There’s only two types of people in the world: the ones that entertain, and the ones that observe. And well, baby, we’re put-on-a-show kind of clowns.
Voor de 11e editie brengt Send in the Clowns het circus naar De Studio – voor echt nu. Bereid je voor op een camp avondje uit met je favoriete drag clowns in een show die circus viert, wilde beesten temt (of net niet) en De Studio in een Pink Elephant Club verandert.
En na de show? Don’t stand there watching us, follow us, show us what you can do. Everybody let go, we can make a dance floor just like a circus.
There’s only two types of people in the world: the ones that entertain, and the ones that observe. And well, baby, we’re put-on-a-show kind of clowns.
Voor de 11e editie brengt Send in the Clowns het circus naar De Studio – voor echt nu. Bereid je voor op een camp avondje uit met je favoriete drag clowns in een show die circus viert, wilde beesten temt (of net niet) en De Studio in een Pink Elephant Club verandert.
En na de show? Don’t stand there watching us, follow us, show us what you can do. Everybody let go, we can make a dance floor just like a circus.
‘Kizuna’ is het Japanse woord voor verbinding. Maar ook voor obstructie en hinderpaal. Die dubbele
betekenis maakt het interessant. Vandaag de dag zijn we voortdurend geconnecteerd. Met Jan en
alleman. Met Leen en iedereen. Het internet gaat steeds sneller en staat steeds voller met informatie.
Maar zijn we wel echt zo verbonden met elkaar?
Ondertussen groeit onder onze voeten een netwerk waar we geen weet van hebben. Een netwerk
van onzichtbare draadjes dat ondergronds alle bomen, planten en paddenstoelen verbindt. Je zou het
mycelium, dat netwerk van schimmeldraden, het internet van de flora kunnen noemen.
Tim Oelbrandt neemt zijn publiek mee in een vertelling over de kleine en de grote dingen in het leven
die ons verbinden. Hij geeft ons het gevoel allemaal verbonden te zijn. Zelfs onze trouwringen weet
hij letterlijk samen te smelten. Of hij belt een nietsvermoedende vreemde op en laat het publiek
achter met een raadsel: hoe mooi en waardevol kan de connectie met een onbekende zijn?
In Kizuna brengt Oelbrandt met wonderlijke goocheltrucs een magische vertelling
over verbinding. Met ‘Heen en terug’ creëerde hij eerder al een voorstelling voor een volwassen
publiek in een intieme setting. Met KIZUNA gaat hij daarin nog een stapje verder.
Tim Oelbrandt was al een bekende naam in het underground magic circuit, voor hij doorbrak bij het
theaterpubliek. In zijn betoverende voorstellingen combineert hij magie, illusie en theater op
magnifieke wijze. Zijn voorstellingen Heen en terug en Brain Freeze waren echte publieksfavorieten.
Oelbrandt is ook magic consultant voor theater- en tv-producties en hij werkte onder andere mee aan
de VTM-reeksen Nicholas en Dat belooft voor later. Bovendien mag Oelbrandt zich sinds oktober
2023 Belgisch Kampioen Goochelen noemen en zal hij ons land verdedigen op de Europese
Kampioenschappen Goochelen in 2024.
‘Kizuna’ is het Japanse woord voor verbinding. Maar ook voor obstructie en hinderpaal. Die dubbele
betekenis maakt het interessant. Vandaag de dag zijn we voortdurend geconnecteerd. Met Jan en
alleman. Met Leen en iedereen. Het internet gaat steeds sneller en staat steeds voller met informatie.
Maar zijn we wel echt zo verbonden met elkaar?
Ondertussen groeit onder onze voeten een netwerk waar we geen weet van hebben. Een netwerk
van onzichtbare draadjes dat ondergronds alle bomen, planten en paddenstoelen verbindt. Je zou het
mycelium, dat netwerk van schimmeldraden, het internet van de flora kunnen noemen.
Tim Oelbrandt neemt zijn publiek mee in een vertelling over de kleine en de grote dingen in het leven
die ons verbinden. Hij geeft ons het gevoel allemaal verbonden te zijn. Zelfs onze trouwringen weet
hij letterlijk samen te smelten. Of hij belt een nietsvermoedende vreemde op en laat het publiek
achter met een raadsel: hoe mooi en waardevol kan de connectie met een onbekende zijn?
In Kizuna brengt Oelbrandt met wonderlijke goocheltrucs een magische vertelling
over verbinding. Met ‘Heen en terug’ creëerde hij eerder al een voorstelling voor een volwassen
publiek in een intieme setting. Met KIZUNA gaat hij daarin nog een stapje verder.
Tim Oelbrandt was al een bekende naam in het underground magic circuit, voor hij doorbrak bij het
theaterpubliek. In zijn betoverende voorstellingen combineert hij magie, illusie en theater op
magnifieke wijze. Zijn voorstellingen Heen en terug en Brain Freeze waren echte publieksfavorieten.
Oelbrandt is ook magic consultant voor theater- en tv-producties en hij werkte onder andere mee aan
de VTM-reeksen Nicholas en Dat belooft voor later. Bovendien mag Oelbrandt zich sinds oktober
2023 Belgisch Kampioen Goochelen noemen en zal hij ons land verdedigen op de Europese
Kampioenschappen Goochelen in 2024.
“Mijn leven lang heb ik nooit een moment van onzekerheid gekend over de vraag wat Bachs meest
aangrijpende compositie is. Zonder enige twijfel de Matthäus Passion. Noch qua lengte, nog qua
ontroerende kracht is er ook maar iets dat daarmee te vergelijken valt.“ Maarten ‘t Hart
Valentijn Dhaenens en Sara Salvérius brengen een brute, hedendaagse interpretatie van de Matteüs Passie, het meesterwerk van Johann Sebastian Bach. Met hun stem en accordeon als medium voor de verwarde en treurende stemmen van het koor in de Passie. Het volk, dat daarin aan het woord komt, begrijpt niet wat er rondom zich gebeurt. Een gevoel van machteloosheid heeft de overhand, hoewel ze met veel zijn. Ze contempleren, ze stellen vragen, maar blijven verstoken van antwoorden, grijpen niet in en beginnen akelig veel op onszelf te lijken.
Die centrale rol voor de meerstemmigheid van het volk in Brute Passie ligt in de lijn van vorige
voorstellingen van Valentijn zoals BigMouth, SmallWar en Het Gezin van Paemel, waarin hij telkens als
solitair figuur een veelheid aan personages belichaamt en stem geeft.
Brute Passie is een moderne contemplatie op lijden met haar voeten in een eeuwenoude traditie. Kan een oud meesterwerk met ons communiceren over de situatie waarin we ons vandaag bevinden?
Sara en Valentijn leerden elkaar kennen tijdens de creatie van Het Gezin van Paemel (2021). Ze delen een fascinatie voor lijden als thema in de muziek en als fenomeen doorheen de (kunst)geschiedenis als ook in de wereld vandaag en in hun persoonlijke levens. Samen tasten ze de lijdensweg uit de Passie met stille hoop op inzicht en verbinding.
Het is bijna zover: het grote Maandagavondfeest tijdens Maandagavond#52! We hebben ons goed voorbereid, de uitnodigingen zijn verstuurd, de zoektocht naar goede taartrecepten is afgerond en de cadeaus zijn ingepakt.
Het enige wat we nu nog kunnen doen is wachten, reikhalzend uitkijken naar het feest. Zal er worden gedanst? Gaan de taarten lukken? Wordt het wel gezellig?
Hoe brengen we dat wachten het beste door? Wat als tijdens het wachten je verwachtingen te groot worden? Of wat als het wachten, het uitkijken naar, stiekem leuker is dan het feest zelf…
Aan de vooravond van het feest, buigen we ons op Maandagavond#51 over ‘het wachten’, de laatste momenten voor de eerste gasten arriveren. De teksten worden naar goede gewoonte geschreven door Suzanne Grotenhuis, Ellis Meeusen en Freek Vielen. Vaste gast en notoir feestvermijder Johannes Lievens brengt opnieuw verslag uit van een feest waar hij in onze opdracht naartoe ging. Hanna Peeters werpt weer een ander licht op feesten met nieuw interview/videomateriaal. En we hebben Anne Meffert te gast tijdens het wachten met fragmenten uit haar ‘Handycam Monoloog’, live begeleid door muzikant David van Brakel. En omdat dat alles nog niet genoeg is, komt Harald Austbø met live muziek
Neem een tas soep en laat je verrassen door deze unieke avond vol teksten, grappen, gedachten, muziek en gesprekken.
Escape-Ism (US) is het messcherpe garage/post-punkproject van cultfiguur Ian Svenonius uit de Verenigde Staten, bekend van onder meer The Make-Up, Chain & The Gang, Nation of Ulysses en zijn scherpe pen als schrijver en performer. Escape-Ism, dat zijn strakke riffs, repetitieve grooves en teksten die rauw, absurd en doordrenkt zijn van droge humor en vervelend rake ideologische maatschappijkritiek. Live is Escape-Ism onverbiddelijk en meeslepend: geen franjes, geen ontsnappen aan - gewoon meegesleurd worden.
+
Frankie Traandruppel is het bedroom-recordingproject en pseudoniem van muzikant Lee Swinnen (Tubelight, Double Veterans, Ero Guro). Hij maakt pure en ongepolijste songs die variëren van intieme 60’s folk en pop tot straight forward garagebangers en post-punk songs. Live wordt hij bijgestaan door bassist Bart Weyens (Statue) en drummer Noah Melis (Bed Rugs, Borokov Borokov). Gewoon laten gebeuren - de muziek doet de rest.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
‘Nuff Said werd groot in Antwerpen en vertakte de afgelopen 18 jaar naar podia in Genk, Turnhout, Leuven, Rotterdam en Amsterdam. ‘Nuff Said staat telkens voor een nieuwe show met verse namen. Van comedy en hiphop tot soul en spoken word.
Huisband Lucid Collective brengt elke editie een feest van jazz, funk en groove.
I’m Not Done is een intense, speelse voorstelling over zelfprofilering, eenzaamheid en onderweg zijn. Voor het eerst verlaat Electra - het drag alter ego van theatermaker Simon Baetens - de club en verschijnt die op het theater. Electra neemt het publiek mee op een muzikale reis langs transformerende virtuele en emotionele landschappen. Aan de hand van drag, muziek, video en tekst ontstaat een droomachtige wereld waarin de grenzen tussen technologie en werkelijkheid niet langer van elkaar te onderscheiden zijn.
I’m Not Done wordt een voorstelling als een doom scroll, waarin popmuziek je door het labyrint van het internet leidt. Een eerbetoon aan de schaamteloze theatraliteit van popconcerten en de poëzie van songteksten. Kunnen uitbundigheid en diepgang hand in hand gaan?
De studenten kostuumontwerp presenteren hun work in progress. Ze tonen het publiek 'body-based performances' en installaties. De avond draait niet om afgewerkt werk, wel om experiment en verkenning.
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
Agnès Varda is misschien wel een van de meest geliefde en invloedrijke filmmakers van de afgelopen eeuw: eigenzinnig, visionair, iconisch. En altijd empathisch en diepmenselijk. De in Brussel geboren cineaste stond samen met François Truffaut en Jean-Luc Godard aan de wieg van de Nouvelle Vague, maar bleef zichzelf én de filmkunst heruitvinden tot aan haar dood in 2019. “She was a woman who made films with the same kind of freedom as Godard or Truffaut – but with more heart and humor." Die woorden van Greta Gerwig (LADY BIRD, LITTLE WOMEN, BARBIE) zijn even treffend als lovend.
Na de geboorte van haar zoontje spendeerde filmpionier Agnès Varda haar dagen thuis, maar ze bleef even nieuwsgierig als altijd – in haar werk en persoonlijke leven – en wilde meer weten over de mensen en plaatsen die haar omringden. Dus Varda vond haar inspiratie voor DAGUERRÉOTYPES vlak voor haar eigen deur: in de Parijse Rue Daguerre, waar ze sinds de jaren '50 woonde en werkte.
De regisseur richt haar camera op de handelaars wier winkels leven blazen in de straat. De bakkers, kleermakers, slagers, muziekhandelaars, rijinstructeurs, en anderen die tussen de dagelijkse rituelen van hun werk in, praten over hun levens, relaties en dromen. Ze mixt haar fotografische oog voor detail en stille portretten met haar filmische talent voor het vinden en vatten van visuele ritmes en resonanties tussen bewegende beelden. Varda onthult in DAGUERRÉOTYPES de rijke sociale structuur van een hele wereld – en dat alles zonder haar straat te verlaten.
Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft voor de film een lezing: 'Rive Gauche: Alain Resnais, Chris Marker & Agnès Varda'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Op 28 maart vindt in De Studio de Belgische releaseparty van Jetski plaats, de aankomende single van het Antwerpse duo PROMIS3. De videoclip werd geregisseerd door de Franse techno artieste en filmmaker Parfait (Naïla Guiguet) en het nummer verschijnt via haar label Comme Dans Les Films (CDLF).
Na de officiële première op de releaseparty in Parijs twee dagen eerder, zal de videoclip voor het allereerst te zien zijn in De Studio, nog vóór de officiële release van de track.
Het Belgische duo Promis3 beweegt zich tussen invloeden van rave, hyperdance en eurotrance, met recente releases op de Berlijnse labels Live From Earth en Hyper Dreams. Speciaal voor deze avond brengen ze een hybride DJ-set waarin hun club sound wordt verbonden met het visuele verhaal van de nieuwe videoclip. Parfait (FR) sluit aan met een DJ-set en brengt haar compromisloze techno sound waarmee ze een bepalende figuur is geworden binnen de hedendaagse clubcultuur. Rostgoed (Celebration of Life, Send in The Clowns) zet de toon met eclectische clubbeats die queerness vieren over verschillende genres heen. Om de avond af te maken neemt Droomwolkje je mee op een betoverende muzikale reis. Met een passie voor hardcore, tekno, hard trance en hard techno zet met haar energieke aanwezigheid het podium in vuur en vlam. Geïnspireerd door het hemelse creëert Droomwolkje buitenaardse sferen op de dansvloer. Ze schildert geluidslandschappen met rauwe energie en een vleugje magie.
Een avond waar clubmuziek, cinema en queer clubcultuur samenkomen op de dansvloer.
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
Durf jij nog over de toekomst na te denken? Durf jij nog te fantaseren over wat komt? Of blijf je hangen in het verleden en in toekomstbeelden die ooit beloofd waren maar nooit kwamen?
In Lost & Found Futures verkent More Dogs de toekomst als een concept in verval. De voorstelling daagt je uit om je ideeën over de toekomst opnieuw uit te vinden.
Een rave setting met elektronische live-set is de ideale broedplaats om vastgeroeste denkpatronen los te wrikken en je verbeelding in beweging te krijgen. Een nulpunt van waaruit nieuwe werelden kunnen ontstan.
Dromen en doembeelden worden aangewakkerd om je te doen hunkeren naar ‘the after’ - wat nadien komt, de toekomst.
De restauratie van Margot Benacerrafs briljante film ARAYA is een mijlpaal binnen de filmgeschiedenis. De film werd onthaald als een meesterwerk van poëtische cinema en als een voorloper van feministische Latina cinema.
Het schiereiland van Araya in het Noordoosten van Venezuela is een van de meest droge plekken op aarde. Sinds 500 jaar, na de ontdekking door de Spanjaarden, wordt op Araya manueel zout gewonnen. Een 17de-eeuws fort dat gebouwd werd om aanvallen van piraten tegen te houden, staat nog steeds overeind als een herinnering aan de dagen waarin zout bijna zo veel waard was als goud. Regisseur Benacerraf verbeeldt het leven van de salineros (zoutwinners) en het uitputtende werk dat ze leveren in adembenemende beelden. De Peredas familie werkt ’s nachts in de zoutmijnen, de Ortiz familie bestaat uit vissers en de Salaz familie verzamelt zout. Deze drie families en hun verhalen onderstrepen het zware leven in deze regio – een leven op de rand van uitsterven door de komst van de industriële exploitatie.
ARAYA werd bij zijn release vergeleken met grote namen zoals Flaherty’s MAN OF ARAN (1934), Visconti’s LA TERRA TREMA (1947) en Rossellini’s INDIA (1957). Maker Margot Benacerraf beschreef de films als “a cinematic narration based on script writing rather than a spontaneous action, a feature documentary, the opposite of Italian neorealism.” Een film van zo’n blijvende schoonheid dat Jean Renoir na het bekijken ervan tegen Benacerraf zei: “Above all … don’t cut a single image!”
Ter ere van wat het 100ste levensjaar zou zijn van deze uitzonderlijke filmmaker, vertonen we ook haar korte documentairefilm, REVERÓN (VE 1952 - 30' EN OT), waarin Benacerraf de artiest Armando Reverón thuis opzoekt en zijn huiselijke leven en creatieve proces documenteert.
De film wordt voorafgegaan door een lezing om 19u00 over Latijns-Amerikaanse cinema van de jaren vijftig tot zeventig door Wouter Hessels, docent filmgeschiedenis (KASKA-DKO, RITCS, INSAS), en is gratis bij je filmticket inbegrepen.
In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.
ENG The film is in Spanish with English subtitles
The restoration of Margot Benacerraf's brilliant film ARAYA is a landmark in cinema history. The film was hailed as a masterpiece of poetic cinema and a forerunner of feminist Latina cinema.
The peninsula of Araya in northeastern Venezuela, is one of the most arid places on earth. For five hundred years, since its discovery by the Spanish, the region’s salt has been exploited manually. A 17th-century fortress built to protect against pirate raids stands as a reminder of the days when salt was worth almost as much as gold and great fortunes were made. Benacerraf captures the life of the salineros and their back-breaking work in breathtaking images. The Peredas family works at night in the salt marshes, the Ortiz are fishermen and the Salaz collect salt. The three stories underline the harsh life of this region — all of which vanished with the arrival of industrial exploitation.
ARAYA was originally compared to Flaherty’s MAN OF ARAN (1934), Visconti’s LA TERRA TREMA (1947) and Rossellini’s INDIA (1957). Margot Benacerraf has described the film as “a cinematic narration based on script writing rather than a spontaneous action, a feature documentary, the opposite of Italian neorealism.” A film of such lasting beauty that Jean Renoir told Benacerraf after seeing the film: “Above all … don’t cut a single image!”
We love to honour this extraordinary filmmaker in what would have been het 100th year of life and will also screen her short documentary film REVERÓN (VE 1952 - 30' ENG ST), where Benacerraf visits the artist Armando Reverón at home to document his domestic life and creative process.
The film will be preceded by a lecture(in Dutch) at 19h00 on Latin-American cinema from the 1950s until the 70s by film history professor Wouter Hessels (KASKA-DKO, RITCS, and INSAS) and is included in your entrance ticket.
With our FILM CLASS PASS, you can attend all screenings and lectures of the film historic season at a reduced rate.
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
“Wij vragen geen plekje onder de zon, wij willen een ander strand.” - de Rooie Vlinder
In 1978 organiseerde de Gentse Rooie Vlinder, een radicale queer organisatie, de allereerste Belgische Pride in Gent. Een feest én een protest in één. Na enkele jaren spreidt de Rooie Vlinder zijn vleugels uit naar Antwerpen en Brussel. De organisatie strijdt voor gelijke rechten en speelt zo een cruciale rol binnen de LGBTQIA+-gemeenschap van toen.
Vandaag, 48 jaar later, is er geen Pride in Gent. Hebben we dan alle rechten verworven? Waarom blijft de stad waar het allemaal begon vandaag achter?
Gesterkt door de nalatenschap van de Rooie Vlinder herinterpreteren diverse queer artiesten hun verleden met een hedendaagse blik.
Zo creëren ze een poging om tegemoet te komen aan het verlangen naar een feestelijk, activistisch ritueel waarin verbinding, community en de zoektocht naar identiteit en vrijheid centraal staan, in een wereld vol onzekerheid en onderdrukking.
"Mensen zijn al gauw onverdraagzaam wanneer iets er anders uitziet. Wie nog nooit meeliep in een Pride, kan hier ervaren hoe dat voelt. We hebben geen theater voor alleen queer mensen gemaakt, maar voor iedereen.” Freek De Craecker in De Standaard
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Anne-Marie Miévilles MON CHER SUJET volgt drie generaties vrouwen: Angèle van 20, Agnès van 40 en Odile van 60 jaar oud. Zij zijn dochter, moeder en grootmoeder. We volgen hen afwisselend, terwijl ze elkaar maar ook de mannen in hun leven ontmoeten. Odile heeft een leeftijd bereikt waarin ze meer de eenzaamheid voelt. Ze probeert om opnieuw connectie te zoeken met haar dochter en kleindochter. Angèle wil alles en liefst nu uit het leven halen. Agnès heeft het moeilijk om zich te settelen en twijfelt tussen twee mannen, de speelse François en meer serieuze Hans.
Anne-Marie Miéville werkte als fotograaf wanneer ze Jean-Luc Godard leerde kennen in Parijs in 1970 en dat zou de start worden van een hele productieve samenwerking. Maar Miéville was allesbehalve de stille partner van Jean-Luc Godard. Met haar werk als zeer belangrijke multimediakunstenaar, filmmaker, monteur, schrijver en fotograaf creëerde ze een van de meest productieve en duurzame oeuvres binnen de filmwereld.
Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft voor de film een lezing: 'Jean-Luc Godard'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.
ENG The film is in French with English subtitles
Anne-Marie Miéville’s MON CHER SUJET follows three generations of women: Angèle is 20, Agnès is 40 and Odile is 60 years old. They are daughter, mother and grandmother. We follow them alternately, while they meet each other and the men in their lives. Odile has reached an age where she feels more and more loneliness. She tries to find a connection to her daughter and her granddaughter. Angèle wants to live life to the fullest. Agnès has trouble settling down and hesitates between two men, the playful François and the more serious Hans.
Anne-Marie Miéville worked as a photographer when she met Jean-Luc Godard in Paris of 1970 and this would mean the start of a very productive collaboration. But Miéville was anything but Jean-Luc Godard’s quiet companion. With her work as a very important multimedia artist, filmmaker, editor, writer and photographer, she created one of the most productive and lasting oeuvres withing the film world.
Film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘Jean-Luc Godard’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
met Rizon Parein, Jan Van Der Veken, Juliane Noll & Pieter De Poortere
weerwoord
archief
De verdiepende lezingenavond Grafixx EXTD. brengt verschillende sprekers uit het werkveld samen. Op maandagavond 23 maart komen ambacht en algoritmes samen in een programma dat inkijk geeft in hoe we analoge of digitale beelden maken, zien en begrijpen. Ontwerper Rizon Parein biedt een blik op de toekomst van digitale creativiteit, waarna pixels en potloodlijnen kruisen in een panelgesprek met tekenaars Jan Van Der Veken, Juliane Noll en Pieter De Poortere.
Kan je iemand optillen aan het haar, zoals Rapunzel dat doet? Kan je een huis doen vliegen met ballonnen zoals in Up? En zo ja, hoeveel ballonnen heb je dan nodig? Zijn eekhoorns echt zo slim als Knabbel en Babbel? En bestaan er geen betere methoden om iemand op te sporen als je alleen een schoen hebt?
Weervrouw Jacotte Brokken en filmjournalist Robin Broos (auteur van het weetjesboek Do You Speak Disney?) duiken in honderd jaar Disneytekenfilms en onderzoeken of deze sprookjes ook wetenschappelijk mogelijk zijn. Brokken en Broos gingen met deze interactieve show in première op Nerdland Festival, waarmee ze The Helix-tent tot in de nok vulden.
Dertien jaar na het einde van WOII, ontmoet Lucia (Charlotte Rampling), een overlevende van de Holocaust, haar kwelgeest en ex-SS-officier Max (Dirk Bogarde) opnieuw in een Weens hotel, waar hij als nachtwaker werkt. Na hun ontmoeting start het koppel de sadomasochistische relatie die ze opbouwden in het concentratiekamp terug op. Maar hun relatie wordt gezien als een bedreiging door Max’ oud-collega’s en nog steeds trotse SS-aanhangers.
Regisseur Liliana Cavani zorgde met THE NIGHT PORTER voor opschudding bij publiek en pers. De thema’s van seksuele en sadomasochistische obsessie, het gebruik van beelden uit de Holocaust en de obscure omstandigheden waarin het liefdesverhaal zich afspeelt, zorgden voor een controversiële release. Zoals met vele cultfilms het geval is, duurde het jaren voordat de film werd gezien door andere ogen en werd gewaardeerd voor het onderliggende belang. Cavani wilde met THE NIGHT PORTER de verontrustende seksuele en psychologische ambiguïteiten aan de kaak stellen die in tijden van oorlog aan de oppervlakte komen. Overlevers van de Holocaust ervaarden de inhoud van de film heel negatief: het idee dat er liefde kan ontstaan tussen een SS’er en een gevangene in de concentratiekampen tijdens de Holocaust werd als onmogelijk beschouwd.
Cavani onderzocht in haar carrière van bijna 60 jaar herhaaldelijk grensoverschrijdende relaties en hun impact, maar ook obscuriteit en dreiging als voedingsbodem voor liefde. In haar eigen woorden: “Fascism is not only an event of yesterday. It is with us still, here and elsewhere. As dreams do, my film brings back to the surface a repressed ‘history.’” Wat helaas in het huidige politieke en sociaal-maatschappelijke klimaat nog steeds relevant is.
Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft op 17 maart voor de film een lezing: ‘Italiaans modernisme: Michelangelo Antonioni & Pier Paolo Pasolini’. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Thirteen years after the end of WOII, Holocaust survivor Lucia (Charlotte Rampling) meets her tormentor and former SS officer Max (Dirk Bogarde) again in a hotel in Vienna, where he works as a night porter. After their meeting, the couple reignites the sadomasochistic relationship they started in the concentration camp. But their relationship is seen as a threat by Max’s old colleagues and still proud SS members.
With THE NIGHT PORTER, director Liliana Cavani created a stir with audiences and critics alike. The themes of sexual and sadomasochistic obsession, the use of images from the Holocaust and the obscure circumstances of the love story’s origin, made for a controversial release. As with many cult movies, it took a couple of years for the film to be seen through a different lens and was appreciated for its underlying importance. Cavani wanted to probe the unsettling sexual and psychological ambiguities that surface in times of war. Holocaust survivors negatively experienced the content of the film: the idea that love could grow between an SS officer and a prisoner of the concentration camps was considered impossible.
In her career spanning almost 60 years, Cavani often used transgressive relationships and their impact, as well as obscurity and threat as a breeding ground for love. In her own words: “Fascism is not only an event of yesterday. It is with us still, here and elsewhere. As dreams do, my film brings back to the surface a repressed ‘history.’” Which unfortunately remains relevant in today’s political and social climate.
17 March, film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘Italian modernism: Michelangelo Antonioni & Pier Paolo Pasolini’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Alt—Aar
LIVE concerten
in de Sint—Joriskerk
Antwerpen
†
NICOLAS MORTELMANS QUARTET
(WERF Records, BE)
Tarang Poddar (tabla/India)
Jonas Meersmans (guitar/be)
Greet Meert (tanpura/be)
Nicolas Mortelmans (sitar/be) https://werfrecords.bandcamp.com/album/m-y
De rode draad doorheen het oeuvre en werk van Nicolas Mortelmans is de sitar. Het instrument dat hij op de traditionele manier heeft eigen gemaakt, opgeleid door de wereldbefaamde Anoushka Shankar — uhu dochter van. Met zijn ensemble maakt Nicolas de brug (bridging the gap, niet het verlengd weekendje) tussen zijn vurige liefde voor Indische muziek en zijn roots in westerse genres als electronische jazz. Zijn debuutplaat MĀYĀ is een bonte verzameling van tripple aaa gastmuzikanten als Ravichandra Kulur uit India, Benny Bettane uit Australië en schoon volk dichter bij huis Roland van Campenhout, Tim Vanhamel en Stef Kamil Carlens.
⭑⭑⭑⭑ "Experimente fusion die culturele verschillen overstijgt" Cutting Edge
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
Het speelvlak is donker en leeg, de kleuren slapen nog. Tot plots een lijn of stip tevoorschijn komt, en nog één, en nog één. Stippen, cirkels, bollen en kegels. Een kleurrijke bolletjeswind zet al je zintuigen open. Voel de wind door je haren en verdwaal mee in deze heerlijke chaos. Uiteindelijk ontstaat er een kunstwerk waar Kandinsky jaloers op zou zijn.
Nekandinskie is een interactieve voorstelling waarvan je niet alleen stil kan genieten, maar waaraan je zelf kan meewerken. Samen met jou en de performers bouwen we aan een nieuwe wereld waar alles op z’n kop staat!
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Het speelvlak is donker en leeg, de kleuren slapen nog. Tot plots een lijn of stip tevoorschijn komt, en nog één, en nog één. Stippen, cirkels, bollen en kegels. Een kleurrijke bolletjeswind zet al je zintuigen open. Voel de wind door je haren en verdwaal mee in deze heerlijke chaos. Uiteindelijk ontstaat er een kunstwerk waar Kandinsky jaloers op zou zijn.
Nekandinskie is een interactieve voorstelling waarvan je niet alleen stil kan genieten, maar waaraan je zelf kan meewerken. Samen met jou en de performers bouwen we aan een nieuwe wereld waar alles op z’n kop staat!
Het speelvlak is donker en leeg, de kleuren slapen nog. Tot plots een lijn of stip tevoorschijn komt, en nog één, en nog één. Stippen, cirkels, bollen en kegels. Een kleurrijke bolletjeswind zet al je zintuigen open. Voel de wind door je haren en verdwaal mee in deze heerlijke chaos. Uiteindelijk ontstaat er een kunstwerk waar Kandinsky jaloers op zou zijn.
Nekandinskie is een interactieve voorstelling waarvan je niet alleen stil kan genieten, maar waaraan je zelf kan meewerken. Samen met jou en de performers bouwen we aan een nieuwe wereld waar alles op z’n kop staat!
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
