Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we MAGNOLIA aan Robert Altmans SHORT CUTS.
Voor zijn derde film kreeg PTA de touwtjes volledig in handen van studio New Line Cinema. Hij mocht zelf de finale montage bepalen en die vrijheid leidde tot een episodisch lappendeken van negen verschillende personages en hoe hun levens uiteindelijk met elkaar verbonden zijn. De personages zijn elk op hun manier op zoek naar liefde, vergiffenis en verbinding in San Fernando Valley. We ontmoeten een huidig en gewezen wonderkind van de tv-show “What Do Kids Know?”, de presentator van de show en zijn vervreemde en verslaafde dochter, een incompetente politieagent, een succesvolle misogyne motivatiespreker, zijn stervende vader, diens trofeevrouw en verpleger. Elk personage worstelt met gebeurtenissen uit het verleden en is eenzaam en gebroken en op zoek naar connectie.
PTA liet zich voor de film inspireren door de muziek van singer-songwriter Aimee Mann, die vanzelfsprekend ook op de soundtrack te horen is. Van een sing-along op het nummer Wise Up tot de onvergetelijke eindscène op de tonen van haar nummer Save Me. PTA omarmt Manns invloed helemaal. “What Simon and Garfunkel is to THE GRADUATE, Aimee Mann is to MAGNOLIA”, onderstreept de regisseur. PTA citeert ook letterlijk een muziektekst van Mann in een dialoog tussen twee personages: “Now that I’ve met you, would you object to never seeing me again?”.
Niet enkel muziek, maar ook zijn persoonlijke leven blijft een inspiratiebron voor PTA’s werk. Voor de verhaallijn van de stervende vader baseerde PTA zich op zijn eigen ervaringen. PTA’s vader was enkele jaren daarvoor gestorven aan kanker. De memorabele rol van Tom Cruise als Andrew Tate avant-la-lettre schreef PTA met Cruise in gedachten. Als fan van PTA’s tweede film BOOGIE NIGHTS, was superster Cruise vragende partij om samen te werken. Cruise was aanvankelijk onzeker om zo’n over-the-top personage te spelen, maar werd voor zijn overtuigende vertolking beloond met een Oscarnominatie en won een Golden Globe. Respect the cock and tame the cunt, weet je wel. Het is griezelig hoe accuraat PTA de opkomst van alpha male brainwashing voorspelde.
Op filmisch vlak eert PTA zijn grote voorbeeld Robert Altman met MAGNOLIA. Hij ontleent de discontinue vertelstijl en het gebruik van een ensemblecast aan Altmans oeuvre, meer bepaald aan de film SHORT CUTS (1993). MAGNOLIA en SHORT CUTS zijn beide opgebouwd rond elkaar kruisende verhalen met Los Angeles als decor en beslaan een korte tijdsspanne in het leven van hun personages. Anderson karakteriseert zijn personages, net als Altman, aan de hand van conversaties en op narratief vlak voeren beiden vervreemde vaders met een schuldgevoel op. Over het algemeen verdient geen enkele ouder in MAGNOLIA of SHORT CUTS een Beste Ouder-mok. Beide regisseurs laten ook de natuur ingrijpen in hun films. Bij Anderson regent het kikkers en bij Altman vindt er een aardbeving plaats. Toeval of niet, beide films hebben exact dezelfde speelduur: drie uur en acht minuten. Elke seconde de moeite waard. Robert Altman vertelde in een interview dat PTA openlijk tegen hem zei “all I’m doing is ripping you off”. Maar gelukkig ziet de auteur daar geen graten in: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope.” Soms moet je het toch hebben van je helden.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link MAGNOLIA to Robert Altman’s SHORT CUTS.
For his third film, PTA was given free rein by studio New Line Cinema. He was able to determine the final cut of the film and that freedom led to an episodic patchwork of nine different characters and how their lives are eventually connected. The characters are each looking for love, forgiveness and connection in San Fernando Valley. We meet a current and former whiz kid of the tv-show “What Do Kids Know?”, the presenter of that show and his estranged and addicted daughter, an incompetent police officer, a successful misogynist motivational speaker, his dying father, the latter’s wife and nurse. Each character struggles with their past and is lonely and broken searching for connection.
PTA was inspired by the music of singer-songwriter Aimee Mann, who if of course present on the soundtrack as well. From a sing-along to the song Wise Up to the unforgettable end scene set to the tones of her song Save Me. PTA embraces Mann’s influence entirely. “What Simon and Garfunkel is to THE GRADUATE, Aimee Mann is to MAGNOLIA”, the director said. PTA even literally cites a line from Mann’s lyrics in a dialogue between two characters: “Now that I’ve met you, would you object to never seeing me again?”.
Not only music, but also his personal life remains a source of inspiration in PTA’s work. For the storyline of the dying father, PTA used his own experiences of watching his father die of cancer. The memorable role of Tom Cruise as the Andrew Tate avant-la-lettre was written by PTA with Tom Cruise in mind. As a fan of PTA’s second feature film BOOGIE NIGHTS, superstar Cruise had asked the director to keep him in mind for future projects. Cruise was initially unsure of playing such an over-the-top character, but was awarded an Academy Award nomination and a Golden Globes win for his convincing performance. Respect the cock and tame the cunt, you know. It’s eerie how accurately PTA predicted the rise of alpha male brainwashing.
On a cinematic level, PTA honours his idol Robert Altman with MAGNOLIA. He borrows the discontinuous narrative style and the use of an ensemble cast from Altman, more specifically from his movie SHORT CUTS (1993). MAGNOLIA and SHORT CUTS are both built around intersecting storylines against the Los Angeles backdrop and span a short period of time in the lives of their characters. Anderson characterises his characters, just like Altman, by their conversations and both of them feature estranged and remorseful fathers. In general none of the parents in MAGNOLIA or SHORT CUTS deserves a Parent of the Year-award. Both directors also include natural disasters in their films. PTA has it raining frogs and Altman adds an earthquake. Coincidence or not, both movies have the exact same running time: three hours and eight minutes. With every second being worthwhile. Robert Altman told an interviewer that PTA openly said to him “all I’m doing is ripping you off”. But luckily the auteur does not see that as a problem: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope.” Sometimes you do need to meet your heroes.
Plum Road Tea Dream neemt de toeschouwer mee in een videogame, ontworpen door Samuel Baidoo. Het bouwen van deze virtuele wereld staat voor Samuel gelijk aan het verwerken van bepaalde wereldse gebeurtenissen, persoonlijke herinneringen of trauma’s die hen ervaart als persoon van kleur en queer artiest.
In deze voorstelling ontdekken twee performers voor de ogen van het publiek de intieme verbeeldingswereld van het personage S. In een zoektocht naar veiligheid, geborgenheid en nieuwe rituelen creëert S een virtueel universum voor zichzelf. De performers wandelen rond in een innerlijk landschap: de gevoels- en ervaringswereld van S. Het publiek wordt meegezogen in een filmische ervaring die theatraal wordt omdat het streamen zich in real time op de scène afspeelt. Zo ontstaat op het toneel een speelse spiegel van een populaire dynamiek binnen de online gamewereld: een community die als publiek toekijkt hoe een speler voor het eerst een game ontdekt.
In Plum Road Tea Dream gaat Samuel Baidoo op een heel eigen manier op zoek naar troost. Na afloop zakt het videoscherm en is het publiek getuige van maquettes, schetsen en objecten die aan de basis liggen van de virtuele creaties. Online ontmoet offline. Er ontstaat een (expo)ruimte om na te praten.
Plum Road Tea Dream neemt de toeschouwer mee in een videogame, ontworpen door Samuel Baidoo. Het bouwen van deze virtuele wereld staat voor Samuel gelijk aan het verwerken van bepaalde wereldse gebeurtenissen, persoonlijke herinneringen of trauma’s die hen ervaart als persoon van kleur en queer artiest.
In deze voorstelling ontdekken twee performers voor de ogen van het publiek de intieme verbeeldingswereld van het personage S. In een zoektocht naar veiligheid, geborgenheid en nieuwe rituelen creëert S een virtueel universum voor zichzelf. De performers wandelen rond in een innerlijk landschap: de gevoels- en ervaringswereld van S. Het publiek wordt meegezogen in een filmische ervaring die theatraal wordt omdat het streamen zich in real time op de scène afspeelt. Zo ontstaat op het toneel een speelse spiegel van een populaire dynamiek binnen de online gamewereld: een community die als publiek toekijkt hoe een speler voor het eerst een game ontdekt.
In Plum Road Tea Dream gaat Samuel Baidoo op een heel eigen manier op zoek naar troost. Na afloop zakt het videoscherm en is het publiek getuige van maquettes, schetsen en objecten die aan de basis liggen van de virtuele creaties. Online ontmoet offline. Er ontstaat een (expo)ruimte om na te praten.
Hoe zou je leven eruitzien als jij je seksualiteit opnieuw kon onderzoeken in de publieke ruimte?
PEEKABOO is een visioen waarin de wereld een seksspeeltuin is. Dit universum verbeeldt nieuwe manieren van contact via 'cruising': het zoeken van vluchtige, seksuele contacten in de buitenlucht. Theatermaker Maxime Dreesen benadert dit fenomeen als het verdwalen in een web van experimentele relaties en onverwachte ontmoetingen.
Muziek, hypnose, drag, tekst en dans komen samen in deze performance. Je ontmoet tal van entiteiten zoals shapeshifter Couenne, mating bird Courtney, superstar Birame, Julia the hypnotist in the sky, Benne on the keys en Tabooboo. Ze botsen en druipen, zoeken en verstoppen, zingen en lachen in een scenografie van touche–touche die even levendig en seksueel is als de personages zelf. Elks op zoek naar hun persoonlijke idee van plezier.
Nieuwsgierigheid en opwinding vormen de rode draad door dit verhaal, dat kinky comedy, campy musical songs en intieme ASMR samenbrengt in een dromerig, teletubbie-achtig landschap. Er is geen revolutie, zonder een seksuele revolutie!
"De Vlaamse theatermaker Maxime Dreesen slaagt er in ‘Peekaboo’ glansrijk in om diens kijk op vluchtige seks in de buitenlucht te etaleren. Nooit plat, wel gewaagd [...] in een psychedelisch decor zien we hoe Adrien De Biasi, Courtney May Robertson en Birame elkaars lijven, sappen en geuren haast verorberen. Vooral Robertson levert een adembenemende performance: de manier waarop ze krioelt van genot en geluidjes maakt als een soort paradijsvogel, is even opwindend als ontroerend." ★★★★, de Volkskrant
"De voorstelling omarmt de frivoliteit, de overdrijving en het kunstmatige en is daarmee uitdagend vrolijk. Zie de overrijpe decorstukken, de gloeiende taal van vervoering van de MC die als een gepassioneerd antropoloog af en toe weer opduikt voor een nieuwe observatie, en de drag elementen, waaronder een geweldige creatie van badjassen."Theaterkrant
Maxime Dreesen (°1996) is theaterregisseur en performer. Diens werk behandelt thema’s zoals sekspositiviteit, unlearning, gender spectrum en schaamte. Maxime zet diens missie voort om de wereld seksueel meertalig op te voeden en neemt met een humoristische blik beladen thema’s onder de loep. Na de protestperformance Youth For Sex (2021) en solovoorstelling Countersex Education (2022) vertrekt PEEKABOO vanuit een collectieve en maatschappelijke insteek van (publieke) seksualiteit.
Hoe zou je leven eruitzien als jij je seksualiteit opnieuw kon onderzoeken in de publieke ruimte?
PEEKABOO is een visioen waarin de wereld een seksspeeltuin is. Dit universum verbeeldt nieuwe manieren van contact via 'cruising': het zoeken van vluchtige, seksuele contacten in de buitenlucht. Theatermaker Maxime Dreesen benadert dit fenomeen als het verdwalen in een web van experimentele relaties en onverwachte ontmoetingen.
Muziek, hypnose, drag, tekst en dans komen samen in deze performance. Je ontmoet tal van entiteiten zoals shapeshifter Couenne, mating bird Courtney, superstar Birame, Julia the hypnotist in the sky, Benne on the keys en Tabooboo. Ze botsen en druipen, zoeken en verstoppen, zingen en lachen in een scenografie van touche–touche die even levendig en seksueel is als de personages zelf. Elks op zoek naar hun persoonlijke idee van plezier.
Nieuwsgierigheid en opwinding vormen de rode draad door dit verhaal, dat kinky comedy, campy musical songs en intieme ASMR samenbrengt in een dromerig, teletubbie-achtig landschap. Er is geen revolutie, zonder een seksuele revolutie!
"De Vlaamse theatermaker Maxime Dreesen slaagt er in ‘Peekaboo’ glansrijk in om diens kijk op vluchtige seks in de buitenlucht te etaleren. Nooit plat, wel gewaagd [...] in een psychedelisch decor zien we hoe Adrien De Biasi, Courtney May Robertson en Birame elkaars lijven, sappen en geuren haast verorberen. Vooral Robertson levert een adembenemende performance: de manier waarop ze krioelt van genot en geluidjes maakt als een soort paradijsvogel, is even opwindend als ontroerend." ★★★★, de Volkskrant
"De voorstelling omarmt de frivoliteit, de overdrijving en het kunstmatige en is daarmee uitdagend vrolijk. Zie de overrijpe decorstukken, de gloeiende taal van vervoering van de MC die als een gepassioneerd antropoloog af en toe weer opduikt voor een nieuwe observatie, en de drag elementen, waaronder een geweldige creatie van badjassen."Theaterkrant
Maxime Dreesen (°1996) is theaterregisseur en performer. Diens werk behandelt thema’s zoals sekspositiviteit, unlearning, gender spectrum en schaamte. Maxime zet diens missie voort om de wereld seksueel meertalig op te voeden en neemt met een humoristische blik beladen thema’s onder de loep. Na de protestperformance Youth For Sex (2021) en solovoorstelling Countersex Education (2022) vertrekt PEEKABOO vanuit een collectieve en maatschappelijke insteek van (publieke) seksualiteit.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we INHERENT VICE aan Akira Kurosawa’s STRAY DOG.
Detectivefilm, politiedrama of buddy cop film… Akira Kurosawa koos voor zijn STRAY DOG niet voor het één of het andere maar voor allemaal.
Tijdens een onverbiddelijke hittegolf in het naoorlogse Tokyo speelt Toshirô Mifune de onervaren detective Murakami die een grove fout maakt: zijn pistool wordt tijdens een busrit gestolen. Op aanmoediging van zijn overste gaat hij undercover op zoek naar zijn vermiste dienstwapen. Die zoektocht leidt hem naar de straatarme sloppenwijken van de stad, waar de criminele onderwereld ook huishoudt. Wanneer het wapen wordt gelinkt aan een reeks misdaden, vervoegt de ervaren detective Satô het onderzoek. Terwijl Murakami overvloedig zweet, door de ondraaglijke hitte en spanning, begint de wanhoop het over te nemen.
In STRAY DOG schippert Kurosawa tussen de persoonlijke crisis van de onervaren detective die een carrièrebepalende fout maakt en de crisis waarin Japan zich bevond tijdens de heropbouw van de naoorlogse verwoesting. Kurosawa verweeft vakkundig het misdaadgenre met sociale kritiek. We zien niet enkele een detective op de rand van een zenuwinzinking, maar een hele natie die worstelt met het trauma van WOII en de gruwelijke bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Het hoofdpersonage leeft mee met de verloren zielen die alles doen om te overleven in onmenselijke armoede. Kurosawa toont ook de invloed die Amerika had op Japan na de oorlog, met onder andere een fascinatie voor baseball. Maar het was Kurosawa die een niet te ontkennen invloed zou hebben op wat later als een Amerikaans filmgenre zou beschouwd worden: de buddy cop film. Kurosawa populariseerde met STRAY DOG de succesvolle formule waarin een onervaren politieagent gekoppeld wordt aan een doorwinterde partner. Een trope die doorheen de filmgeschiedenis herbruikt zou blijven worden.
Het is ook die eenvoudige premisse die PTA inspireerde. “This is what I call a ‘pop song’ movie. You can say it in one sentence: a rookie cop loses his gun. It’s unbelievable.” En het is die simpliciteit die PTA ook wilde opzoeken in zijn latere werk. In INHERENT VICE landde PTA op een verhaal over een detective die een kidnapping probeert op te lossen. Daarnaast slaagt Kurosawa erin om de pijnlijke heropbouw van het naoorlogse Tokyo kritisch in beeld te brengen, nog verscherpt door het verhaal te laten plaatsvinden tijdens een extreme hittegolf. PTA kiest in INHERENT VICE voor de politieke setting van het Amerika in de 70s, waar extreme paranoia heerste in de nasleep van de misdaadgolf gecreëerd door de Manson family.
Iedereen kent het wel, een slechte dag die alleen maar slechter wordt. Je hebt een grootmeester zoals Kurosawa nodig om van dat gevoel een perfecte film te maken én er nog wat wijsheid aan toe te voegen. “Bad luck either makes a man or breaks him. Depending on how you take it, bad luck can be a big break.”
ENG The film is in Japanes with English subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link INHERENT VICE to Akira Kurosawa’s STRAY DOG.
Detective movie, police procedural or buddy cop film… Akira Kurosawa didn’t choose one or the other for his STRAY DOG, but picked them all.
During an unforgiving heatwave in the post-war Tokyo, Toshirô Mifune plays the inexperienced detective Murakami who makes a big mistake: his gun is stolen during a bus ride. Encouraged by his superior, he goes undercover to look for his missing service weapon. This investigation leads him to the poverty-stricken slums of the city, where the criminal underworld also takes up residence. When the weapon is linked to a series of crimes, the experienced detective Satô joins the investigation. While Murakami sweats profusely, from the unbearable heat and anxiety, despair starts to take over.
In STRAY DOG, Kurosawa navigates between the personal crisis of the rookie detective who makes a career-breaking mistake and the crisis that had Japan in its hold during the reconstruction of the post-war devastation. Kurosawa skillfully connects the crime genre with social criticism. We not only see a detective on the edge of a nervous breakdown, but an entire nation struggling with the trauma of WOII and the horrific bombings of Hiroshima and Nagasaki. The main character feels for the lost souls who do everything to survive in inhumane conditions. Kurosawa also shows the influence of America on japan after the war, with for example a fascination for baseball. But it was Kurosawa who would have an undeniable impact on what would later be considered an American film genre: the buddy cop movie. With STRAY DOG, Kurosawa popularised the successful formula where an inexperienced police officer is partnered with a seasoned detective. A trope that would be reused throughout film history.
It's that simple premise that would inspire PTA as well. “This is what I call a ‘pop song’ movie. You can say it in one sentence: a rookie cop loses his gun. It’s unbelievable.” And PTA wanted to achieve that simplicity in his later work too. In INHERENT VICE, PTA landed on a story about a detective who tries to solve a kidnapping. In addition, Kurosawa manages to critically capture the painful postwar recovery in Tokyo, sharpened by having the story take place during an extreme heatwave. In INHERENT VICE, PTA chooses the political setting of the US in the 70s, which was ruled by extreme paranoia after the crime spree led by the Manson family.
Everyone knows the feeling of a bad day only getting worse. You need a master like Kurosawa to turn that feeling into a perfect film and even adds a little bit of wisdom on the go. “Bad luck either makes a man or breaks him. Depending on how you take it, bad luck can be a big break.”
Hoe zou je leven eruitzien als jij je seksualiteit opnieuw kon onderzoeken in de publieke ruimte?
PEEKABOO is een visioen waarin de wereld een seksspeeltuin is. Dit universum verbeeldt nieuwe manieren van contact via 'cruising': het zoeken van vluchtige, seksuele contacten in de buitenlucht. Theatermaker Maxime Dreesen benadert dit fenomeen als het verdwalen in een web van experimentele relaties en onverwachte ontmoetingen.
Muziek, hypnose, drag, tekst en dans komen samen in deze performance. Je ontmoet tal van entiteiten zoals shapeshifter Couenne, mating bird Courtney, superstar Birame, Julia the hypnotist in the sky, Benne on the keys en Tabooboo. Ze botsen en druipen, zoeken en verstoppen, zingen en lachen in een scenografie van touche–touche die even levendig en seksueel is als de personages zelf. Elks op zoek naar hun persoonlijke idee van plezier.
Nieuwsgierigheid en opwinding vormen de rode draad door dit verhaal, dat kinky comedy, campy musical songs en intieme ASMR samenbrengt in een dromerig, teletubbie-achtig landschap. Er is geen revolutie, zonder een seksuele revolutie!
"De Vlaamse theatermaker Maxime Dreesen slaagt er in ‘Peekaboo’ glansrijk in om diens kijk op vluchtige seks in de buitenlucht te etaleren. Nooit plat, wel gewaagd [...] in een psychedelisch decor zien we hoe Adrien De Biasi, Courtney May Robertson en Birame elkaars lijven, sappen en geuren haast verorberen. Vooral Robertson levert een adembenemende performance: de manier waarop ze krioelt van genot en geluidjes maakt als een soort paradijsvogel, is even opwindend als ontroerend." ★★★★, de Volkskrant
"De voorstelling omarmt de frivoliteit, de overdrijving en het kunstmatige en is daarmee uitdagend vrolijk. Zie de overrijpe decorstukken, de gloeiende taal van vervoering van de MC die als een gepassioneerd antropoloog af en toe weer opduikt voor een nieuwe observatie, en de drag elementen, waaronder een geweldige creatie van badjassen."Theaterkrant
Maxime Dreesen (°1996) is theaterregisseur en performer. Diens werk behandelt thema’s zoals sekspositiviteit, unlearning, gender spectrum en schaamte. Maxime zet diens missie voort om de wereld seksueel meertalig op te voeden en neemt met een humoristische blik beladen thema’s onder de loep. Na de protestperformance Youth For Sex (2021) en solovoorstelling Countersex Education (2022) vertrekt PEEKABOO vanuit een collectieve en maatschappelijke insteek van (publieke) seksualiteit.
IT WAS JUST AN ACCIDENT is de nieuwe film van de Iraanse Jafar Panahi. De film won vorig jaar de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes en werd, net als Panahi’s eerdere films, zonder toestemming van het Iraanse regime gemaakt. IT WAS JUST AN ACCIDENT is een thriller waarin wraak, humor en menselijkheid samen komen.
Yahid (Vahid Mobasseri) is aan het werk in de garage als er op een rustige avond een klant binnenkomt, die na een klein ongeluk problemen heeft met z’n auto. Vahid schrikt als hij Eghbal denkt te herkennen, de officier die hem in de gevangenis heeft gemarteld. Hij ruikt wraak, maar tegelijkertijd nemen de twijfels toe. Samen met een aantal lotgenoten probeert hij wanhopig de waarheid boven tafel te krijgen. Het brengt ze van hachelijke tot komische situaties, maar hoe weten ze zeker dat ze de juiste man te pakken hebben?
Regisseur Jafar Panahi werd zelf tot een gevangenisstraf van zes jaar veroordeeld en kreeg een beroepsverbod opgelegd. Hij gebruikte onder meer zijn eigen ervaringen voor IT WAS JUST AN ACCIDENT. Ondanks dat Panahi’s film clandestien gedraaid zijn, wordt zijn werk in het buitenland unaniem enthousiast ontvangen.
Een spoorwegmaatschappij vormt een gevaar voor het leven van een weduwe als deze haar land wil innemen en een huurmoordenaar op haar afstuurt om haar uit de weg te ruimen. Een mysterieuze vreemdeling met een mondharmonica werkt samen met een beruchte desperado om de vrouw te beschermen.
Sergio Leone introduceert Claudia Cardinales personage Jill McBain op Flagstone station in één van de mooiste shots uit de filmgeschiedenis. De camera focust op Jill die alleen op het perron wacht en zich afvraagt waarom haar echtgenoot haar niet komt ophalen. Ze verlaat het station en wandelt het stadje in. De camera beweegt omhoog, hoog boven het station, en volgt Jill door de stad, ondersteund door Ennio Morricones prachtige score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” Hoewel taglines vaak sensationeel en misleidend zijn, blijft deze dicht bij de waarheid.
Nergens laat Sergio Leone zijn kenmerkende grootsheid beter zien dan in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, gerestaureerd in adembenemende 4K-resolutie. Eeuwige good guy Henry Fonda is te zien als het verrassende gezicht van het kwaad, terwijl Charles Bronson en Claudia Cardinale beiden een rol spelen die even onvergetelijk is als de soundtrack van Ennio Morricone.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
A railway company puts a widow's life in danger when it wants to take her land and sends a hitman to eliminate her. A mysterious stranger with a harmonica bands up with a notorious desperado to protect the woman.
Sergio Leone introduces Claudia Cardinale’s character Jill McBain at Flagstone train station in one of the single best shots ever filmed. The camera focuses on Jill, standing all alone seemingly perplexed as to why her husband has not arrived to meet her. She makes her way out of the station and into the town. The camera rises high over the station and follows Jill through the town accompanied by Ennio Morricone’s incredible film score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” While catchphrases like this are occasionally misleading, this one isn’t far from the truth.
Sergio Leone shows his greatness nowhere better than in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, restored in breathtaking 4K resolution. Eternal good guy Henry Fonda can be seen as the surprising face of evil, while Charles Bronson and Claudia Cardinale both play a part that's as unforgettable as Ennio Morricone's soundtrack.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Plum Road Tea Dream neemt de toeschouwer mee in een videogame, ontworpen door Samuel Baidoo. Het bouwen van deze virtuele wereld staat voor Samuel gelijk aan het verwerken van bepaalde wereldse gebeurtenissen, persoonlijke herinneringen of trauma’s die hen ervaart als persoon van kleur en queer artiest.
In deze voorstelling ontdekken twee performers voor de ogen van het publiek de intieme verbeeldingswereld van het personage S. In een zoektocht naar veiligheid, geborgenheid en nieuwe rituelen creëert S een virtueel universum voor zichzelf. De performers wandelen rond in een innerlijk landschap: de gevoels- en ervaringswereld van S. Het publiek wordt meegezogen in een filmische ervaring die theatraal wordt omdat het streamen zich in real time op de scène afspeelt. Zo ontstaat op het toneel een speelse spiegel van een populaire dynamiek binnen de online gamewereld: een community die als publiek toekijkt hoe een speler voor het eerst een game ontdekt.
In Plum Road Tea Dream gaat Samuel Baidoo op een heel eigen manier op zoek naar troost. Na afloop zakt het videoscherm en is het publiek getuige van maquettes, schetsen en objecten die aan de basis liggen van de virtuele creaties. Online ontmoet offline. Er ontstaat een (expo)ruimte om na te praten.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we THE MASTER aan John Hustons LET THERE BE LIGHT.
Tijdens zijn dienstplicht in het Amerikaanse leger maakte Hollywoodregisseur John Huston drie documentaires voor de overheid: REPORT FROM THE ALEUTIANS (1943) over soldaten die zich klaarmaken voor de strijd, THE BATTLE OF SAN PIETRO (1945) over een mislukte aanval die vele doden eiste en LET THERE BE LIGHT (1946) over getraumatiseerde veteranen. Voor deze laatste film volgde Huston patiënten in een militair psychiatrische ziekenhuis kort na het einde van WOII. De film toont de mentale oorlogsslachtoffers die lijden aan PTSS en andere neurologische aandoeningen. Huston toont heel openlijk hun symptomen, hoe ze omgaan met deze symptomen en hoe deze behandeld worden.
De film begint met een introductie die verklaart dat 20 percent van oorlogsslachtoffers een psychiatrische oorzaak hebben. Wat volgt, is een verslag van een groep veteranen die verschillende psychiatrische behandelingen ondergaan over een periode van twee maanden. De kijker wordt getuige van de schade die oorlog berokkent, niet enkel uiterlijk fysiek of in termen van stedelijke ruïnes, maar ook de verwoesting van de geest van ontelbare soldaten.
Tijdens de productie van LET THERE BE LIGHT werd PTSS niet erkend als een aandoening en door de onverbloemde weergave van de psychologische oorlogsgruwelen hield de Amerikaanse overheid de release van de film tientallen jaren tegen. Wat in die periode wel werd bewerkstelligd, was een wettelijk kader voor psychologisch leed. In 1946 werd de U.S. Mental Health Act goedgekeurd en ondertekend door president Truman, waarin geestelijke gezondheid eindelijk werd gedestigmatiseerd, wat leidde tot onderzoek, diagnose en behandeling.
Voor zijn zesde film langspeelfilm THE MASTER bestudeerde PTA Hustons documentaire grondig om zijn weergave van een teruggekeerde, getraumatiseerde veteraan zo waarachtig mogelijk weer te geven. PTA deed dit niet enkel om zijn personages respectvol en waarheidsgetrouw te benaderen maar ook om zijn vader te eren, een oorlogsveteraan die getekend terugkwam van de oorlog, maar deze trauma’s niet onder ogen wilde zien. Voor PTA was de documentaire zo belangrijk als tegenhanger bij zijn film dat hij LET THERE BE LIGHT opnam als special feature op de Blu-ray van THE MASTER.
ENG The film is in English without subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link THE MASTER to John Huston’s LET THERE BE LIGHT.
During his service in the US Army, Hollywood director John Huston shot three documentaries for the government: REPORT FROM THE ALEUTIANS (1943) about soldiers getting ready for battle, THE BATTLE OF SAN PIETRO (1945) about a failed attack that resulted in many casualties, and LET THERE BE LIGHT (1946) about traumatised veterans. For this last film, Huston followed patients in a military psychiatric hospital shortly after the end of WWII. The documentary shows the mental war victims suffering from PTSD and other neurological conditions. Huston candidly captures their symptoms, how they deal with these symptoms and how they are treated.
The film starts with an introduction that states that 20 percent of the war casualties are of a psychiatric nature. What follows, is an account of a group of veterans who are undergoing several psychiatric treatments over a period of two months. The audience is witness to the damage caused by war, not only physical or in terms of urban ruins, but in terms of devastating the minds of numerous soldiers.
During the production of LET THERE BE LIGHT, PTSD was not recognised as a condition and because of the unvarnished representation of the psychological horrors of war the American government halted the release of the film for decades. However what did get secured in that period was a legal framework for psychological suffering. In 1946 the U.S. Mental Health Act was approved and signed by president Truman, where mental health was finally destigmatized, which led to research, diagnosis and treatment.
For his sixth feature film THE MASTER, PTA studied Huston’s documentary extensively in order to depict the character of a returned, traumatized veteran as truthfully as possible. PTA did not only do this to approach his characters with as much respect as possible, but also to honour his father, a WWII veteran who returned from war scarred but did not want to face these traumas. For PTA the documentary was so important as a companion piece that he added LET THERE BE LIGHT as a special feature on the Blu-ray of THE MASTER.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Alleenstaande moeder Shu-Fen en haar twee dochters, tiener I-Ann en de vijfjarige I-Jing, keren na jarenlang op het platteland te hebben gewoond terug naar Taipei. Alle drie krijgen ze er nogal wat voor de kiezen. Zo moet Shu-Fen de rotzooi van haar ex opruimen, terwijl ze zich kapot werkt in een eetkraampje en wil I-Ann op eigen benen staan maar maakt ze daarin telkens de verkeerde beslissingen. Als de linkshandige I-Jing door haar traditionele grootvader opgedrongen krijgt dat ze die 'duivelshand' nooit meer mag gebruiken, beginnen drie generaties aan familiegeheimen zich plotseling te ontrafelen.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we ONE BATTLE AFTER ANOTHER aan Sidney Lumets RUNNING ON EMPTY.
Met zijn nieuwste film gaat PTA voor de tweede keer – na de verfilming van INHERENT VICE – de confrontatie aan met een Thomas Pynchon roman. Deze keer is het postmoderne Vineland aan de beurt. Pynchons werk wordt vaak onverfilmbaar geacht, maar voor PTA is geen uitdaging te groot. ONE BATTLE AFTER ANOTHER vormt Vineland om tot de helse queeste van ex-revolutionair en huidig stoner, ‘Ghetto’ Pat (Leonardo DiCaprio) die tegen de tijd racet om zijn dochter te redden uit de handen van zijn aartsvijand, de moorddadige fascist Kolonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn).
Jaren eerder zijn Ghetto Pat en Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor) twee prominente figuren binnen de extreem-linkse revolutionaire groep, de French 75. Met politiek geweld leveren ze verzet tegen het fascistische regime. Guerrilla-acties, zoals het bevrijden van aangehouden immigranten, bomaanslagen en bankovervallen, moeten hun pleidooi duidelijk maken: “free borders, free bodies, free choice and free from fucking fear.”
Pat en Perfidia, nu met een dochtertje, hebben andere visies op het ouderschap. Wanneer de kwaadaardige Lockjaw de French 75 na een misgelopen actie op de hielen zit, moeten de revolutionairen vluchten. Perfidia kiest de kant van de radicale vrijheid, terwijl Pat een ondergedoken leven start als Bob Ferguson met dochter Willa. Maar hun fragiele bestaan komt onder druk te staan als Lockjaw hen op het spoor komt.
PTA behoudt de premisse van zijn bronmateriaal: wat gebeurt er als revolutionairen op de vlucht gaan maar spoken uit het verleden terug opdagen? Van datzelfde uitgangspunt vertrekt een andere van PTA’s invloeden: de film RUNNING ON EMPTY. Deze weinig bekende film van Sidney Lumet volgt de oudste zoon van een familie op de vlucht, die zijn eigen leven wil leiden. Zijn ouders waren anti-oorlogsactievoerders die in hun strijd een napalmlabo opbliezen. Beide films tonen het domino-effect van de zonden van ouders op hun kinderen en de gevolgen van revolutie. Hoe rechtvaardig de zaak ook is, het systeem aanvallen heeft een prijs.
In RUNNING ON EMPTY werpt de radicale daad die de ouders stelden in hun strijd tegen de Vietnam Oorlog een schaduw op hun gezinsleven en toekomst. Net zoals ONE BATTLE AFTER ANOTHER toont de film een kroniek van de gevolgen van revolutie en de prijs die je betaalt voor het vechten tegen de overheid. In deze film worden de revolutionaire ideeën van de ouders tegenover het coming-of-age verhaal van de zoon geplaatst. In beide films zijn het de kinderen die met hun vrijheid betalen voor de keuzes van de ouders. Het verschil is dat er in RUNNING ON EMPTY een normale wereld is waarnaar de zoon kan terugkeren, terwijl die wereld er niet is in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. In de wereld van leiders zoals Donald Trump is Willa’s bestaan – zeker als biraciale jonge vrouw – sowieso bedreigd, ook zonder het verleden van haar ouders.
ENG The film is in English with Dutch/French subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link ONE BATTLE AFTER ANOTHER to Sidney Lumet’s RUNNING ON EMPTY.
With his newest film, it’s the second time that PTA puts his spin on a Thomas Pynchon novel – after INHERENT VICE. This time he picked out the postmodern Vineland. Pynchon’s work is often described as unadaptable, but for PTA no challenge is too daunting. ONE BATTLE AFTER ANOTHER reforms Vineland into the hellish quest of ex-revolutionary and current stoner ‘Ghetto’ Pat (Leonardo DiCaprio), who is racing against time to save his daughter from the clutches of his archenemy, the murderous fascist Colonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn).
Years earlier, Ghetto Pat and Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor) are two prominent figures in the left extremist revolutionary group the French 75. With political violence, they oppose the leading fascist regime. Guerrilla actions such as freeing imprisoned immigrants, bombings and bank robberies have to convey their stance: “free borders, free bodies, free choice and free from fucking fear.”
Pat and Perfidia, now parents to a little daughter, have different visions on parenthood. When the evil Lockjaw zones in on the French 75 after a robbery gone wrong, the revolutionaries have to go on the run. Perfidia chooses the side of radical freedom, while Pat starts a life in hiding as Bob Ferguson with his daughter Willa. But their fragile existence is in danger when Lockjaw tracks them down.
PTA keeps the premise of his source material: what happens when revolutionaries go on the run, but ghosts from their past continue to haunt them? One of PTA’s other influences springs from that same point-of-view: the movie RUNNING ON EMPTY. This little known late Sidney Lumet film follows the son of a family on the run, who wants to lead his own life. His parents were anti-war protesters who blew up a napalm lab in 1971. Both films show the domino-effects of the sins of the parents on their children and the consequences of revolution. However just the cause, attacking the system comes with a price.
In RUNNING ON EMPTY the radical act of the parents against the Vietnam War casts a shadow over their family life and their future. Just like in ONE BATTLE AFTER ANOTHER the film chronicles the consequences of the revolutionary ideas of the parents and contrasts them against the coming-of-age story of the son. In both films, the children pay for their parents’ choices with their freedom. The difference is that the son can return to a normal world in RUNNING ON EMPTY, while that world is no longer in existence in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. In the world created by leaders such as Donald Trump, Willa’s existence – especially as a biracial young woman – is threatened either way, even without her parents’ past.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
Toen Pitchfork haar op haar zeventigste vroeg hoe ze zichzelf zou omschrijven, antwoordde Penelope Spheeris: “My identity is The Decline of Western Civilization.” Opvallend, want ondanks het wereldsucces van Wayne’s World blijft zij zich het meest verbonden voelen met deze rauwe documentaire over de explosieve punkrevolutie in L.A die deze leuze bruut verkondigde en naleefde: destroy the old, make way for the new.
THE DECLINE OF WESTERN CIVILIZATION is een meeslepende, ongefilterde duik in een subcultuur vol woede, humor en radicale energie. Via interviews met fans, critici en clubuitbaters ontstaat een krachtig portret van een beweging die de muziek en jeugdcultuur van de afgelopen decennia blijvend heeft veranderd. Dankzij optredens van Germs, Black Flag, X, Fear en Circle Jerks krijg je een onverbloemd beeld van een generatie die geen regels accepteerde.
A LIFE IN WAVES schetst een levendig en intiem portret van Suzanne Ciani, een van de grote vrouwelijke pioniers van de elektronische muziek. Met een natuurlijke mix van archiefbeelden en nieuwe interviews volgen we haar van klassiek pianotalent tot Buchla-vernieuwer, van iconisch sounddesign in reclames en films tot haar latere New Age-composities. Naast haar technische meesterschap toont dit intieme portret ook haar vasthoudendheid in een muziekwereld die door mannen werd bepaald.
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
In ‘ROUND MIDNIGHT speelt Dexter Gordon, een van de grootste jazzsaxofonisten van de twintigste eeuw, een gevallen muzikant in het Parijs van 1959. Dale Turner is een man die te veel heeft meegemaakt, aan de rand van zelfdestructie, maar nog steeds betovert met zijn muziek. Met elke noot van zijn sax vertelt hij zijn verhaal: verdrietig, teder, vol leven.
Wanneer een jonge Franse fan hem opmerkt en helpt, ontstaat een ontroerende vriendschap die Turner even de rust en zorg biedt die hij nodig heeft. Bertrand Taverniers meesterlijke film is geen gewone film over jazz: het is jazz in beeld en geluid, een verhaal over muziek, vriendschap en de schoonheid van het moment.
PULSE — 4 dagen screenings van muziekfilms en -documentaires, panelgesprekken en interviews, live muziek en deejays, performances en workshops, boekvoorstellingen en albumreleases, voor jong en jong van geest, van de late namiddag tot diep in de vroege uurtjes.
Line-up
Donderdag 22 januari
Films: Punk the Capital: Building a Sound Movement – Anvil: The Story of Anvil Panels / talks: Het leven en werk van Christophe Szpajdel: Lord of the Logos – Building a Sound Movement, hoe ontstaat en bouw je aan een scenery? Live shows: Babylon– Toxic Shock
Vrijdag 23 januari
Films: Steve Reich: A New Musical Language – Sisters with Transistors – Forbidden Planet Panels / talks: Iconografie van het nightlife artwork, promoting nightlife voor en na social media – Opkomst van elektronische muziek op festivals en nationale radio – Daphne interviewt Frie, moeder en dochter over USA Import Legacy Expo: Burenhinder video installatie Workshop: zeefdrukken met Kelly Hortense Live shows /DJs:Roggen Riley Reich – Dr. Lektroluv – Flashback Force – USA Import and friends
Zaterdag 24 januari
Films: Sun Ra: Space Is the Place – Soundtrack to a Coup d'Etat – Max Roach: The Drum Also Waltzes Panel: Max Roach: drummer en activist, muziek en activisme Workshop: sIREN cALLS met Karolien Polenus – zeefdrukken met Kelly Hortense Live show / DJ:Beraadgeslagen – DTM Funk – Zarina b2b Redray – Messias`
Zondag 25 januari
Films: Round Midnight – A life in waves – The Decline Of Western Civilisation
PULSE — 4 dagen screenings van muziekfilms en -documentaires, panelgesprekken en interviews, live muziek en deejays, performances en workshops, boekvoorstellingen en albumreleases, voor jong en jong van geest, van de late namiddag tot diep in de vroege uurtjes.
Line-up
Donderdag 22 januari
Films: Punk the Capital: Building a Sound Movement – Anvil: The Story of Anvil Panels / talks: Het leven en werk van Christophe Szpajdel: Lord of the Logos – Building a Sound Movement, hoe ontstaat en bouw je aan een scenery? Live shows: Babylon– Toxic Shock
Vrijdag 23 januari
Films: Steve Reich: A New Musical Language – Sisters with Transistors – Forbidden Planet Panels / talks: Iconografie van het nightlife artwork, promoting nightlife voor en na social media – Opkomst van elektronische muziek op festivals en nationale radio – Daphne interviewt Frie, moeder en dochter over USA Import Legacy Expo: Burenhinder video installatie Workshop: zeefdrukken met Kelly Hortense Live shows /DJs:Roggen Riley Reich – Dr. Lektroluv – Flashback Force – USA Import and friends
Zaterdag 24 januari
Films: Sun Ra: Space Is the Place – Soundtrack to a Coup d'Etat – Max Roach: The Drum Also Waltzes Panel: Max Roach: drummer en activist, muziek en activisme Workshop: sIREN cALLS met Karolien Polenus – zeefdrukken met Kelly Hortense Live show / DJ:Beraadgeslagen – DTM Funk – Zarina b2b Redray – Messias`
Zondag 25 januari
Films: Round Midnight – A life in waves – The Decline Of Western Civilisation
PULSE — 4 dagen screenings van muziekfilms en -documentaires, panelgesprekken en interviews, live muziek en deejays, performances en workshops, boekvoorstellingen en albumreleases, voor jong en jong van geest, van de late namiddag tot diep in de vroege uurtjes.
Line-up
Donderdag 22 januari
Films: Punk the Capital: Building a Sound Movement – Anvil: The Story of Anvil Panels / talks: Het leven en werk van Christophe Szpajdel: Lord of the Logos – Building a Sound Movement, hoe ontstaat en bouw je aan een scenery? Live shows: Babylon– Toxic Shock
Vrijdag 23 januari
Films: Steve Reich: A New Musical Language – Sisters with Transistors – Forbidden Planet Panels / talks: Iconografie van het nightlife artwork, promoting nightlife voor en na social media – Opkomst van elektronische muziek op festivals en nationale radio – Daphne interviewt Frie, moeder en dochter over USA Import Legacy Expo: Burenhinder video installatie Workshop: zeefdrukken met Kelly Hortense Live shows /DJs:Roggen Riley Reich – Dr. Lektroluv – Flashback Force – USA Import and friends
Zaterdag 24 januari
Films: Sun Ra: Space Is the Place – Soundtrack to a Coup d'Etat – Max Roach: The Drum Also Waltzes Panel: Max Roach: drummer en activist, muziek en activisme Workshop: sIREN cALLS met Karolien Polenus – zeefdrukken met Kelly Hortense Live show / DJ:Beraadgeslagen – DTM Funk – Zarina b2b Redray – Messias`
Zondag 25 januari
Films: Round Midnight – A life in waves – The Decline Of Western Civilisation
