Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we PHANTOM THREAD aan Alfred Hitchcocks REBECCA.
Een timide jonge vrouw ontmoet een rijke weduwnaar in Monte Carlo. Ze trouwen kort na hun eerste ontmoeting en verhuizen naar zijn afgelegen landgoed. Daar ontdekt ze dat Rebecca, de eerste vrouw van haar man, een spookachtige greep heeft op haar nieuwe huishouden, dat met ijzeren hand wordt geregeerd door intimiderende huishoudster Mrs. Danvers.
Hitchcocks eerste Amerikaanse film was meteen goed voor zijn enige Academy Award voor Beste Film. REBECCA onderstreept met de beklijvende sfeer en intense spanning waarom Hitchcock de ‘Master of Suspense’ genoemd wordt.
Voor zijn film PHANTOM THREAD keek PTA naar de stijl van gothische klassieke cinema, zoals Alfred Hitchcock’s psychologische thriller REBECCA (1940). Van narratieve thema’s zoals gedoemde liefde en afstandelijke, dominante echtgenoten tot de gothische atmosfeer die de beelden sluiert. Maar op een belangrijk punt verzet PTA zich tegen de Master of Suspense. “I love Hitchcock’s REBECCA so much, but I watch it and about halfway through, I always find myself wishing that Joan Fontaine would just say, ‘Right, I have had enough of your shit.’” Maar toch blijft ze het gedrag van haar man pikken. PTA geeft zijn rebelse heldin de daadkracht die hij Joan Fontaine toewenste. Maar waarom blijft Fontaine – wier personage in de film zelfs geen eigen naam krijgt buiten de Tweede Mrs. de Winter – bij haar kille echtgenoot? Ze zijn volgens PTA diepgaand verbonden en dat idee intrigeerde hem genoeg om PHANTOM THREAD te maken. “We can't lose each other now. We must be together always, with no secrets, no shadows,” smeekt de tweede Mrs. de Winter.
ENG The film is in English without subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link PHANTOM THREAD to Alfred Hitchcock’s REBECCA.
A timid young woman meets a rich widower in Monte Carlo. They marry shortly after their first meeting and move to his desolate estate. There, the woman discovers that Rebecca, her husband’s first wife, has a spooky hold on her new household, which is ruled with an iron fist by the intimidating housekeeper Mrs. Danvers.
Hitchcock’s first American film immediately earned him his only Academy Award for best movie. With its haunting atmosphere and intense build-up, REBECCA clearly underlines why Hitchcock is called ‘the Master of Suspense’.
For his movie PHANTOM THREAD, PTA looked at the style of Gothic classic cinema, like Alfred Hitchcock’s psychological thriller REBECCA (1940). From narrative themes like doomed love and distant and domineering husbands to the Gothic atmosphere that shrouds the images. But PTA breaks with the Master of Suspense on an important level. “I love Hitchcock’s REBECCA so much, but I watch it and about halfway through, I always find myself wishing that Joan Fontaine would just say, ‘Right, I have had enough of your shit.’” But still she continues to put up with her husband’s behaviour. PTA gives his rebellious heroine the agency he wished for Joan Fontaine. But why does Fontaine – whose character isn’t even given a name except for the Second Mrs. de Winter – stay with her cold husband? According to PTA the two of them are connected in a profound way and that idea intrigued him enough to make PHANTOM THREAD. “We can't lose each other now. We must be together always, with no secrets, no shadows,” begs the second Mrs. de Winter.
Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
In een wereld van piepjes, loops en automatische processen dreigt het lichaam steeds meer op een machine te lijken. Beep Street is een cartooneske theaterervaring waarin performers dansen en spelen op het ritme van scanners, fitnessapparaten en digitale stemcommando’s.
Met een cast van performers uit dans, fysiek theater en performance creëren regisseur Jonas Baeke en speler Jef Hellemans een poëtische botsing tussen lichaam en systeem. Geluid en beweging grijpen in elkaar als een glitchende machine, in een voorstelling die balanceert tussen bevrijding en beklemming.
Geïnspireerd door mime, klassieke slapstick en hedendaagse elektronische soundscapes brengt Beep Street een bruisende en licht ontregelende performance over onze verhouding tot technologie—speels, scherp en ritmisch.
Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
‘Kizuna’ is het Japanse woord voor verbinding. Maar ook voor obstructie en hinderpaal. Die dubbele
betekenis maakt het interessant. Vandaag de dag zijn we voortdurend geconnecteerd. Met Jan en
alleman. Met Leen en iedereen. Het internet gaat steeds sneller en staat steeds voller met informatie.
Maar zijn we wel echt zo verbonden met elkaar?
Ondertussen groeit onder onze voeten een netwerk waar we geen weet van hebben. Een netwerk
van onzichtbare draadjes dat ondergronds alle bomen, planten en paddenstoelen verbindt. Je zou het
mycelium, dat netwerk van schimmeldraden, het internet van de flora kunnen noemen.
Tim Oelbrandt neemt zijn publiek mee in een vertelling over de kleine en de grote dingen in het leven
die ons verbinden. Hij geeft ons het gevoel allemaal verbonden te zijn. Zelfs onze trouwringen weet
hij letterlijk samen te smelten. Of hij belt een nietsvermoedende vreemde op en laat het publiek
achter met een raadsel: hoe mooi en waardevol kan de connectie met een onbekende zijn?
In Kizuna brengt Oelbrandt met wonderlijke goocheltrucs een magische vertelling
over verbinding. Met ‘Heen en terug’ creëerde hij eerder al een voorstelling voor een volwassen
publiek in een intieme setting. Met KIZUNA gaat hij daarin nog een stapje verder.
Tim Oelbrandt was al een bekende naam in het underground magic circuit, voor hij doorbrak bij het
theaterpubliek. In zijn betoverende voorstellingen combineert hij magie, illusie en theater op
magnifieke wijze. Zijn voorstellingen Heen en terug en Brain Freeze waren echte publieksfavorieten.
Oelbrandt is ook magic consultant voor theater- en tv-producties en hij werkte onder andere mee aan
de VTM-reeksen Nicholas en Dat belooft voor later. Bovendien mag Oelbrandt zich sinds oktober
2023 Belgisch Kampioen Goochelen noemen en zal hij ons land verdedigen op de Europese
Kampioenschappen Goochelen in 2024.
Fred Astaire en Cyd Charisse ontmoeten elkaar in Parijs in deze oogverblindende musical adaptatie van NINOTCHKA. De filmproducer en Sovjet agente overbruggen hun verschillende achtergronden voor deze love story for the ages!
Drie Sovjet agenten slagen er niet in om een Sovjet componist, die in Parijs gesetteld is, te repatriëren. De mooie en bloedserieuze Ninotchka wordt dan maar naar Parijs gestuurd om hun missie af te maken en de vier mannen terug naar huis te halen en hen te redden van de decadentie die het kapitalistische Parijs te bieden heeft. Maar wanneer de charmante Steve Canfield het pad kruist van Ninotchka is zijn aanhoudendheid een troef om de ijzige Ninotchka te ontdooien.
Op de tonen van Cole Porters soundtrack, dansen Astaire en Charisse (eerder al een paar in THE BAND WAGON) zich een weg naar ons hart met de tijdloze choreografie van Eugene Loring en Hermes Pan.
ENG The film is in English without subtitles
Fred Astaire and Cyd Charisse meet each other in Paris in this delightful musical film adaptation of NINOTCHKA. The film producer and Soviet agent bridge their different backgrounds in this love story for the ages!
Three Soviet agents are unsuccessful in repatriating a Soviet composer, who has settled in Paris. The beautiful but chillingly serious Ninotchka is sent to Paris to finish their mission and take the four men back home and save them from the decadence of the capitalist Paris. But when the charming Steve Canfield crosses paths with Ninotchka his smooth perseverance starts to thaw the icy Ninotchka.
Set to witty tunes of Cole Porter’s soundtrack, Astaire and Charisse (repairing after their successful THE BAND WAGON) dance their way into our hearts with the timeless Eugene Loring and Hermes Pan choreography.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we ONE BATTLE AFTER ANOTHER aan Sidney Lumets RUNNING ON EMPTY.
RUNNING ON EMPTY is een verborgen parel van Hollywoodveteraan Sidney Lumet, die acteur River Phoenix een Oscarnominatie opleverde voor zijn rol als oudste zoon van een familie op de vlucht voor de autoriteiten. Niet enkel PTA haalde inspiratie bij deze minder bekende Lumet-film, maar toevallig genoeg noemde ook PTA’s andere filmische idool Japans regisseur Akira Kurosawa (SEVEN SAMURAI, RASHOMON) de film als een van zijn favorieten. Regisseurs Kurosawa en Lumet waren dierbare vrienden. Lumet prees Kurosawa als “de Beethoven onder de filmregisseurs” en Kurosawa loofde Lumets gave om menselijke problemen op een hele natuurlijke manier uit te drukken. Dat was volgens Kurosawa de reden waarom Lumets films zo fascinerend zijn. In die laatste opmerking lezen we ook de reden waarom Kurosawa RUNNING ON EMPTY koos als één van zijn 100 Favoriete Films, en niet kleppers zoals 12 ANGRY MEN of SERPICO, ook uit Lumets rijke oeuvre. Kurosawa koos resoluut voor Lumets meest emotionele werk, niet zijn meest bekroonde.
RUNNING ON EMPTY werd geschreven door Naomi Foner (moeder van Maggie en Jake Gyllenhaal), die net zoals Phoenix een Oscarnominatie verdiende voor haar werk aan de film. Na een bomaanslag op een napalmlabo, waarbij een concierge zwaargewond raakte, slaan antioorlogsactievoerders Arthur en Annie Pope op de vlucht met hun tweejarig zoontje Danny. Jaren later ontmoeten we Danny als een tiener, nu ook met jonger broertje Harry. De Popes worden nog steeds achtervolgd door de autoriteiten en kunnen nooit lang op één plek blijven. Het leven op de vlucht weegt zwaar op Danny, die zijn eigen leven wil leiden. Maar dat stelt hem voor een onmogelijke keuze: de veiligheid van zijn ouders op het spel zetten of hen nooit meer zien.
In RUNNING ON EMPTY werpt de radicale daad die de Popes stelden in hun strijd tegen de Vietnam Oorlog een schaduw op hun gezinsleven en toekomst. Net zoals PTA’s ONE BATTLE AFTER ANOTHER toont de film een kroniek van de gevolgen van revolutie en de prijs die je betaalt voor het vechten tegen het systeem. In deze film worden de revolutionaire ideeën van de ouders tegenover het coming-of-age verhaal van de zoon geplaatst. In beide films zijn het de kinderen die met hun vrijheid betalen voor de keuzes van de ouders. Het verschil is dat er in RUNNING ON EMPTY een normale wereld is waarnaar Danny kan terugkeren, terwijl die wereld er niet is in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. Dat is ook de reden waarom Willa Ferguson, de dochter in ONE BATTLE AFTER ANOTHER, in de revolutionaire voetstappen van haar ouders treedt. In de wereld van leiders zoals Donald Trump is Willa’s bestaan – zeker als biraciale jonge vrouw – sowieso bedreigd, ook zonder het verleden van haar ouders.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link ONE BATTLE AFTER ANOTHER to Sidney Lumet’s RUNNING ON EMPTY.
RUNNING ON EMPTY is a hidden gem by Hollywood veteran Sidney Lumet, that earned actor River Phoenix an Oscar nomination for his role as eldest son of a family on the run from the authorities. Not only PTA was inspired by this lesser known Lumet film, but coincidentally enough another one of PTA’s filmic idols, Japanese director Akira Kurosawa (SEVEN SAMURAI, RASHOMON) also named the film as one of his favourites. Directors Kurosawa and Lumet were dear friends. Lumet admired Kurosawa as “the Beethoven of movie directors” and Kurosawa praised Lumet’s gift of expressing human problems in a very naturalistic way. According to Kurosawa that was the reason way Lumet’s films are so fascinating. In that last remark, we read the reason why Kurosawa chose RUNNING ON EMPTY as one of his 100 Favourite Films, and not titles such as 12 ANGRY MEN or SERPICO, also part of Lumet’s rich oeuvre. Kurosawa resolutely picked Lumet’s most emotional work, not his most critically acclaimed.
RUNNING ON EMPTY was written by Naomi Foner (mother of Maggie and Jake Gyllenhaal), who was rewarded with an Oscar nomination for her work on the film just like Phoenix. After the bombing of a napalm laboratory, during which a janitor was severely injured, anti-war protesters Arthur and Annie Pope go on the run with their two-year-old son Danny. Years later we meet Danny as a teenager, with his younger brother Harry. The Popes are still hunted down by the authorities and can never stay in one place for long. Life on the run weighs heavily on Danny as he wants to lead his own life. But that would mean making an impossible choice: risking the safety of his parents or never seeing them again.
In RUNNING ON EMPTY the radical act that the Popes committed in their fight against the Vietnam War casts a shadow over their family life and their future. Just like PTA’s ONE BATTLE AFTER ANOTHER the movie chronicles the consequences of revolution and the price you pay for fighting the system. In this film, the revolutionary ideas of the parents are countered by the coming-of-age story of the son. In both movies the children pay for the choices of their parents with their freedom. The difference is that Danny can return to a normal world in RUNNING ON EMPTY, while that world no longer exists in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. That’s the reason why Willa Ferguson, the daughter in ONE BATTLE AFTER ANOTHER, is more likely to tread in her parents’ footsteps. In the world of leaders such as Donald Trump, Willa’s existence – especially as a biracial young woman – is threatened either way, even without her parents’ past.
Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Op woensdag 11 februari strijkt het GRONDSTOF collectief (RICO, GROF & THE FOOD HUB) neer in De Studio. Dit keer in het kader van Festival AlimenTERRE. Met de filmvertoning van L'arbre de l'authenticité (Sammy Baloji), een BelgischCongolees geïnspireerd 3-gangen menu (GuyGuy en Marie) en nagesprek met Collectif Faire-Part (Nizar Saleh en Paul Shemisi) en Back2SoilBasics (Philsan Omar Osman) denken we na over de erfenis van de Belgische kolonisatie en de huidige agro-ecologische voedselbeweging. De voertaal van het nagesprek is Engels, en wordt gemodereerd door Johannes Lievens.
We tonen L'arbre de l'authenticité van Sammy Baloji. Die begint in het hart van het Congolese regenwoud waar de overblijfselen zijn gevonden van het Yangambi INERA- onderzoeksstation, een gebouw waar onderzoek werd gedaan naar tropische landbouw. Het is een stille getuige van de zware last van het koloniale verleden en het onlosmakelijke verband van dat verleden met de klimaatverandering van vandaag. Aan de hand van de stemmen van Paul Panda Farnana en Abiron Beirnaert – twee wetenschappers die tussen 1910 en 1950 in Yangambi werkten – toont L'arbre de l’authenticité hoe de Belgische kolonisatie een ecologische ramp inluidde. Door persoonlijke getuigenissen te combineren met wetenschappelijke inzichten schetst deze film in drie delen een beeld van de erfenis van de Belgische kolonisatie. Niet alleen de verregaande gevolgen voor de plaatselijke bevolking komen aan bod, ook de impact op de natuurlijke omgeving. L’arbre de l’authenticité is naast een meeslepend historisch document ook een scherp portret van mensen uit verschillende culturen en met uiteenlopende achtergronden. Een indringende herinnering aan wat ons te wachten staat als we niet zorgzamer omspringen met het milieu.
GRONDSTOF = een driemaandelijks film- en discussieprogramma over de kleine wezens en grote verbanden binnen onze voedselketen. Samen brengen RICO, Grof en The Food Hub boeren, beesten en buitenlui in beeld en gaan met hen in gesprek over de toekomst van onze landbouw.
Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we PHANTOM THREAD aan Alfred Hitchcocks REBECCA.
In het naoorlogse Londen ontwerpt de beroemde couturier Reynolds Woodcock haute-couturekledij voor de Londense jetset en de leden van het koninklijk huis. Reynolds wordt bijgestaan door zijn zus Cyril die de zakelijke kant van zijn werk op zich neemt. De couturier is obsessief bezig met zijn vak en beschouwt zijn ontwerpen stuk voor stuk als kunstwerken. Vrouwen treden kortstondig het leven van de notoir alleenstaande kleermaker binnen als muzen voor inspiratie, maar niets meer. Tot hij op een dag Alma ontmoet. De jonge, wilskrachtige vrouw zet al snel zijn strak geregisseerde en geplande leven op z’n kop.
De rol van Woodcock werd vertolkt door method acteur Daniel Day-Lewis, die voor zijn performance een 6de Oscarnominatie ontving. Day-Lewis kondigde bij de release aan dat hij zou stoppen met acteren en deed dit ook zeven jaar lang, tot zijn terugkeer in de film ANEMONE, geregisseerd door zijn zoon Ronan Day-Lewis. Tijdens zijn voorbereidingen voor de rol bekeek Day-Lewis archiefbeelden van modeshows uit de jaren '40 en '50, bestudeerde beroemde designers en sprak met de curator van de mode- en textielafdeling van het Victoria and Albert Museum in Londen. Hij ging in de leer bij Marc Happel, hoofd van de kostuumafdeling bij het New York City Ballet en leerde daar zelf te naaien en patronen te tekenen. Het personage van Reynolds Woodcock baseerde PTA op Spaans designer Cristóbal Balenciaga en de relatie tussen zijn bijna monastieke leven en uitbundige werk.
PTA regisseerde niet enkel, maar deed ook de cinematografie van PHANTOM THREAD en kiest voor een hele intieme verbeelding van Reynolds’ wereld. Jonny Greenwood (van Radiohead faam) werkte opnieuw samen met PTA aan de soundtrack, die hij daarvoor ook al componeerde voor THERE WILL BE BLOOD, THE MASTER en INHERENT VICE en nadien voor ONE BATTLE AFTER ANOTHER. Op de tonen van piano en strijkers ontvouwen de personages zich, van de toxische egoïstische Reynolds tot de loyale zus en ontembare muze. “I have to love him my own way” klonk nooit zo dreigend.
Voor PHANTOM THREAD keek PTA naar de stijl van gothische klassieke cinema, zoals Alfred Hitchcock’s psychologische thriller REBECCA (1940). Van narratieve thema’s zoals gedoemde liefde en afstandelijke, dominante echtgenoten tot de gothische atmosfeer die de beelden sluiert. Maar op een belangrijk punt verzet PTA zich tegen de Master of Suspense. “I love Hitchcock’s REBECCA so much, but I watch it and about halfway through, I always find myself wishing that Joan Fontaine would just say, ‘Right, I have had enough of your shit.’” Maar toch blijft ze het gedrag van haar man pikken. PTA geeft zijn rebelse heldin de daadkracht die hij Joan Fontaine toewenste. Maar waarom blijft Fontaine – wier personage in de film zelfs geen eigen naam krijgt buiten die van haar man – bij haar kille echtgenoot? Ze zijn volgens PTA diepgaand verbonden en dat idee intrigeerde hem genoeg om PHANTOM THREAD te maken. De plot van PHANTOM THREAD draait rond de complexe connectie tussen Alma en Reynolds, de muze en de maker, en hun relatie is zo ambigu dat je niet echt weet voor wie je nu moet supporteren. PTA’s visie blijft eigenwijs en uniek, maar in ware Hitchcock stijl verschijnt de meester met REBECCA als cameo duidelijk ook in PHANTOM THREAD.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link PHANTOM THREAD to Alfred Hitchcock’s REBECCA.
In post-war London, the famous couturier Reynolds Woodcock designs haute-couture clothing for the London high society and members of the royal family. Reynolds is supported by his sister Cyril, who manages the business side of things. The couturier is obsessive about his work and considers each of his designs artworks. Women only enter the notorious bachelor’s life for a short while as muses for inspiration, but nothing more. Until one day, he meets Alma. The young, strong-willed woman quickly turns his strictly organised life upside down.
The character of Woodcock is played by method actor Daniel Day-Lewis, who received his 6th Oscar nomination for his performance. After the release of PHANTOM THREAD, the actor announced his retirement from acting. And he did retire for seven years, before he would return in 2025 in the film ANEMONE directed by his son Ronan Day-Lewis. In preparation for the film, Day-Lewis watched archival footage of 1940s and 1950s fashion shows, studied famous designers, consulted with the curator of fashion and textiles at the Victoria and Albert Museum in London, and apprenticed under Marc Happel, head of the costume department at the New York City Ballet. He also learned how to sew, and to make patterns. The character of Reynolds Woodcock was based on Spanish designer Cristóbal Balenciaga and the relationship between his almost monastic life and lavish work.
PTA did not only direct the film but also worked as cinematographer on PHANTOM THREAD. He opted for a very intimate imagination of Reynolds’ world. Jonny Greenwood (of Radiohead fame) worked with PTA on the soundtrack again, after they had previously worked together on THERE WILL BE BLOOD, THE MASTER and INHERENT VICE and afterwards would join forces again for ONE BATTLE AFTER ANOTHER. Set to the tones of Greenwood’s billowing piano and strings score, the characters unfold, from the toxic egotistic Reynolds to the loyal sister and indomitable muse. “I have to love him my own way” never sounded so threatening.
For PHANTOM THREAD PTA looked at the style of Gothic classic cinema, like Alfred Hitchcock’s psychological thriller REBECCA (1940). From narrative themes like doomed love and distant and domineering husbands to the Gothic atmosphere that shrouds the images. But PTA breaks with the Master of Suspense on an important level. “I love Hitchcock’s REBECCA so much, but I watch it and about halfway through, I always find myself wishing that Joan Fontaine would just say, ‘Right, I have had enough of your shit.’” But still she continues to put up with her husband’s behaviour. PTA gives his rebellious heroine the agency he wished for Joan Fontaine. But why does Fontaine – whose character isn’t even given a name except for her husband’s – stay with her cold husband? According to PTA the two of them are connected in a profound way and that idea intrigued him enough to make PHANTOM THREAD. The plot of PHANTOM THREAD revolves around the complex connection between Alma and Reynolds, the muse and the maker, and their relationship is so ambiguous that you really don’t know who to root for. PTA’s vision remains his own and unique, but in true Hitchcock fashion the director does make a cameo in PHANTOM THREAD through his REBECCA.
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Schoonbeest speelt zich af in een dichtbegroeide wereld waarin alle mensen, dieren en dingen doen alsof ze weten wat ze doen. Een jager tuurt door zijn tweeloop, klaar om te schieten. Het beest kijkt terug, niet van plan om te vluchten. Wie is prooi?
Met een knipoog naar natuurdocumentaires voeren theatermakers Brenda Corijn en Zita Windey een stoet van absurde wezens op die elkaar bespieden, bedreigen, verleiden en de das omdoen. Onderweg pakken ze grote thema’s aan, zoals de angst voor het onbekende en de rol van de mens in de natuur. Schoonbeest is een beeldende voorstelling die kinderen en volwassenen anders laat kijken naar alles wat leeft en niet (meer) leeft.
Het brede publiek leerde Brenda Corijn kennen als zangeres van de band Ão. Ze speelde eerder bij fABULEUS in de kindervoorstelling Connie & Zorba (2021) en vorig seizoen was ze te zien in Alleman (Het Kwartier) en (v) (De Nwe Tijd). Zita Windey speelde mee in Fratssen (BRONKS/ Ballet Dommage) en Moenieworrienie (Collectief Verlof) en speelde de hoofdrol in het tweede seizoen van Assisen - de insulinemoord (GoPlay).
Schoonbeest speelt zich af in een dichtbegroeide wereld waarin alle mensen, dieren en dingen doen alsof ze weten wat ze doen. Een jager tuurt door zijn tweeloop, klaar om te schieten. Het beest kijkt terug, niet van plan om te vluchten. Wie is prooi?
Met een knipoog naar natuurdocumentaires voeren theatermakers Brenda Corijn en Zita Windey een stoet van absurde wezens op die elkaar bespieden, bedreigen, verleiden en de das omdoen. Onderweg pakken ze grote thema’s aan, zoals de angst voor het onbekende en de rol van de mens in de natuur. Schoonbeest is een beeldende voorstelling die kinderen en volwassenen anders laat kijken naar alles wat leeft en niet (meer) leeft.
Het brede publiek leerde Brenda Corijn kennen als zangeres van de band Ão. Ze speelde eerder bij fABULEUS in de kindervoorstelling Connie & Zorba (2021) en vorig seizoen was ze te zien in Alleman (Het Kwartier) en (v) (De Nwe Tijd). Zita Windey speelde mee in Fratssen (BRONKS/ Ballet Dommage) en Moenieworrienie (Collectief Verlof) en speelde de hoofdrol in het tweede seizoen van Assisen - de insulinemoord (GoPlay).
Schoonbeest speelt zich af in een dichtbegroeide wereld waarin alle mensen, dieren en dingen doen alsof ze weten wat ze doen. Een jager tuurt door zijn tweeloop, klaar om te schieten. Het beest kijkt terug, niet van plan om te vluchten. Wie is prooi?
Met een knipoog naar natuurdocumentaires voeren theatermakers Brenda Corijn en Zita Windey een stoet van absurde wezens op die elkaar bespieden, bedreigen, verleiden en de das omdoen. Onderweg pakken ze grote thema’s aan, zoals de angst voor het onbekende en de rol van de mens in de natuur. Schoonbeest is een beeldende voorstelling die kinderen en volwassenen anders laat kijken naar alles wat leeft en niet (meer) leeft.
Het brede publiek leerde Brenda Corijn kennen als zangeres van de band Ão. Ze speelde eerder bij fABULEUS in de kindervoorstelling Connie & Zorba (2021) en vorig seizoen was ze te zien in Alleman (Het Kwartier) en (v) (De Nwe Tijd). Zita Windey speelde mee in Fratssen (BRONKS/ Ballet Dommage) en Moenieworrienie (Collectief Verlof) en speelde de hoofdrol in het tweede seizoen van Assisen - de insulinemoord (GoPlay).
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we PUNCH-DRUNK LOVE aan Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937).
SHALL WE DANCE was de zevende film met duo Fred Astaire en Ginger Rogers van de tien die ze uiteindelijk samen zouden maken. Fred Astaire speelt balletdanser Peter Peters, die zich professioneel uitgeeft als Petrov, een temperamentvolle Rus die mede door zijn imago geliefd is bij het publiek. Peter valt voor de charmes van tapdanseres Linda Keene, gespeeld door Ginger Rogers. Na een stroeve eerste ontmoeting groeien de twee naar elkaar toe. Hun prille romance loopt echter niet van een leien dakje en uiteindelijk doet de roddelpers de hele wereld geloven dat de twee getrouwd zijn. Wat kunnen ze dan anders doen dat trouwen, zodat ze kunnen scheiden?
De geweldig score van George Gershwin, de weelderige Art Deco sets en de overtuigende performances van de cast maken van SHALL WE DANCE de perfecte Hollywoodmusical met heerlijke 30s screwball elementen. Met nummers zoals Slap That Bass en Let's Call the Whole Thing Off, door het duo gedanst op rolschaatsen, blijft de musical tot op vandaag een hartverwarmend stukje escapistisch entertainment.
Ook PTA grijpt terug naar klassiek Hollywood om even te ontsnappen tijdens zijn producties of om op zoek te gaan naar inspiratie. SHALL WE DANCE werd zo een inspiratiebron voor PTA’s atypische romantische komedie PUNCH-DRUNK LOVE. Het waren de musicals van Fred Astaire en Ginger Rogers die de toon zetten voor de eigenzinnige romance. “Even though they were musicals they’re really romances more than anything else. They’re always about him getting with her and her getting with him, and fighting it out.” PTA brengt om zijn eigenwijze manier een onvergetelijke ode aan de klassieke Hollywoodmusical.
Ginger Rogers zei ooit al lachend over de populariteit van haar kompaan Fred: “I did everything Fred did, you know, only backwards and in high heels”. Kijk met die gedachte zeker naar de prachtige dansnummers, met dat tikkeltje meer respect voor Ginger.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link PUNCH-DRUNK LOVE to Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937).
SHALL WE DANCE was the seventh movie of duo Fred Astaire and Ginger Rogers, who would eventually star in ten movies together. Fred Astaire plays ballet dancer Peter Peters, who professionally goes by the name of Petrov, a temperamental Russian who is loved by the audience because of his image. Peter falls head over heels for tap dancer Linda Keene, played by Ginger Rogers. After a difficult first meeting, the two of them grow closer. Their budding romance runs into several obstacles and eventually the tabloid press makes the whole world believe that the two are married. Now what else is there for them to do but to get married so they can get divorced?
The great score by George Gershwin, the sprawling Art Deco sets and the convincing performances by the cast turn SHALL WE DANCE into the perfect Hollywoodmusical with wonderful 30s screwball elements. With songs like Slap That Bass and Let's Call the Whole Thing Off, performed by the duo on rollerskates, the musical continues to be a piece of heartwarming escapist entertainment.
PTA falls back on classical Hollywood as well to escape his productions for a moment or to search for inspiration. Thus, SHALL WE DANCE became a source of inspiration for PTA’s atypical romantic comedy PUNCH-DRUNK LOVE. It were the musicals of Fred Astaire and Ginger Rogers that set the tone of the quirky romance. “Even though they were musicals they’re really romances more than anything else. They’re always about him getting with her and her getting with him, and fighting it out.” PTA pays homage to classical Hollywood musical in his own unusual way.
Ginger Rogers once jokingly said about the popularity of her dance partner Fred: “I did everything Fred did, you know, only backwards and in high heels”. Keep that in mind when watching the wonderful dance numbers!
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we INHERENT VICE aan Akira Kurosawa’s STRAY DOG.
Detectivefilm, politiedrama of buddy cop film… Akira Kurosawa koos voor zijn STRAY DOG niet voor het één of het andere maar voor allemaal.
Tijdens een onverbiddelijke hittegolf in het naoorlogse Tokyo speelt Toshirô Mifune de onervaren detective Murakami die een grove fout maakt: zijn pistool wordt tijdens een busrit gestolen. Op aanmoediging van zijn overste gaat hij undercover op zoek naar zijn vermiste dienstwapen. Die zoektocht leidt hem naar de straatarme sloppenwijken van de stad, waar de criminele onderwereld ook huishoudt. Wanneer het wapen wordt gelinkt aan een reeks misdaden, vervoegt de ervaren detective Satô het onderzoek. Terwijl Murakami overvloedig zweet, door de ondraaglijke hitte en spanning, begint de wanhoop het over te nemen.
In STRAY DOG schippert Kurosawa tussen de persoonlijke crisis van de onervaren detective die een carrièrebepalende fout maakt en de crisis waarin Japan zich bevond tijdens de heropbouw van de naoorlogse verwoesting. Kurosawa verweeft vakkundig het misdaadgenre met sociale kritiek. We zien niet enkele een detective op de rand van een zenuwinzinking, maar een hele natie die worstelt met het trauma van WOII en de gruwelijke bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Het hoofdpersonage leeft mee met de verloren zielen die alles doen om te overleven in onmenselijke armoede. Kurosawa toont ook de invloed die Amerika had op Japan na de oorlog, met onder andere een fascinatie voor baseball. Maar het was Kurosawa die een niet te ontkennen invloed zou hebben op wat later als een Amerikaans filmgenre zou beschouwd worden: de buddy cop film. Kurosawa populariseerde met STRAY DOG de succesvolle formule waarin een onervaren politieagent gekoppeld wordt aan een doorwinterde partner. Een trope die doorheen de filmgeschiedenis herbruikt zou blijven worden.
Het is ook die eenvoudige premisse die PTA inspireerde. “This is what I call a ‘pop song’ movie. You can say it in one sentence: a rookie cop loses his gun. It’s unbelievable.” En het is die simpliciteit die PTA ook wilde opzoeken in zijn latere werk. In INHERENT VICE landde PTA op een verhaal over een detective die een kidnapping probeert op te lossen. Daarnaast slaagt Kurosawa erin om de pijnlijke heropbouw van het naoorlogse Tokyo kritisch in beeld te brengen, nog verscherpt door het verhaal te laten plaatsvinden tijdens een extreme hittegolf. PTA kiest in INHERENT VICE voor de politieke setting van het Amerika in de 70s, waar extreme paranoia heerste in de nasleep van de misdaadgolf gecreëerd door de Manson family.
Iedereen kent het wel, een slechte dag die alleen maar slechter wordt. Je hebt een grootmeester zoals Kurosawa nodig om van dat gevoel een perfecte film te maken én er nog wat wijsheid aan toe te voegen. “Bad luck either makes a man or breaks him. Depending on how you take it, bad luck can be a big break.”
ENG The film is in Japanes with English subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link INHERENT VICE to Akira Kurosawa’s STRAY DOG.
Detective movie, police procedural or buddy cop film… Akira Kurosawa didn’t choose one or the other for his STRAY DOG, but picked them all.
During an unforgiving heatwave in the post-war Tokyo, Toshirô Mifune plays the inexperienced detective Murakami who makes a big mistake: his gun is stolen during a bus ride. Encouraged by his superior, he goes undercover to look for his missing service weapon. This investigation leads him to the poverty-stricken slums of the city, where the criminal underworld also takes up residence. When the weapon is linked to a series of crimes, the experienced detective Satô joins the investigation. While Murakami sweats profusely, from the unbearable heat and anxiety, despair starts to take over.
In STRAY DOG, Kurosawa navigates between the personal crisis of the rookie detective who makes a career-breaking mistake and the crisis that had Japan in its hold during the reconstruction of the post-war devastation. Kurosawa skillfully connects the crime genre with social criticism. We not only see a detective on the edge of a nervous breakdown, but an entire nation struggling with the trauma of WOII and the horrific bombings of Hiroshima and Nagasaki. The main character feels for the lost souls who do everything to survive in inhumane conditions. Kurosawa also shows the influence of America on japan after the war, with for example a fascination for baseball. But it was Kurosawa who would have an undeniable impact on what would later be considered an American film genre: the buddy cop movie. With STRAY DOG, Kurosawa popularised the successful formula where an inexperienced police officer is partnered with a seasoned detective. A trope that would be reused throughout film history.
It's that simple premise that would inspire PTA as well. “This is what I call a ‘pop song’ movie. You can say it in one sentence: a rookie cop loses his gun. It’s unbelievable.” And PTA wanted to achieve that simplicity in his later work too. In INHERENT VICE, PTA landed on a story about a detective who tries to solve a kidnapping. In addition, Kurosawa manages to critically capture the painful postwar recovery in Tokyo, sharpened by having the story take place during an extreme heatwave. In INHERENT VICE, PTA chooses the political setting of the US in the 70s, which was ruled by extreme paranoia after the crime spree led by the Manson family.
Everyone knows the feeling of a bad day only getting worse. You need a master like Kurosawa to turn that feeling into a perfect film and even adds a little bit of wisdom on the go. “Bad luck either makes a man or breaks him. Depending on how you take it, bad luck can be a big break.”
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we MAGNOLIA aan Robert Altmans SHORT CUTS.
Voor zijn derde film kreeg PTA de touwtjes volledig in handen van studio New Line Cinema. Hij mocht zelf de finale montage bepalen en die vrijheid leidde tot een episodisch lappendeken van negen verschillende personages en hoe hun levens uiteindelijk met elkaar verbonden zijn. De personages zijn elk op hun manier op zoek naar liefde, vergiffenis en verbinding in San Fernando Valley. We ontmoeten een huidig en gewezen wonderkind van de tv-show “What Do Kids Know?”, de presentator van de show en zijn vervreemde en verslaafde dochter, een incompetente politieagent, een succesvolle misogyne motivatiespreker, zijn stervende vader, diens trofeevrouw en verpleger. Elk personage worstelt met gebeurtenissen uit het verleden en is eenzaam en gebroken en op zoek naar connectie.
PTA liet zich voor de film inspireren door de muziek van singer-songwriter Aimee Mann, die vanzelfsprekend ook op de soundtrack te horen is. Van een sing-along op het nummer Wise Up tot de onvergetelijke eindscène op de tonen van haar nummer Save Me. PTA omarmt Manns invloed helemaal. “What Simon and Garfunkel is to THE GRADUATE, Aimee Mann is to MAGNOLIA”, onderstreept de regisseur. PTA citeert ook letterlijk een muziektekst van Mann in een dialoog tussen twee personages: “Now that I’ve met you, would you object to never seeing me again?”.
Niet enkel muziek, maar ook zijn persoonlijke leven blijft een inspiratiebron voor PTA’s werk. Voor de verhaallijn van de stervende vader baseerde PTA zich op zijn eigen ervaringen. PTA’s vader was enkele jaren daarvoor gestorven aan kanker. De memorabele rol van Tom Cruise als Andrew Tate avant-la-lettre schreef PTA met Cruise in gedachten. Als fan van PTA’s tweede film BOOGIE NIGHTS, was superster Cruise vragende partij om samen te werken. Cruise was aanvankelijk onzeker om zo’n over-the-top personage te spelen, maar werd voor zijn overtuigende vertolking beloond met een Oscarnominatie en won een Golden Globe. Respect the cock and tame the cunt, weet je wel. Het is griezelig hoe accuraat PTA de opkomst van alpha male brainwashing voorspelde.
Op filmisch vlak eert PTA zijn grote voorbeeld Robert Altman met MAGNOLIA. Hij ontleent de discontinue vertelstijl en het gebruik van een ensemblecast aan Altmans oeuvre, meer bepaald aan de film SHORT CUTS (1993). MAGNOLIA en SHORT CUTS zijn beide opgebouwd rond elkaar kruisende verhalen met Los Angeles als decor en beslaan een korte tijdsspanne in het leven van hun personages. Anderson karakteriseert zijn personages, net als Altman, aan de hand van conversaties en op narratief vlak voeren beiden vervreemde vaders met een schuldgevoel op. Over het algemeen verdient geen enkele ouder in MAGNOLIA of SHORT CUTS een Beste Ouder-mok. Beide regisseurs laten ook de natuur ingrijpen in hun films. Bij Anderson regent het kikkers en bij Altman vindt er een aardbeving plaats. Toeval of niet, beide films hebben exact dezelfde speelduur: drie uur en acht minuten. Elke seconde de moeite waard. Robert Altman vertelde in een interview dat PTA openlijk tegen hem zei “all I’m doing is ripping you off”. Maar gelukkig ziet de auteur daar geen graten in: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope.” Soms moet je het toch hebben van je helden.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link MAGNOLIA to Robert Altman’s SHORT CUTS.
For his third film, PTA was given free rein by studio New Line Cinema. He was able to determine the final cut of the film and that freedom led to an episodic patchwork of nine different characters and how their lives are eventually connected. The characters are each looking for love, forgiveness and connection in San Fernando Valley. We meet a current and former whiz kid of the tv-show “What Do Kids Know?”, the presenter of that show and his estranged and addicted daughter, an incompetent police officer, a successful misogynist motivational speaker, his dying father, the latter’s wife and nurse. Each character struggles with their past and is lonely and broken searching for connection.
PTA was inspired by the music of singer-songwriter Aimee Mann, who if of course present on the soundtrack as well. From a sing-along to the song Wise Up to the unforgettable end scene set to the tones of her song Save Me. PTA embraces Mann’s influence entirely. “What Simon and Garfunkel is to THE GRADUATE, Aimee Mann is to MAGNOLIA”, the director said. PTA even literally cites a line from Mann’s lyrics in a dialogue between two characters: “Now that I’ve met you, would you object to never seeing me again?”.
Not only music, but also his personal life remains a source of inspiration in PTA’s work. For the storyline of the dying father, PTA used his own experiences of watching his father die of cancer. The memorable role of Tom Cruise as the Andrew Tate avant-la-lettre was written by PTA with Tom Cruise in mind. As a fan of PTA’s second feature film BOOGIE NIGHTS, superstar Cruise had asked the director to keep him in mind for future projects. Cruise was initially unsure of playing such an over-the-top character, but was awarded an Academy Award nomination and a Golden Globes win for his convincing performance. Respect the cock and tame the cunt, you know. It’s eerie how accurately PTA predicted the rise of alpha male brainwashing.
On a cinematic level, PTA honours his idol Robert Altman with MAGNOLIA. He borrows the discontinuous narrative style and the use of an ensemble cast from Altman, more specifically from his movie SHORT CUTS (1993). MAGNOLIA and SHORT CUTS are both built around intersecting storylines against the Los Angeles backdrop and span a short period of time in the lives of their characters. Anderson characterises his characters, just like Altman, by their conversations and both of them feature estranged and remorseful fathers. In general none of the parents in MAGNOLIA or SHORT CUTS deserves a Parent of the Year-award. Both directors also include natural disasters in their films. PTA has it raining frogs and Altman adds an earthquake. Coincidence or not, both movies have the exact same running time: three hours and eight minutes. With every second being worthwhile. Robert Altman told an interviewer that PTA openly said to him “all I’m doing is ripping you off”. But luckily the auteur does not see that as a problem: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope.” Sometimes you do need to meet your heroes.
Alain Corneaus meesterwerk TOUS LES MATINS DU MONDE vertelt het meeslepende verhaal van de mysterieuze weduwnaar en gambaspeler Monsieur de Sainte-Colombe en zijn ambitieuze leerling Marin Marais. Bekroond met zeven Césars – inclusief die voor Beste film! – nam deze cinematografische parel een hele generatie bij de hand richting oude muziek. Even schitterend als hoofdrolspelers Gérard en Guillaume Depardieu, Jean-Pierre Marielle en Anne Brochet: het adembenemende decor van 17de-eeuws Frankrijk. Jordi Savall creëerde de betoverende soundtrack die miljoenen mensen wereldwijd ontroerde. Laat uw oren feesten en knijp een oogje dicht voor de ‘creatieve’ vingerzettingen – artistieke vrijheid, quoi.
Omwille van onvoorziene omstandigheden wordt Naïma Joris vanavond vervangen door Lucid Lucia feat. David Bovée & Owa Bodé. Zij brengen een tribute aan Fela Kuti.
‘Nuff Said werd groot in Antwerpen en vertakte de afgelopen 17 jaar naar podia in Genk, Turnhout, Leuven, Rotterdam en Amsterdam
‘Nuff Said staat telkens voor een nieuwe show met verse namen. Van comedy en hiphop tot soul en spoken word.
Huisband Lucid Collective brengt elke editie een feest van jazz, funk en groove.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Braziliaans regisseur Glauber Rocha vertelt in BARRAVENTO het verhaal van arme vissers in het dorpje Bahia. Wat ze vissen, wordt aan een spotprijsje verkocht aan een baas die langskomt vanuit de stad. Firmino is een boer die na enkele jaren is teruggekeerd uit de stad. Hij probeert de vissers te laten begrijpen waarom ze arm blijven en wil hen bevrijden van mysticisme, wat hij beschouwt als een middel voor politieke en sociale onderdrukking. In zijn overtuiging om het dorp uit de armoede te halen, stoot hij op bijgeloof. Het dorpshoofd Aruã, die toegewijd is aan Yemanjá, de patroonheilige van de zee, wordt door Firmino op het slechte pad geleid. Met tragische gevolgen van dien.
Rocha was een van de voortrekkers van de Cinéma Nôvo, een filmbeweging die nieuw leven blies in de Braziliaanse cinema van de jaren 60 en die de socio-politieke problemen in Brazilië aankaart. BARRAVENTO is een van de belangrijkste films van de Cinéma Nôvo-beweging. Rocha’s werk is beïnvloed door de volksverhalen en tradities van Brazilië, vaak in combinatie met uitgebreid onderzoek en politiek activisme.
De film wordt voorafgegaan door een lezing om 19u00 over de Cinéma Nôvo door Wouter Hessels, docent filmgeschiedenis (KASKA-DKO, RITCS, INSAS), en is gratis bij je filmticket inbegrepen.
In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.
ENG The film is in Portuguese with English subtitles
In BARRAVENTO, Brazilian director Glauber Rocha tells the story of poor fishermen in the village of Bahia. Whatever they catch in a day, they sell for next to nothing to a boss who comes down from the city. Firmino is a farmer who has returned from the city after several years. He tries to teach the fishermen why they stay poor and wants to free them from mysticism, which he considers to be a tool of political and social repression. In his conviction to save the village from poverty, he comes up against superstition. The village chief Aruã, who is consecrated to Yemanjá, the patron saint of the sea, is led down a bad path by Firmino, with tragic consequences.
Rocha was one of the founding fathers of the Cinéma Nôvo, a film movement that brought new life to the Brazilian cinema of the sixties and addresses the socio-economic problems in Brazil. BARRAVENTO is one of the most important films of the Cinéma Nôvo movement. Rocha’s work is influenced by the folktales and traditions of Brazil, often combined with extensive research and political activism.
The film will be preceded by a lecture (in Dutch) at 19h00 on the Cinéma Nôyo by film history professor Wouter Hessels (KASKA-DKO, RITCS, and INSAS) and is included in your entrance ticket.
With our FILM CLASS PASS, you can attend all screenings and lectures of the film historic season at a reduced rate.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
