Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we HARD EIGHT aan Jean-Pierre Melvilles BOB LE FLAMBEUR.
De kerkklokken luiden en Parijs ontwaakt. Regisseur Jean-Pierre Melville spreekt het publiek toe in de voice-over. We ontmoeten carrièregokker Bob Montagné, bekeerd bankovervaller, die nu in Montmartre woont. Bob beloopt al twintig jaar het rechte pad en heeft zelfs protegé Paolo onder z’n vleugels genomen. Wanneer hij de jonge Anne ontmoet die net haar job heeft verloren, biedt hij haar onderdak aan en duwt haar zachtjes in de armen van Paolo. Na een periode van ongeluk in de casino’s blijft Bob echter berooid achter. In een wanhopige zoektocht naar geld plant Bob met een team van handlangers een laatste overval. Maar hebzucht, afpersing en verraad steken al snel de kop op.
In PTA & HIS MASTERS leggen we BOB LE FLAMBEUR naast HARD EIGHT. De narratieve overlappingen zijn onbetwistbaar: HARD EIGHT volgt veteraangokker Sydney, die de jonge John de klappen van de zweep leert en ook met zijn verleden wordt geconfronteerd. Melville creëerde met Bob een “zoon van Parijs”, onlosmakelijk verbonden met de plek die hij frequenteert, een legende wiens reputatie hem voorafgaat. PTA maakt van Sydney een zoon van Reno en net zoals Bob een old school gentleman gangster. Ook op stilistisch vlak pleit PTA schatplichtig aan Melville. Zo zie je scènes uit BOB LE FLAMBEUR bijna verderlopen in HARD EIGHT. Bijvoorbeeld wanneer Paolo in een bar wordt aangesproken op het feit dat hij zich gedraagt zoals Bob. In HARD EIGHT is het Sydney die attent gemaakt wordt op zijn invloed op John. “We share the same tastes, I guess”, antwoord die nuchter. In de casino lounge in HARD EIGHT tovert PTA een vibrafoonspeler, die uit de casinoscène van BOB LE FLAMBEUR lijkt weg gestapt. Ook het design van de filmposter van HARD EIGHT is gebaseerd op die van BOB LE FLAMBEUR. En waar de Franse gangsterfilm begint met diëgetische kerkklokken eindigt HARD EIGHT met Jon Brions Clementine’s Loop, opgebouwd uit klokkengeluid.
Melville werkte voor BOB LE FLAMBEUR met zo’n gelimiteerd budget, dat de acteurs en crew achttien maanden stand-by moesten zijn voor wanneer Melville extra budget bij elkaar kon schrapen. Met zijn beperkte budget, kleine crew en relatief goedkope productie behield Melville maximale creatieve controle. Iets wat PTA in zijn werk ook nastreeft. Melville koos door zijn beperkte budget voor een neorealistische stijl met jump cuts en een jazz soundtrack, die niet enkel PTA, maar onder anderen ook Jim Jarmusch, Quentin Tarantino en nouvelle vague aanvoerders zoals Jean-Luc Godard zou beïnvloeden. “I gave up on doing crime films”, zei Stanley Kubrick zelfs, “since Jean-Pierre Melville made the perfect crime film with BOB LE FLAMBEUR.”
ENG The film is in French with English subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link HARD EIGHT to Jean-Pierre Melville’s BOB LE FLAMBEUR.
The church bells ring and Paris awakens. Director Jean-Pierre Melville addresses the audience in voice-over. We meet career gambler Bob Montagné, converted bank robber, who is living in Montmartre. Bob has walked the straight and narrow for twenty years now and has even taken protégé Paolo under his wings. When Bob meets the young Anne who has just lost her job, he offers her shelter and softly guides her into Paolo’s arms. After a string of bad luck at the casino, Bob is left broke. In a desperate attempt to find money, Bob plans a last heist with a team of accomplices. But greed, blackmail and betrayal quickly catches up with them.
In PTA & HIS MASTERS we place BOB LE FLAMBEUR next to HARD EIGHT. The narrative overlaps are undeniable: HARD EIGHT follows veteran gambler Sydney, who teaches the young John the ropes and is also confronted with his past. With Bob, Melville creates “a son of Paris”, intrinsically linked to the place he frequents, a legend whose reputation precedes him. PTA makes Sydney a son of Reno and just like Bob an old school gentleman gangster. On stylistic level, PTA is indebted to Melville as well. You can almost see scenes from BOB LE FLAMBEUR continue in HARD EIGHT. For example Paolo is addressed in a bar about how much he acts like Bob. In HARD EIGHT Sydney is the one who’s told how much John mimics him. “We share the same tastes, I guess”, he responds. In the casino lounge in HARD EIGHT, PTA conjures up a vibraphone player who seems to have run straight out of BOB LE FLAMBEUR. Even the design of HARD EIGHT’s film poster is based on the style of BOB LE FLAMBEUR. And the French gangster film starts with the diegetic sound of church bells whereas HARD EIGHT ends with Jon Brion’s Clementine’s Loop, featuring bell sounds.
Melville worked for BOB LE FLAMBEUR with such a limited budget, that the actors and crew had to be stand-by for eighteen months for when Melville was able to secure additional funds. With his limited budget, small crew and relatively cheap production Melville had maximum artistic control. Something that PTA also pursues in his career. Because of his limited budget, Melvile chose a neorealistic style with jump cuts and a jazz soundtrack, that not only inspired PTA, but amongst others also Jim Jarmusch, Quentin Tarantino and nouvelle vague leaders like Jean-Luc Godard. “I gave up on doing crime films”, said even Stanley Kubrick, “since Jean-Pierre Melville made the perfect crime film with BOB LE FLAMBEUR.”
Palestijnse kinderen lachen op het strand terwijl het opkomende zeewater hen omsluit. Herontdekte MiniDV-tapes uit 2001 tonen een Gaza zoals het ooit was: levendig, intiem, maar ook getekend door voortdurende dreiging. Filmmaker en kunstenaar Kamal Aljafari reist met Hasan Elboubou van noord naar zuid, op zoek naar een oude vriend, en legt onderweg het dagelijkse leven vast: markten, cafés, stranden en glimlachende gezichten, afgewisseld met artillerievuur en de schaduw van geweld.
Wat in WITH HASAN IN GAZA ontstaat is een cinematografische reflectie op herinnering en een tragische tijdcapsule van een plek en volk dat onherroepelijk veranderde. De zorgvuldige beeldvoering en meditatieve muziek van Simon Fisher Turner en Attila Faravelli documenteren de schoonheid en waardigheid van het gewone leven, terwijl de cyclus van verwoesting voelbaar blijft. Een aangrijpend en onmisbaar verslag van verlies en overlevering in een wereld die steeds verder uiteenvalt.
De films van Aljafari werden vertoond op toonaangevende festivals zoals Locarno en Viennale en wonnen prestigieuze prijzen op FIDMarseille en Visions du Réel. WITH HASAN IN GAZA ging in première in Locarno, waar het werd bekroond met het Europa Cinemas Label.
ENG The film is in Arabic with English subtitles
Palestinian children laugh on the beach as the rising sea surrounds them. Rediscovered MiniDV tapes from 2001 reveal Gaza as it once was: vibrant, intimate, yet marked by constant threat. Filmmaker and artist Kamal Aljafari travels with Hasan Elboubou from north to south in search of an old friend, capturing along the way the textures of daily life—markets, cafés, beaches, and smiling faces—interrupted by artillery fire and the shadow of violence.
What emerges in WITH HASAN IN GAZA is a cinematic meditation on memory and a tragic time capsule of a place and people irreversibly changed. Mirroring today’s cruelties, the careful imagery and meditative score by Simon Fisher Turner and Attila Faravelli document the beauty and dignity of ordinary life, even as the cycle of destruction remains palpable. A poignant and essential chronicle of loss and endurance in a world increasingly fractured.
Aljafari’s films have screened at major festivals such as Locarno and Viennale, and have received prestigious awards from FIDMarseille and Visions du Réel. WITH HASAN IN GAZA premiered in Locarno, where it won the Europa Cinemas Label.
Sandra en haar Amerikaanse man Andrew reizen naar Volterra in Toscane naar het huis waar Sandra haar jeugd doorbracht. Het landgoed wordt geschonken aan de stad als een herdenkingsmonument voor haar vader, een prominente Joodse wetenschapper die jaren geleden stierf in een concentratiekamp. In Volterra ontmoet Andrew voor het eerst Sandra’s broer Gianni en ontdekt dat de zus en broer een donker geheim uit hun verleden delen. Sandra’s eigen redenen voor de terugkeer naar haar geboortestad worden duidelijk wanneer ze haar moeder en stiefvader terugziet. Ze verdenkt de twee ervan haar vader te hebben verraden bij de Nazi’s en is uit op wraak.
SANDRA was de derde van vier films die Claudia Cardinale samen maakte met regisseur Luchino Visconti, na ROCCO AND HIS BROTHERS (1960) en THE LEOPARD (1963) en gevolgd door CONVERSATION PIECE (1974). Deze hertelling van de Griekse Elektra-mythe is duisterder dan Visconti’s andere werk, maar enkel hij kon deze film over een vrouw die worstelt met haar innerlijke – en werkelijke – demonen zo authentiek en humaan vastleggen. Claudia Cardinale vertolkt de complexe en mysterieuze titelrol zo overtuigend, dat ze werd terecht werd overgoten met lof voor haar performance. “Despite its colossal emotions and overtures toward global significance, SANDRA‘s drama always remains human, localized to this decay-touched villa and the three points of this rotted triangle. Sorel weeps and yowls, but the real pain comes from Sandra as she fights not to let herself be ravished. Cardinale’s tear-blotted face is Italy’s most beautiful ruin.” (Alan Scherstuhl, 2013)
ENG The film is in Italian with English subtitles
Sandra and her American husband Andrew travel to Volterra ibn Tuscany to the house where Sandra spent her childhood. The family estate is donated to the city as a memorial for her father, a prominent Jewish scientist who was killed in a concentration camp. In Volterra, Andrew meets Sandra’s brother Gianni for the first time and discovers the siblings harbour a dark secret. Sandra’s own reasons for returning to her birth place are also becoming evident when she is reunited with her mother and step-father. She suspects the two of having ratted out her father to the Nazis and is out for revenge.
SANDRA was the third of four films Claudia Cardinale made with director Luchino Visconti, after ROCCO AND HIS BROTHERS (1960) and THE LEOPARD (1963) and followed by CONVERSATION PIECE (1974). This retelling of the Greek Electra myth is darker than Visconti’s other work, but only he could portray this story of a woman battling her inner – and outer – demons so authentically and humanely. Claudia Cardinale plays the complex and mysterious title role so convincingly that her performance was lauded with praise. “Despite its colossal emotions and overtures toward global significance, SANDRA‘s drama always remains human, localized to this decay-touched villa and the three points of this rotted triangle. Sorel weeps and yowls, but the real pain comes from Sandra as she fights not to let herself be ravished. Cardinale’s tear-blotted face is Italy’s most beautiful ruin.” (Alan Scherstuhl, 2013)
Door de aanhoudende woningcrisis in de Verenigde Staten leven veel gezinnen noodgedwongen in vervallen hotels, ook wel flophouses genoemd. De twaalfjarige Mikal is er één van. Samen met zijn alcoholverslaafde ouders en hun kat Smokey groeit hij op in een kleine, goedkope kamer. Hun leven is er chaotisch en onzeker, maar ook gevuld met liefde en de hoop op een betere toekomst.
Fotograaf en filmmaker Monica Strømdahl reisde jarenlang door de VS om het leven in deze hotels vast te leggen. Acht jaar geleden ontmoette ze Mikal en volgde hem drie jaar lang, met opmerkelijke tederheid en nabijheid. Zijn grootste wens? Dat zijn ouders eindelijk stoppen met drinken. Ze toont zowel de kwetsbaarheid van een gebroken jeugd als de warmte en complexiteit van familiebanden. Strømdahl wachtte met de film uit te brengen tot Mikal meerderjarig was en zelf toestemming kon geven.
Deze coming-of-age-documentaire is ontroerend en indringend, zonder ooit te oordelen. Door Mikals ogen zien we hoe een kind zich staande houdt onder moeilijke omstandigheden en krijgen we een bijzondere blik op een sociale crisis die vaak buiten het zicht blijft.
ENG The film is in English with Dutch/French subtitles
Amid the ongoing housing crisis in the United States, many families are forced to live in run-down hotels, also known as flophouses. Twelve-year-old Mikal is one of them. He grows up in a small, cheap room with his alcohol-dependent parents and their cat, Smokey. Life there is chaotic and uncertain, yet also filled with love and the hope for a better future.
Photographer and filmmaker Monica Strømdahl spent years traveling across the U.S. to document life in these hotels. Eight years ago, she met Mikal and followed him for three years with remarkable tenderness and closeness. His greatest wish? That his parents would finally stop drinking. The film captures both the vulnerability of a broken childhood and the warmth and complexity of family bonds. Strømdahl waited to release the film until Mikal reached adulthood and could give his own consent.
This coming-of-age documentary is moving and powerful, yet never judgmental. Through Mikal’s eyes, we see how a child copes with difficult circumstances and gain a rare insight into a social crisis that often remains invisible.
Een spoorwegmaatschappij vormt een gevaar voor het leven van een weduwe als deze haar land wil innemen en een huurmoordenaar op haar afstuurt om haar uit de weg te ruimen. Een mysterieuze vreemdeling met een mondharmonica werkt samen met een beruchte desperado om de vrouw te beschermen.
Sergio Leone introduceert Claudia Cardinales personage Jill McBain op Flagstone station in één van de mooiste shots uit de filmgeschiedenis. De camera focust op Jill die alleen op het perron wacht en zich afvraagt waarom haar echtgenoot haar niet komt ophalen. Ze verlaat het station en wandelt het stadje in. De camera beweegt omhoog, hoog boven het station, en volgt Jill door de stad, ondersteund door Ennio Morricones prachtige score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” Hoewel taglines vaak sensationeel en misleidend zijn, blijft deze dicht bij de waarheid.
Nergens laat Sergio Leone zijn kenmerkende grootsheid beter zien dan in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, gerestaureerd in adembenemende 4K-resolutie. Eeuwige good guy Henry Fonda is te zien als het verrassende gezicht van het kwaad, terwijl Charles Bronson en Claudia Cardinale beiden een rol spelen die even onvergetelijk is als de soundtrack van Ennio Morricone.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
A railway company puts a widow's life in danger when it wants to take her land and sends a hitman to eliminate her. A mysterious stranger with a harmonica bands up with a notorious desperado to protect the woman.
Sergio Leone introduces Claudia Cardinale’s character Jill McBain at Flagstone train station in one of the single best shots ever filmed. The camera focuses on Jill, standing all alone seemingly perplexed as to why her husband has not arrived to meet her. She makes her way out of the station and into the town. The camera rises high over the station and follows Jill through the town accompanied by Ennio Morricone’s incredible film score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” While catchphrases like this are occasionally misleading, this one isn’t far from the truth.
Sergio Leone shows his greatness nowhere better than in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, restored in breathtaking 4K resolution. Eternal good guy Henry Fonda can be seen as the surprising face of evil, while Charles Bronson and Claudia Cardinale both play a part that's as unforgettable as Ennio Morricone's soundtrack.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we HARD EIGHT aan Jean-Pierre Melvilles BOB LE FLAMBEUR.
Het verhaal gaat dat PTA voldoende had aan twee dagen filmopleiding aan NYU om te beseffen dat hij zijn inschrijvingsgeld beter kon besteden. Hij stopte met school en gebruikte het geld om de kortfilm COFFEE & CIGARETTES (1993) te draaien. Zijn eerste langspeelfilm HARD EIGHT is gebaseerd op die kortfilm. PTA’s ervaring met het maken van die eerste langspeler was meteen een goeie leerschool in wat het echt betekent om een film te maken. Zijn film, die PTA eigenlijk SYDNEY had gedoopt, werd opnieuw gemonteerd door de studio Rysher Entertainment en kreeg de titel HARD EIGHT opgeplakt. Na vele gesprekken mocht PTA toch zijn eigen cut van de film uitbrengen, maar enkel onder de nieuwe titel HARD EIGHT. “Making the best possible movie is only half the job when being a director,” zei PTA over die ervaring. “The other half is dealing with all the egos involved.”
De film volgt veteraangokker Sydney (Philip Baker Hall) in Reno, die alle kneepjes van het vak kent. Hij ontmoet de berooide John (John C. Reilly) in een diner in de woestijn en neemt hem onder zijn vleugels. Onder het toeziend oog van surrogaatvader Sydney wordt John een succesvolle professionele gokker. Maar daar stopt Sydneys betrokkenheid niet. Hij helpt John ook om een relatie aan te knopen met serveerster Clementine (Gwyneth Paltrow). Hun geluk is echter van korte duur wanneer slechte vrienden en onvoorziene omstandigheden hun toekomst dwarsbomen.
PTA’s eerste film komt niet uit het niets. Hij liet zich inspireren door Franse meester Jean-Pierre Melvilles BOB LE FLAMBEUR, over carrièregokker Bob die zijn surrogaatzoon de klappen van de zweep aanleert. Deze klassieke heist film gaf niet enkel op narratief vlak vorm aan HARD EIGHT, maar ook op stilistisch vlak. Zo zie je scènes uit BOB LE FLAMBEUR bijna verderlopen in HARD EIGHT. Bijvoorbeeld wanneer Bobs protegé in een bar wordt aangesproken op het feit dat hij zich gedraagt zoals Bob. In HARD EIGHT is het Sydney die attent gemaakt wordt op zijn invloed op John. “We share the same tastes, I guess”, antwoord die nuchter. Net zoals in HARD EIGHT neemt Bob ook een jonge vrouw onder zijn hoede en worden de vrouw en Bobs surrogaatzoon verliefd. PTA brengt ook stilistisch hulde aan Melvilles BOB LE FLAMBEUR. In de casino lounge in HARD EIGHT tovert PTA een vibrafoonspeler, die uit de casinoscène van BOB LE FLAMBEUR lijkt weg gestapt. Ook het design van de filmposter van HARD EIGHT is gebaseerd op die van BOB LE FLAMBEUR. En waar de Franse gangsterfilm begint met diëgetisch kerkklokkengeluid eindigt HARD EIGHT met Jon Brions Clementine’s Loop, opgebouwd uit klokkengeluid. Kortom: PTA’s Sydney dankt een schuld aan zijn voorganger Bob.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link HARD EIGHT to Jean-Pierre Melville’s BOB LE FLAMBEUR.
The story goes that PTA only needed two days attending the NYU film course to realise that he could think of better ways to spend his money. He dropped out and used the tuition fee to make the short film COFFEE & CIGARETTES (1993). His first feature film HARD EIGHT is based on this short film. PTA’s experience with creating his first feature length film turned out to be a great schooling in what it really means to make a movie. His film, which PTA had initially titled SYDNEY, was re-cut by the studio Rysher Entertainment and was retitled HARD EIGHT. After many talks, PTA was allowed to release his own cut of the film, but only using the new title. “Making the best possible movie is only half the job when being a director,” PTA said about that experience. “The other half is dealing with all the egos involved.”
HARD EIGHT follows veteran gambler Sydney (Philip Baker Hall) in Reno, who knows all the tricks of the trade. He meets the destitute John (John C. Reilly) in a diner in the desert and takes him under his wings. Under the tutelage of surrogate father Sydney, John becomes a successful professional gambler. But Sydney’s involvement in John’s life doesn’t stop there. He helps him to forge a relationship with waitress Clementine (Gwyneth Paltrow) as well. However, their happiness is short-lived when bad friends and unforeseen circumstances interfere with their future.
PTA’s first feature didn’t come out of nowhere. He was inspired by French master Jean-Pierre Melville’s BOB LE FLAMBEUR, about career gambler Bob who teaches his surrogate son the ropes. This classic heist movie doesn’t only shape HARD EIGHT on a narrative level, but in terms of style as well. You can almost see scenes from BOB LE FLAMBEUR continue in HARD EIGHT. For example Bob’s protégé is addressed in a bar about how much he acts like Bob. In HARD EIGHT Sydney is the one who’s told how much John mimics him. “We share the same tastes, I guess”, he responds. Much like in HARD EIGHT, Bob also takes in a young woman and the woman and Bob’s surrogate son fall in love. In terms of style, PTA conjures up a vibraphone player in the casino lounge HARD EIGHT who seems to have run out of BOB LE FLAMBEUR. Even the design of HARD EIGHT’s film poster is based on the style of BOB LE FLAMBEUR. And the French gangster film starts with the diegetic sound of church bells whereas HARD EIGHT ends with Jon Brion’s Clementine’s Loop, featuring bell sounds. In short: Bob ‘le flambeur’ walked so Sydney could run.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we LICORICE PIZZA aan George Lucas’ AMERICAN GRAFFITI.
“The only way to respond to life is to keep hustling, to keep running.” Dat is voor PTA het kernidee achter zijn coming-of-age film LICORICE PIZZA. De film keert terug naar San Fernando Valley (waar PTA’s BOOGIE NIGHTS zich ook afspeelt) en deze keer landen we in het jaar 1973. Tijdens de fotodag op school ontmoet de 15-jarige kindacteur Gary Valentine de 25-jarige fotografieassistente Alana Kane. Met een zelfvertrouwen dat de dunne lijn bewandelt tussen ontwapenend en onuitstaanbaar, vraagt Gary Alana mee uit voor een etentje. Dat is het begin van een dubieuze verhouding tussen de twee tegenpolen. Het één leidt tot het andere en de onwaarschijnlijke vrienden starten samen ambitieuze ondernemingen in een poging om hun doel in het leven te vinden.
Gary en Alana zijn een mooie toevoeging aan PTA’s reeks van buitenbeentjes, die een connectie vinden in onverwachte hoek bij onverwachte mensen. Hoewel Gary en Alana op papier niet bij elkaar passen, is er een overduidelijke aantrekkingskracht tussen de beiden. Alana is verdwaald in haar eigen leven terwijl de charismatische entrepreneur Gary heel goed weet wat hij wil. “You’re gonna be rich in a mansion by the time you’re 16”, zegt Alana op een bepaald moment tegen Gary, “I’m gonna be here taking photos of kids for their yearbooks when I’m 30.” Hun relatie, leeftijdsverschil en machtsdynamiek is zeer problematisch, toch maakt PTA van hen heel eerlijke en menselijke personages.
LICORICE PIZZA zet de valkuilen van eerste liefde in de verf en gebruikt daarvoor de kleuren uit de jaren '70. De tijdsgeest zit niet enkel in de soundtrack, het decor en de outfits vervat, maar in de hele feel van de film. Een van PTA’s grote sterktes is het oproepen van een specifieke setting in zijn films. Hij haalde onder andere inspiratie voor de look en stijl van LICORICE PIZZA bij George Lucas’ AMERICAN GRAFFITI. George Lucas filmde zijn coming-of-age meesterwerk, geproduceerd door Francis Ford Coppola, in Techniscope. Dit filmformat leverde een meer korrelig beeld af, gelijkend op 16mm films. Met LICORICE PIZZA wilde PTA voor eenzelfde naturalistische en lo-fi charme gaan. Hij werkte daarvoor bijvoorbeeld met gelimiteerde en vaak diëgetische belichting, zoals enkel straatbelichting, wat ook een belangrijke stilistische keuze is in AMERICAN GRAFFITI.
Maar ook op narratief vlak keek PTA af van AMERICAN GRAFFITI. Beide regisseurs kiezen voor verhaalvignetten opgedeeld in afleveringen. Van Lucas leerde PTA om met zijn personages tieners weer te geven die ook echt op tieners lijken. AMERICAN GRAFFITI en LICORICE PIZZA volgen het leven zoals het is voor levensechte jongeren, met puisten en al, terwijl ze de woelige wateren doorploeteren tussen jeugd en volwassendom. PTA toonde AMERICAN GRAFFITI aan zijn cast en crew tijdens de shoot van LICORICE PIZZA om hen een gevoel te geven van wat hij voor ogen had. “There’s a great big beautiful world out there”, reflecteert legendarisch DJ Wolfman Jack in AMERICAN GRAFFITI, “and here I sit, sucking on popsicles.” Lucas en PTA brengen een overtuigende ode aan die moeilijke keuze: wie wil je later worden? Waar Lucas in een epiloog een antwoord aanreikt, laat PTA het einde open voor Gary en Alana.
ENG The film is in English without subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link LICORICE PIZZA to George Lucas’ AMERICAN GRAFFITI.
“The only way to respond to life is to keep hustling, to keep running.” That’s the core idea behind PTA’s coming-of-age film LICORICE PIZZA. The film returns to San Fernando Valley (where PTA’s BOOGIE NIGHTS is set as well) and this time we land in the year 1973. During picture day at school, the 15-year-old child actor Gary Valentine meets the 25-year-old photography assistant Alana Kane. With a self-confidence that walks the thin line between disarming and insufferable, Gary asks Alana out to dinner. That meeting is the beginning of a dubious relationship between the two opposites. The one leads to the other and the unlikely friends start several ambitious business endeavours together in an attempt to find their goal in life.
Gary and Alana are an interesting addition to PTA’s long line of engaging oddballs, who find a connection in unlikely places with unlikely people. Even though Gary and Alana don’t fit well together on paper, there is a clear attraction between the two. Alana is lost in her own life, while the charismatic entrepreneur Gary really knows what he wants. “You’re gonna be rich in a mansion by the time you’re 16”, says Alana to Gary, “I’m gonna be here taking photos of kids for their yearbooks when I’m 30.” Their relationship, age-gap and power dynamic is highly problematic, and still PTA turns them into very honest and human characters.
LICORICE PIZZA paints a true-to-life picture of the pitfalls of first love and uses the colourful 70s to do so. The spirit of the times is not only captured in the soundtrack, the décor and the outfits, but in the entire feel of the film. One of PTA’s strengths is evoking a specific setting in his films. For LICORICE PIZZA, PTA was inspired among others by the look and style of George Lucas’ AMERICAN GRAFFITI. George Lucas shot his coming-of -age master piece, produced by Francis Ford Coppola, in Techniscope. This film format delivered a dirtier and grittier look, resembling 16mm films. With LICORICE PIZZA, PTA wanted to go for the same naturalistic and lo-fi charm. For example to achieve this, he worked with limited and often diegetic lighting, such as using the restrictions of street lighting, which is also an important stylistic choice in AMERICAN GRAFFITI.
But PTA looked at AMERICAN GRAFFITI on a narrative level as well. Both directors opt for narrative vignettes split up in episodes. Looking at Lucas, PTA learned to bring teenagers to the screen who actually look like teenagers. AMERICAN GRAFFITI and LICORICE PIZZA show life as it is for real-life young people, pimples and all, while they navigate the turbulent waters between youth and adulthood. PTA screened AMERICAN GRAFFITI for his cast and crew during the shoot of LICORICE PIZZA to give them a sense of what he had in mind. “There’s a great big beautiful world out there”, reflects legendary DJ Wolfman Jack in AMERICAN GRAFFITI, “and here I sit, sucking on popsicles.” Lucas and PTA bring a convincing ode to that difficult choice: who do you want to be when you grow up? While Lucas provides an answer in the epilogue, PTA leaves the ending open for Gary and Alana.
Alleenstaande moeder Shu-Fen en haar twee dochters, tiener I-Ann en de vijfjarige I-Jing, keren na jarenlang op het platteland te hebben gewoond terug naar Taipei. Alle drie krijgen ze er nogal wat voor de kiezen. Zo moet Shu-Fen de rotzooi van haar ex opruimen, terwijl ze zich kapot werkt in een eetkraampje en wil I-Ann op eigen benen staan maar maakt ze daarin telkens de verkeerde beslissingen. Als de linkshandige I-Jing door haar traditionele grootvader opgedrongen krijgt dat ze die 'duivelshand' nooit meer mag gebruiken, beginnen drie generaties aan familiegeheimen zich plotseling te ontrafelen.
IT WAS JUST AN ACCIDENT is de nieuwe film van de Iraanse Jafar Panahi. De film won vorig jaar de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes en werd, net als Panahi’s eerdere films, zonder toestemming van het Iraanse regime gemaakt. IT WAS JUST AN ACCIDENT is een thriller waarin wraak, humor en menselijkheid samen komen.
Yahid (Vahid Mobasseri) is aan het werk in de garage als er op een rustige avond een klant binnenkomt, die na een klein ongeluk problemen heeft met z’n auto. Vahid schrikt als hij Eghbal denkt te herkennen, de officier die hem in de gevangenis heeft gemarteld. Hij ruikt wraak, maar tegelijkertijd nemen de twijfels toe. Samen met een aantal lotgenoten probeert hij wanhopig de waarheid boven tafel te krijgen. Het brengt ze van hachelijke tot komische situaties, maar hoe weten ze zeker dat ze de juiste man te pakken hebben?
Regisseur Jafar Panahi werd zelf tot een gevangenisstraf van zes jaar veroordeeld en kreeg een beroepsverbod opgelegd. Hij gebruikte onder meer zijn eigen ervaringen voor IT WAS JUST AN ACCIDENT. Ondanks dat Panahi’s film clandestien gedraaid zijn, wordt zijn werk in het buitenland unaniem enthousiast ontvangen.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we ONE BATTLE AFTER ANOTHER aan Sidney Lumets RUNNING ON EMPTY.
Met zijn nieuwste film gaat PTA voor de tweede keer – na de verfilming van INHERENT VICE – de confrontatie aan met een Thomas Pynchon roman. Deze keer is het postmoderne Vineland aan de beurt. Pynchons werk wordt vaak onverfilmbaar geacht, maar voor PTA is geen uitdaging te groot. ONE BATTLE AFTER ANOTHER vormt Vineland om tot de helse queeste van ex-revolutionair en huidig stoner, ‘Ghetto’ Pat (Leonardo DiCaprio) die tegen de tijd racet om zijn dochter te redden uit de handen van zijn aartsvijand, de moorddadige fascist Kolonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn).
Jaren eerder zijn Ghetto Pat en Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor) twee prominente figuren binnen de extreem-linkse revolutionaire groep, de French 75. Met politiek geweld leveren ze verzet tegen het fascistische regime. Guerrilla-acties, zoals het bevrijden van aangehouden immigranten, bomaanslagen en bankovervallen, moeten hun pleidooi duidelijk maken: “free borders, free bodies, free choice and free from fucking fear.”
Pat en Perfidia, nu met een dochtertje, hebben andere visies op het ouderschap. Wanneer de kwaadaardige Lockjaw de French 75 na een misgelopen actie op de hielen zit, moeten de revolutionairen vluchten. Perfidia kiest de kant van de radicale vrijheid, terwijl Pat een ondergedoken leven start als Bob Ferguson met dochter Willa. Maar hun fragiele bestaan komt onder druk te staan als Lockjaw hen op het spoor komt.
PTA behoudt de premisse van zijn bronmateriaal: wat gebeurt er als revolutionairen op de vlucht gaan maar spoken uit het verleden terug opdagen? Van datzelfde uitgangspunt vertrekt een andere van PTA’s invloeden: de film RUNNING ON EMPTY. Deze weinig bekende film van Sidney Lumet volgt de oudste zoon van een familie op de vlucht, die zijn eigen leven wil leiden. Zijn ouders waren anti-oorlogsactievoerders die in hun strijd een napalmlabo opbliezen. Beide films tonen het domino-effect van de zonden van ouders op hun kinderen en de gevolgen van revolutie. Hoe rechtvaardig de zaak ook is, het systeem aanvallen heeft een prijs.
In RUNNING ON EMPTY werpt de radicale daad die de ouders stelden in hun strijd tegen de Vietnam Oorlog een schaduw op hun gezinsleven en toekomst. Net zoals ONE BATTLE AFTER ANOTHER toont de film een kroniek van de gevolgen van revolutie en de prijs die je betaalt voor het vechten tegen de overheid. In deze film worden de revolutionaire ideeën van de ouders tegenover het coming-of-age verhaal van de zoon geplaatst. In beide films zijn het de kinderen die met hun vrijheid betalen voor de keuzes van de ouders. Het verschil is dat er in RUNNING ON EMPTY een normale wereld is waarnaar de zoon kan terugkeren, terwijl die wereld er niet is in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. In de wereld van leiders zoals Donald Trump is Willa’s bestaan – zeker als biraciale jonge vrouw – sowieso bedreigd, ook zonder het verleden van haar ouders.
ENG The film is in English with Dutch/French subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link ONE BATTLE AFTER ANOTHER to Sidney Lumet’s RUNNING ON EMPTY.
With his newest film, it’s the second time that PTA puts his spin on a Thomas Pynchon novel – after INHERENT VICE. This time he picked out the postmodern Vineland. Pynchon’s work is often described as unadaptable, but for PTA no challenge is too daunting. ONE BATTLE AFTER ANOTHER reforms Vineland into the hellish quest of ex-revolutionary and current stoner ‘Ghetto’ Pat (Leonardo DiCaprio), who is racing against time to save his daughter from the clutches of his archenemy, the murderous fascist Colonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn).
Years earlier, Ghetto Pat and Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor) are two prominent figures in the left extremist revolutionary group the French 75. With political violence, they oppose the leading fascist regime. Guerrilla actions such as freeing imprisoned immigrants, bombings and bank robberies have to convey their stance: “free borders, free bodies, free choice and free from fucking fear.”
Pat and Perfidia, now parents to a little daughter, have different visions on parenthood. When the evil Lockjaw zones in on the French 75 after a robbery gone wrong, the revolutionaries have to go on the run. Perfidia chooses the side of radical freedom, while Pat starts a life in hiding as Bob Ferguson with his daughter Willa. But their fragile existence is in danger when Lockjaw tracks them down.
PTA keeps the premise of his source material: what happens when revolutionaries go on the run, but ghosts from their past continue to haunt them? One of PTA’s other influences springs from that same point-of-view: the movie RUNNING ON EMPTY. This little known late Sidney Lumet film follows the son of a family on the run, who wants to lead his own life. His parents were anti-war protesters who blew up a napalm lab in 1971. Both films show the domino-effects of the sins of the parents on their children and the consequences of revolution. However just the cause, attacking the system comes with a price.
In RUNNING ON EMPTY the radical act of the parents against the Vietnam War casts a shadow over their family life and their future. Just like in ONE BATTLE AFTER ANOTHER the film chronicles the consequences of the revolutionary ideas of the parents and contrasts them against the coming-of-age story of the son. In both films, the children pay for their parents’ choices with their freedom. The difference is that the son can return to a normal world in RUNNING ON EMPTY, while that world is no longer in existence in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. In the world created by leaders such as Donald Trump, Willa’s existence – especially as a biracial young woman – is threatened either way, even without her parents’ past.
Uitgeput door angsten over de toekomst van zijn succesvolle carrière krijgt Italiaans regisseur Guido Anselmi te kampen met ‘director’s block’, een gebrek aan inspiratie voor zijn nieuwste productie. Guido gelooft niet langer in de kwaliteit van zijn film en vreest uitgespuwd te worden door de filmcritici. Een verblijf in een kuuroord moet beterschap bieden, maar ook daar krijgt de regisseur geen moment rust. Zijn vrienden, de crewleden, zijn vrouw én maîtresse, en producer blijven hem lastigvallen om de film af te werken. Guido probeert te ontsnappen in zijn fantasieën en dromen, waar hij op zoek gaat naar zijn Ideale Vrouw en muze.
Federico Fellini’s keuze voor Claudia Cardinale als muze in de film ligt voor de hand, aangezien hij Cardinale beschouwde als zijn eigen inspiratiebron. “Fellini told me I was his muse, that I gave him inspiration,” zei Cardinale daarover. “What I say in the movie, it’s all improvisation. And it was Federico who was talking to me in those scenes. Marcello was sitting next to him, repeating what he said.” Ondanks het feit dat Fellini en Cardinale maar één keer samenwerkten, zou deze samenwerking de carrière van beiden blijven beïnvloeden.
Fellini baseerde de film op zijn eigen ervaringen met creatieve blokkades. Het gegeven van de artiest van wie verwacht wordt een diepzinnig product af te leveren onder de druk van publieke opinie, een strakke deadline en verwachtingen van de geldschieters was hem maar al te bekend. Fellini wilde met de film zijn eigen ervaring verfilmen: “I would narrate everything that had been happening to me. I would make a film telling the story of a director who no longer knows what film he wanted to make. Set on the three levels on which our minds live: the past, the present and the conditional – the realm of fantasy.”
De film maakt deel uit van de matineefocus LA RAGAZZA CARDINALE, die de spotlight richt op actrice Claudia Cardinale.
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
Op een feest in de buurt van Venetië wordt de veertienjarige Lucia verliefd op de zeventienjarige Giacomo Casanova. Voor haar, maar ook voor de jongeman die de geschiedenis in zou gaan als ’s werelds grootste minnaar, is dit de eerste grote liefde.
Ze beloven elkaar eeuwige trouw, maar kort daarna verdwijnt Lucia zonder een woord uit Casanova’s leven. Een verraad dat jonge Casanova’s kijk op vrouwen voor altijd heeft bepaald. Maar wat is er echt gebeurd? Love spelled backwards is Evol.
Je eerste echte liefde blijft je een leven lang bij. Dit ‘coming of age’ verhaal uit vroegere tijden vormt de basis van deze super romantische en poëtische voorstelling. Een verhaal vol intriges op de kruising van Bridgerton en Poor Things. Een sensueel verhaal in een bed van operamuziek en het warme en mooie Italië.
Vrij naar Een Schitterend Gebrek van Arthur Japin, de Nederlandse auteur die de Libris Literatuur Prijs won voor dit werk. Tientallen vertalingen en een recente filmversie bekroonden zijn succes.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we BOOGIE NIGHTS aan Martin Scorseses GOODFELLAS.
“As far back as I can remember, I’ve always wanted to be a gangster.” Met die iconische woorden introduceert Martin Scorsese Henry Hill (Ray Liotta), een wannabe gangster met een voorliefde voor de East new York maffia. Henry vertelt over zijn leven, van zijn tienerjaren en start bij de maffia tot zijn onvermijdelijke ondergang. Samen met partners Jimmy Conway (Robert De Niro) en Tommy DeVito (Joes Pesci) ontdekt Henry wat een carrière binnen de georganiseerde misdaad kan bieden. Rijkdom en macht betaalt hij met de prijs van loyaliteit en geweld én met zijn familieleven, dat steeds meer op de achtergrond verzeilt.
Scorsese baseerde zich op een waargebeurd verhaal, beschreven in coscenarist Nicholas Pileggi’s boek Wiseguy. Over zijn dynamische regiestijl zei Scorsese: “I wanted to begin GOODFELLAS like a gunshot and have it get faster from there, almost like a two-and-a-half-hour trailer. I think it's the only way you can really sense the exhilaration of the lifestyle, and to get a sense of why a lot of people are attracted to it.” Datzelfde uitgangspunt deelt PTA in zijn BOOGIE NIGHTS. De gangsterwereld wordt vervangen door de porno-industrie, maar de hoge kosten van de opwindende levensstijl binnen die werelden zijn dezelfde. Van Scorsese's vertelling over een Amerikaanse subcultuur die tot de verbeelding spreekt, leerde PTA dat de opbouw van een overtuigend personages gebeurt door de hele weg die hij of zij aflegt met de keuzes en fouten die ze onderweg maken. In GOODFELLAS volgen we Henry Hill en de groep gangsters bij wie hij ingelijfd wordt. In BOOGIE NIGHTS kijken we binnen in de wereld van Dirk Diggler en de vrienden met wie hij zich omringd in de pornowereld. Voor beide subculturen brengen de jaren '80 een ommekeer die hun leven niet langer mogelijk maakt op dezelfde manier als daarvoor. Druggebruik maakt zijn slachtoffers in beide verhalen en moderniteit haalt hen in.
Op technisch vlak neemt PTA de dynamische camera over die Scorsese in GOODFELLAS gebruikt om de intensiteit van de criminele wereld vast te leggen. In BOOGIE NIGHTS gebruikt PTA die beweeglijkheid om de subcultuur van de porno-industrie en de onderlinge relaties tussen de personages te vatten. Van Steadicam shots tot Scorsese's kenmerkende dolly-ins, mobiele camera en tracking shots. We volgen hun personages letterlijk en figuurlijk op de voet. Het tracking shot in BOOGIE NIGHTS door het nieuwe huis van Dirk Diggler reproduceert de Copacabana nachtclubscène uit GOODFELLAS. Scorsese zelf is echter ook geen onbekende in het brengen van hommages aan zijn filmische voorgangers. In GOODFELLAS brengt hij een letterlijke hommage aan zijn invloeden met een één-op-één recreatie van het eindshot van Edwin S. Porters THE GREAT TRAIN ROBBERY uit 1903.
Zaterdag 10 januari wordt de film ingeleid door regisseur Robin Pront (± 15').
ENG The film is in English with Dutch/French subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link BOOGIE NIGHTS to Martin Scorsese’s GOODFELLAS.
“As far back as I can remember, I’ve always wanted to be a gangster.” With this iconic line Martin Scorsese introduces Henry Hill (Ray Liotta), a wannabe gangster enamoured with the East New York Mafia. Henry recounts his life, from his teenage years and his start with the mob until his inevitable downfall. Together with partners Jimmy Conway (Robert De Niro) and Tommy DeVito (Joes Pesci) Henry discovers what a career in organised crime can offer. Riches and power is paid with the price of loyalty and violence, and with his family life which moves into the background more and more.
Scorsese based the film on a true story, written in co-screenwriter Nicholas Pileggi’s book Wiseguy. About the use of his signature dynamic directing style, Scorsese said: “I wanted to begin GOODFELLAS like a gunshot and have it get faster from there, almost like a two-and-a-half-hour trailer. I think it's the only way you can really sense the exhilaration of the lifestyle, and to get a sense of why a lot of people are attracted to it.” That same point-of-view is shared by PTA in his BOOGIE NIGHTS. The gangster world is replaced by the porn industry, but the high cost of the exhilarating lifestyle within those world are the same. From Scorsese’s tale of an American subculture that speaks to the imagination, PTA learned that the built-up of a convincing character happens during the entire road he or she travels throughout the film, with the choices and mistakes they make along the way. In GOODFELLAS we follow Henry Hill and the group of gangsters he is being enrolled in. in BOOGIE NIGHTS we look inside the world of Dirk Diggler and the friends he surrounds himself with in the porn world. For both subcultures the 80s introduce a turning point that makes the life that they knew before impossible. Drug use demands its victims in both stories and modernity catches up with them.
On a technical level, PTA takes over the dynamic camera that Scorsese uses in GOODFELLAS to capture the intensity of the criminal world. In BOOGIE NIGHTS, PTA uses that mobility to record the subculture of the porn industry and the relationships between characters. From Steadicam shots to Scorsese’s signature dolly-ins, mobile camera and tracking shots. We literally and figuratively follow into their characters’ footsteps. And the tracking shot through Dirk Diggler’s house in BOOGIE NIGHTS even completely reproduces the Copacabana nightclub scene from GOODFELLAS. However, Scorsese himself isn’t a stranger to paying homage to his filmic predecessors either. In GOODFELLAS he pays literal homage to his influences with a one-on-one recreations of the ending shot in Edwin S. Porter’s THE GREAT TRAIN ROBBERY from 1903.
Saturday 10 January, the film will be introduced by director Robin Pront (in Dutch; ± 15').
Op een feest in de buurt van Venetië wordt de veertienjarige Lucia verliefd op de zeventienjarige Giacomo Casanova. Voor haar, maar ook voor de jongeman die de geschiedenis in zou gaan als ’s werelds grootste minnaar, is dit de eerste grote liefde.
Ze beloven elkaar eeuwige trouw, maar kort daarna verdwijnt Lucia zonder een woord uit Casanova’s leven. Een verraad dat jonge Casanova’s kijk op vrouwen voor altijd heeft bepaald. Maar wat is er echt gebeurd? Love spelled backwards is Evol.
Je eerste echte liefde blijft je een leven lang bij. Dit ‘coming of age’ verhaal uit vroegere tijden vormt de basis van deze super romantische en poëtische voorstelling. Een verhaal vol intriges op de kruising van Bridgerton en Poor Things. Een sensueel verhaal in een bed van operamuziek en het warme en mooie Italië.
Vrij naar Een Schitterend Gebrek van Arthur Japin, de Nederlandse auteur die de Libris Literatuur Prijs won voor dit werk. Tientallen vertalingen en een recente filmversie bekroonden zijn succes.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we ONE BATTLE AFTER ANOTHER aan Sidney Lumets RUNNING ON EMPTY.
Met zijn nieuwste film gaat PTA voor de tweede keer – na de verfilming van INHERENT VICE – de confrontatie aan met een Thomas Pynchon roman. Deze keer is het postmoderne Vineland aan de beurt. Pynchons werk wordt vaak onverfilmbaar geacht, maar voor PTA is geen uitdaging te groot. ONE BATTLE AFTER ANOTHER vormt Vineland om tot de helse queeste van ex-revolutionair en huidig stoner, ‘Ghetto’ Pat (Leonardo DiCaprio) die tegen de tijd racet om zijn dochter te redden uit de handen van zijn aartsvijand, de moorddadige fascist Kolonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn).
Jaren eerder zijn Ghetto Pat en Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor) twee prominente figuren binnen de extreem-linkse revolutionaire groep, de French 75. Met politiek geweld leveren ze verzet tegen het fascistische regime. Guerrilla-acties, zoals het bevrijden van aangehouden immigranten, bomaanslagen en bankovervallen, moeten hun pleidooi duidelijk maken: “free borders, free bodies, free choice and free from fucking fear.”
Pat en Perfidia, nu met een dochtertje, hebben andere visies op het ouderschap. Wanneer de kwaadaardige Lockjaw de French 75 na een misgelopen actie op de hielen zit, moeten de revolutionairen vluchten. Perfidia kiest de kant van de radicale vrijheid, terwijl Pat een ondergedoken leven start als Bob Ferguson met dochter Willa. Maar hun fragiele bestaan komt onder druk te staan als Lockjaw hen op het spoor komt.
PTA behoudt de premisse van zijn bronmateriaal: wat gebeurt er als revolutionairen op de vlucht gaan maar spoken uit het verleden terug opdagen? Van datzelfde uitgangspunt vertrekt een andere van PTA’s invloeden: de film RUNNING ON EMPTY. Deze weinig bekende film van Sidney Lumet volgt de oudste zoon van een familie op de vlucht, die zijn eigen leven wil leiden. Zijn ouders waren anti-oorlogsactievoerders die in hun strijd een napalmlabo opbliezen. Beide films tonen het domino-effect van de zonden van ouders op hun kinderen en de gevolgen van revolutie. Hoe rechtvaardig de zaak ook is, het systeem aanvallen heeft een prijs.
In RUNNING ON EMPTY werpt de radicale daad die de ouders stelden in hun strijd tegen de Vietnam Oorlog een schaduw op hun gezinsleven en toekomst. Net zoals ONE BATTLE AFTER ANOTHER toont de film een kroniek van de gevolgen van revolutie en de prijs die je betaalt voor het vechten tegen de overheid. In deze film worden de revolutionaire ideeën van de ouders tegenover het coming-of-age verhaal van de zoon geplaatst. In beide films zijn het de kinderen die met hun vrijheid betalen voor de keuzes van de ouders. Het verschil is dat er in RUNNING ON EMPTY een normale wereld is waarnaar de zoon kan terugkeren, terwijl die wereld er niet is in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. In de wereld van leiders zoals Donald Trump is Willa’s bestaan – zeker als biraciale jonge vrouw – sowieso bedreigd, ook zonder het verleden van haar ouders.
ENG The film is in English with Dutch/French subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link ONE BATTLE AFTER ANOTHER to Sidney Lumet’s RUNNING ON EMPTY.
With his newest film, it’s the second time that PTA puts his spin on a Thomas Pynchon novel – after INHERENT VICE. This time he picked out the postmodern Vineland. Pynchon’s work is often described as unadaptable, but for PTA no challenge is too daunting. ONE BATTLE AFTER ANOTHER reforms Vineland into the hellish quest of ex-revolutionary and current stoner ‘Ghetto’ Pat (Leonardo DiCaprio), who is racing against time to save his daughter from the clutches of his archenemy, the murderous fascist Colonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn).
Years earlier, Ghetto Pat and Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor) are two prominent figures in the left extremist revolutionary group the French 75. With political violence, they oppose the leading fascist regime. Guerrilla actions such as freeing imprisoned immigrants, bombings and bank robberies have to convey their stance: “free borders, free bodies, free choice and free from fucking fear.”
Pat and Perfidia, now parents to a little daughter, have different visions on parenthood. When the evil Lockjaw zones in on the French 75 after a robbery gone wrong, the revolutionaries have to go on the run. Perfidia chooses the side of radical freedom, while Pat starts a life in hiding as Bob Ferguson with his daughter Willa. But their fragile existence is in danger when Lockjaw tracks them down.
PTA keeps the premise of his source material: what happens when revolutionaries go on the run, but ghosts from their past continue to haunt them? One of PTA’s other influences springs from that same point-of-view: the movie RUNNING ON EMPTY. This little known late Sidney Lumet film follows the son of a family on the run, who wants to lead his own life. His parents were anti-war protesters who blew up a napalm lab in 1971. Both films show the domino-effects of the sins of the parents on their children and the consequences of revolution. However just the cause, attacking the system comes with a price.
In RUNNING ON EMPTY the radical act of the parents against the Vietnam War casts a shadow over their family life and their future. Just like in ONE BATTLE AFTER ANOTHER the film chronicles the consequences of the revolutionary ideas of the parents and contrasts them against the coming-of-age story of the son. In both films, the children pay for their parents’ choices with their freedom. The difference is that the son can return to a normal world in RUNNING ON EMPTY, while that world is no longer in existence in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. In the world created by leaders such as Donald Trump, Willa’s existence – especially as a biracial young woman – is threatened either way, even without her parents’ past.
Op een feest in de buurt van Venetië wordt de veertienjarige Lucia verliefd op de zeventienjarige Giacomo Casanova. Voor haar, maar ook voor de jongeman die de geschiedenis in zou gaan als ’s werelds grootste minnaar, is dit de eerste grote liefde.
Ze beloven elkaar eeuwige trouw, maar kort daarna verdwijnt Lucia zonder een woord uit Casanova’s leven. Een verraad dat jonge Casanova’s kijk op vrouwen voor altijd heeft bepaald. Maar wat is er echt gebeurd? Love spelled backwards is Evol.
Je eerste echte liefde blijft je een leven lang bij. Dit ‘coming of age’ verhaal uit vroegere tijden vormt de basis van deze super romantische en poëtische voorstelling. Een verhaal vol intriges op de kruising van Bridgerton en Poor Things. Een sensueel verhaal in een bed van operamuziek en het warme en mooie Italië.
Vrij naar Een Schitterend Gebrek van Arthur Japin, de Nederlandse auteur die de Libris Literatuur Prijs won voor dit werk. Tientallen vertalingen en een recente filmversie bekroonden zijn succes.
Een Franse actrice en een Japanse man beleven een korte maar intense liefdesgeschiedenis in het naoorlogse Hiroshima. Hun toevallige ontmoeting vormt de aanleiding voor een hypnotisch en fragmentarisch relaas over liefde, verlies en herinnering. In voice-over dialogeren ze over hun persoonlijke trauma’s en de collectieve littekens van de atoombom.
HIROSHIMA MON AMOUR was het langspeeldebuut van Alain Resnais en werd geschreven door Marguerite Duras, die voor haar scenario een Oscarnominatie ontving. Met zijn poëtische vertelvorm en niet-lineaire structuur geldt de film als een van de eerste werken van de Nouvelle Vague.
De vertoning op 8 januari wordt voorafgegaan door een lezing om 19u00 over de Franse Nouvelle Vague door Wouter Hessels, docent filmgeschiedenis (KASKA-DKO, RITCS, INSAS), en is gratis bij je filmticket inbegrepen.
In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.
ENG The film is in French/Japanese with English subtitles
A French actress and a Japanese man share a brief but intense love affair in postwar Hiroshima. Their chance encounter unfolds into a hypnotic and fragmented reflection on love, loss, and memory. In voice-over, they speak of their personal traumas and the collective scars left by the atomic bomb.
HIROSHIMA MON AMOUR marked the feature debut of Alain Resnais and was written by Marguerite Duras, who received an Academy Award nomination for her screenplay. With its poetic narration and non-linear structure, the film is considered one of the first works of the French New Wave.
The screening of 8 January will be preceded by a lecture (in Dutch) at 19h00 on the French Nouvelle Vague by film history professor Wouter Hessels (KASKA-DKO, RITCS, and INSAS) and is included in your entrance ticket.
With our FILM CLASS PASS, you can attend all screenings and lectures of the film historic season at a reduced rate.
Het begon allemaal prachtig, maar de relatie van Maria en haar tweede man Sigmund is niet meer wat het geweest is. Maria is constant op zoek naar een evenwicht tussen haar succesvolle carrière en haar rol als moeder. Sigmund is vaak afwezig doordat hij veel moet reizen voor zijn werk. Hoe harder Maria probeert om alle ballen in de lucht te houden, hoe meer hun relatie onder druk komt te staan.
Ondanks haar wanhopige pogingen om de brokken te lijmen, kondigt Sigmund aan dat hij wil scheiden. Daardoor komt Maria oog in oog te staan met haar diepste angsten. LOVEABLE is het straffe speelfilmdebuut van de Finse regisseur Lilja Ingolfsdottir. Haar inspiratie vond ze heel dichtbij: in haar eigen leven.
Dit autofictieve drama met Helga Guren en Oddgeir Thune biedt een rauwe en intieme kijk op de complexiteit van relaties, persoonlijke groei en zelfontdekking. LOVEABLE won de Crystal Globe op het Karlovy Vary International Film Festival.
“Het langspeelfilmdebuut van regisseur Lilja Ingolfsdottir getuigt van lef en observatievermogen.”
Knack Focus
“Een eerlijke film over zelfkennis en zelfaanvaarding met een ijzersterke hoofdvertolking van Helga Guren.”
De Tijd
Uitgeput door angsten over de toekomst van zijn succesvolle carrière krijgt Italiaans regisseur Guido Anselmi te kampen met ‘director’s block’, een gebrek aan inspiratie voor zijn nieuwste productie. Guido gelooft niet langer in de kwaliteit van zijn film en vreest uitgespuwd te worden door de filmcritici. Een verblijf in een kuuroord moet beterschap bieden, maar ook daar krijgt de regisseur geen moment rust. Zijn vrienden, de crewleden, zijn vrouw én maîtresse, en producer blijven hem lastigvallen om de film af te werken. Guido probeert te ontsnappen in zijn fantasieën en dromen, waar hij op zoek gaat naar zijn Ideale Vrouw en muze.
Federico Fellini’s keuze voor Claudia Cardinale als muze in de film ligt voor de hand, aangezien hij Cardinale beschouwde als zijn eigen inspiratiebron. “Fellini told me I was his muse, that I gave him inspiration,” zei Cardinale daarover. “What I say in the movie, it’s all improvisation. And it was Federico who was talking to me in those scenes. Marcello was sitting next to him, repeating what he said.” Ondanks het feit dat Fellini en Cardinale maar één keer samenwerkten, zou deze samenwerking de carrière van beiden blijven beïnvloeden.
Fellini baseerde de film op zijn eigen ervaringen met creatieve blokkades. Het gegeven van de artiest van wie verwacht wordt een diepzinnig product af te leveren onder de druk van publieke opinie, een strakke deadline en verwachtingen van de geldschieters was hem maar al te bekend. Fellini wilde met de film zijn eigen ervaring verfilmen: “I would narrate everything that had been happening to me. I would make a film telling the story of a director who no longer knows what film he wanted to make. Set on the three levels on which our minds live: the past, the present and the conditional – the realm of fantasy.”
De film maakt deel uit van de matineefocus LA RAGAZZA CARDINALE, die de spotlight richt op actrice Claudia Cardinale.
Nori is onderzoeker en weet alles van de zee. Van de schepsels die in haar duistere dieptes zweven. Van zeevonk die in de lente oplicht in blauwgroene gloed. Van de ‘oersoep’ waaruit al het leven ontstond, maar die zuurder wordt en verandert in een plastic soep. Haar liefde en zorg voor de zee deelt ze met Dulse, strandjutster, amateurkok en Nori’s trouwe kompane.
In WIER houden ze een pleidooi om de zee te beschermen, om zacht voor haar te zijn. Ze vertellen over de wonderlijke wereld van de wieren, en Dulse leert hoe je ermee kan koken. Snijdend, hakkend, stomend en bakkend maken ze samen met het publiek een hapje.
Proef het lekkers dat de zee te bieden heeft, laat je verrassen door ongekende smaken en draag bij aan een wereld waar het goed is om te leven.
WIER richt zich tot de jongste generatie en past in onze fascinatie over het voedsel van de toekomst. Over de zoektocht naar een duurzame manier van koken, die bijdraagt tot een betere wereld. Want het zijn kinderen die de wereld van morgen bewonen, en over die wereld hebben zij zeggenschap.
Op een feest in de buurt van Venetië wordt de veertienjarige Lucia verliefd op de zeventienjarige Giacomo Casanova. Voor haar, maar ook voor de jongeman die de geschiedenis in zou gaan als ’s werelds grootste minnaar, is dit de eerste grote liefde.
Ze beloven elkaar eeuwige trouw, maar kort daarna verdwijnt Lucia zonder een woord uit Casanova’s leven. Een verraad dat jonge Casanova’s kijk op vrouwen voor altijd heeft bepaald. Maar wat is er echt gebeurd? Love spelled backwards is Evol.
Je eerste echte liefde blijft je een leven lang bij. Dit ‘coming of age’ verhaal uit vroegere tijden vormt de basis van deze super romantische en poëtische voorstelling. Een verhaal vol intriges op de kruising van Bridgerton en Poor Things. Een sensueel verhaal in een bed van operamuziek en het warme en mooie Italië.
Vrij naar Een Schitterend Gebrek van Arthur Japin, de Nederlandse auteur die de Libris Literatuur Prijs won voor dit werk. Tientallen vertalingen en een recente filmversie bekroonden zijn succes.
Op een feest in de buurt van Venetië wordt de veertienjarige Lucia verliefd op de zeventienjarige Giacomo Casanova. Voor haar, maar ook voor de jongeman die de geschiedenis in zou gaan als ’s werelds grootste minnaar, is dit de eerste grote liefde.
Ze beloven elkaar eeuwige trouw, maar kort daarna verdwijnt Lucia zonder een woord uit Casanova’s leven. Een verraad dat jonge Casanova’s kijk op vrouwen voor altijd heeft bepaald. Maar wat is er echt gebeurd? Love spelled backwards is Evol.
Je eerste echte liefde blijft je een leven lang bij. Dit ‘coming of age’ verhaal uit vroegere tijden vormt de basis van deze super romantische en poëtische voorstelling. Een verhaal vol intriges op de kruising van Bridgerton en Poor Things. Een sensueel verhaal in een bed van operamuziek en het warme en mooie Italië.
Vrij naar Een Schitterend Gebrek van Arthur Japin, de Nederlandse auteur die de Libris Literatuur Prijs won voor dit werk. Tientallen vertalingen en een recente filmversie bekroonden zijn succes.
Nori is onderzoeker en weet alles van de zee. Van de schepsels die in haar duistere dieptes zweven. Van zeevonk die in de lente oplicht in blauwgroene gloed. Van de ‘oersoep’ waaruit al het leven ontstond, maar die zuurder wordt en verandert in een plastic soep. Haar liefde en zorg voor de zee deelt ze met Dulse, strandjutster, amateurkok en Nori’s trouwe kompane.
In WIER houden ze een pleidooi om de zee te beschermen, om zacht voor haar te zijn. Ze vertellen over de wonderlijke wereld van de wieren, en Dulse leert hoe je ermee kan koken. Snijdend, hakkend, stomend en bakkend maken ze samen met het publiek een hapje.
Proef het lekkers dat de zee te bieden heeft, laat je verrassen door ongekende smaken en draag bij aan een wereld waar het goed is om te leven.
WIER richt zich tot de jongste generatie en past in onze fascinatie over het voedsel van de toekomst. Over de zoektocht naar een duurzame manier van koken, die bijdraagt tot een betere wereld. Want het zijn kinderen die de wereld van morgen bewonen, en over die wereld hebben zij zeggenschap.
Palestijnse kinderen lachen op het strand terwijl het opkomende zeewater hen omsluit. Herontdekte MiniDV-tapes uit 2001 tonen een Gaza zoals het ooit was: levendig, intiem, maar ook getekend door voortdurende dreiging. Filmmaker en kunstenaar Kamal Aljafari reist met Hasan Elboubou van noord naar zuid, op zoek naar een oude vriend, en legt onderweg het dagelijkse leven vast: markten, cafés, stranden en glimlachende gezichten, afgewisseld met artillerievuur en de schaduw van geweld.
Wat in WITH HASAN IN GAZA ontstaat is een cinematografische reflectie op herinnering en een tragische tijdcapsule van een plek en volk dat onherroepelijk veranderde. De zorgvuldige beeldvoering en meditatieve muziek van Simon Fisher Turner en Attila Faravelli documenteren de schoonheid en waardigheid van het gewone leven, terwijl de cyclus van verwoesting voelbaar blijft. Een aangrijpend en onmisbaar verslag van verlies en overlevering in een wereld die steeds verder uiteenvalt.
De films van Aljafari werden vertoond op toonaangevende festivals zoals Locarno en Viennale en wonnen prestigieuze prijzen op FIDMarseille en Visions du Réel. WITH HASAN IN GAZA ging in première in Locarno, waar het werd bekroond met het Europa Cinemas Label.
ENG The film is in Arabic with English subtitles
Palestinian children laugh on the beach as the rising sea surrounds them. Rediscovered MiniDV tapes from 2001 reveal Gaza as it once was: vibrant, intimate, yet marked by constant threat. Filmmaker and artist Kamal Aljafari travels with Hasan Elboubou from north to south in search of an old friend, capturing along the way the textures of daily life—markets, cafés, beaches, and smiling faces—interrupted by artillery fire and the shadow of violence.
What emerges in WITH HASAN IN GAZA is a cinematic meditation on memory and a tragic time capsule of a place and people irreversibly changed. Mirroring today’s cruelties, the careful imagery and meditative score by Simon Fisher Turner and Attila Faravelli document the beauty and dignity of ordinary life, even as the cycle of destruction remains palpable. A poignant and essential chronicle of loss and endurance in a world increasingly fractured.
Aljafari’s films have screened at major festivals such as Locarno and Viennale, and have received prestigious awards from FIDMarseille and Visions du Réel. WITH HASAN IN GAZA premiered in Locarno, where it won the Europa Cinemas Label.
László Toth, een visionaire architect die is opgetrokken uit meerdere echte figuren, ontvlucht het naoorlogse Europa en probeert in Amerika zijn leven, werk en huwelijk opnieuw op te bouwen. In Pennsylvania wordt zijn talent herkend door industrieel Harrison Lee Van Buren. Wat volgt is geen klassiek succesverhaal, maar een strijd waarin macht, ambitie en afhankelijkheid steeds zwaarder doorwegen.
Brady Corbet voelt zich al zijn hele carrière aangetrokken tot grote ego’s, vertelde hij aan Humbug Magazine: mensen die hun tijd willen vormgeven, maar er tegelijk door worden opgeslokt. Eerder ontleedde hij de geboorte van een tiran (The Childhood of a Leader) en het maakproces van een popicoon (Vox Lux). Steeds opnieuw portretteert hij figuren die balanceren tussen scheppingsdrang en zelfdestructie.
THE BRUTALIST voelt als een logisch vervolg op die lijn, al weigert Corbet zijn Oscarwinennde film het sluitstuk van een ‘ego’-trilogie te noemen. Hij is nog lang niet klaar met het dissecteren van dit soort figuren, en in Toth vindt die fascinatie een monumentaal hoogtepunt.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
László Toth, a visionary architect shaped from several real-life figures, flees postwar Europe and attempts to rebuild his life, work, and marriage in America. In Pennsylvania, his talent is recognised by industrialist Harrison Lee Van Buren. What follows is not a classic success story, but a struggle in which power, ambition, and dependence weigh ever more heavily.
Brady Corbet has been drawn to outsized egos throughout his career, he told Humbug Magazine: people who seek to shape their era, only to be consumed by it. He previously dissected the birth of a tyrant (The Childhood of a Leader) and the making of a pop icon (Vox Lux). Time and again, he portrays figures teetering between creative drive and self-destruction.
THE BRUTALIST feels like a natural continuation of that trajectory, even if Corbet refuses to call his Oscar-winning film the final chapter of an “ego trilogy.” He is far from finished dissecting such figures — and in Toth, that fascination reaches a monumental peak.
Nori is onderzoeker en weet alles van de zee. Van de schepsels die in haar duistere dieptes zweven. Van zeevonk die in de lente oplicht in blauwgroene gloed. Van de ‘oersoep’ waaruit al het leven ontstond, maar die zuurder wordt en verandert in een plastic soep. Haar liefde en zorg voor de zee deelt ze met Dulse, strandjutster, amateurkok en Nori’s trouwe kompane.
In WIER houden ze een pleidooi om de zee te beschermen, om zacht voor haar te zijn. Ze vertellen over de wonderlijke wereld van de wieren, en Dulse leert hoe je ermee kan koken. Snijdend, hakkend, stomend en bakkend maken ze samen met het publiek een hapje.
Proef het lekkers dat de zee te bieden heeft, laat je verrassen door ongekende smaken en draag bij aan een wereld waar het goed is om te leven.
WIER richt zich tot de jongste generatie en past in onze fascinatie over het voedsel van de toekomst. Over de zoektocht naar een duurzame manier van koken, die bijdraagt tot een betere wereld. Want het zijn kinderen die de wereld van morgen bewonen, en over die wereld hebben zij zeggenschap.
Alleenstaande moeder Shu-Fen en haar twee dochters, tiener I-Ann en de vijfjarige I-Jing, keren na jarenlang op het platteland te hebben gewoond terug naar Taipei. Alle drie krijgen ze er nogal wat voor de kiezen. Zo moet Shu-Fen de rotzooi van haar ex opruimen, terwijl ze zich kapot werkt in een eetkraampje en wil I-Ann op eigen benen staan maar maakt ze daarin telkens de verkeerde beslissingen. Als de linkshandige I-Jing door haar traditionele grootvader opgedrongen krijgt dat ze die 'duivelshand' nooit meer mag gebruiken, beginnen drie generaties aan familiegeheimen zich plotseling te ontrafelen.
In 1983 lanceerde president François Mitterrand een internationale architectuurwedstrijd voor het pronkstuk van zijn ambtstermijn: de Grande Arche de la Défense. Tot ieders verbazing won de onbekende Deense architect Otto von Spreckelsen. Van de ene op de andere dag vertrok de 53-jarige naar Parijs om leiding te nemen over dit monumentale project, dat de historische as van het Louvre tot de Arc de Triomphe moest afronden.
Von Spreckelsen had een heldere visie, maar al snel botsten zijn idealen met de harde realiteit van het enorme bouwproject en de grillen van de Franse politiek. Regisseur Stéphane Demoustier toont hoe ambitie, macht en bureaucratie voortdurend op elkaar botsen, en schildert een indringend psychologisch portret van de eigenzinnige architect. Claes Bang (THE SQUARE) schittert in de hoofdrol, met steun van Sidse Babette Knudsen (BORGEN) en Xavier Dolan (MOMMY).
L'INCONNU DE LA GRANDE ARCHE is een meeslepend verhaal vol spanning, intriges en verbluffende beelden. Het is een intiem portret van een visionair die een monument voor de eeuwigheid wilde bouwen, en van de prijs die hij daarvoor betaalde.
IT WAS JUST AN ACCIDENT is de nieuwe film van de Iraanse Jafar Panahi. De film won vorig jaar de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes en werd, net als Panahi’s eerdere films, zonder toestemming van het Iraanse regime gemaakt. IT WAS JUST AN ACCIDENT is een thriller waarin wraak, humor en menselijkheid samen komen.
Yahid (Vahid Mobasseri) is aan het werk in de garage als er op een rustige avond een klant binnenkomt, die na een klein ongeluk problemen heeft met z’n auto. Vahid schrikt als hij Eghbal denkt te herkennen, de officier die hem in de gevangenis heeft gemarteld. Hij ruikt wraak, maar tegelijkertijd nemen de twijfels toe. Samen met een aantal lotgenoten probeert hij wanhopig de waarheid boven tafel te krijgen. Het brengt ze van hachelijke tot komische situaties, maar hoe weten ze zeker dat ze de juiste man te pakken hebben?
Regisseur Jafar Panahi werd zelf tot een gevangenisstraf van zes jaar veroordeeld en kreeg een beroepsverbod opgelegd. Hij gebruikte onder meer zijn eigen ervaringen voor IT WAS JUST AN ACCIDENT. Ondanks dat Panahi’s film clandestien gedraaid zijn, wordt zijn werk in het buitenland unaniem enthousiast ontvangen.
Nori is onderzoeker en weet alles van de zee. Van de schepsels die in haar duistere dieptes zweven. Van zeevonk die in de lente oplicht in blauwgroene gloed. Van de ‘oersoep’ waaruit al het leven ontstond, maar die zuurder wordt en verandert in een plastic soep. Haar liefde en zorg voor de zee deelt ze met Dulse, strandjutster, amateurkok en Nori’s trouwe kompane.
In WIER houden ze een pleidooi om de zee te beschermen, om zacht voor haar te zijn. Ze vertellen over de wonderlijke wereld van de wieren, en Dulse leert hoe je ermee kan koken. Snijdend, hakkend, stomend en bakkend maken ze samen met het publiek een hapje.
Proef het lekkers dat de zee te bieden heeft, laat je verrassen door ongekende smaken en draag bij aan een wereld waar het goed is om te leven.
WIER richt zich tot de jongste generatie en past in onze fascinatie over het voedsel van de toekomst. Over de zoektocht naar een duurzame manier van koken, die bijdraagt tot een betere wereld. Want het zijn kinderen die de wereld van morgen bewonen, en over die wereld hebben zij zeggenschap.
Nori is onderzoeker en weet alles van de zee. Van de schepsels die in haar duistere dieptes zweven. Van zeevonk die in de lente oplicht in blauwgroene gloed. Van de ‘oersoep’ waaruit al het leven ontstond, maar die zuurder wordt en verandert in een plastic soep. Haar liefde en zorg voor de zee deelt ze met Dulse, strandjutster, amateurkok en Nori’s trouwe kompane.
In WIER houden ze een pleidooi om de zee te beschermen, om zacht voor haar te zijn. Ze vertellen over de wonderlijke wereld van de wieren, en Dulse leert hoe je ermee kan koken. Snijdend, hakkend, stomend en bakkend maken ze samen met het publiek een hapje.
Proef het lekkers dat de zee te bieden heeft, laat je verrassen door ongekende smaken en draag bij aan een wereld waar het goed is om te leven.
WIER richt zich tot de jongste generatie en past in onze fascinatie over het voedsel van de toekomst. Over de zoektocht naar een duurzame manier van koken, die bijdraagt tot een betere wereld. Want het zijn kinderen die de wereld van morgen bewonen, en over die wereld hebben zij zeggenschap.
Nori is onderzoeker en weet alles van de zee. Van de schepsels die in haar duistere dieptes zweven. Van zeevonk die in de lente oplicht in blauwgroene gloed. Van de ‘oersoep’ waaruit al het leven ontstond, maar die zuurder wordt en verandert in een plastic soep. Haar liefde en zorg voor de zee deelt ze met Dulse, strandjutster, amateurkok en Nori’s trouwe kompane.
In WIER houden ze een pleidooi om de zee te beschermen, om zacht voor haar te zijn. Ze vertellen over de wonderlijke wereld van de wieren, en Dulse leert hoe je ermee kan koken. Snijdend, hakkend, stomend en bakkend maken ze samen met het publiek een hapje.
Proef het lekkers dat de zee te bieden heeft, laat je verrassen door ongekende smaken en draag bij aan een wereld waar het goed is om te leven.
WIER richt zich tot de jongste generatie en past in onze fascinatie over het voedsel van de toekomst. Over de zoektocht naar een duurzame manier van koken, die bijdraagt tot een betere wereld. Want het zijn kinderen die de wereld van morgen bewonen, en over die wereld hebben zij zeggenschap.
Nori is onderzoeker en weet alles van de zee. Van de schepsels die in haar duistere dieptes zweven. Van zeevonk die in de lente oplicht in blauwgroene gloed. Van de ‘oersoep’ waaruit al het leven ontstond, maar die zuurder wordt en verandert in een plastic soep. Haar liefde en zorg voor de zee deelt ze met Dulse, strandjutster, amateurkok en Nori’s trouwe kompane.
In WIER houden ze een pleidooi om de zee te beschermen, om zacht voor haar te zijn. Ze vertellen over de wonderlijke wereld van de wieren, en Dulse leert hoe je ermee kan koken. Snijdend, hakkend, stomend en bakkend maken ze samen met het publiek een hapje.
Proef het lekkers dat de zee te bieden heeft, laat je verrassen door ongekende smaken en draag bij aan een wereld waar het goed is om te leven.
WIER richt zich tot de jongste generatie en past in onze fascinatie over het voedsel van de toekomst. Over de zoektocht naar een duurzame manier van koken, die bijdraagt tot een betere wereld. Want het zijn kinderen die de wereld van morgen bewonen, en over die wereld hebben zij zeggenschap.
Todd Haynes regisseerde met CAROL een adaptatie van Patricia Highsmiths novelle The Price of Salt. Het verhaal volgt twee vrouwen van verschillende milieus in het New York van de jaren '50. De conventionele normen van die tijd stellen echter meteen de intieme band en de onbetwistbare aantrekkingskracht tussen de vrouwen op de proef. Winkelassistente Therese (Rooney Mara) droomt van een meer bevredigend leven wanneer ze de oudere, getrouwde Carol (Cate Blanchett) ontmoet. De twee voelen een onmiddellijke connectie, maar dat gaat niet zonder gevolgen.
Wat maakt Haynes’ ontroerende liefdesverhaal dan net de perfecte kerstfilm? CAROL biedt alles wat je van een kerstfilm verwacht: kerstbomen en versieringen, feestjes en cocktails, sneeuwpret en gezellige winterkledij. Maar de film biedt veel meer dan dat. Met de wondermooie cinematografie van Ed Lachman, een melancholische pianosoundtrack van Carter Burwell en een perfect script van Phyllis Nagy, dat de kijker achterlaat met hoop – iets wat tijdens de kerstperiode nog meer van belang is dan anders.
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Todd Haynes’ CAROL is an adaptation of Patricia Highsmith’s novel The Price of Salt. The story follows two women of different backgrounds in New York in the fifties. However, the conventional norms of those days immediately test the bond and attraction between the women. Shop assistant Therese (Rooney Mara) dreams of a more satisfying life when she meets the older, married Carol (Cate Blanchett). The two of them feel an instant connection, but following up on that does not go without consequence.
What makes Haynes’ moving love story the perfect Christmas film? CAROL offers everything you expect of a Christmas movie: Christmas trees and decorations, parties and cocktails, snow fun and cosy winter clothing. But the movie offers much more than that. With the wondrous cinematography of Ed Lachman, a melancholic piano score by Carter Burwell and a perfect screenplay by Phyllis Nagy, which leaves the audience with hope – something that becomes even more important during the holiday season.
During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.
Dit moderne sprookje van de hand van Tim Burton vertelt het verhaal van Edward (Johnny Depp), een artificiële jongeman die werd gecreëerd door een uitvinder, die echter stierf voordat hij zijn grootste creatie kon afwerken. Edward werd gebouwd naar de gelijkenis van de mens, met als enige afwijkingen dat hij scharen heeft waar zijn handen zouden moeten zijn en dat hij niet verouderd. Na de dood van zijn ‘vader’ blijft Edward alleen achter in hun grote, afgelegen Victoriaanse herenhuis, totdat een huis-aan-huis verkoopster hem ontdekt en meeneemt naar huis. Daar wordt Edward in de armen gesloten van zijn nieuwe familie en probeert hij zo goed mogelijk aan zijn omgeving te wennen. Hij toont talent als kapper, tuinman en hondentrimmer en wint de harten van de gemeenschap. Toch zijn er enkele jaloerse zielen die de unieke Edward liever kwijt zouden willen zijn…
Tim Burton druk zijn herkenbare stempel op EDWARD SCISSORHANDS: gotische motieven, griezeligheid en anders-zijn dat benaderd wordt met kinderlijke verwondering en zijn gekende morbide humor. Met zijn vertrouwde fantasie en eigenzinnigheid, creëert Burton de perfecte alternatieve kerstfilm, waarin de pracht en onschuld van de kerstperiode zorgt voor een vleugje nostalgie en de verontrustende verschijning van de titelfiguur onze eigen empathie in vraag stelt.
In EDWARD SCISSORHANDS wordt de samenleving ook van haar donkere kant getoond, waar het andere niet omarmd maar uitgesloten wordt. Maar de film is eveneens een sp(r)ookachtig pleidooi voor aanvaarding en gelijkheid in een vaak oneerlijke wereld. Als dat niet is waar kerst voor staat, dan weten we het ook niet meer.
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
This modern fairy tale from the brain of Tim Burton tells the story of Edward (Johnny Depp), an artificial young man created by an inventor, who unfortunately died before he could finish his biggest creation. Edward was built in the likeness of men, with the only anomalies being him having scissors for hands and not growing older. After the death of his ‘father’ Edward stays behind alone in their large, isolated Victorian mansion, until a door-to-door saleswoman discovers him and takes him home. There, he is accepted into his new family and tries his best to fit in. He shows promise as a hairdresser, gardener and dog groomer, and wins the hearts of the community. However, there are still a couple of jealous souls who want to get rid of him…
Tim Burton’s style is recognisable in EDWARD SCISSORHANDS: gothic motifs, creepiness and being different are met with childlike wonder and his known morbid sense of humour. With his familiar fantasy and quirkiness, Burton creates the perfect alternative Christmas movie, where the beauty and innocence of the holiday season sprinkles a touch of nostalgia and where the disturbing appearance of the title character questions our own empathy.
In EDWARD SCOSSORHANDS society’s dark side is shown, when the different is not embraced but shunned. But on the other hand, the film makes an emotional case for acceptance and equality in an often unfair world. If that isn’t what Christmas is all about, we don’t know what is.
During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.
Inside a snowflake, like the one on your sleeve, there happened a story you must see to believe… In een onopvallend sneeuwvlokje huist het magische Whoville, een land waar de Whos wonen en waar Kerstmis de favoriete dag van het jaar is. Juist buiten het stadje woont de groene Grinch samen met zijn hond Max. De Grinch haat de Whos én Kerstmis en plant nu eindelijk eens een einde te maken aan die verschrikkelijke feestdag door alle versieringen, kerstbomen en cadeaus te stelen. Maar een ontmoeting met de lieve Cindy Lou Who, gooit roet in zijn plannen en ontsteekt een vlammetje in zijn koude hart.
Ron Howards HOW THE GRINCH STOLE CHRISTMAS viert dit jaar zijn 25ste verjaardag. De performance van meesterbekkentrekker Jim Carrey (enkel overtroffen door de ongeëvenaarde vertolking van hond Kelley als Max) toont overtuigend dat niemand anders dan Carrey de groene pretbederver uit de titel even woest chaotisch als oprecht emotioneel kan vertolken.
Het straffe script levert enkele van de beste oneliners uit de kerstfilmgeschiedenis op en wordt daarenboven in voice-over verteld door niemand minder dan Anthony Hopkins. Hop dan maar, haal de kerstmuziek boven en maak je klaar voor een holly, jolly Christmas!
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm. Voor meer familieplezier tijdens de kerstvakantie, kan je terecht bij Kerst in De Studio!
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Inside a snowflake, like the one on your sleeve, there happened a story you must see to believe… Inside an inconspicuous snowflake houses the magical Whoville, a land where the Whos live and where Christmas is the most beloved day of the year. Just outside the city lives the green Grinch together with his dog Max. The Grinch hates the Whos and Christmas and plans to finally put an end to this horrible holiday by stealing all of the decorations, Christmas trees and presents. But a meeting with the sweet Cindy Lou Who derails his plans and ignites a flame in his cold heart.
Ron Howard’s HOW THE GRINCH STOLE CHRISTMAS celebrates its 25th anniversary this year. The strong script delivers a couple of the best oneliners of Christmas movie history and is narrated in voice-over by none other than Anthony Hopkins. So hop on the sled, dust off the carols and get ready for a holly, jolly Christmas! The performance by Jim Carrey (only surpassed by the wonderful performance by dog Kelley as Max) convincingly shows that no one but Carrey can portray the green buzzkill just as fiercely chaotic as emotionally genuine.
During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.
Schrijver Chow (Tony Leung) werkt in een Hongkongs hotel aan een sciencefictionroman. Met korte affaires probeert hij zijn grote liefde te vergeten. Chows talrijke mislukte relaties met vrouwen vormen de inspiratie voor het futuristische liefdesverhaal dat hij onder handen heeft. Smachtend romantisch verlangen naar de grote, verdwenen liefde (Maggie Cheung, die we in IN THE MOOD FOR LOVE ontmoetten) wisselt hij af met duizelingwekkende tijdsprongen en een sciencefiction-twist.
Kerstmis kan voor sommigen de eenzaamste tijd van het jaar zijn. Regisseur Wong Kar-wai gebruikt kerstavond dan ook als een terugkerende baken van melancholie door een reeks van romantische ontmoetingen tussen hoofdpersonage Chow en de vrouwen die zijn leven kortstondig in wandelen op die feestelijke avond. 2046 wisselt tussen heden en verleden kerstmissen in Hong Kong en Singapore, en tussen het toekomstige jaar uit de titel. In de handen van Wong Kar-wai, cameraman Christopher Doyle en kostuumontwerper William Chang Suk Ping – en begeleid door de tonen van Nat King Cole ballades – werd de holiday blues nog nooit zo weelderig in beeld gebracht.
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
Door de ogen van de tienjarige Alexander zijn we getuige van het geluk maar ook de conflicten van de familie Ekdahl, een Zweedse bourgeoisclan aan het begin van de twintigste eeuw. Ingmar Bergman bedoelde het familiedrama FANNY OCH ALEXANDER als zijn zwanenzang, wat het niet werd, maar het is wel de warmste en meest autobiografische film uit het oeuvre van deze legendarische regisseur — bovendien bekroond met vier Oscars!
De Zweedse grootmeester maakte meer dan zestig films en documentaires, waarvan velen als zeer invloedrijk voor de westerse filmgeschiedenis worden beschouwd. Het semi-autobiografische FANNY OCH ALEXANDER bestaat zowel als drie-uur durende tv-reeks, maar wij vertonen de langspeelfilm van 188 minuten. Daarin is een winterse setting het nostalgische decor voor Bergmans kenmerkende melancholie en emotionele intensiteit.
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
How much does heaven allow a woman in love? vraagt de tagline van Douglas Sirks Technicolor wonder ALL THAT HEAVEN ALLOWS. Niet veel als het van haar volwassen kinderen afhangt, blijkt in deze atypische romance voor zijn tijd.
Het vrouwelijke hoofdpersonage, gespeeld door Jane Wyman, is aanzienlijk ouder dan haar love interest, Rock Hudson. Cary is een aantrekkelijke weduwe die sinds de dood van haar echtgenoot een rustig leventje leidt. Ze voelt zich niet ongelukkig, maar beseft ook niet hoe klein haar wereld eigenlijk is. Cary bouwt een vriendschap op met de veel jongere tuinier Ron, die elke lente haar bomen snoeit. Na verloop van tijd bloeit hun vriendschap op in liefde. Maar door het protest van haar volwassen kinderen geeft Cary uiteindelijk haar geluk op. Met catastrofale gevolgen…
Douglas Sirks melodrama levert een verhulde aanklacht op het Amerikaanse klassensysteem en de sociaal-culturele restricties waaraan men zich in bepaalde milieus onderwierp. Sirks betoverende kleuren, kaders in kaders en reflecties onderlijnen het symbolisme in dit noodlottige liefdesverhaal. Ook de melancholische performance van Jane Wyman, die de radeloosheid van haar personage prachtig vertolkt, is een grote troef.
ALL THAT HEAVEN ALLOWS mag dan geen kerstfilm zijn in de striktste zin van het woord, de film markeert wel één van de meest memorabele scènes die zich afspelen tijdens deze vreugdevolle feestdag.
Tijdens de kerstvakantie brengen we het beste van CHRISTMAS KITSCH – met een hoek af – naar het grote scherm.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
How much does heaven allow a woman in love? asks the tagline of Douglas Sirk’s Technicolor wonder ALL THAT HEAVEN ALLOWS. Not a lot, it turns out in this atypical romance film.
The main character, played by Jane Wyman, is quite a bit older than her love interest, Rock Hudson. Cary is an attractive widow who has been leading a quiet life since her husband’s death. She doesn’t feel unhappy, but also doesn’t realise how small her world actually is. Cary develops a friendship with the much younger gardener Ron, who cuts her trees each spring. After a while their friendship blossoms into love. But because of the protest of her adult children, Cary eventually gives up her happiness. With catastrophic consequences…
Douglas Sirk’s melodrama is a veiled charge against the American class system and the socio-cultural restrictions certain milieus placed upon themselves. Sirk’s enchanting colours, frame in frames and reflections underline the symbolism in this fateful love story. Jane Wyman’s melancholic performance beautifully portrays her character’s despair.
ALL THAT HEAVEN ALLOWS might not be a Christmas movie in the strictest sense of the word, but the film does feature one of the most memorable scenes set on the joyous holiday.
During the Christmas holiday, we bring the best of CHRISTMAS KITSCH – with an edge – to the big screen.
