Randall Peltzer is op zoek naar het perfecte kerstcadeau voor zijn tienerzoon Billy. In een antiekwinkel in Chinatown treft hij het ideale huisdier, een gek pluizig beestje dat Mogwai wordt genoemd. Maar bij de zorg voor het exotische diertje moet rekening gehouden worden met drie belangrijke regels: geen water, geen daglicht en geen eten na middernacht. Als een van deze regels – of ze allemaal – gebroken worden, dan breekt de hel los. Wanneer Billy onwetend de regels niet volgt, broedt er een leger aan slechte Mogwai’s die ravage aanrichten overal waar ze komen.
Bij zijn release creëerde GREMLINS verwarring onder nietsvermoedende ouders. Zij maakten de fatale fout om te denken dat ze te maken hadden met een gezellige familiefilm. Maar wees gewaarschuwd, ondanks hun schattige uiterlijk doen de Gremlins wat zelfs Chucky niet kan: zich vermommen als een onschuldige kersttraditie, waarvan we de griezelimpact elk jaar opnieuw onderschatten. Want vergeet niet: “There just might be a Gremlin in your house.”
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Randall Peltzer is looking for the perfect Christmas gift for his teenage son Billy. In an antique store in Chinatown, he finds the perfect pet, a funny-looking furry creature called a Mogwai. But the care of this exotic animal comes with three ground rules: no water, no daylight and no food after midnight. If one of these rules – or all of them – is broken, all hell breaks loose. When Billy unknowingly breaks the rules, an army of bad Mogwai spawns and wreaks havoc everywhere they go.
With its release, GREMLINS created confusion amongst unsuspecting parents. They made the fatal error of thinking they were dealing with a cosy family film. But be warned, despite their cute exterior the Gremlins do what even Chucky can’t: disguise as an innocent Christmas tradition, of which we underestimate the creepy impact each year again. Because don’t forget: “There just might be a Gremlin in your house.”
During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Schrijver Chow (Tony Leung) werkt in een Hongkongs hotel aan een sciencefictionroman. Met korte affaires probeert hij zijn grote liefde te vergeten. Chows talrijke mislukte relaties met vrouwen vormen de inspiratie voor het futuristische liefdesverhaal dat hij onder handen heeft. Smachtend romantisch verlangen naar de grote, verdwenen liefde (Maggie Cheung, die we in IN THE MOOD FOR LOVE ontmoetten) wisselt hij af met duizelingwekkende tijdsprongen en een sciencefiction-twist.
Kerstmis kan voor sommigen de eenzaamste tijd van het jaar zijn. Regisseur Wong Kar-wai gebruikt kerstavond dan ook als een terugkerende baken van melancholie door een reeks van romantische ontmoetingen tussen hoofdpersonage Chow en de vrouwen die zijn leven kortstondig in wandelen op die feestelijke avond. 2046 wisselt tussen heden en verleden kerstmissen in Hong Kong en Singapore, en tussen het toekomstige jaar uit de titel. In de handen van Wong Kar-wai, cameraman Christopher Doyle en kostuumontwerper William Chang Suk Ping – en begeleid door de tonen van Nat King Cole ballades – werd de holiday blues nog nooit zo weelderig in beeld gebracht.
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
George Bailey zet zich al z’n hele leven in om de inwoners van zijn stadje Bedford Falls zo goed mogelijk te dienen. Zo is Georges bouw- en kredietbedrijfje bijvoorbeeld het enige wat de rijke en hebzuchtige Mr. Potter tegenhoudt om de hele stad over te nemen. Maar op kerstavond verliest het bedrijf $8000 en stapelen de problemen zich op voor George. Wanneer hij gefrustreerd de wens uitspreekt dat hij nooit geboren was, daalt een engel neer op de aarde om Georges wens te laten uitkomen. Maar niet voordat hij George toont hoeveel levens hij veranderde en hoe anders het leven voor al die mensen er zou hebben uitgezien als George nooit had geleefd.
IT’S A WONDERFUL LIFE is een holiday classic die voor velen onder ons jaarlijks op het kerstprogramma staat. De film haalt de optimist in ieder van ons naar boven, plakt een glimlach op je gezicht en spoort je aan om een glimlach te toveren op het gezicht van iedereen die je tegenkomt. De perfecte Christmas classic voor het hele gezin.
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
George Bailey has devoted his life to serve the people of Bedford Falls as well as he can. For example, his building and loan company is the only thing that keeps the rich and greedy Mr. Potter from taking over the entire town. But on Christmas Eve, the company loses $8000 and George's troubles begin to grow. When he frustratedly expresses the wish to never have been born, an angel descends the earth to make George’s wish come true. But not before he shows George how many lives he has changed and how different the lives of all those people would have been if George wouldn’t have been there.
IT'S A WONDERFUL LIFE is a holiday classic which features many a Christmas programme every year. The film unlocks the optimist in all of us and manages to put a smile on our faces and makes us want to make others smile as well. The perfect Christmas classic for the entire family.
During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
De kerstdagen zijn ingezet en de familie McCallister staat op het punt om kerstmis in Parijs door te brengen. De avond voor het vertrek wordt de jongste telg van het gezin, Kevin, naar zijn kamer gestuurd na een ruzie met oudere broer Buzz. Wanneer het gezin zich de volgende ochtend overslaapt, reppen ze zich in chaos naar de luchthaven… zonder Kevin. Die laatste koestert zijn nieuw verworven vrijheid. Een pizza voor hem alleen, springen op het bed en het huis overhoop halen… Wat kan een achtjarige zich meer wensen? Maar dan ontdekt hij dat twee gevreesde dieven het op zijn huis gemunt hebben. Kevin gebruikt zijn verbeelding en vindingrijkheid om de dieven te klissen.
HOME ALONE is een kerstklassieker, die sinds zijn release een iconisch statuut heeft bereikt. De film – en hoofdrolspeler en kindster Macaulay Culkin – vatten perfect wat het is om een kind te zijn en spreken zo universeel tot het kind in elk van ons. Onmisbare Christmas Kitsch!
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Christmas time has arrived and the McCallister family is about to leave on holiday to Paris to spend Christmas there. The eve before their departure, Kevin, the youngest child in the family, gets into a fight with older brother Buzz and gets sent to his room. When the family oversleeps the next morning, they hurry to the airport in chaos… without Kevin. The latter cherishes his newfound freedom. A whole pizza to himself, jumping on the bed and turning the house upside down… What more can an eight-year-old wish for? But then he discovers that two feared thieves want to break into his house. Kevin uses his imagination and resourcefulness to outsmart the bandits.
HOME ALONE is a Christmas classic, which has since then acquired iconic status. The film – and main actor and child star Macaulay Culkin – perfectly capture what it is to be a child and thus universally speak to the child in each of us. Essential Christmas Kitsch!
During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Jûzô Itami’s “ramen western” – de even verrukkelijke Japanse tegenhanger van de spaghetti western – brengt een humoristische lofzang aan de geneugten van het eten. Weduwe Tampopo en haar zoontje Tabo wonen in een vervallen ramen eethuisje, dat Tampopo zelf uitbaat. Jammer genoeg zonder veel succes. Wanneer twee truckers het stadje inrijden als moderne cowboys, nemen ze de taak op zich om Tampopo te begeleiden in haar queeste naar het perfecte noedelsoeprecept.
Naast een culinair avontuur à la THE WILD BUNCH, maar dan in een noedelshop, toont TAMPOPO ook hoever een moeder bereid is te gaan om het leven van haar kind te verbeteren. Itami wikkelt dat sentiment in een excentrieke komedie, even surreëel als gastronomisch en passioneel. Tip: zorg dat je na de film eten hebt klaarstaan!
ENG The film is in Japanese with English subtitles
Jûzô Itami’s “ramen western” – the equally rapturous Japanese counterpart of the spaghetti western – brings a humourous ode to the joys of food. Widow Tampopo and her son Tabo live in a delipidated roadside ramen shop, which Tampopo runs herself. Unfortunately without much success. When two truck drivers ride into town like modern cowboys, they take it upon themselves to aid Tampopo in her quest for the perfect noodle soup recipe.
In addition to a culinary adventure much like THE WILD BUNCH but set in a noodle shop, TAMPOPO also shows how far a mother will go to better her child’s life. Itami wraps that sentiment in an eccentric comedy, as surreal as it is gastronomical and passionate. Tip: make sure you have food in the house after watching!
Ergens in de nabije toekomst reist de Amerikaanse geheim agent Lemmy Caution naar Alphaville, zich voordoend als journalist Ivan Johnson van de Figaro-Pravda krant. Zijn echte missie is het vinden van de vermiste agent Henri Dickinson en om de beruchte Professor von Braun te overtuigen met hem mee te gaan naar Nueva York. Von Braun is eigenlijk Leonard Nosferatu en heeft een krachtige computer gecreëerd, de alomtegenwoordige Alpha 60, die de dystopische samenleving van Alphaville heeft ontworpen, waar liefde, geweten, poëzie en emotie uit het publieke bewustzijn werden gewist en waar woorden systematisch uit het woordenboek worden geschrapt. Lemmy kan rekenen op de hulp van Natacha von Braun, dochter van. Hij valt voor haar, maar staat dat zijn missie in de weg?
“No-one has ever lived in the past. No-one will ever live in the future. The present is the form of all life.” Vanuit dat uitgangspunt bouwt Alpha 60 aan een maatschappij die voor de supercomputer ‘logisch’ is. Jean-Luc Godard (À BOUT DE SOUFFLE) waagt zich met ALPHAVILLE aan een tech noir binnen de nouvelle vague stroming. Dat resulteert in poëtische dialoog, trenchcoats, donkere kamers, en een emotieloze agressie van de personages die in het dystopische Alphaville leven en geprogrammeerd worden volgens de wetten van Alpha 60’s logica. ALPHAVILLE blijft nog steeds inspireren, wat duidelijk blijkt uit successeries zoals SEVERANCE en WESTWORLD, en is een verontrustende blik uit het verleden op het toenemende vertrouwen dat we in het heden leggen in algoritmes en LLMs.
ENG The film is in French with English subtitles
Some time in the near future, American secret agent Lemmy Caution travels to Alphaville, impersonating journalist Ivan Johnson of the Figaro-Pravda newspaper. His real mission is to find the missing agent Henri Dickinson and to convince the infamous Professor von Braun to go with him to Nueva York. Von Braun is actually Leonard Nosferatu and has created a powerful computer, the omnipresent Alpha 60, which designed the dystopian society of Alphaville, where love, conscience, poetry and emotion have been erased from the public awareness, and where words are removed systematically from the dictionary. Lemmy can count on the help of Natacha von Braun, the professor's daughter. He falls for her, but does it interfere with his mission?
"No-one has ever lived in the past. No-one will ever live in the future. The present is the form of all life." From that starting point, Alpha 60 builds a society that 'makes sense' for the super computer. Jean-Luc Godard (À BOUT DE SOUFFLE) ventures with ALPHAVILLE on a tech noir within the Nouvelle Vague. This results in poetic dialogue, trenchcoats, dark rooms, and an emotionless agression of the characters that live in dystopian Alphaville and are being programmed according to the laws of Alpha 60's logic. ALPHAVILLE still keeps inspiring, unmistakably clear from success series like SEVERANCE and WESTWORLD, and is a troubling look from the past on the increasing trust we put in algorithms and LLMs in the present.
"One of Godard's most sheerly enjoyable movies! A dazzling amalgam of Film Noir and science fiction."
Tom Milne, Time Out London
"The passage of almost half a century has done nothing to dim its stylishness, blunt its humor or extinguish its piercing message." Richard Williams, The Guardian
"For Godard, whose marriage to actress Karina was coming apart at the time, “Alphaville” was in part about the importance of love and human connection in a world where technology was warping interpersonal contact. Those issues have not gone away, they’ve gotten stronger and more pressing with the passage of time." Kenneth Turan, Los Angeles Times
De Peruviaanse Andrés Roca Rey geldt als een van de laatste grote iconen van het stierenvechten. Samen met zijn entourage reist hij van arena naar arena, door een wereld waar leven en dood elkaar voortdurend kruisen — omgeven door bloed, bravoure, big balls en schitterend borduurwerk. Terwijl de camera hem van dichtbij volgt, en nog dichter op de dood en decadentie die hem omringen, slepen de hypnotiserende beelden ons mee naar de grens tussen schoonheid en wreedheid. Want terwijl Roca Rey zijn gedurfde dans met de dood uitvoert, rijst de vraag: kan iets zo gewelddadigs ook mooi zijn?
In TARDES DE SOLEDAD brengt regisseur Albert Serra een indringende blik op de wereld van de tauromachie — een traditie die evenzeer wordt gevierd als verafschuwd. Met de camera dicht op de huid van de matador toont Serra niet alleen een fysieke strijd, maar onthult hij ook een mannenwereld waarin eenzaamheid en kwetsbaarheid verscholen gaan achter bloeddoordrenkte pakken. Zonder te oordelen, maar met een onberispelijke cinematografische stijl, confronteert Serra de kijker met diens eigen morele grenzen in de strijd tussen mens en dier, kunst en barbarij.
Het is kortom een film die zowel intens als intiem is, bruut en betoverend, confronterend én poëtisch. TARDES DE SOLEDAD werd bekroond met de Concha de Oro op het filmfestival van San Sebastián.
OPGEPAST: niet voor gevoelige kijkers!
Na de vertoning op zondag 7 december volgt er een live Q&A (± 30') met regisseur Albert Serra zelf, met dank aan Europalia en Bozar. Deze Q&A zal doorgaan in het Engels. De film zelf is Nederlands ondertiteld. Mis op 13 en 21 december onze vertoning van Albert Serra's vorige film PAFICITIONniet.
The Peruvian Andrés Roca Rey is considered one of the last great icons of bullfighting. Along with his entourage, he travels from arena to arena, through a world where life and death constantly intersect – surrounded by blood, bravado, and exquisite embroidery. As the camera follows him closely, and even closer to the death and decadence that envelop him, the hypnotic images pull you toward the boundary between beauty and brutality. For as Roca Rey performs his daring dance with death, one question arises: can something so violent also be beautiful?
In Tardes de Soledad, director Albert Serra offers a penetrating gaze into the world of tauromachy – a tradition as celebrated as it is despised. With the camera pressed intimately against the matador’s body, Serra reveals not only a physical struggle but also a masculine world where loneliness and vulnerability hide behind blood-soaked suits. Without passing judgment, but with impeccable cinematic style, Serra confronts the viewer with their own moral boundaries in the clash between human and animal, art and savagery.
Tardes de Soledad is a film that is both intense and intimate, brutal and mesmerizing, confrontational and poetic. The film was awarded the Golden Shell at the San Sebastián Film Festival.
After the screening on Sunday, December 7, there will be a live Q&A (± 30') with director Albert Serra himself, thanks to Europalia and Bozar. The Q&A will be conducted in English. The film itself will only be subtitled in Dutch. Don't miss our screening of Albert Serra's previous film PAFICITION on December 13 and 21.
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
Een volkszanger komt op. Klaar voor het concert van zijn leven. Zijn oeuvre: liederen over zijn leven. Zijn hits: Mijn lieve maar ondeugende hond, Een moeilijke kerstavond met de familie, Oh lieve lente waar blijf je toch...?
Vrolijk begint hij volwassen liederen over zijn zwaarmoedig leven te zingen. Alleen, wil iedereen deze ellende wel aanhoren? En lijken de nummers niet heel erg op elkaar? Wanneer de kinderen in de zaal langzaam maar zeker opstandig worden, realiseert het theater zich dat ze de verkeerde act heeft geboekt voor de jonge doelgroep. Subtiel proberen de theaterprogrammeurs van de volkszanger af te komen. Maar hoe stop je iemand die niet wil stoppen? Of die zelfs helemaal niets doorheeft?
Het beste van mij is een voorstelling over de magie van het theater, hoe je met kleine dingen grote veranderingen kunt creëren en dat je samen vaak meer teweeg brengt, dan wanneer je alles alleen wilt doen. Wacht... is dat nu de volkszanger die achter de techniek zit, of rent de techniek achter de volkszanger aan? En hoe kan het ineens sneeuwen op het podium?
"Het is een prachtig gezicht, dit weldadige, theatrale protest tegen middelmaat." – Theaterkrant
"Een heerlijk non-conformistische theatervoorstelling die de jonge doelgroep terecht aanmoedigt in opstand te komen tegen fabrieksmatige gemakzucht". – Theaterkrant
Op een Frans-Polynesisch eiland laveert de gladde bureaucraat De Roller (een geniale Benoît Magimel) tussen politieke charme en existentiële dreiging. Terwijl hij zich door hotelgesprekken en nachtelijke cafés beweegt, doen geruchten over een nucleaire onderzeeër de lucht trillen van paranoia.
Met PACIFICTION creëert Albert Serra een hypnotiserend tropisch visioen over macht, illusie en koloniale schaduw. In zijn trage, zintuiglijke stijl verandert het eiland in een droomtoestand waarin werkelijkheid en waanzin langzaam samenvloeien. Serra is een radical estheet en zijn beelden smeken om het grote doek.
Hoewel dit al zijn achtste film is, krijgt hij met PACIFICTION voor het eerst een release in België. Het is wellicht zijn meest open film tot nu toe, maar hij wijkt geen millimeter van zijn compromisloze stijl. Zijn werkwijze speelt daarin een sleutelrol: met zoomlenzen en meerdere camera’s tegelijk laat hij acteurs nooit precies weten of ze in close-up, totaal of vanuit welke hoek in beeld komen. De camera’s zijn er, zegt hij, om juist dát vast te leggen wat de acteur probeert te verhullen, en registreren zo momenten die ter plaatse aan iedereen – ook aan Serra zelf – ontsnappen.
Voor het eerst plaatst hij zijn cinema in het heden, niet langer in het spoor van Casanova, Lodewijk XIV of achttiende-eeuwse libertijnen, maar in een actuele Polynesische archipel. De tropische omgeving lijkt een breuk met zijn historische universa, maar inhoudelijk blijft hij trouw aan zijn aanpak: een bewust gestileerde, door exotische clichés doordrenkte wereld, waarin de gaten en schaduwen ruimte maken voor een meedogenloze dissectie van macht en decadentie.
Kom ook naar zijn laatste wapenfeit en visueel baanbrekende documentaire TARDES DE SOLEDAD kijken, waarvoor Serra de traditie van het stierengevecht als uitgangspunt gebruikt voor een radicaal gestileerde afdaling in macht, decadentie, ritueel, dood en onze medeplichtigheid als toeschouwers. Op zondag 7 december komt Serra deze film in- en uitleiden!
****
Zomerfilmcollege en CINEA coördinator Bart Versteirt sprak samen met Nick Pinkerton met de regisseur en schreef zijn perspectief op de film voor Fantomas uit in Outre mesure: schoonheid tussen controle en overgave.
Karel Pletinck schreef ook een stuk voor Fantomas op zoek naar wat ons beweegt ons film: Discopolitiek.
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
Zak af naar De Studio voor een live show van ƔAZAL, het muzikaal project van 'sonic architect' Michiel Van Cleuvenbergen (Condor Gruppe) samen met drummer-percussionist Frederik Meulyzer (Stray Dogs, Hamster Axis of the One-Click Panther) en zangeres-vocalist Prisca - Agnes Nishimwe.
Het eerste album van ƔAZAL ontstond uit een reeks 'klankschetsen' van Michiel, waarop Fred ritmisch reageerde met zijn drums. Prisca verweefde daartussen haar zangpartijen boordevol melodieën en spoken word. Saxofonist Matti Willems sloot zich aan en voegde nog een extra vloeiende stem toe aan Ɣazal’s klanklandschap.
De band mengt elementen van ambient, dub, jazz en elektronica. Muziek, poëzie en ritme met analoge effecten zoals in het Bristol van de jaren ’90. Voor fans van Massive Attack, Burial en Makaya McCraven.
Het video artwork van Michiel bij het titelnummer Time Travels breidt de sfeer uit naar een visuele dimensie.
THE ROOM NEXT DOOR is Pedro Almodóvar’s eerste Engelstalige speelfilm, een ontroerend drama dat op eerlijke en compassievolle wijze naar de confrontatie met de dood kijkt. Martha (Tilda Swinton), een voormalige oorlogsverslaggeefster, krijgt te horen dat ze een ernstige vorm van kanker heeft. Ze nodigt haar oude vriendin Ingrid (Julianne Moore) uit om haar bij te staan in een afgelegen, modern vakantiehuis in de natuur, waar ze haar laatste dagen wil doorbrengen. Hier ontvouwt zich een verhaal over vriendschap, vertrouwen en de complexe emoties rond het einde van het leven.
De film draait om de intense gesprekken tussen Martha en Ingrid. Swinton schittert als een vrouw die worstelt met angst, aanvaarding en zelfbeschikking, terwijl Moore warmte en empathie toevoegt. Het huis wordt een stille getuige van hun gesprekken en emoties, een plek van intimiteit en reflectie waar hun band opnieuw vorm krijgt.
Almodóvar bewerkt Sigrid Nunez’ roman met zijn kenmerkende gevoel voor dialogen en emoties, en combineert subtiele spanning met menselijkheid en poëzie. THE ROOM NEXT DOOR is een film over leven en dood, over vriendschap en keuzes, gedragen door twee indrukwekkende vertolkingen die lang bijblijven.
Deze film is onderdeel van ons retrospectief TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films die samen de vele gedaanten van Pedro Almodóvars cinema zichtbaar maken.
ENG The film is in English with Dutch/French subtitles
THE ROOM NEXT DOOR is Pedro Almodóvar’s first English-language feature, a moving drama that confronts death with honesty and compassion. Martha (Tilda Swinton), a former war correspondent, is diagnosed with a serious form of cancer. She invites her longtime friend Ingrid (Julianne Moore) to stay with her in a remote, modern vacation home in the countryside, where she wishes to spend her final days. There, a story unfolds about friendship, trust, and the complex emotions that arise at the end of life.
The film centers on the intense conversations between Martha and Ingrid. Swinton shines as a woman grappling with fear, acceptance, and autonomy, while Moore brings warmth and empathy to her role. The house itself becomes a silent witness to their dialogue and emotions, a place of intimacy and reflection where their bond is rekindled.
Almodóvar adapts Sigrid Nunez’s novel with his signature sensitivity to dialogue and emotion, blending subtle tension with humanity and poetry. THE ROOM NEXT DOOR is a film about life and death, friendship and choices, carried by two remarkable performances that linger long after the credits roll.
This film is part of our retrospective TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films that reveal the many guises of Pedro Almodóvar's cinema.
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
‘Kizuna’ is het Japanse woord voor verbinding. Maar ook voor obstructie en hinderpaal. Die dubbele
betekenis maakt het interessant. Vandaag de dag zijn we voortdurend geconnecteerd. Met Jan en
alleman. Met Leen en iedereen. Het internet gaat steeds sneller en staat steeds voller met informatie.
Maar zijn we wel echt zo verbonden met elkaar?
Ondertussen groeit onder onze voeten een netwerk waar we geen weet van hebben. Een netwerk
van onzichtbare draadjes dat ondergronds alle bomen, planten en paddenstoelen verbindt. Je zou het
mycelium, dat netwerk van schimmeldraden, het internet van de flora kunnen noemen.
Tim Oelbrandt neemt zijn publiek mee in een vertelling over de kleine en de grote dingen in het leven
die ons verbinden. Hij geeft ons het gevoel allemaal verbonden te zijn. Zelfs onze trouwringen weet
hij letterlijk samen te smelten. Of hij belt een nietsvermoedende vreemde op en laat het publiek
achter met een raadsel: hoe mooi en waardevol kan de connectie met een onbekende zijn?
In Kizuna brengt Oelbrandt met wonderlijke goocheltrucs een magische vertelling
over verbinding. Met ‘Heen en terug’ creëerde hij eerder al een voorstelling voor een volwassen
publiek in een intieme setting. Met KIZUNA gaat hij daarin nog een stapje verder.
Tim Oelbrandt was al een bekende naam in het underground magic circuit, voor hij doorbrak bij het
theaterpubliek. In zijn betoverende voorstellingen combineert hij magie, illusie en theater op
magnifieke wijze. Zijn voorstellingen Heen en terug en Brain Freeze waren echte publieksfavorieten.
Oelbrandt is ook magic consultant voor theater- en tv-producties en hij werkte onder andere mee aan
de VTM-reeksen Nicholas en Dat belooft voor later. Bovendien mag Oelbrandt zich sinds oktober
2023 Belgisch Kampioen Goochelen noemen en zal hij ons land verdedigen op de Europese
Kampioenschappen Goochelen in 2024.
NOUVELLE VAGUE is Richard Linklaters ode aan de gelijknamige filmbeweging die in de late jaren '50 en '60 furore maakte in het internationale filmlandschap. Linklater vertelt niet alleen het verhaal van auteur Jean-Luc Godard die À BOUT DE SOUFFLE maakte, maar leent ook de stijl en recreëert de tijdsgeest waarin de toonaangevende nouvelle vague film werd gemaakt. In hetzelfde treffende zwart-wit als het origineel, schrijft Linklater zijn liefdesbrief aan die invloedrijke periode binnen Franse cinema wat resulteert in een speelse hommage aan de kunst van cinema en film maken.
Op het filmfestival van Cannes in 1959 wordt François Truffauts LES QUATRE CENTS COUP lovend onthaald. Dat geeft het startschot voor een nieuwe lichting Franse, jonge durfal filmmakers. Waaronder Jean-Luc Godard, die op zoek is naar de financiële steun om zijn debuutfilm te maken. In deze “making-of” À BOUT DE SOUFFLE wordt Godard vertolkt door Guillaume Marbeck, speelt de Amerikaanse actrice Zoey Deutch de iconische Jean Seberg en kruipt Aubry Dullin in de huid van Jean-Paul Belmondo.
In Linklaters eigen woorden: “Godard taught me an absolute love and dedication to cinema. That cinema is its own world that’s worthy of reverence to treat as an elevated, all-encompassing, devote-your-life-to art form. That’s what I’m trying to conjure in that movie. Just to show the absolute love of cineastes.”
Op 18 december tonen we ook het originele À BOUT DE SOUFFLE en op 10 en 21 december vertonen nog meer van Godard met ALPHAVILLE!
Een volkszanger komt op. Klaar voor het concert van zijn leven. Zijn oeuvre: liederen over zijn leven. Zijn hits: Mijn lieve maar ondeugende hond, Een moeilijke kerstavond met de familie, Oh lieve lente waar blijf je toch...?
Vrolijk begint hij volwassen liederen over zijn zwaarmoedig leven te zingen. Alleen, wil iedereen deze ellende wel aanhoren? En lijken de nummers niet heel erg op elkaar? Wanneer de kinderen in de zaal langzaam maar zeker opstandig worden, realiseert het theater zich dat ze de verkeerde act heeft geboekt voor de jonge doelgroep. Subtiel proberen de theaterprogrammeurs van de volkszanger af te komen. Maar hoe stop je iemand die niet wil stoppen? Of die zelfs helemaal niets doorheeft?
Het beste van mij is een voorstelling over de magie van het theater, hoe je met kleine dingen grote veranderingen kunt creëren en dat je samen vaak meer teweeg brengt, dan wanneer je alles alleen wilt doen. Wacht... is dat nu de volkszanger die achter de techniek zit, of rent de techniek achter de volkszanger aan? En hoe kan het ineens sneeuwen op het podium?
"Het is een prachtig gezicht, dit weldadige, theatrale protest tegen middelmaat." – Theaterkrant
"Een heerlijk non-conformistische theatervoorstelling die de jonge doelgroep terecht aanmoedigt in opstand te komen tegen fabrieksmatige gemakzucht". – Theaterkrant
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Tussen de miljarden vrouwen die moeder worden en kinderen opvoeden, kunnen niet anders dan een paar echt rotte eieren te zitten. Een van de hoogtepunten van slecht ouderschap wordt belichaamd door Mrs. Eleanor Shaw Iselin in John Frankenheimers THE MANCHURIAN CANDIDATE. Niemand minder dan Dame Angela Lansbury neemt de rol van die slechterik en vreselijke moeder op zich.
Nadat Sergeant Raymond Shaw (Laurence Harvey) als een gedecoreerde oorlogsheld terugkeert van zijn missie tijdens de Koreaanse Oorlog, kan niemand van zijn eenheid zich nog zijn bekroonde heldendaden herinneren. Wanneer Shaws overste Majoor Bennet Marco (Frank Sinatra) geplaagd wordt door nachtmerries met Raymond in de hoofdrol, besluit hij om een onderzoek te starten. Dat leidt hem langs een duister pad vol samenzweringen tegen de regering en het leger, communistische dreigingen en moordcomplotten, waarin Raymonds moeder Mrs. Iselin een sleutelrol speelt.
Frankenheimers regie en George Axelrods scenario blijven dicht bij het originele bronmateriaal, Richard Condons gelijknamige roman, en de intense zwart-wit cinematografie van Lionel Lindon versterkt de dreigende atmosfeer. Maar de indrukwekkende politieke thriller zal steevast herinnerd worden om Angela Lansbury’s onnavolgbare vertolking van een vrouw, die niet alleen het leven van haar man en zoon stuurt, maar niet stopt totdat ze het hele land – liefst nog de hele wereld – in haar macht heeft.
THE MANCHURIAN CANDIDATE maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Among the billions of women who become mothers and raise children, there have to be at least a few really rotten eggs. One of the highlights of bad parenting is embodied by Mrs. Eleanor Shaw Iselin in John Frankenheimer’s THE MANCHURIAN CANDIDATE. None other than Dame Angela Lansbury takes on the role of that villain and horrible mother.
After Sergeant Raymond Shaw (Laurence Harvey) returns from the Korean War as a decorated hero, none of his platoon members can remember his acclaimed heroics. When Shaw’s commanding officer Major Bennet Marco (Frank Sinatra) is haunted by recurring nightmares which feature Raymond, he decides to start an investigation. This leads him down a dark path filled with conspiracies against the government and the army, communist threats and murderous schemes, in which Raymond’s mother Mrs. Iselin, plays a key part.
Frankenheimer’s direction and George Axelrod’s screenplay stay true to the original source material, Richard Condon’s novel of the same name, and Lionel Lindon’s intense black-and-white cinematography enhances the threatening atmosphere. But this impressive political thriller will always be remembered for Angela Lansbury’s unforgettable performance as a woman, who not only dictates her husband and son’s lives, but won’t stop until she rules the country – or rather the whole world.
THE MANCHURIAN CANDIDATE is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
NOUVELLE VAGUE is Richard Linklaters ode aan de gelijknamige filmbeweging die in de late jaren '50 en '60 furore maakte in het internationale filmlandschap. Linklater vertelt niet alleen het verhaal van auteur Jean-Luc Godard die À BOUT DE SOUFFLE maakte, maar leent ook de stijl en recreëert de tijdsgeest waarin de toonaangevende nouvelle vague film werd gemaakt. In hetzelfde treffende zwart-wit als het origineel, schrijft Linklater zijn liefdesbrief aan die invloedrijke periode binnen Franse cinema wat resulteert in een speelse hommage aan de kunst van cinema en film maken.
Op het filmfestival van Cannes in 1959 wordt François Truffauts LES QUATRE CENTS COUP lovend onthaald. Dat geeft het startschot voor een nieuwe lichting Franse, jonge durfal filmmakers. Waaronder Jean-Luc Godard, die op zoek is naar de financiële steun om zijn debuutfilm te maken. In deze “making-of” À BOUT DE SOUFFLE wordt Godard vertolkt door Guillaume Marbeck, speelt de Amerikaanse actrice Zoey Deutch de iconische Jean Seberg en kruipt Aubry Dullin in de huid van Jean-Paul Belmondo.
In Linklaters eigen woorden: “Godard taught me an absolute love and dedication to cinema. That cinema is its own world that’s worthy of reverence to treat as an elevated, all-encompassing, devote-your-life-to art form. That’s what I’m trying to conjure in that movie. Just to show the absolute love of cineastes.”
Op 18 december tonen we ook het originele À BOUT DE SOUFFLE en op 10 en 21 december vertonen nog meer van Godard met ALPHAVILLE!
Het bovennatuurlijke komt tot leven in de Cinema op een duistere decemberavond, twee iconische films, één angstaanjagend thema!
In THE EXORCIST van William Friedkin wordt het leven van de jonge Regan ontwricht wanneer een demonische kracht bezit van haar neemt. Terwijl haar gedrag steeds ongrijpbaarder en angstaanjagender wordt en medische verklaringen tekortschieten, wordt als laatste remedie redding gezocht bij twee priesters (vertolkt door Max von Sydow en Jason Miller). De priesters moeten hun innerlijke demonen onder ogen zien en hun geloof wordt op de proef gesteld.
Tijdens de productie gingen al snel geruchten rond dat het angstaanjagende niet ophield bij de draaiboeken, maar ook op de set voelbaar was: het decor dat voor een groot deel afbrandde, blessures en ongelukken bij de cast, schoten in de lucht en het afgaan van een pistool om de cast effectief in paniek te brengen.
Friedkins rauwe, bijna documentaireachtige stijl, met natuurlijke belichting en sobere kadrering versterkt de indruk dat dit bovennatuurlijke kwaad zich in een volledig herkenbare, realistische wereld afspeelt. De horror voelt daardoor fysiek en indringend en mede door de 4K-restauratie is het een kijkervaring die diepe indruk maakt. THE EXORCIST wordt gezien als een cinematografisch meesterwerk dat het horrorgenre heeft geherdefinieerd en niet alleen een mijlpaal in de filmgeschiedenis en klassieker is, maar een cultureel fenomeen. We vertonen de extended director's cut!
In beide films wordt een bovennatuurlijke demonische kracht ontdekt die binnendringt in het alledaagse en niet kan worden verklaard door wetenschap of religie. De werkelijkheid is niet meer te onderscheiden van waanzin en net als de protagonisten zul je omver geblazen zijn, geshockeerd en alle illusies van zekerheid verliezen.
In John Carpenters’ PRINCE OF DARKNESS ontdekken een priester en een groep natuurkundigen een eeuwenoud artefact in een verlaten kerk, waarin een groene substantie wordt ontdekt die de natuurwetten tart. Die vloeistof blijkt een oeroude, kwade kracht te zijn die de gehele werkelijkheid vervormt en een gevaar vormt voor de mensheid. Terwijl wetenschap en geloof botsen in de poging dit oerkwaad te begrijpen, raken de onderzoekers verstrikt in visioenen, alternatieve dimensies en manifestaties die langzaam hun grip op de realiteit doet verdwijnen. Carpenters minimalistische, expressionistische stijl, gekenmerkt door donkere schaduwen, monochrome groentinten, spiegeloppervlakken en langzaam opbouwende spanning, creëert een sfeer van onheilspellende, grootse dreiging.
Deze double bill zorgt gegarandeerd voor een avond die je doet huiveren… Er zijn losse tickets voor beide films verkrijgbaar én voordelige combotickets!
ENG The films are in English. THE EXORCIST has Dutch subtitles, and PRINCE OF DARKNESS has no subtitles
The supernatural comes to life in the cinema on a dark December evening — two iconic films, one terrifying theme.
In THE EXORCIST by William Friedkin, the life of young Regan (Linda Blair) is thrown into chaos when a demonic force takes possession of her. As her behavior becomes increasingly unexplainable and horrifying, and medical explanations fail, salvation is sought as a last resort from two priests. The priests must confront their own inner demons, and their faith is put to the ultimate test.
During production, rumors quickly spread that the terror didn’t stop at the script but was palpable on set as well: the set partially burned down, cast members suffered injuries and accidents, and guns were fired in the air — even discharged on set — to elicit genuine panic from the actors.
Friedkin’s raw, almost documentary-like style, with natural lighting and restrained framing, reinforces the sense that this supernatural evil exists in a completely recognizable, realistic world. The horror feels physical and intense, and thanks to the 4K restoration, the viewing experience is profoundly striking. THE EXORCIST is regarded as a cinematographic masterpiece that redefined the horror genre, not only a milestone in film history and a classic, but a cultural phenomenon. We are showing the extended director's cut!
In both movies, a supernatural, demonic force is discovered that invades the everyday and cannot be explained by science or religion. Reality becomes indistinguishable from madness, and you, like the protagonists, will be blown away, shocked, and stripped of all illusions of certainty.
In John Carpenter’s PRINCE OF DARKNESS, a priest and a group of physicists discover an ancient artifact in an abandoned church, containing a green substance that defies the laws of nature. The fluid proves to be an ancient, malevolent force that distorts reality itself and poses a threat to humanity. As science and faith clash in their attempts to understand this primal evil, the researchers become entangled in visions, alternate dimensions, and manifestations that slowly erode their grip on reality. Carpenter’s minimalist, expressionistic style, characterized by dark shadows, monochromatic green tones, reflective surfaces, and slowly building tension, creates an atmosphere of ominous, vast menace.
This double bill guarantees an evening that will send shivers down your spine… Individual tickets for both films are available, as well as discounted combo tickets!
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Een volkszanger komt op. Klaar voor het concert van zijn leven. Zijn oeuvre: liederen over zijn leven. Zijn hits: Mijn lieve maar ondeugende hond, Een moeilijke kerstavond met de familie, Oh lieve lente waar blijf je toch...?
Vrolijk begint hij volwassen liederen over zijn zwaarmoedig leven te zingen. Alleen, wil iedereen deze ellende wel aanhoren? En lijken de nummers niet heel erg op elkaar? Wanneer de kinderen in de zaal langzaam maar zeker opstandig worden, realiseert het theater zich dat ze de verkeerde act heeft geboekt voor de jonge doelgroep. Subtiel proberen de theaterprogrammeurs van de volkszanger af te komen. Maar hoe stop je iemand die niet wil stoppen? Of die zelfs helemaal niets doorheeft?
Het beste van mij is een voorstelling over de magie van het theater, hoe je met kleine dingen grote veranderingen kunt creëren en dat je samen vaak meer teweeg brengt, dan wanneer je alles alleen wilt doen. Wacht... is dat nu de volkszanger die achter de techniek zit, of rent de techniek achter de volkszanger aan? En hoe kan het ineens sneeuwen op het podium?
"Het is een prachtig gezicht, dit weldadige, theatrale protest tegen middelmaat." – Theaterkrant
"Een heerlijk non-conformistische theatervoorstelling die de jonge doelgroep terecht aanmoedigt in opstand te komen tegen fabrieksmatige gemakzucht". – Theaterkrant
Michel Poiccard is een losbandige sociopaat, die een auto steelt en in een opwelling een politieman doodt. Michel slaat op de vlucht naar Parijs en zoekt contact met Patricia, een Amerikaanse studente met wie hij enkele weken eerder een avontuurtje beleefde. Hij vraagt haar mee te vluchten naar Italië. Maar Michel lijkt niet te beseffen dat hij een gezocht man is en blijft roekeloos zijn liefde voor Amerikaanse films en zijn lust voor de Amerikaanse Patricia najagen. Regisseur en Nouvelle Vague adept Jean-Luc Godard (ALPHAVILLE) maakte met À BOUT DE SOUFFLE een sleutelfilm die de wetten van cinema herschreef.
Bekende filmcriticus Roger Ebert de blikseminslag die À BOUT DE SOUFFLE was in het filmlandschap mooi samen: “Modern movies begin here, with Jean-Luc Godard’s BREATHLESS in 1960. No debut film since CITIZEN KANE in 1942 has been as influential. It is dutifully repeated that Godard’s technique of “jump cuts” is the great breakthrough, but startling as they were, they were actually an afterthought, and what is most revolutionary about the movie is its headlong pacing, its cool detachment, its dismissal of authority, and the way its narcissistic young heroes are obsessed with themselves and oblivious to the larger society. (…) Godard went on to become the most famous innovator of the 1960s. Here in one quick, sure move, knowing somehow just what he wanted and how to obtain it, he achieved a turning point in the cinema (…).”
We vertonen ook Richard Linklaters "making-of" À BOUT DE SOUFFLE, NOUVELLE VAGUE, zijn ode aan de gelijknamige filmbeweging.
ENG The film is in French with Dutch subtitles
Michel Poiccard is a riotous sociopath who steals a car and kills a police officer on a whim. Michel goes on the run and heads to Paris, where he contacts American student Patricia, with whom he had a short fling a couple of weeks before. He asks her to flee with him to Italy. But Michel doesn’t seem to realise that he is a wanted man and continues to recklessly pursue his love for American cinema and his lust for Patricia. With À BOUT DE SOUFFLE, director and Nouvelle Vague adept Jean-Luc Godard (ALPHAVILLE) created a key film that rewrote the laws of cinema.
Renowned film critic Roger Ebert beautifully explained the thunderbolt that À BOUT DE SOUFFLE was in the cinematic landscape: “Modern movies begin here, with Jean-Luc Godard’s BREATHLESS in 1960. No debut film since CITIZEN KANE in 1942 has been as influential. It is dutifully repeated that Godard’s technique of “jump cuts” is the great breakthrough, but startling as they were, they were actually an afterthought, and what is most revolutionary about the movie is its headlong pacing, its cool detachment, its dismissal of authority, and the way its narcissistic young heroes are obsessed with themselves and oblivious to the larger society. (…) Godard went on to become the most famous innovator of the 1960s. Here in one quick, sure move, knowing somehow just what he wanted and how to obtain it, he achieved a turning point in the cinema (…).”
We also screen Richard Linklater's "making of" À BOUT DE SOUFFLE, NOUVELLE VAGUE, his ode to the eponymous film wave.
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
In Algiers, 1938, staat het leven van de ogenschijnlijk onverschillige Meursault op zijn kop. Hij woont de begrafenis van zijn moeder bij zonder ook maar een traan te laten. De dag erna pikt hij zijn leven doodgewoon weer op en begint hij een affaire. Als zijn louche buurman hem meesleept in schimmige zaken, leidt zijn kabbelende leven hem op een hete dag naar een noodlottige gebeurtenis op het strand.
Deze film is de adaptatie van Albert Camus' roman L’Étranger (1942), een van de meest essentiële werken uit de moderne literatuur. François Ozon (SWIMMING POOL, ÉTÉ 85) kreeg de goedkeuring van Camus’ dochter om de beklemmende, affectloze toon van het literaire meesterwerk in pure cinematografische termen te vertalen, met een ijzersterke Benjamin Voisin als de enigmatische Meursault in de hoofdrol.
Ozon levert zo een verwarrend en ijzingwekkend meeslepend psychologisch drama af. De zwart-witfilm behoudt niet enkel het mysterie van Camus' verhaal maar is daarnaast ook een diepgaande verkenning van existentialisme en de absurditeit van het bestaan.
Tussen de miljarden vrouwen die moeder worden en kinderen opvoeden, kunnen niet anders dan een paar echt rotte eieren te zitten. Een van de hoogtepunten van slecht ouderschap wordt belichaamd door Mrs. Eleanor Shaw Iselin in John Frankenheimers THE MANCHURIAN CANDIDATE. Niemand minder dan Dame Angela Lansbury neemt de rol van die slechterik en vreselijke moeder op zich.
Nadat Sergeant Raymond Shaw (Laurence Harvey) als een gedecoreerde oorlogsheld terugkeert van zijn missie tijdens de Koreaanse Oorlog, kan niemand van zijn eenheid zich nog zijn bekroonde heldendaden herinneren. Wanneer Shaws overste Majoor Bennet Marco (Frank Sinatra) geplaagd wordt door nachtmerries met Raymond in de hoofdrol, besluit hij om een onderzoek te starten. Dat leidt hem langs een duister pad vol samenzweringen tegen de regering en het leger, communistische dreigingen en moordcomplotten, waarin Raymonds moeder Mrs. Iselin een sleutelrol speelt.
Frankenheimers regie en George Axelrods scenario blijven dicht bij het originele bronmateriaal, Richard Condons gelijknamige roman, en de intense zwart-wit cinematografie van Lionel Lindon versterkt de dreigende atmosfeer. Maar de indrukwekkende politieke thriller zal steevast herinnerd worden om Angela Lansbury’s onnavolgbare vertolking van een vrouw, die niet alleen het leven van haar man en zoon stuurt, maar niet stopt totdat ze het hele land – liefst nog de hele wereld – in haar macht heeft.
THE MANCHURIAN CANDIDATE maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Among the billions of women who become mothers and raise children, there have to be at least a few really rotten eggs. One of the highlights of bad parenting is embodied by Mrs. Eleanor Shaw Iselin in John Frankenheimer’s THE MANCHURIAN CANDIDATE. None other than Dame Angela Lansbury takes on the role of that villain and horrible mother.
After Sergeant Raymond Shaw (Laurence Harvey) returns from the Korean War as a decorated hero, none of his platoon members can remember his acclaimed heroics. When Shaw’s commanding officer Major Bennet Marco (Frank Sinatra) is haunted by recurring nightmares which feature Raymond, he decides to start an investigation. This leads him down a dark path filled with conspiracies against the government and the army, communist threats and murderous schemes, in which Raymond’s mother Mrs. Iselin, plays a key part.
Frankenheimer’s direction and George Axelrod’s screenplay stay true to the original source material, Richard Condon’s novel of the same name, and Lionel Lindon’s intense black-and-white cinematography enhances the threatening atmosphere. But this impressive political thriller will always be remembered for Angela Lansbury’s unforgettable performance as a woman, who not only dictates her husband and son’s lives, but won’t stop until she rules the country – or rather the whole world.
THE MANCHURIAN CANDIDATE is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.
Een volkszanger komt op. Klaar voor het concert van zijn leven. Zijn oeuvre: liederen over zijn leven. Zijn hits: Mijn lieve maar ondeugende hond, Een moeilijke kerstavond met de familie, Oh lieve lente waar blijf je toch...?
Vrolijk begint hij volwassen liederen over zijn zwaarmoedig leven te zingen. Alleen, wil iedereen deze ellende wel aanhoren? En lijken de nummers niet heel erg op elkaar? Wanneer de kinderen in de zaal langzaam maar zeker opstandig worden, realiseert het theater zich dat ze de verkeerde act heeft geboekt voor de jonge doelgroep. Subtiel proberen de theaterprogrammeurs van de volkszanger af te komen. Maar hoe stop je iemand die niet wil stoppen? Of die zelfs helemaal niets doorheeft?
Het beste van mij is een voorstelling over de magie van het theater, hoe je met kleine dingen grote veranderingen kunt creëren en dat je samen vaak meer teweeg brengt, dan wanneer je alles alleen wilt doen. Wacht... is dat nu de volkszanger die achter de techniek zit, of rent de techniek achter de volkszanger aan? En hoe kan het ineens sneeuwen op het podium?
"Het is een prachtig gezicht, dit weldadige, theatrale protest tegen middelmaat." – Theaterkrant
"Een heerlijk non-conformistische theatervoorstelling die de jonge doelgroep terecht aanmoedigt in opstand te komen tegen fabrieksmatige gemakzucht". – Theaterkrant
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Een volledig donkere kamer licht op wanneer een klein lampje plots aangaat. In de schemering komt een klein wezen tot leven. Of is het maar een schaduw van iets anders?
In ZOO(I) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt.
Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat breng jij tot leven? En wat tover jij uit al die zooi?
Een volkszanger komt op. Klaar voor het concert van zijn leven. Zijn oeuvre: liederen over zijn leven. Zijn hits: Mijn lieve maar ondeugende hond, Een moeilijke kerstavond met de familie, Oh lieve lente waar blijf je toch...?
Vrolijk begint hij volwassen liederen over zijn zwaarmoedig leven te zingen. Alleen, wil iedereen deze ellende wel aanhoren? En lijken de nummers niet heel erg op elkaar? Wanneer de kinderen in de zaal langzaam maar zeker opstandig worden, realiseert het theater zich dat ze de verkeerde act heeft geboekt voor de jonge doelgroep. Subtiel proberen de theaterprogrammeurs van de volkszanger af te komen. Maar hoe stop je iemand die niet wil stoppen? Of die zelfs helemaal niets doorheeft?
Het beste van mij is een voorstelling over de magie van het theater, hoe je met kleine dingen grote veranderingen kunt creëren en dat je samen vaak meer teweeg brengt, dan wanneer je alles alleen wilt doen. Wacht... is dat nu de volkszanger die achter de techniek zit, of rent de techniek achter de volkszanger aan? En hoe kan het ineens sneeuwen op het podium?
"Het is een prachtig gezicht, dit weldadige, theatrale protest tegen middelmaat." – Theaterkrant
"Een heerlijk non-conformistische theatervoorstelling die de jonge doelgroep terecht aanmoedigt in opstand te komen tegen fabrieksmatige gemakzucht". – Theaterkrant
In Algiers, 1938, staat het leven van de ogenschijnlijk onverschillige Meursault op zijn kop. Hij woont de begrafenis van zijn moeder bij zonder ook maar een traan te laten. De dag erna pikt hij zijn leven doodgewoon weer op en begint hij een affaire. Als zijn louche buurman hem meesleept in schimmige zaken, leidt zijn kabbelende leven hem op een hete dag naar een noodlottige gebeurtenis op het strand.
Deze film is de adaptatie van Albert Camus' roman L’Étranger (1942), een van de meest essentiële werken uit de moderne literatuur. François Ozon (SWIMMING POOL, ÉTÉ 85) kreeg de goedkeuring van Camus’ dochter om de beklemmende, affectloze toon van het literaire meesterwerk in pure cinematografische termen te vertalen, met een ijzersterke Benjamin Voisin als de enigmatische Meursault in de hoofdrol.
Ozon levert zo een verwarrend en ijzingwekkend meeslepend psychologisch drama af. De zwart-witfilm behoudt niet enkel het mysterie van Camus' verhaal maar is daarnaast ook een diepgaande verkenning van existentialisme en de absurditeit van het bestaan.
