only be reached in the lethal embrace. When their paths cross through Diego’s student Ángel (a young Antonio Banderas), a grotesque love story unfolds in which sex, violence, and desire collapse into one.

Almodóvar presents his characters less as realistic figures than as incarnations of drives, obsessions, and excesses. Blending melodrama, camp, and black comedy, he pushes his story to the edge of absurdity. MATADOR shocks, seduces, and amuses in equal measure—a fiery explosion of style and vision that marked Almodóvar’s path to international fame.

This film is part of our retrospective TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films that reveal the many guises of Pedro Almodóvar's cinema.

“Een gevoelige ode aan wat ons bindt, en breekt.” Zo bejubelt Knack Focus de langverwachte nieuwe film van Joachim Trier. Voor deze opvolger van THE WORST PERSON IN THE WORLD brengt Trier een indrukwekkende cast samen, met onder anderen Stellan Skarsgård, Elle Fanning en opnieuw Renate Reinsve.

Na de dood van hun moeder worden de zussen Nora (Renate Reinsve) en Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) herenigd met hun afwezige vader Gustav (Stellan Skarsgård), ooit een gerenommeerde filmregisseur. Hij biedt theateractrice Nora een rol aan in de autibiografische film die zijn grote comeback moet worden. Wanneer Nora deze geste afwijst, ontdekt ze dat haar vader de jonge Hollywoodster Rachel Kemp (Elle Fanning) in de hoofdrol castte. Wanneer de shoot start, moeten Nora en Agnes de gebroken relatie met hun vader noodgedwongen onder ogen zien, én omgaan met een Amerikaanse ster die midden in hun complexe familieverhoudingen is beland.

De film werd niet voor niets bekroond met de Grand Prix op het afgelopen Filmfestival van Cannes. Prachtige cinematografie en acteerprestaties op topniveau zorgden ervoor dat Vogue de film kroonde tot ‘The Best Film Of The Year.’

SENTIMENTAL VALUE is genomineerd voor de LUX Audience Award. Stem via deze link en misschien win je wel een reis naar Brussel om op 14 april 2026 de uitreikingsceremonie bij te wonen en de regisseurs en filmploegen van de genomineerde films te ontmoeten!

english below

Hollywoodlegende Joan Crawford mag dan een Oscar gewonnen hebben voor haar vertolking van een toegewijde moeder in MILDRED PIERCE (ook op ons programma!), in het echte leven was de actrice berucht voor de gespannen relatie met haar kinderen. In 1978 schreef adoptiedochter Christina Crawford een exposé over haar bekende moeder, waarin Joans schandalen en wangedrag als alcoholverslaafde narcist uit de doeken worden gedaan. Het boek kreeg de titel Mommie Dearest, naar de koosnaam die Joan Crawford voor zichzelf eiste van haar kinderen, en werd door Frank Perry verfilmd in de gelijknamige camp cult classic.

In haar fascinerende over-the-top vertolking van Joan Crawford, hanteert Faye Dunaway een haast manische acteerstijl, aangesterkt met groteske expressies en uitvergrote bewegingen. De relatie tussen Crawford en Christina, de eerste van Crawfords vier geadopteerde kinderen, wordt verteld vanuit Christina’s standpunt. Joan is ervan overtuigd dat haar eigen moeilijke opvoeding bijdroeg tot haar succes en besluit dat ze haar kinderen niet zal verwennen. Christina wordt behandeld als een concurrente, eerder dan een dochter. Ondanks de mishandelingen blijft ze echter hunkeren naar de liefde van haar moeder.

De complexiteit van de relatie tussen Joan en haar adoptiekinderen blijft in de film aan de oppervlakte en ook Christina zelf – die niet betrokken was bij de scriptontwikkeling – nam afstand van de verfilming. “My mother didn't deserve that. I didn't see any care for factual information. Now I've seen the movie, I'm sorry I did. Faye says she is being haunted by mother's ghost. After her performance, I can understand why.” Zoals bij elke cultfilm wordt lof gevolgd door kritiek, en zit er maar één ding op: kom zelf kijken!

De film wordt ingeleid door Tim Maerschand, filmjournalist, co- host van de Wide Angle podcast van Film Fest Gent en lid van cinefiele platforms Kuru en Kuleshov (± 15').

Deze vertoning maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

Hollywood legend Joan Crawford might have won an Oscar for her role as a dutiful mother in MILDRED PIERCE (also on our programme!), in real life the actress was infamous for her tense relationship with her children. In 1978 adopted daughter Christina Crawford wrote an exposé on her famous mother, where she unveiled Joan’s scandals and misbehaviour as an alcoholic narcissist. The book is titled Mommie Dearest, after the pet name Joan Crawford demanded for herself from her children, and was adapted for the screen by Frank Perry in the camp cult classic of the same name.

In her fascinating over-the-top performance of Joan Crawford, Faye Dunaway adopted an almost manic acting style, strengthened by grotesque expressions and exaggerated movements. The relationship between Crawford and Christina, the first of Crawford’s four adopted children, is told from Christina’s point-of-view. Joan is convinced that her own difficult upbringing aided her success and decides not to spoil her children. Christina is treated as a competitor, rather than a daughter. However, despite the mistreatment she still longs for her mother’s love.

The complexity of the relationship between Joan and her adopted children remain superficial in the film and the real-life Christina herself – who wasn’t part of the project – distanced herself from the adaptation. “My mother didn't deserve that. I didn't see any care for factual information. Now I've seen the movie, I'm sorry I did. Faye says she is being haunted by mother's ghost. After her performance, I can understand why.” Like with any cult film, praise is followed by criticism and only one solution remains: come and see for yourself!

The film will be introduced (in Dutch) by film journalist and cinephile Tim Maerschand (Kuru, Kuleshov) (± 15').

This screening is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.

Weduwe Cesira (Sophia Loren) baat een succesvolle kruidenierswinkel uit in Rome ten tijde van WOII. Terwijl de oorlog rondom hen raast, met dagelijkse bominslagen, vreest Cesira voor het leven van haar 13-jarige dochter Rosetta. Moeder en dochter trekken naar Cesira’s geboortedorp in de hoop daar veilig te zijn. Wanneer de geallieerde troepen binnenvallen en optrekken, besluit Cesira terug te keren naar Rome. Maar onderweg haalt de horror van de oorlog hen toch in.

Sophia Loren won voor haar performance in TWO WOMEN de Oscar voor Beste Actrice en was de eerste acteur die een Oscar won voor een performance in een niet-Engelstalige film. TWO WOMEN is een realistische tijdscapsule naar een tijd en plaats tijdens een zwarte pagina uit de wereldgeschiedenis. Regisseur Vittorio De Sica maakte met de film een prachtig eindstuk van zijn tweeluik in combinatie met het ontroerende BICYCLE THIEVES, over de relatie tussen een vader en zoon, waar we in TWO WOMEN een moeder en dochter volgen. De Sica legt opvallend treffend vast hoe de liefde tussen een ouder voor zijn of haar kind in precaire situaties soms ook ondraaglijk kan zijn.

TWO WOMEN maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.

Op een Frans-Polynesisch eiland laveert de gladde bureaucraat De Roller (een geniale Benoît Magimel) tussen politieke charme en existentiële dreiging. Terwijl hij zich door hotelgesprekken en nachtelijke cafés beweegt, doen geruchten over een nucleaire onderzeeër de lucht trillen van paranoia.

Met PACIFICTION creëert Albert Serra een hypnotiserend tropisch visioen over macht, illusie en koloniale schaduw. In zijn trage, zintuiglijke stijl verandert het eiland in een droomtoestand waarin werkelijkheid en waanzin langzaam samenvloeien. Serra is een radical estheet en zijn beelden smeken om het grote doek.

Hoewel dit al zijn achtste film is, krijgt hij met PACIFICTION voor het eerst een release in België. Het is wellicht zijn meest open film tot nu toe, maar hij wijkt geen millimeter van zijn compromisloze stijl. Zijn werkwijze speelt daarin een sleutelrol: met zoomlenzen en meerdere camera’s tegelijk laat hij acteurs nooit precies weten of ze in close-up, totaal of vanuit welke hoek in beeld komen. De camera’s zijn er, zegt hij, om juist dát vast te leggen wat de acteur probeert te verhullen, en registreren zo momenten die ter plaatse aan iedereen – ook aan Serra zelf – ontsnappen.

Voor het eerst plaatst hij zijn cinema in het heden, niet langer in het spoor van Casanova, Lodewijk XIV of achttiende-eeuwse libertijnen, maar in een actuele Polynesische archipel. De tropische omgeving lijkt een breuk met zijn historische universa, maar inhoudelijk blijft hij trouw aan zijn aanpak: een bewust gestileerde, door exotische clichés doordrenkte wereld, waarin de gaten en schaduwen ruimte maken voor een meedogenloze dissectie van macht en decadentie.

Kom ook naar zijn laatste wapenfeit en visueel baanbrekende documentaire TARDES DE SOLEDAD kijken, waarvoor Serra de traditie van het stierengevecht als uitgangspunt gebruikt voor een radicaal gestileerde afdaling in macht, decadentie, ritueel, dood en onze medeplichtigheid als toeschouwers. Op zondag 7 december komt Serra deze film in- en uitleiden!

****

Zomerfilmcollege en CINEA coördinator Bart Versteirt sprak samen met Nick Pinkerton met de regisseur en schreef zijn perspectief op de film voor Fantomas uit in Outre mesure: schoonheid tussen controle en overgave.

Karel Pletinck schreef ook een stuk voor Fantomas op zoek naar wat ons beweegt ons film: Discopolitiek.

In Algiers, 1938, staat het leven van de ogenschijnlijk onverschillige Meursault op zijn kop. Hij woont de begrafenis van zijn moeder bij zonder ook maar een traan te laten. De dag erna pikt hij zijn leven doodgewoon weer op en begint hij een affaire. Als zijn louche buurman hem meesleept in schimmige zaken, leidt zijn kabbelende leven hem op een hete dag naar een noodlottige gebeurtenis op het strand.

Deze film is de adaptatie van Albert Camus' roman L’Étranger (1942), een van de meest essentiële werken uit de moderne literatuur. François Ozon (SWIMMING POOL, ÉTÉ 85) kreeg de goedkeuring van Camus’ dochter om de beklemmende, affectloze toon van het literaire meesterwerk in pure cinematografische termen te vertalen, met een ijzersterke Benjamin Voisin als de enigmatische Meursault in de hoofdrol.

Ozon levert zo een verwarrend en ijzingwekkend meeslepend psychologisch drama af. De zwart-witfilm behoudt niet enkel het mysterie van Camus' verhaal maar is daarnaast ook een diepgaande verkenning van existentialisme en de absurditeit van het bestaan.

english below

YI YI is een meditatief portret van een middenklasse familie in Taipei terwijl hun levens subtiel veranderen over de periode van een jaar, vertrekkend van de belofte van een huwelijk en eindigend bij de finaliteit van een begrafenis. Edward Yangs uitgekiende regie weeft een mozaïek van dagelijkse momenten aan elkaar met een zeldzame emotionele precisie. De film draait rond NJ’s stille worstelingen en de zoektocht van zijn zoon Yang-Yang naar betekenis in het leven door het medium fotografie.

Warm, gelaagd en diepmenselijk, dat zijn de toetsstenen die de film handhaaft om zijn publiek te laten mediteren over opgroeien, ouder worden en de banden die ons met elkaar verbinden. 

We vertonen de 4K-restauratie van de film naar aanleiding van het 25-jarige jubileum.

ENG
The film is in Chinese with English subtitles

YI YI is a meditative portrait of a middle‑class family in Taipei as their lives subtly shift over the course of a year, from a wedding’s promise to the finality of a funeral. Edward Yang’s measured direction weaves a mosaic of everyday moments with rare emotional precision, centering on NJ’s quiet struggles and his son Yang‑Yang’s search for meaning through photography.

Warm, layered, and profoundly humane, the film offers a graceful meditation on growing up, growing older, and the ties that bind us.

We are showing the 4K restoration of the film to celebrate its 25th anniversary.

In MADRES PARALELAS staan twee ongetrouwde zwangere vrouwen op het punt te bevallen. Ze ontmoeten elkaar in de ziekenhuiskamer. Janis (Penélope Cruz) is eind dertig en gelukkig, maar tiener Ana zit vol angst. Hun levens raken met elkaar verweven wanneer Janis een schokkende waarheid ontdekt over de biologische afkomst van haar dochter. Terwijl de film hun veranderende relaties met hun kinderen onderzoekt, reflecteert het ook op de geschiedenis van Spanje, met name de pijnlijke erfenis van de burgeroorlog.

Voor haar glansrol won Penélope Cruz zeer terecht de prijs voor Beste Actrice in Venetië, en kreeg er later ook een Oscarnominatie voor.

Deze film is onderdeel van ons retrospectief TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films die samen de vele gedaanten van Pedro Almodóvars cinema zichtbaar maken.

english below

Door de aanhoudende woningcrisis in de Verenigde Staten leven veel gezinnen noodgedwongen in vervallen hotels, ook wel flophouses genoemd. De twaalfjarige Mikal is er één van. Samen met zijn alcoholverslaafde ouders en hun kat Smokey groeit hij op in een kleine, goedkope kamer. Hun leven is er chaotisch en onzeker, maar ook gevuld met liefde en de hoop op een betere toekomst.

Fotograaf en filmmaker Monica Strømdahl reisde jarenlang door de VS om het leven in deze hotels vast te leggen. Acht jaar geleden ontmoette ze Mikal en volgde hem drie jaar lang, met opmerkelijke tederheid en nabijheid. Zijn grootste wens? Dat zijn ouders eindelijk stoppen met drinken. Ze toont zowel de kwetsbaarheid van een gebroken jeugd als de warmte en complexiteit van familiebanden. Strømdahl wachtte met de film uit te brengen tot Mikal meerderjarig was en zelf toestemming kon geven.

Deze coming-of-age-documentaire is ontroerend en indringend, zonder ooit te oordelen. Door Mikals ogen zien we hoe een kind zich staande houdt onder moeilijke omstandigheden en krijgen we een bijzondere blik op een sociale crisis die vaak buiten het zicht blijft.

ENG
The film is in English with Dutch/French subtitles

Amid the ongoing housing crisis in the United States, many families are forced to live in run-down hotels, also known as flophouses. Twelve-year-old Mikal is one of them. He grows up in a small, cheap room with his alcohol-dependent parents and their cat, Smokey. Life there is chaotic and uncertain, yet also filled with love and the hope for a better future.

Photographer and filmmaker Monica Strømdahl spent years traveling across the U.S. to document life in these hotels. Eight years ago, she met Mikal and followed him for three years with remarkable tenderness and closeness. His greatest wish? That his parents would finally stop drinking. The film captures both the vulnerability of a broken childhood and the warmth and complexity of family bonds. Strømdahl waited to release the film until Mikal reached adulthood and could give his own consent.

This coming-of-age documentary is moving and powerful, yet never judgmental. Through Mikal’s eyes, we see how a child copes with difficult circumstances and gain a rare insight into a social crisis that often remains invisible.

english below

Papar (Sybren Ypma, Lucas Valk, Wrister Meiresonne & Lukas Amer) is een multidisciplinair collectief dat zich richt op film- en muziekproductie. Visueel, sonisch en thematisch streeft Papar ernaar om het publiek op nieuwe manieren te betrekken, waarbij de relatie tussen gevoel en rede wordt verkend: emotie komt eerst, betekenis volgt.

‘Beata Solitudo Sola Beatitudo’ is het startpunt van Papar. Met dit korte visuele werk begon het collectief de verschillende dimensies van afzondering te onderzoeken. Het werk toont hoe een individu zich losmaakt van de omgeving en de opkomst van een ‘zelf’ ervaart.

In THE TREE IN THE WIND SHOULDN'T THINK IT IS DANCING keren de makers van Papar terug naar een kinderlijke kijk op de wereld. Sybren Ypma, scenarioschrijver en regisseur van Papar, ontwikkelde de film rond een jeugdles van zijn moeder: “Je hoeft dingen niet te begrijpen om ze mooi te vinden.” Op 26-jarige leeftijd kijkt hij terug op zijn jeugd, een tijd waarin hij de wereld niet hoefde te begrijpen om schoonheid te ervaren.

Visueel nodigt de film de kijker uit om zich opnieuw te openen voor het mysterie en de magie van het leven, zonder de drang tot uitleg. De film stelt de vraag of ons verlangen om alles te begrijpen, zowel in onszelf als daarbuiten, uiteindelijk een muur creëert die ons zicht op ware schoonheid belemmert. Komt schoonheid niet te dichtbij de toeschouwer te staan? Is het niet puurder wanneer schoonheid onafhankelijk van het ego kan bestaan, gewoon kan zijn, zonder opgeëist of verklaard te worden? In een visuele cultuur waarin alles verteerbaar en begrijpelijk wordt gemaakt, voelt het team van Papar dat de kinderlijke schoonheid van mysterie en naïviteit dreigt te verdwijnen.

ENG
The film is in English with English subtitles

Papar (Sybren Ypma, Lucas Valk, Wrister Meiresonne & Lukas Amer) is a multidisciplinary collective focused on film and music production. Visually, sonically, and thematically, their goal is to engage audiences in new ways, exploring the relationship between feeling and reason: Emotion comes first, meaning follows.

‘Beata Solitudo Sola Beatitudo’ is Papars starting point. With this short work, the collective began exploring the many dimensions of solitude, showing how an individual separates from their social surroundings and experiences the emergence of the self.

In THE TREE IN THE WIND SHOULDN'T THINK IT IS DANCING, the creators of Papar return to a childlike perspective on the world. Sybren Ypma, screenwriter and director of Papar, developed the film around a childhood lesson from his mother: “Things don’t need to be understood to be beautiful.” At the age of 26, he looks back at his childhood, to a time when he didn't need to understand the world to find beauty in it.

Visually, the film invites the viewer to reopen themselves to the mystery and magic of life, without the urge of explanation. It poses the question of whether our desire to understand everything, both within and outside of ourselves, ultimately creates a wall that obscures our view of true beauty. Does it not in fact draw the beauty too close to the spectator? Isn’t it purer when beauty can exist independently of the ego, when it can simply be, without being claimed or explained? In a visual culture where everything is made digestible and understandable, the team at Papar feels that the childlike beauty of mystery and naivety is at risk of being lost. This short film is the starting point for many musically and visually driven projects that the audiovisual collective intends to create.

english below

Geen stad en actrice zijn zo onlosmakelijk met elkaar verbonden als Rome en Anna Magnani. De Italiaanse steractrice gaf door iconische rollen leven aan Rome en haar inwoners en wist met de iconische achtervolgingssequentie in ROMA CITTÀ APERTA (Roberto Rossellini, 1945) de doem van de Duitse bezetting als geen ander te vatten. In MAMMA ROMA verlengt Pasolini deze mythische verwevenheid van vrouw en plek door Magnani als symbool te laten staan voor het kapitalistische vagevuur van naoorlogs Rome.

Magnani speelt in de film een prostituee die ’s nachts door de straten van de metropool doolt. Op zoek naar een beter leven voor haar zoon probeert ze een andere job te vinden, maar botst steeds opnieuw op vooroordelen en weerstand van de conservatieve Italiaanse samenleving. Ondanks haar pogingen om ‘eerlijk’ haar brood te verdienen, blijft haar verleden haar achtervolgen. Ze doet er alles aan om haar 16-jarige zoon Ettore te behoeden van de gewelddadige onderwereld, maar het lot in het troosteloze Rome lijkt hen anders gezind.

In lijn met zijn politieke en thematische interesses, presenteert Pasolini in MAMMA ROMA een lappendeken aan verloren zielen, die strijden voor hun overleving in een met beton overdekte woestenij. We tonen de film als eerbetoon voor Pasolini, met oog op het 50ste jubileum van zijn dood.

Tijdens de vertoning op 11 december wordt MAMMA ROMA voorafgegaan door kortfilm STENDALI (1960) van Cecilia Mangini, waarvoor Pasolini samen met haar het scenario schreef. Deze vertoning wordt ook voorafgegaan door een lezing om 19u00 over het Italiaans neorealisme door Wouter Hessels, docent filmgeschiedenis (KASKA-DKO, RITCS, INSAS), en is gratis bij je filmticket inbegrepen.

In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.

MAMMA ROMA maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.

© KASKcinema/Classics Restored

ENG
The film is in Italian with English subtitles

No city or actress are as intertwined as Rome and Anna Magnani. The Italian star actress embodied Rome and her inhabitants and knew how to capture the doom of the German occupation like no other in the iconic chase scene in ROMA CITTÀ APERTA (Roberto Rossellini, 1945). In MAMMA ROMA, Pasolini uses this mythical interrelation between woman and place by having Magnani become a symbol for the capitalistic limbo that was post-war Rome.

In the film, Magnani portrays a prostitute who wanders the streets of the metropolis at night. In search of a better life for her son, she tries to find another job, but collides with prejudice and resistance of the conservative Italian society. Despite her efforts to make an ‘honest’ living, her past continues to haunt her. She does everything she can to protect her son from the violent underworld, but fate and the desolate Rome seem to be of a different mind.

In line with his political and thematic interests, Pasolini presents a patchwork of lost souls in MAMMA ROMA, who are fighting for their survival in the concrete desert of Rome. We screen the film in light of the 50th anniversary of Pasolini’s passing.

During the screening on the 11th of December, MAMMA ROMA will be accompanied by short film STENDALI (1960) by Cecilia Mangini, who co-wrote the screenplay to her film together with Pasolini. The film will also be preceded by a lecture (in Dutch) at 19h00 on Italian neorealism by film history professor Wouter Hessels (KASKA-DKO, RITCS, and INSAS) and is included in your entrance ticket.

With our FILM CLASS PASS, you can attend all screenings and lectures of the film historic season at a reduced rate.

MAMMA ROMA is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.

english below

Op 11 december verwelkomt de Slavicare-gemeenschap de winter met een filmische duffelcoat tijdens SLAVICARE KINO, georganiseerd door Het Bos en De Cinema. Neem plaats in onze knusse bioscoopzaal in Het Bos voor een speciale double-bill vertoning, gevolgd door een korte collectieve reflectiesessie.

Werner Herzogs BELLS FROM THE DEEP (1993) biedt geen totaalbeeld van wat men zich onder ‘het Russische geloof’ zou kunnen voorstellen. In plaats daarvan reflecteert de Duitse filmmaker in de periode na de val van de Sovjet-Unie op dit begrip en maakt hij duidelijk dat er geen homogene manier van geloven bestaat, evenmin als een zogenaamde ‘Russische ziel’ of een ‘kenmerkend spiritueel Russisch pad’. Wel belicht Herzog naast elkaar bestaande tegenstrijdigheden en eigenaardigheden – van de tradities van de orthodoxe kerk tot rurale gebruiken en sjamanistische rituelen.

Herzogs film wordt voorafgegaan door een aflevering van THE MOOMINS, een cultureel en internationaal fenomeen dat aan beide zijden van het IJzeren Gordijn bekendheid verwierf. In de jaren zeventig zag de eerste stop-motionbewerking van Tove Janssons trolachtige wezens voor het eerst het levenslicht. We vertonen een tv-aflevering die ook deel uitmaakt van de gerestaureerde versie van MOOMINS AND THE WINTER WONDERLAND uit 2017, waarin de Moomintroll vroeg wakker wordt terwijl de rest van het gezin nog in diepe winterslaap verkeert…

SLAVICARE KINO is een coproductie van Het Bos en De Cinema. Pay-What-You-Can-tickets zijn verkrijgbaar via Het Bos, vanaf € 3.

ENG
The films are with English subtitles

On December 11th, Antwerp’s Slavicare community welcomes winter with a cinematic duffle coat during SLAVICARE KINO, hosted by Het Bos and De Cinema. Join our fluffy cushion-filled cinema at Het Bos for a special double-bill, followed by a brief collective reflection session and some fortune-telling as well.

Werner Herzog’s BELLS FROM THE DEEP (1993) doesn’t offer anything close to a complete picture of what might be imagined as “Russian faith”. Instead, in the period following the fall of the Soviet Union, Herzog reflects on this notion, making clear that there is no homogenous way of believing as well as no so-called “Russian soul” or one “distinctive spiritual Russian path”, but rather coexisting contradictions, contrasts, and singularities—from the traditions of the Orthodox Church to shamanic rituals and rural beliefs.

Herzog’s film will be preceded by an episode of THE MOOMINS, a cultural phenomenon that transcends international borders and gained notoriety on both sides of the Iron Curtain. In the 1970s, Finnish author Tove Jansson personally authorised the first stop-motion adaptation of the troll-like creatures based on her books and comics. We will screen a TV episode, which is also part of the 2017 restored version of MOOMINS AND THE WINTER WONDERLAND, in which the Moomintroll wakes up early while the rest of the family is still in deep hibernation.

SLAVICARE KINO is a co-production between Het Bos and De Cinema. Pay-What-You-Can Tickets are available via Het Bos, starting from €3.

Weduwe Cesira (Sophia Loren) baat een succesvolle kruidenierswinkel uit in Rome ten tijde van WOII. Terwijl de oorlog rondom hen raast, met dagelijkse bominslagen, vreest Cesira voor het leven van haar 13-jarige dochter Rosetta. Moeder en dochter trekken naar Cesira’s geboortedorp in de hoop daar veilig te zijn. Wanneer de geallieerde troepen binnenvallen en optrekken, besluit Cesira terug te keren naar Rome. Maar onderweg haalt de horror van de oorlog hen toch in.

Sophia Loren won voor haar performance in TWO WOMEN de Oscar voor Beste Actrice en was de eerste acteur die een Oscar won voor een performance in een niet-Engelstalige film. TWO WOMEN is een realistische tijdscapsule naar een tijd en plaats tijdens een zwarte pagina uit de wereldgeschiedenis. Regisseur Vittorio De Sica maakte met de film een prachtig eindstuk van zijn tweeluik in combinatie met het ontroerende BICYCLE THIEVES, over de relatie tussen een vader en zoon, waar we in TWO WOMEN een moeder en dochter volgen. De Sica legt opvallend treffend vast hoe de liefde tussen een ouder voor zijn of haar kind in precaire situaties soms ook ondraaglijk kan zijn.

TWO WOMEN maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.

english below

Ergens in de nabije toekomst reist de Amerikaanse geheim agent Lemmy Caution naar Alphaville, zich voordoend als journalist Ivan Johnson van de Figaro-Pravda krant. Zijn echte missie is het vinden van de vermiste agent Henri Dickinson en om de beruchte Professor von Braun te overtuigen met hem mee te gaan naar Nueva York. Von Braun is eigenlijk Leonard Nosferatu en heeft een krachtige computer gecreëerd, de alomtegenwoordige Alpha 60, die de dystopische samenleving van Alphaville heeft ontworpen, waar liefde, geweten, poëzie en emotie uit het publieke bewustzijn werden gewist en waar woorden systematisch uit het woordenboek worden geschrapt. Lemmy kan rekenen op de hulp van Natacha von Braun, dochter van. Hij valt voor haar, maar staat dat zijn missie in de weg?

“No-one has ever lived in the past. No-one will ever live in the future. The present is the form of all life.” Vanuit dat uitgangspunt bouwt Alpha 60 aan een maatschappij die voor de supercomputer ‘logisch’ is. Jean-Luc Godard (À BOUT DE SOUFFLE) waagt zich met ALPHAVILLE aan een tech noir binnen de nouvelle vague stroming. Dat resulteert in poëtische dialoog, trenchcoats, donkere kamers, en een emotieloze agressie van de personages die in het dystopische Alphaville leven en geprogrammeerd worden volgens de wetten van Alpha 60’s logica. ALPHAVILLE blijft nog steeds inspireren, wat duidelijk blijkt uit successeries zoals SEVERANCE en WESTWORLD, en is een verontrustende blik uit het verleden op het toenemende vertrouwen dat we in het heden leggen in algoritmes en LLMs.

ENG
The film is in French with English subtitles

Some time in the near future, American secret agent Lemmy Caution travels to Alphaville, impersonating journalist Ivan Johnson of the Figaro-Pravda newspaper. His real mission is to find the missing agent Henri Dickinson and to convince the infamous Professor von Braun to go with him to Nueva York. Von Braun is actually Leonard Nosferatu and has created a powerful computer, the omnipresent Alpha 60, which designed the dystopian society of Alphaville, where love, conscience, poetry and emotion have been erased from the public awareness, and where words are removed systematically from the dictionary. Lemmy can count on the help of Natacha von Braun, the professor's daughter. He falls for her, but does it interfere with his mission?

"No-one has ever lived in the past. No-one will ever live in the future. The present is the form of all life." From that starting point, Alpha 60 builds a society that 'makes sense' for the super computer. Jean-Luc Godard (À BOUT DE SOUFFLE) ventures with ALPHAVILLE on a tech noir within the Nouvelle Vague. This results in poetic dialogue, trenchcoats, dark rooms, and an emotionless agression of the characters that live in dystopian Alphaville and are being programmed according to the laws of Alpha 60's logic. ALPHAVILLE still keeps inspiring, unmistakably clear from success series like SEVERANCE and WESTWORLD, and is a troubling look from the past on the increasing trust we put in algorithms and LLMs in the present.

"One of Godard's most sheerly enjoyable movies! A dazzling amalgam of Film Noir and science fiction."
Tom Milne, Time Out London

"The passage of almost half a century has done nothing to dim its stylishness, blunt its humor or extinguish its piercing message."
Richard Williams, The Guardian

"For Godard, whose marriage to actress Karina was coming apart at the time, “Alphaville” was in part about the importance of love and human connection in a world where technology was warping interpersonal contact. Those issues have not gone away, they’ve gotten stronger and more pressing with the passage of time."
Kenneth Turan, Los Angeles Times

english below

Douglas Sirks IMITATION OF LIFE is een krachtig portret van wat de klassen- en rassenstrijd betekende in het puriteinse Amerika van de jaren vijftig. Lora Meredith (Lana Turner) is een alleenstaande witte moeder die droomt van een Broadwaycarrière. Na een toevallige ontmoeting met Annie Johnson (Juanita Moore), een zwarte weduwe met dochter Sarah Jane, neemt Lora haar aan als kindermeisje voor haar dochter, Suzie. Beide vrouwen worden geconfronteerd met andere moeilijkheden van het moederschap: Lora’s verlangen naar roem bedreigt haar relatie met Suzie, terwijl Annies dochter Sarah Jane worstelt met haar Afrikaans Amerikaanse identiteit. Juanita Moore legt haar hart en ziel bloot in de vertolking van Annie, een moeder die tracht haar dochter trots te laten zijn op wie ze is. 

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

Douglas Sirk’s IMITATION OF LIFE is a powerful portrait of what class and racial struggles meant in the puritan America of the fifties. Lora Meredith (Lana Turner) is a single white mother, who dreams of a Broadway career. After a chance encounter with Annie Johnson (Juanita Moore), a black widow with daughter Sarah Jane, Lora hires Annie as a nanny for her daughter, Suzie. Both women are confronted with difficulties of motherhood: Lora’s desire for fame threatens her relationship with Suzie, while Annie’s daughter Sarah Jane struggles with her African American identity. Juanita Moore bares her heart and soul in portraying Annie, a mother who tries to teach her daughter to be proud of who she is.

english below

Met WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN leverde de Schotse regisseur Lynne Ramsay in 2011 een ijzingwekkende thriller af, gebaseerd op de gelijknamige roman van Lionel Shriver. Lynne Ramsay studeerde beeldende kunst, maar verlegde uiteindelijk haar interesse naar film nadat ze geïnspireerd raakte door het werk van Amerikaanse filmmaker Maya Deren. Haar afstudeerfilm SMALL DEATHS werd in 1996 bekroond met de Prix de Jury-prijs in Cannes. Haar laatste film DIE, MY LOVE, waarin een jonge vrouw worstelt met een post-partumpsychose, ging eerder dit jaar in première op het Filmfestival van Cannes. Met WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN creëerde Ramsay menig ouders grootste angst. Wat als je kind monsterlijk is?

Bij de geboorte van Kevin heeft Eva haar professionele leven en persoonlijke ambities op een laag pitje gezet. De communicatie tussen moeder en zoon verloopt moeizaam. Aan de vooravond van zijn 16de verjaardag pleegt Kevin een onherstelbare daad. Na deze tragische gebeurtenis worstelt Eva met haar eigen verdriet en schuldgevoelens. Ze wordt geconfronteerd met het ultieme taboe: hield ze wel van haar zoon? En aan hoeveel van wat Kevin deed, heeft zij schuld?

Op 9 december sluiten we het Girls on Film-seizoen van dit jaar af met Laura en Silke van de populaire Vlaamse true crime-podcast De Volksjury. Ze zullen de vertoning inleiden (± 15'). Sinds 2017 leveren Laura Scheerlinck en Silke Vandenbroeck op maandelijkse basis podcastafleveringen af waarin ze telkens een (minder) bekende misdaadzaak bespreken. Dit doen ze op een persoonlijke en vlotte manier, met ruimte voor hun eigen kritische reflecties over justitie, media en de menselijke psyche.

WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

With WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN Scottish director Lynne Ramsay created a chilling thriller, based on the novel of the same name by Lionel Shriver. Lynne Ramsay studied visual art, but eventually moved into film after she was inspired by the work of American filmmaker Maya Deren. Her graduating film SMALL DEATHS won the Prix de Jury in Cannes in 1996. Her last film DIE, MY LOVE, about a woman who struggles with post-partum psychosis, premiered earlier this year at the Cannes Film Festival. With WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN, Ramsay brought to the screen a parent’s worst nightmare: what if your child is monstrous?

After Kevin is born, Eva puts her professional life and personal ambitions on hold. The communication between mother and son is difficult. On the eve of his 16th birthday, Kevin commits a horrific crime. After this tragic event, Eva struggles with her own sadness and guilt. She is confronted with the ultimate taboo: did she love her son? And how much of what Kevin did, was her fault?

On the 9th of December, we conclude our Girls on Film season with Laura and Silke, of the popular Flemish true crime podcast De Volksjury. They will introduce the screening (± 15'). Since 2017, Laura Scheerlinck and Silke Vandenbroeck create monthly podcast episodes in which they cover known and lesser known crime cases. They use a personal and informal approach and leave room for their own critical reflections on justice, media and the human psyche.

WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.

De 12-jarige Binti leidt een normaal leven en droomt ervan om een bekende vlogger te worden. Maar wanneer ze met haar papa moet vluchten voor de politie – omdat ze geen geldige verblijfsdocumenten hebben – wordt alles onzeker. Ze ontmoet Elias en ontdekt een sprankje hoop: als haar papa met Elias’ mama trouwt, kunnen ze misschien blijven…

Deze ontroerende en actuele film biedt een toegankelijke insteek om met leerlingen in gesprek te gaan over migratie en het gevoel ergens thuis te horen. Mogelijk met aanwezigheid van de filmmaker voor een diepgaand nagesprek!