Eerst was er het donker, en een klein, klein lampje. In de schemering komen kleine wezens tot leven. Of zijn het maar schaduwen van iets anders? En wat is dat geluid?
In ZOO(i) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle vol bijzondere klanken. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt. Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat tover jij uit al die ZOOI?
Een volkszanger komt op. Klaar voor het concert van zijn leven. Zijn oeuvre: liederen over zijn leven. Zijn hits: Mijn lieve maar ondeugende hond, Een moeilijke kerstavond met de familie, Oh lieve lente waar blijf je toch...?
Vrolijk begint hij volwassen liederen over zijn zwaarmoedig leven te zingen. Alleen, wil iedereen deze ellende wel aanhoren? En lijken de nummers niet heel erg op elkaar? Wanneer de kinderen in de zaal langzaam maar zeker opstandig worden, realiseert het theater zich dat ze de verkeerde act heeft geboekt voor de jonge doelgroep. Subtiel proberen de theaterprogrammeurs van de volkszanger af te komen. Maar hoe stop je iemand die niet wil stoppen? Of die zelfs helemaal niets doorheeft?
Het beste van mij is een voorstelling over de magie van het theater, hoe je met kleine dingen grote veranderingen kunt creëren en dat je samen vaak meer teweeg brengt, dan wanneer je alles alleen wilt doen. Wacht... is dat nu de volkszanger die achter de techniek zit, of rent de techniek achter de volkszanger aan? En hoe kan het ineens sneeuwen op het podium?
"Het is een prachtig gezicht, dit weldadige, theatrale protest tegen middelmaat." – Theaterkrant
"Een heerlijk non-conformistische theatervoorstelling die de jonge doelgroep terecht aanmoedigt in opstand te komen tegen fabrieksmatige gemakzucht". – Theaterkrant
Eerst was er het donker, en een klein, klein lampje. In de schemering komen kleine wezens tot leven. Of zijn het maar schaduwen van iets anders? En wat is dat geluid?
In ZOO(i) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle vol bijzondere klanken. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt. Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat tover jij uit al die ZOOI?
Michel Poiccard is een losbandige sociopaat, die een auto steelt en in een opwelling een politieman doodt. Michel slaat op de vlucht naar Parijs en zoekt contact met Patricia, een Amerikaanse studente met wie hij enkele weken eerder een avontuurtje beleefde. Hij vraagt haar mee te vluchten naar Italië. Maar Michel lijkt niet te beseffen dat hij een gezocht man is en blijft roekeloos zijn liefde voor Amerikaanse films en zijn lust voor de Amerikaanse Patricia najagen. Regisseur en Nouvelle Vague adept Jean-Luc Godard (ALPHAVILLE) maakte met À BOUT DE SOUFFLE een sleutelfilm die de wetten van cinema herschreef.
Bekende filmcriticus Roger Ebert de blikseminslag die À BOUT DE SOUFFLE was in het filmlandschap mooi samen: “Modern movies begin here, with Jean-Luc Godard’s BREATHLESS in 1960. No debut film since CITIZEN KANE in 1942 has been as influential. It is dutifully repeated that Godard’s technique of “jump cuts” is the great breakthrough, but startling as they were, they were actually an afterthought, and what is most revolutionary about the movie is its headlong pacing, its cool detachment, its dismissal of authority, and the way its narcissistic young heroes are obsessed with themselves and oblivious to the larger society. (…) Godard went on to become the most famous innovator of the 1960s. Here in one quick, sure move, knowing somehow just what he wanted and how to obtain it, he achieved a turning point in the cinema (…).”
We vertonen ook Richard Linklaters "making-of" À BOUT DE SOUFFLE, NOUVELLE VAGUE, zijn ode aan de gelijknamige filmbeweging.
ENG The film is in French with Dutch subtitles
Michel Poiccard is a riotous sociopath who steals a car and kills a police officer on a whim. Michel goes on the run and heads to Paris, where he contacts American student Patricia, with whom he had a short fling a couple of weeks before. He asks her to flee with him to Italy. But Michel doesn’t seem to realise that he is a wanted man and continues to recklessly pursue his love for American cinema and his lust for Patricia. With À BOUT DE SOUFFLE, director and Nouvelle Vague adept Jean-Luc Godard (ALPHAVILLE) created a key film that rewrote the laws of cinema.
Renowned film critic Roger Ebert beautifully explained the thunderbolt that À BOUT DE SOUFFLE was in the cinematic landscape: “Modern movies begin here, with Jean-Luc Godard’s BREATHLESS in 1960. No debut film since CITIZEN KANE in 1942 has been as influential. It is dutifully repeated that Godard’s technique of “jump cuts” is the great breakthrough, but startling as they were, they were actually an afterthought, and what is most revolutionary about the movie is its headlong pacing, its cool detachment, its dismissal of authority, and the way its narcissistic young heroes are obsessed with themselves and oblivious to the larger society. (…) Godard went on to become the most famous innovator of the 1960s. Here in one quick, sure move, knowing somehow just what he wanted and how to obtain it, he achieved a turning point in the cinema (…).”
We also screen Richard Linklater's "making of" À BOUT DE SOUFFLE, NOUVELLE VAGUE, his ode to the eponymous film wave.
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
In Algiers, 1938, staat het leven van de ogenschijnlijk onverschillige Meursault op zijn kop. Hij woont de begrafenis van zijn moeder bij zonder ook maar een traan te laten. De dag erna pikt hij zijn leven doodgewoon weer op en begint hij een affaire. Als zijn louche buurman hem meesleept in schimmige zaken, leidt zijn kabbelende leven hem op een hete dag naar een noodlottige gebeurtenis op het strand.
Deze film is de adaptatie van Albert Camus' roman L’Étranger (1942), een van de meest essentiële werken uit de moderne literatuur. François Ozon (SWIMMING POOL, ÉTÉ 85) kreeg de goedkeuring van Camus’ dochter om de beklemmende, affectloze toon van het literaire meesterwerk in pure cinematografische termen te vertalen, met een ijzersterke Benjamin Voisin als de enigmatische Meursault in de hoofdrol.
Ozon levert zo een verwarrend en ijzingwekkend meeslepend psychologisch drama af. De zwart-witfilm behoudt niet enkel het mysterie van Camus' verhaal maar is daarnaast ook een diepgaande verkenning van existentialisme en de absurditeit van het bestaan.
Tussen de miljarden vrouwen die moeder worden en kinderen opvoeden, kunnen niet anders dan een paar echt rotte eieren te zitten. Een van de hoogtepunten van slecht ouderschap wordt belichaamd door Mrs. Eleanor Shaw Iselin in John Frankenheimers THE MANCHURIAN CANDIDATE. Niemand minder dan Dame Angela Lansbury neemt de rol van die slechterik en vreselijke moeder op zich.
Nadat Sergeant Raymond Shaw (Laurence Harvey) als een gedecoreerde oorlogsheld terugkeert van zijn missie tijdens de Koreaanse Oorlog, kan niemand van zijn eenheid zich nog zijn bekroonde heldendaden herinneren. Wanneer Shaws overste Majoor Bennet Marco (Frank Sinatra) geplaagd wordt door nachtmerries met Raymond in de hoofdrol, besluit hij om een onderzoek te starten. Dat leidt hem langs een duister pad vol samenzweringen tegen de regering en het leger, communistische dreigingen en moordcomplotten, waarin Raymonds moeder Mrs. Iselin een sleutelrol speelt.
Frankenheimers regie en George Axelrods scenario blijven dicht bij het originele bronmateriaal, Richard Condons gelijknamige roman, en de intense zwart-wit cinematografie van Lionel Lindon versterkt de dreigende atmosfeer. Maar de indrukwekkende politieke thriller zal steevast herinnerd worden om Angela Lansbury’s onnavolgbare vertolking van een vrouw, die niet alleen het leven van haar man en zoon stuurt, maar niet stopt totdat ze het hele land – liefst nog de hele wereld – in haar macht heeft.
THE MANCHURIAN CANDIDATE maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Among the billions of women who become mothers and raise children, there have to be at least a few really rotten eggs. One of the highlights of bad parenting is embodied by Mrs. Eleanor Shaw Iselin in John Frankenheimer’s THE MANCHURIAN CANDIDATE. None other than Dame Angela Lansbury takes on the role of that villain and horrible mother.
After Sergeant Raymond Shaw (Laurence Harvey) returns from the Korean War as a decorated hero, none of his platoon members can remember his acclaimed heroics. When Shaw’s commanding officer Major Bennet Marco (Frank Sinatra) is haunted by recurring nightmares which feature Raymond, he decides to start an investigation. This leads him down a dark path filled with conspiracies against the government and the army, communist threats and murderous schemes, in which Raymond’s mother Mrs. Iselin, plays a key part.
Frankenheimer’s direction and George Axelrod’s screenplay stay true to the original source material, Richard Condon’s novel of the same name, and Lionel Lindon’s intense black-and-white cinematography enhances the threatening atmosphere. But this impressive political thriller will always be remembered for Angela Lansbury’s unforgettable performance as a woman, who not only dictates her husband and son’s lives, but won’t stop until she rules the country – or rather the whole world.
THE MANCHURIAN CANDIDATE is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.
Eerst was er het donker, en een klein, klein lampje. In de schemering komen kleine wezens tot leven. Of zijn het maar schaduwen van iets anders? En wat is dat geluid?
In ZOO(i) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle vol bijzondere klanken. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt. Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat tover jij uit al die ZOOI?
Een volkszanger komt op. Klaar voor het concert van zijn leven. Zijn oeuvre: liederen over zijn leven. Zijn hits: Mijn lieve maar ondeugende hond, Een moeilijke kerstavond met de familie, Oh lieve lente waar blijf je toch...?
Vrolijk begint hij volwassen liederen over zijn zwaarmoedig leven te zingen. Alleen, wil iedereen deze ellende wel aanhoren? En lijken de nummers niet heel erg op elkaar? Wanneer de kinderen in de zaal langzaam maar zeker opstandig worden, realiseert het theater zich dat ze de verkeerde act heeft geboekt voor de jonge doelgroep. Subtiel proberen de theaterprogrammeurs van de volkszanger af te komen. Maar hoe stop je iemand die niet wil stoppen? Of die zelfs helemaal niets doorheeft?
Het beste van mij is een voorstelling over de magie van het theater, hoe je met kleine dingen grote veranderingen kunt creëren en dat je samen vaak meer teweeg brengt, dan wanneer je alles alleen wilt doen. Wacht... is dat nu de volkszanger die achter de techniek zit, of rent de techniek achter de volkszanger aan? En hoe kan het ineens sneeuwen op het podium?
"Het is een prachtig gezicht, dit weldadige, theatrale protest tegen middelmaat." – Theaterkrant
"Een heerlijk non-conformistische theatervoorstelling die de jonge doelgroep terecht aanmoedigt in opstand te komen tegen fabrieksmatige gemakzucht". – Theaterkrant
Een volkszanger komt op. Klaar voor het concert van zijn leven. Zijn oeuvre: liederen over zijn leven. Zijn hits: Mijn lieve maar ondeugende hond, Een moeilijke kerstavond met de familie, Oh lieve lente waar blijf je toch...?
Vrolijk begint hij volwassen liederen over zijn zwaarmoedig leven te zingen. Alleen, wil iedereen deze ellende wel aanhoren? En lijken de nummers niet heel erg op elkaar? Wanneer de kinderen in de zaal langzaam maar zeker opstandig worden, realiseert het theater zich dat ze de verkeerde act heeft geboekt voor de jonge doelgroep. Subtiel proberen de theaterprogrammeurs van de volkszanger af te komen. Maar hoe stop je iemand die niet wil stoppen? Of die zelfs helemaal niets doorheeft?
Het beste van mij is een voorstelling over de magie van het theater, hoe je met kleine dingen grote veranderingen kunt creëren en dat je samen vaak meer teweeg brengt, dan wanneer je alles alleen wilt doen. Wacht... is dat nu de volkszanger die achter de techniek zit, of rent de techniek achter de volkszanger aan? En hoe kan het ineens sneeuwen op het podium?
"Het is een prachtig gezicht, dit weldadige, theatrale protest tegen middelmaat." – Theaterkrant
"Een heerlijk non-conformistische theatervoorstelling die de jonge doelgroep terecht aanmoedigt in opstand te komen tegen fabrieksmatige gemakzucht". – Theaterkrant
Eerst was er het donker, en een klein, klein lampje. In de schemering komen kleine wezens tot leven. Of zijn het maar schaduwen van iets anders? En wat is dat geluid?
In ZOO(i) is niets wat het lijkt. In een betoverend spel van licht en schaduw worden gewone dingen buitengewoon. Op een grote mobiel vol projecties, lenzen en lampjes ontstaat een nieuwe wereld vol schimmen en beestjes.
Twee artiesten nemen je mee op ontdekking door een weelderige jungle vol bijzondere klanken. Samen spelen we met wat verschijnt en weer verdwijnt. Na de voorstelling begint een nieuw avontuur waarin je zelf alledaagse voorwerpen kan transformeren tot intrigerende wezens. Wat tover jij uit al die ZOOI?
In Algiers, 1938, staat het leven van de ogenschijnlijk onverschillige Meursault op zijn kop. Hij woont de begrafenis van zijn moeder bij zonder ook maar een traan te laten. De dag erna pikt hij zijn leven doodgewoon weer op en begint hij een affaire. Als zijn louche buurman hem meesleept in schimmige zaken, leidt zijn kabbelende leven hem op een hete dag naar een noodlottige gebeurtenis op het strand.
Deze film is de adaptatie van Albert Camus' roman L’Étranger (1942), een van de meest essentiële werken uit de moderne literatuur. François Ozon (SWIMMING POOL, ÉTÉ 85) kreeg de goedkeuring van Camus’ dochter om de beklemmende, affectloze toon van het literaire meesterwerk in pure cinematografische termen te vertalen, met een ijzersterke Benjamin Voisin als de enigmatische Meursault in de hoofdrol.
Ozon levert zo een verwarrend en ijzingwekkend meeslepend psychologisch drama af. De zwart-witfilm behoudt niet enkel het mysterie van Camus' verhaal maar is daarnaast ook een diepgaande verkenning van existentialisme en de absurditeit van het bestaan.
NOUVELLE VAGUE is Richard Linklaters ode aan de gelijknamige filmbeweging die in de late jaren '50 en '60 furore maakte in het internationale filmlandschap. Linklater vertelt niet alleen het verhaal van auteur Jean-Luc Godard die À BOUT DE SOUFFLE maakte, maar leent ook de stijl en recreëert de tijdsgeest waarin de toonaangevende nouvelle vague film werd gemaakt. In hetzelfde treffende zwart-wit als het origineel, schrijft Linklater zijn liefdesbrief aan die invloedrijke periode binnen Franse cinema wat resulteert in een speelse hommage aan de kunst van cinema en film maken.
Op het filmfestival van Cannes in 1959 wordt François Truffauts LES QUATRE CENTS COUP lovend onthaald. Dat geeft het startschot voor een nieuwe lichting Franse, jonge durfal filmmakers. Waaronder Jean-Luc Godard, die op zoek is naar de financiële steun om zijn debuutfilm te maken. In deze “making-of” À BOUT DE SOUFFLE wordt Godard vertolkt door Guillaume Marbeck, speelt de Amerikaanse actrice Zoey Deutch de iconische Jean Seberg en kruipt Aubry Dullin in de huid van Jean-Paul Belmondo.
In Linklaters eigen woorden: “Godard taught me an absolute love and dedication to cinema. That cinema is its own world that’s worthy of reverence to treat as an elevated, all-encompassing, devote-your-life-to art form. That’s what I’m trying to conjure in that movie. Just to show the absolute love of cineastes.”
Op 18 december tonen we ook het originele À BOUT DE SOUFFLE en op 10 en 21 december vertonen nog meer van Godard met ALPHAVILLE!
In 2018 won de Rotterdamse architect Enzo Valerio een ontwerpwedstrijd voor een multifunctioneel paviljoen in het Pinetum Blijdenstein. De langverwachte bouw van een nieuw paviljoen in deze botanische tuin van Hilversum ontvouwt zich op het ritme van de natuur. Met af en toe de hulp van de tuinman en onder de oplettende blikken van buurtbewoners trekken de architecten een overall en werkschoenen aan en nemen zij de rol van bouwers op zich. Gedurende een jaar volgt hun werk het ongedwongen tempo van het dagelijkse leven in de tuin.
Regisseur Juan Benavides volgde het proces tijdens vijftien bezoeken over vier seizoenen. AT THE GARDEN'S PACE is een meeslepende, observerende documentaire die het bouwproces transformeert tot een meditatieve ervaring. Met technieken uit de slow cinema – lange takes, brede kaders, statische frames en een originele soundtrack – ontvouwt de film zich als een naadloze sequentie en nodigt de kijker uit het paviljoen te beleven alsof men een lange wandeling door de tuin maakt.
In tijden van ecologische en maatschappelijke transitie is publieke ruimte nooit neutraal. De tentoonstelling Tamed Nature, vanaf 17 september te zien in het Vlaams Architectuurinstituut, onderzoekt hoe groene stedelijke ruimtes dragers van macht, geschiedenis en sociale spanningen zijn. Door de lens van de stad Antwerpen wordt de gelaagde geschiedenis van stedelijk groen verkend.
ENG The film is in Dutch/English with English subtitles
In 2018, Rotterdam-based architect Enzo Valerio won a design competition for a multifunctional pavilion in the Pinetum Blijdenstein. The long-awaited construction of this new pavilion in the Hilversum botanical garden unfolds in the rhythm of nature. With occasional help from the gardener and under the watchful eyes of local residents, the architects put on overalls and work boots, taking on the role of builders themselves. For a year, their work follows the unhurried pace of daily life in the garden.
Director Juan Benavides documented the process over fifteen visits across four seasons. AT THE GARDEN'S PACE is an immersive, observational documentary that transforms the construction process into a meditative experience. Using slow cinema techniques—long takes, wide frames, static shots, and an original soundtrack—the film unfolds as a seamless sequence, inviting the viewer to experience the pavilion as if taking a long walk through the garden.
In times of ecological and societal transition, public space is never neutral. The exhibition Tamed Nature, on view from 17 September at the Flanders Architecture Institute, explores how green urban spaces carry power, history, and social tensions. Through the lens of the city of Antwerp, it examines the layered history of urban greenery.
Vier het tweejarig bestaan van de podcast KUNST, KUNST en nog eens KUNST! met een lezing, Q&A, netwerkmoment én afterparty!
Kunst heeft de kracht om te ontroeren en te inspireren, om te verbinden en te verbeelden. Kunst prikkelt ons denken en doet ons twijfelen. Het is een bron van schoonheid, verwondering en reflectie. Toch blijft de betekenis achter een kunstwerk vaak ongrijpbaar en laat het ons verloren achter. Daarom is de podcast KUNST, KUNST en nog eens KUNST! van Rens Cools zo waardevol, want het project begint waar het kunstwerk eindigt.
In elke aflevering neemt hij uitgebreid de tijd om met kunstenaars van alle slag in gesprek te gaan over hun leven, achtergrond, invloeden, inspiratiebronnen en creatieve processen. Het resultaat is een podcast die gratis beschikbaar is via Spotify en YouTube – een die creatievelingen inspireert en kunstliefhebbers helpt kunst beter te leren begrijpen!
Met bijna vijftig afleveringen op de teller blaast het project binnenkort twee kaarsjes uit, en dat moet (en zal!) gevierd worden. Na een succesvolle lancering in een uitverkochte Cinema Cartoons in 2023 en een bijzonder live-evenement in de Blikfabriek in 2024, strijkt het project dit jaar neer in De Studio.
Op dinsdagavond 16 december 2025 verwelkomen we niet alleen Rens en zijn podcast in de grote zaal, maar ook een groot aantal kunstenaars met wie hij de afgelopen twee jaar in gesprek ging. En jij kan daar ook bij zijn!
Om stipt 20:00 trapt Rens de avond af met een inspirerende lezing. Daarna krijg jij de kans om vragen te stellen aan een deel van de kunstenaars en kunstwerkers met wie hij de afgelopen twee jaar in gesprek ging: Ken Veerman, Maika Garnica, Thijs Van der Linden, Sofie Van de Velde, Koen Leemans, Kaat Van Dooren, Matthijs de Block, Tamara Beheydt, Johan Pas, Benny Van den Meulengracht-Vrancx en Luc Deleu. Nadien is er uitgebreid tijd om bij te praten: met Rens, met de kunstenaars én met elkaar. En wie weet sluiten we wel af met een danske?
Wil je er een extra bijzondere avond van maken? Kom dan al om 18:00 uur voor een intiem diner, aan tafel naast misschien wel je favoriete kunstenaar. UPDATE: de tickets voor het diner zijn inmiddels volledig uitverkocht. Maar geen zorgen: tickets voor het event zelf zijn nog wél beschikbaar!
Koop nu je ticket, en mis deze avond vol ideeën, inspiratie en verbinding niet!
BREEDBEELD Open Screen is een gratis filmzaal voor iedereen die een kortfilm wil vertonen. Er is geen jury die een selectie maakt en geen beperking op vlak van genre of niveau. Open Screen is een 'open' concept. Iedereen mag dus deelnemen, al mikken we wel op een zekere balans in het programma. De enige voorwaarde is dat je film korter is dan 15 minuten.
Tonen mag, maar kijken ook. Als je geen kortfilm hebt en toch wil komen kijken, kan dat ook. Toegang is – net zoals inschrijven – gratis. Inschrijven doe je hier.
Met inleiding en nagesprek met de filmmakers.
Programma:
FAN LETTER (Zeb Daemen)
RENDEZ-VOUS (Elias Dieusaert)
JE SUIS UN KIEKEFRETTER (Jef Van den Bossche)
KEY (Arno Kocharyan)
UMWELT (Elko Van Raemdonck)
VOORBIJ WAAR JIJ BESTAAT (Alexandra Kerstens & Chiara Grella)
EEN DOODGEWONE JONGEN (Freddy Bellis & Mieke Jacobs)
Vier het tweejarig bestaan van de podcast KUNST, KUNST en nog eens KUNST! met een lezing, Q&A, netwerkmoment én afterparty!
Kunst heeft de kracht om te ontroeren en te inspireren, om te verbinden en te verbeelden. Kunst prikkelt ons denken en doet ons twijfelen. Het is een bron van schoonheid, verwondering en reflectie. Toch blijft de betekenis achter een kunstwerk vaak ongrijpbaar en laat het ons verloren achter. Daarom is de podcast KUNST, KUNST en nog eens KUNST! van Rens Cools zo waardevol, want het project begint waar het kunstwerk eindigt.
In elke aflevering neemt hij uitgebreid de tijd om met kunstenaars van alle slag in gesprek te gaan over hun leven, achtergrond, invloeden, inspiratiebronnen en creatieve processen. Het resultaat is een podcast die gratis beschikbaar is via Spotify en YouTube – een die creatievelingen inspireert en kunstliefhebbers helpt kunst beter te leren begrijpen!
Met bijna vijftig afleveringen op de teller blaast het project binnenkort twee kaarsjes uit, en dat moet (en zal!) gevierd worden. Na een succesvolle lancering in een uitverkochte Cinema Cartoons in 2023 en een bijzonder live-evenement in de Blikfabriek in 2024, strijkt het project dit jaar neer in De Studio.
Op dinsdagavond 16 december 2025 verwelkomen we niet alleen Rens en zijn podcast in de grote zaal, maar ook een groot aantal kunstenaars met wie hij de afgelopen twee jaar in gesprek ging. En jij kan daar ook bij zijn!
Om stipt 20:00 trapt Rens de avond af met een inspirerende lezing. Daarna krijg jij de kans om vragen te stellen aan een deel van de kunstenaars en kunstwerkers met wie hij de afgelopen twee jaar in gesprek ging: Ken Veerman, Maika Garnica, Thijs Van der Linden, Sofie Van de Velde, Koen Leemans, Kaat Van Dooren, Matthijs de Block, Tamara Beheydt, Johan Pas, Benny Van den Meulengracht-Vrancx en Luc Deleu. Nadien is er uitgebreid tijd om bij te praten: met Rens, met de kunstenaars én met elkaar. En wie weet sluiten we wel af met een danske?
Wil je er een extra bijzondere avond van maken? Kom dan al om 18:00 uur voor een intiem diner, aan tafel naast misschien wel je favoriete kunstenaar. UPDATE: de tickets voor het diner zijn inmiddels volledig uitverkocht. Maar geen zorgen: tickets voor het event zelf zijn nog wél beschikbaar!
Koop nu je ticket, en mis deze avond vol ideeën, inspiratie en verbinding niet!
NOUVELLE VAGUE is Richard Linklaters ode aan de gelijknamige filmbeweging die in de late jaren '50 en '60 furore maakte in het internationale filmlandschap. Linklater vertelt niet alleen het verhaal van auteur Jean-Luc Godard die À BOUT DE SOUFFLE maakte, maar leent ook de stijl en recreëert de tijdsgeest waarin de toonaangevende nouvelle vague film werd gemaakt. In hetzelfde treffende zwart-wit als het origineel, schrijft Linklater zijn liefdesbrief aan die invloedrijke periode binnen Franse cinema wat resulteert in een speelse hommage aan de kunst van cinema en film maken.
Op het filmfestival van Cannes in 1959 wordt François Truffauts LES QUATRE CENTS COUP lovend onthaald. Dat geeft het startschot voor een nieuwe lichting Franse, jonge durfal filmmakers. Waaronder Jean-Luc Godard, die op zoek is naar de financiële steun om zijn debuutfilm te maken. In deze “making-of” À BOUT DE SOUFFLE wordt Godard vertolkt door Guillaume Marbeck, speelt de Amerikaanse actrice Zoey Deutch de iconische Jean Seberg en kruipt Aubry Dullin in de huid van Jean-Paul Belmondo.
In Linklaters eigen woorden: “Godard taught me an absolute love and dedication to cinema. That cinema is its own world that’s worthy of reverence to treat as an elevated, all-encompassing, devote-your-life-to art form. That’s what I’m trying to conjure in that movie. Just to show the absolute love of cineastes.”
Op 18 december tonen we ook het originele À BOUT DE SOUFFLE en op 10 en 21 december vertonen nog meer van Godard met ALPHAVILLE!
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
In Algiers, 1938, staat het leven van de ogenschijnlijk onverschillige Meursault op zijn kop. Hij woont de begrafenis van zijn moeder bij zonder ook maar een traan te laten. De dag erna pikt hij zijn leven doodgewoon weer op en begint hij een affaire. Als zijn louche buurman hem meesleept in schimmige zaken, leidt zijn kabbelende leven hem op een hete dag naar een noodlottige gebeurtenis op het strand.
Deze film is de adaptatie van Albert Camus' roman L’Étranger (1942), een van de meest essentiële werken uit de moderne literatuur. François Ozon (SWIMMING POOL, ÉTÉ 85) kreeg de goedkeuring van Camus’ dochter om de beklemmende, affectloze toon van het literaire meesterwerk in pure cinematografische termen te vertalen, met een ijzersterke Benjamin Voisin als de enigmatische Meursault in de hoofdrol.
Ozon levert zo een verwarrend en ijzingwekkend meeslepend psychologisch drama af. De zwart-witfilm behoudt niet enkel het mysterie van Camus' verhaal maar is daarnaast ook een diepgaande verkenning van existentialisme en de absurditeit van het bestaan.
In het intieme SOFT LEAVES verweeft de Japans-Belgische filmmaker Miwako Van Weyenberg persoonlijke herinneringen en fictie tot een gelaagd portret over verlies, identiteit en de dunne grens tussen werkelijkheid en droom. In de film volgen we een vrouw die terugkeert naar haar ouderlijke huis, waar de geur van de tuin, de stilte van de kamers en de schaduwen van het verleden een sluier leggen over het heden. Van Weyenberg onderzoekt hoe taal, cultuur en familiegeschiedenis ons vormen – en hoe we ons daartoe verhouden wanneer we tussen werelden in leven.
Yuna’s ouders zijn gescheiden toen ze klein was. Haar moeder ging terug naar Japan om een nieuw gezin te stichten en liet haar in België achter met haar vader. Als hij jaren later na een ongeluk in coma raakt, keert haar moeder terug, nu met een halfzus die Yuna amper kent. Yuna heeft daar veel moeite mee, maar wanneer haar vader lijkt te herstellen, moet ze haar gevoelens onder ogen zien en een eigen plek veroveren in het verscheurde gezin.
Met MATADOR bevestigde Pedro Almodóvar zijn reputatie als de meest gedurfde en vernieuwende stem van de Spaanse cinema. In deze film, een vroeg sleutelwerk in zijn oeuvre, brengt hij eros en thanatos samen in een uitzinnige vertelling waar passie en doodsdrift onafscheidelijk zijn. Het resultaat is een zinderend spektakel dat geen enkel taboe ontziet.
De voormalige stierenvechter Diego (Nacho Martínez) en de elegante advocate María (Assumpta Serna) delen een fatale obsessie: voor hen is de ultieme extase enkel te bereiken in de dodelijke omhelzing. Wanneer hun wegen elkaar kruisen via Diego’s leerling Ángel (een jonge Antonio Banderas), ontvouwt zich een groteske liefdesgeschiedenis waarin seks, geweld en verlangen in elkaar grijpen.
Almodóvar toont zijn personages niet als realistische figuren, maar als belichamingen van driften, obsessies en excessen. Hij speelt schaamteloos met melodrama, camp en zwarte humor, en drijft zijn verhaal tot aan de uiterste grens van het absurde. MATADOR choqueert, verleidt en amuseert tegelijk – een vurige explosie van stijl en visie die Almodóvar op weg zette naar internationale roem.
Deze film is onderdeel van ons retrospectief TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films die samen de vele gedaanten van Pedro Almodóvars cinema zichtbaar maken.
ENG The film is in Spanish with English subtitles
With MATADOR, Pedro Almodóvar cemented his reputation as the most daring and irreverent voice in Spanish cinema. An early key work in his career, the film entwines eros and thanatos in an outrageous tale where passion and death are inseparable. The result is a feverish spectacle that refuses to respect any taboo.
Former bullfighter Diego (Nacho Martínez) and elegant lawyer María (Assumpta Serna) share a fatal obsession: for them, ultimate ecstasy can only be reached in the lethal embrace. When their paths cross through Diego’s student Ángel (a young Antonio Banderas), a grotesque love story unfolds in which sex, violence, and desire collapse into one.
Almodóvar presents his characters less as realistic figures than as incarnations of drives, obsessions, and excesses. Blending melodrama, camp, and black comedy, he pushes his story to the edge of absurdity. MATADOR shocks, seduces, and amuses in equal measure—a fiery explosion of style and vision that marked Almodóvar’s path to international fame.
This film is part of our retrospective TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films that reveal the many guises of Pedro Almodóvar's cinema.
“Een gevoelige ode aan wat ons bindt, en breekt.” Zo bejubelt Knack Focus de langverwachte nieuwe film van Joachim Trier. Voor deze opvolger van THE WORST PERSON IN THE WORLD brengt Trier een indrukwekkende cast samen, met onder anderen Stellan Skarsgård, Elle Fanning en opnieuw Renate Reinsve.
Na de dood van hun moeder worden de zussen Nora (Renate Reinsve) en Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) herenigd met hun afwezige vader Gustav (Stellan Skarsgård), ooit een gerenommeerde filmregisseur. Hij biedt theateractrice Nora een rol aan in de autibiografische film die zijn grote comeback moet worden. Wanneer Nora deze geste afwijst, ontdekt ze dat haar vader de jonge Hollywoodster Rachel Kemp (Elle Fanning) in de hoofdrol castte. Wanneer de shoot start, moeten Nora en Agnes de gebroken relatie met hun vader noodgedwongen onder ogen zien, én omgaan met een Amerikaanse ster die midden in hun complexe familieverhoudingen is beland.
De film werd niet voor niets bekroond met de Grand Prix op het afgelopen Filmfestival van Cannes. Prachtige cinematografie en acteerprestaties op topniveau zorgden ervoor dat Vogue de film kroonde tot ‘The Best Film Of The Year.’
SENTIMENTAL VALUE is genomineerd voor de LUX Audience Award. Stem via deze link en misschien win je wel een reis naar Brussel om op 14 april 2026 de uitreikingsceremonie bij te wonen en de regisseurs en filmploegen van de genomineerde films te ontmoeten!
Hollywoodlegende Joan Crawford mag dan een Oscar gewonnen hebben voor haar vertolking van een toegewijde moeder in MILDRED PIERCE (ook op ons programma!), in het echte leven was de actrice berucht voor de gespannen relatie met haar kinderen. In 1978 schreef adoptiedochter Christina Crawford een exposé over haar bekende moeder, waarin Joans schandalen en wangedrag als alcoholverslaafde narcist uit de doeken worden gedaan. Het boek kreeg de titel Mommie Dearest, naar de koosnaam die Joan Crawford voor zichzelf eiste van haar kinderen, en werd door Frank Perry verfilmd in de gelijknamige camp cult classic.
In haar fascinerende over-the-top vertolking van Joan Crawford, hanteert Faye Dunaway een haast manische acteerstijl, aangesterkt met groteske expressies en uitvergrote bewegingen. De relatie tussen Crawford en Christina, de eerste van Crawfords vier geadopteerde kinderen, wordt verteld vanuit Christina’s standpunt. Joan is ervan overtuigd dat haar eigen moeilijke opvoeding bijdroeg tot haar succes en besluit dat ze haar kinderen niet zal verwennen. Christina wordt behandeld als een concurrente, eerder dan een dochter. Ondanks de mishandelingen blijft ze echter hunkeren naar de liefde van haar moeder.
De complexiteit van de relatie tussen Joan en haar adoptiekinderen blijft in de film aan de oppervlakte en ook Christina zelf – die niet betrokken was bij de scriptontwikkeling – nam afstand van de verfilming. “My mother didn't deserve that. I didn't see any care for factual information. Now I've seen the movie, I'm sorry I did. Faye says she is being haunted by mother's ghost. After her performance, I can understand why.” Zoals bij elke cultfilm wordt lof gevolgd door kritiek, en zit er maar één ding op: kom zelf kijken!
De film wordt ingeleid door Tim Maerschand, filmjournalist, co- host van de Wide Angle podcast van Film Fest Gent en lid van cinefiele platforms Kuru en Kuleshov (± 15').
Deze vertoning maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Hollywood legend Joan Crawford might have won an Oscar for her role as a dutiful mother in MILDRED PIERCE (also on our programme!), in real life the actress was infamous for her tense relationship with her children. In 1978 adopted daughter Christina Crawford wrote an exposé on her famous mother, where she unveiled Joan’s scandals and misbehaviour as an alcoholic narcissist. The book is titled Mommie Dearest, after the pet name Joan Crawford demanded for herself from her children, and was adapted for the screen by Frank Perry in the camp cult classic of the same name.
In her fascinating over-the-top performance of Joan Crawford, Faye Dunaway adopted an almost manic acting style, strengthened by grotesque expressions and exaggerated movements. The relationship between Crawford and Christina, the first of Crawford’s four adopted children, is told from Christina’s point-of-view. Joan is convinced that her own difficult upbringing aided her success and decides not to spoil her children. Christina is treated as a competitor, rather than a daughter. However, despite the mistreatment she still longs for her mother’s love.
The complexity of the relationship between Joan and her adopted children remain superficial in the film and the real-life Christina herself – who wasn’t part of the project – distanced herself from the adaptation. “My mother didn't deserve that. I didn't see any care for factual information. Now I've seen the movie, I'm sorry I did. Faye says she is being haunted by mother's ghost. After her performance, I can understand why.” Like with any cult film, praise is followed by criticism and only one solution remains: come and see for yourself!
The film will be introduced (in Dutch) by film journalist and cinephile Tim Maerschand (Kuru, Kuleshov) (± 15').
This screening is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.
Tijdens de Waargebeurd - Special Love Edition vertellen vijf Love at first Sight-artiesten een waargebeurd verhaal over de liefde. Ze zullen je hart verwarmen! Dus kom en breng je lief mee! Of je vrienden! Leve de liefde! Leve het leven!
Evgenia Brendes, Neal Leemput en Valentina Toth vertellen verhalen over losgeslagen neushoorns, een hart dat in honderdduizend stukken brak en een droom die ontplofte in Parijs. Jaouad Alloul zingt een lied over een vogel die ontdekt dat hij kan vliegen. En Noa Tambwe Kabati komt iets bijzonders doen. Soukaïna Benanni en Johan Petit presenteren.
Weduwe Cesira (Sophia Loren) baat een succesvolle kruidenierswinkel uit in Rome ten tijde van WOII. Terwijl de oorlog rondom hen raast, met dagelijkse bominslagen, vreest Cesira voor het leven van haar 13-jarige dochter Rosetta. Moeder en dochter trekken naar Cesira’s geboortedorp in de hoop daar veilig te zijn. Wanneer de geallieerde troepen binnenvallen en optrekken, besluit Cesira terug te keren naar Rome. Maar onderweg haalt de horror van de oorlog hen toch in.
Sophia Loren won voor haar performance in TWO WOMEN de Oscar voor Beste Actrice en was de eerste acteur die een Oscar won voor een performance in een niet-Engelstalige film. TWO WOMEN is een realistische tijdscapsule naar een tijd en plaats tijdens een zwarte pagina uit de wereldgeschiedenis. Regisseur Vittorio De Sica maakte met de film een prachtig eindstuk van zijn tweeluik in combinatie met het ontroerende BICYCLE THIEVES, over de relatie tussen een vader en zoon, waar we in TWO WOMEN een moeder en dochter volgen. De Sica legt opvallend treffend vast hoe de liefde tussen een ouder voor zijn of haar kind in precaire situaties soms ook ondraaglijk kan zijn.
TWO WOMEN maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.
Nori is onderzoeker en weet alles van de zee. Van de schepsels die in haar duistere dieptes zweven. Van zeevonk die in de lente oplicht in blauwgroene gloed. Van de ‘oersoep’ waaruit al het leven ontstond, maar die zuurder wordt en verandert in een plastic soep. Haar liefde en zorg voor de zee deelt ze met Dulse, strandjutster, amateurkok en Nori’s trouwe kompane.
In WIER houden ze een pleidooi om de zee te beschermen, om zacht voor haar te zijn. Ze vertellen over de wonderlijke wereld van de wieren, en Dulse leert hoe je ermee kan koken. Snijdend, hakkend, stomend en bakkend maken ze samen met het publiek een hapje.
Proef het lekkers dat de zee te bieden heeft, laat je verrassen door ongekende smaken en draag bij aan een wereld waar het goed is om te leven.
WIER richt zich tot de jongste generatie en past in onze fascinatie over het voedsel van de toekomst en onze zoektocht naar een duurzame manier van koken, die bijdraagt tot een betere wereld. Want het zijn kinderen die de wereld van morgen bewonen, en over die wereld hebben zij zeggenschap.
Grindr, 2020. Ik tap een knappe man. Hij zoekt friends en fun – dat is Netflix en chill. Hij komt uit Latijns-Amerika, maar kan op 10 minuten bij me zijn. Meer dan een jaar en twee afgewezen asielaanvragen later, hebben we een relatie. Al moet dat nu officieel bewezen worden. Dat is de enige optie om samen te zijn. Maar hoe bewijs je dat wat bestaat ook echt is? Hoe vermijd je een faliekant fout antwoord op een cruciale vraag in een Kafkaiaans kruisverhoor?
Na Dansen met mijn moeder staat Neal Leemput dit keer op het podium met – intussen – zijn ex. Samen duiken ze in hun gedeelde verleden en alles wat daarvoor kwam.
“Dat maakt ‘Dansen Met Mijn Ex’ charmant, dynamisch en zelfs aanstekelijk. Met zijn visuele en tekstuele afwisseling, zijn brede smile ook, kan dit duet vlot een publiekslieveling worden.” Wouter Hillaert, PZAZZ
Op een Frans-Polynesisch eiland laveert de gladde bureaucraat De Roller (een geniale Benoît Magimel) tussen politieke charme en existentiële dreiging. Terwijl hij zich door hotelgesprekken en nachtelijke cafés beweegt, doen geruchten over een nucleaire onderzeeër de lucht trillen van paranoia.
Met PACIFICTION creëert Albert Serra een hypnotiserend tropisch visioen over macht, illusie en koloniale schaduw. In zijn trage, zintuiglijke stijl verandert het eiland in een droomtoestand waarin werkelijkheid en waanzin langzaam samenvloeien. Serra is een radical estheet en zijn beelden smeken om het grote doek.
Hoewel dit al zijn achtste film is, krijgt hij met PACIFICTION voor het eerst een release in België. Het is wellicht zijn meest open film tot nu toe, maar hij wijkt geen millimeter van zijn compromisloze stijl. Zijn werkwijze speelt daarin een sleutelrol: met zoomlenzen en meerdere camera’s tegelijk laat hij acteurs nooit precies weten of ze in close-up, totaal of vanuit welke hoek in beeld komen. De camera’s zijn er, zegt hij, om juist dát vast te leggen wat de acteur probeert te verhullen, en registreren zo momenten die ter plaatse aan iedereen – ook aan Serra zelf – ontsnappen.
Voor het eerst plaatst hij zijn cinema in het heden, niet langer in het spoor van Casanova, Lodewijk XIV of achttiende-eeuwse libertijnen, maar in een actuele Polynesische archipel. De tropische omgeving lijkt een breuk met zijn historische universa, maar inhoudelijk blijft hij trouw aan zijn aanpak: een bewust gestileerde, door exotische clichés doordrenkte wereld, waarin de gaten en schaduwen ruimte maken voor een meedogenloze dissectie van macht en decadentie.
Kom ook naar zijn laatste wapenfeit en visueel baanbrekende documentaire TARDES DE SOLEDAD kijken, waarvoor Serra de traditie van het stierengevecht als uitgangspunt gebruikt voor een radicaal gestileerde afdaling in macht, decadentie, ritueel, dood en onze medeplichtigheid als toeschouwers. Op zondag 7 december komt Serra deze film in- en uitleiden!
****
Zomerfilmcollege en CINEA coördinator Bart Versteirt sprak samen met Nick Pinkerton met de regisseur en schreef zijn perspectief op de film voor Fantomas uit in Outre mesure: schoonheid tussen controle en overgave.
Karel Pletinck schreef ook een stuk voor Fantomas op zoek naar wat ons beweegt ons film: Discopolitiek.
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
In Algiers, 1938, staat het leven van de ogenschijnlijk onverschillige Meursault op zijn kop. Hij woont de begrafenis van zijn moeder bij zonder ook maar een traan te laten. De dag erna pikt hij zijn leven doodgewoon weer op en begint hij een affaire. Als zijn louche buurman hem meesleept in schimmige zaken, leidt zijn kabbelende leven hem op een hete dag naar een noodlottige gebeurtenis op het strand.
Deze film is de adaptatie van Albert Camus' roman L’Étranger (1942), een van de meest essentiële werken uit de moderne literatuur. François Ozon (SWIMMING POOL, ÉTÉ 85) kreeg de goedkeuring van Camus’ dochter om de beklemmende, affectloze toon van het literaire meesterwerk in pure cinematografische termen te vertalen, met een ijzersterke Benjamin Voisin als de enigmatische Meursault in de hoofdrol.
Ozon levert zo een verwarrend en ijzingwekkend meeslepend psychologisch drama af. De zwart-witfilm behoudt niet enkel het mysterie van Camus' verhaal maar is daarnaast ook een diepgaande verkenning van existentialisme en de absurditeit van het bestaan.
YI YI is een meditatief portret van een middenklasse familie in Taipei terwijl hun levens subtiel veranderen over de periode van een jaar, vertrekkend van de belofte van een huwelijk en eindigend bij de finaliteit van een begrafenis. Edward Yangs uitgekiende regie weeft een mozaïek van dagelijkse momenten aan elkaar met een zeldzame emotionele precisie. De film draait rond NJ’s stille worstelingen en de zoektocht van zijn zoon Yang-Yang naar betekenis in het leven door het medium fotografie.
Warm, gelaagd en diepmenselijk, dat zijn de toetsstenen die de film handhaaft om zijn publiek te laten mediteren over opgroeien, ouder worden en de banden die ons met elkaar verbinden.
We vertonen de 4K-restauratie van de film naar aanleiding van het 25-jarige jubileum.
ENG The film is in Chinese with English subtitles
YI YI is a meditative portrait of a middle‑class family in Taipei as their lives subtly shift over the course of a year, from a wedding’s promise to the finality of a funeral. Edward Yang’s measured direction weaves a mosaic of everyday moments with rare emotional precision, centering on NJ’s quiet struggles and his son Yang‑Yang’s search for meaning through photography.
Warm, layered, and profoundly humane, the film offers a graceful meditation on growing up, growing older, and the ties that bind us.
We are showing the 4K restoration of the film to celebrate its 25th anniversary.
Een sprookjesverhaal in coronatijden. Wars van ambities, boven op haar zolderkamer leerde Naima Joris zichzelf gitaar en piano spelen om haar lievelingsliedjes en artiesten te coveren. Die experimentele mix van folk, geflankeerd door poëtische teksten en haar wondermooie betoverende stem veroverden vele harten tijdens die barre en eenzame coronatijden. Haar titelloze debuut EP met diepe en intense songs anno 2021 was niet alleen haar grote doorbraak, maar vooral ook een adembenemende, verfrissende bries in het almaar voortdenderende en voorgeprogrammeerde muziekbranche. Daarna volgden de titel Radio 1 Belpopbelofte, een MIA—nominatie voor Doorbraak van het jaar en (belangrijkste) twee nieuwe albums: Tribute to Daniel Johnston en While The Moon. In de Sint—Joriskerk keert ze terug naar het begin, naar die zolderkamer en ontwapenende covers. Naima Joris en Vitja Pauwels fileren tijdloze songs van onder meer Nick Drake, Daniel Johnston, Tom Waits, Billie Holiday. Elk nummer wordt tot de essentie herleid. Fluisterzacht. Intens. Om stil van te worden. En blijven.
⭑⭑⭑⭑ "Hoewel ze ondertussen deeltijds multi—instrumentalist is, blijft haar diepe en warme stem haar grootste wapen" Dansende Beren
Grindr, 2020. Ik tap een knappe man. Hij zoekt friends en fun – dat is Netflix en chill. Hij komt uit Latijns-Amerika, maar kan op 10 minuten bij me zijn. Meer dan een jaar en twee afgewezen asielaanvragen later, hebben we een relatie. Al moet dat nu officieel bewezen worden. Dat is de enige optie om samen te zijn. Maar hoe bewijs je dat wat bestaat ook echt is? Hoe vermijd je een faliekant fout antwoord op een cruciale vraag in een Kafkaiaans kruisverhoor?
Na Dansen met mijn moeder staat Neal Leemput dit keer op het podium met – intussen – zijn ex. Samen duiken ze in hun gedeelde verleden en alles wat daarvoor kwam.
“Dat maakt ‘Dansen Met Mijn Ex’ charmant, dynamisch en zelfs aanstekelijk. Met zijn visuele en tekstuele afwisseling, zijn brede smile ook, kan dit duet vlot een publiekslieveling worden.” Wouter Hillaert, PZAZZ
In MADRES PARALELAS staan twee ongetrouwde zwangere vrouwen op het punt te bevallen. Ze ontmoeten elkaar in de ziekenhuiskamer. Janis (Penélope Cruz) is eind dertig en gelukkig, maar tiener Ana zit vol angst. Hun levens raken met elkaar verweven wanneer Janis een schokkende waarheid ontdekt over de biologische afkomst van haar dochter. Terwijl de film hun veranderende relaties met hun kinderen onderzoekt, reflecteert het ook op de geschiedenis van Spanje, met name de pijnlijke erfenis van de burgeroorlog.
Voor haar glansrol won Penélope Cruz zeer terecht de prijs voor Beste Actrice in Venetië, en kreeg er later ook een Oscarnominatie voor.
Deze film is onderdeel van ons retrospectief TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films die samen de vele gedaanten van Pedro Almodóvars cinema zichtbaar maken.
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
Door de aanhoudende woningcrisis in de Verenigde Staten leven veel gezinnen noodgedwongen in vervallen hotels, ook wel flophouses genoemd. De twaalfjarige Mikal is er één van. Samen met zijn alcoholverslaafde ouders en hun kat Smokey groeit hij op in een kleine, goedkope kamer. Hun leven is er chaotisch en onzeker, maar ook gevuld met liefde en de hoop op een betere toekomst.
Fotograaf en filmmaker Monica Strømdahl reisde jarenlang door de VS om het leven in deze hotels vast te leggen. Acht jaar geleden ontmoette ze Mikal en volgde hem drie jaar lang, met opmerkelijke tederheid en nabijheid. Zijn grootste wens? Dat zijn ouders eindelijk stoppen met drinken. Ze toont zowel de kwetsbaarheid van een gebroken jeugd als de warmte en complexiteit van familiebanden. Strømdahl wachtte met de film uit te brengen tot Mikal meerderjarig was en zelf toestemming kon geven.
Deze coming-of-age-documentaire is ontroerend en indringend, zonder ooit te oordelen. Door Mikals ogen zien we hoe een kind zich staande houdt onder moeilijke omstandigheden en krijgen we een bijzondere blik op een sociale crisis die vaak buiten het zicht blijft.
ENG The film is in English with Dutch/French subtitles
Amid the ongoing housing crisis in the United States, many families are forced to live in run-down hotels, also known as flophouses. Twelve-year-old Mikal is one of them. He grows up in a small, cheap room with his alcohol-dependent parents and their cat, Smokey. Life there is chaotic and uncertain, yet also filled with love and the hope for a better future.
Photographer and filmmaker Monica Strømdahl spent years traveling across the U.S. to document life in these hotels. Eight years ago, she met Mikal and followed him for three years with remarkable tenderness and closeness. His greatest wish? That his parents would finally stop drinking. The film captures both the vulnerability of a broken childhood and the warmth and complexity of family bonds. Strømdahl waited to release the film until Mikal reached adulthood and could give his own consent.
This coming-of-age documentary is moving and powerful, yet never judgmental. Through Mikal’s eyes, we see how a child copes with difficult circumstances and gain a rare insight into a social crisis that often remains invisible.
Papar (Sybren Ypma, Lucas Valk, Wrister Meiresonne & Lukas Amer) is een multidisciplinair collectief dat zich richt op film- en muziekproductie. Visueel, sonisch en thematisch streeft Papar ernaar om het publiek op nieuwe manieren te betrekken, waarbij de relatie tussen gevoel en rede wordt verkend: emotie komt eerst, betekenis volgt.
‘Beata Solitudo Sola Beatitudo’ is het startpunt van Papar. Met dit korte visuele werk begon het collectief de verschillende dimensies van afzondering te onderzoeken. Het werk toont hoe een individu zich losmaakt van de omgeving en de opkomst van een ‘zelf’ ervaart.
In THE TREE IN THE WIND SHOULDN'T THINK IT IS DANCING keren de makers van Papar terug naar een kinderlijke kijk op de wereld. Sybren Ypma, scenarioschrijver en regisseur van Papar, ontwikkelde de film rond een jeugdles van zijn moeder: “Je hoeft dingen niet te begrijpen om ze mooi te vinden.” Op 26-jarige leeftijd kijkt hij terug op zijn jeugd, een tijd waarin hij de wereld niet hoefde te begrijpen om schoonheid te ervaren.
Visueel nodigt de film de kijker uit om zich opnieuw te openen voor het mysterie en de magie van het leven, zonder de drang tot uitleg. De film stelt de vraag of ons verlangen om alles te begrijpen, zowel in onszelf als daarbuiten, uiteindelijk een muur creëert die ons zicht op ware schoonheid belemmert. Komt schoonheid niet te dichtbij de toeschouwer te staan? Is het niet puurder wanneer schoonheid onafhankelijk van het ego kan bestaan, gewoon kan zijn, zonder opgeëist of verklaard te worden? In een visuele cultuur waarin alles verteerbaar en begrijpelijk wordt gemaakt, voelt het team van Papar dat de kinderlijke schoonheid van mysterie en naïviteit dreigt te verdwijnen.
ENG The film is in English with English subtitles
Papar (Sybren Ypma, Lucas Valk, Wrister Meiresonne & Lukas Amer) is a multidisciplinary collective focused on film and music production. Visually, sonically, and thematically, their goal is to engage audiences in new ways, exploring the relationship between feeling and reason: Emotion comes first, meaning follows.
‘Beata Solitudo Sola Beatitudo’ is Papars starting point. With this short work, the collective began exploring the many dimensions of solitude, showing how an individual separates from their social surroundings and experiences the emergence of the self.
In THE TREE IN THE WIND SHOULDN'T THINK IT IS DANCING, the creators of Papar return to a childlike perspective on the world. Sybren Ypma, screenwriter and director of Papar, developed the film around a childhood lesson from his mother: “Things don’t need to be understood to be beautiful.” At the age of 26, he looks back at his childhood, to a time when he didn't need to understand the world to find beauty in it.
Visually, the film invites the viewer to reopen themselves to the mystery and magic of life, without the urge of explanation. It poses the question of whether our desire to understand everything, both within and outside of ourselves, ultimately creates a wall that obscures our view of true beauty. Does it not in fact draw the beauty too close to the spectator? Isn’t it purer when beauty can exist independently of the ego, when it can simply be, without being claimed or explained? In a visual culture where everything is made digestible and understandable, the team at Papar feels that the childlike beauty of mystery and naivety is at risk of being lost. This short film is the starting point for many musically and visually driven projects that the audiovisual collective intends to create.
Geen stad en actrice zijn zo onlosmakelijk met elkaar verbonden als Rome en Anna Magnani. De Italiaanse steractrice gaf door iconische rollen leven aan Rome en haar inwoners en wist met de iconische achtervolgingssequentie in ROMA CITTÀ APERTA (Roberto Rossellini, 1945) de doem van de Duitse bezetting als geen ander te vatten. In MAMMA ROMA verlengt Pasolini deze mythische verwevenheid van vrouw en plek door Magnani als symbool te laten staan voor het kapitalistische vagevuur van naoorlogs Rome.
Magnani speelt in de film een prostituee die ’s nachts door de straten van de metropool doolt. Op zoek naar een beter leven voor haar zoon probeert ze een andere job te vinden, maar botst steeds opnieuw op vooroordelen en weerstand van de conservatieve Italiaanse samenleving. Ondanks haar pogingen om ‘eerlijk’ haar brood te verdienen, blijft haar verleden haar achtervolgen. Ze doet er alles aan om haar 16-jarige zoon Ettore te behoeden van de gewelddadige onderwereld, maar het lot in het troosteloze Rome lijkt hen anders gezind.
In lijn met zijn politieke en thematische interesses, presenteert Pasolini in MAMMA ROMA een lappendeken aan verloren zielen, die strijden voor hun overleving in een met beton overdekte woestenij. We tonen de film als eerbetoon voor Pasolini, met oog op het 50ste jubileum van zijn dood.
Tijdens de vertoning op 11 december wordt MAMMA ROMA voorafgegaan door kortfilm STENDALI (1960)van Cecilia Mangini, waarvoor Pasolini samen met haar het scenario schreef. Deze vertoning wordt ook voorafgegaan door een lezing om 19u00 over het Italiaans neorealisme door Wouter Hessels, docent filmgeschiedenis (KASKA-DKO, RITCS, INSAS), en is gratis bij je filmticket inbegrepen.
In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.
MAMMA ROMA maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.
No city or actress are as intertwined as Rome and Anna Magnani. The Italian star actress embodied Rome and her inhabitants and knew how to capture the doom of the German occupation like no other in the iconic chase scene in ROMA CITTÀ APERTA (Roberto Rossellini, 1945). In MAMMA ROMA, Pasolini uses this mythical interrelation between woman and place by having Magnani become a symbol for the capitalistic limbo that was post-war Rome.
In the film, Magnani portrays a prostitute who wanders the streets of the metropolis at night. In search of a better life for her son, she tries to find another job, but collides with prejudice and resistance of the conservative Italian society. Despite her efforts to make an ‘honest’ living, her past continues to haunt her. She does everything she can to protect her son from the violent underworld, but fate and the desolate Rome seem to be of a different mind.
In line with his political and thematic interests, Pasolini presents a patchwork of lost souls in MAMMA ROMA, who are fighting for their survival in the concrete desert of Rome. We screen the film in light of the 50th anniversary of Pasolini’s passing.
During the screening on the 11th of December, MAMMA ROMA will be accompanied by short film STENDALI (1960)by Cecilia Mangini, who co-wrote the screenplay to her film together with Pasolini. The film will also be preceded by a lecture (in Dutch) at 19h00 on Italian neorealism by film history professor Wouter Hessels (KASKA-DKO, RITCS, and INSAS) and is included in your entrance ticket.
With our FILM CLASS PASS, you can attend all screenings and lectures of the film historic season at a reduced rate.
MAMMA ROMA is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.
