Net op het moment dat de carrière van de jonge kunstenaar Daan Gielis (34) de wind in de zeilen krijgt, gaat zijn gezondheid steil bergafwaarts. Daan lijdt aan een auto-immuunziekte, en moet zo snel mogelijk een uiterst risicovolle hartoperatie ondergaan. In Happy Sadvertellen Daan en zijn geliefde Lotte hoe ze navigeren tussen hoop en angst in de laatste 6 maanden voor de operatie. Met zijn typerende drive, en met de moed der wanhoop, werkt Daan gestaag verder aan zijn oeuvre, tot hij de operatiekamer binnen wordt gereden: “Vluchten kan niet meer…”
Daan leeft al sinds zijn kinderjaren met juveniele sclerodermie – een ziekte die het bindweefsel in vrijwel alle organen aantast, inclusief het hart. De ziekte, en hoe ermee om te gaan, is het vertrekpunt van Daans kunst, en kleurt ook zijn zoektocht naar de zin van het leven, en ín het leven.
Daans neon-werken worden ondertussen internationaal tentoongesteld. Zijn indrukwekkende installatie Happy Sad is een grote lichtgevende smiley die tegelijk lacht en huilt. In Daans leven komt het geluk ook nooit zonder verdriet. Door die persoonlijke ervaring uit te drukken in emoji, universeel herkenbare symbolen, kan iedereen zich aan het werk relateren. Daans unieke en verraderlijk simpele beeldtaal laat niemand onberoerd: jonge bloemen in gekleurde neon, die al verwelken nog voor ze open bloeien (“een zelfportret”), een bronzen afbeelding van de vrolijke avonturier Kuifje die uitgeput de schouders laat hangen, een paradijselijk eiland in keramiek met trieste, naar elkaar toegroeiende palmbomen: Daans werken zijn vaak donker, maar altijd schijnt er wel ergens licht doorheen.
Terwijl Daan in de laatste maanden voor de operatie worstelt met een existentiële crisis, werkt hij gestaag verder om nog zoveel mogelijk werken af te krijgen voordat hij onder het mes gaat. Hij vindt steun bij familie en vrienden, medewerkers en collega-artiesten. De tijd dringt, want wat er na de operatie komt, kan niemand voorzien.
Happy Sad gaat over de onlosmakelijke band tussen creatie en vergankelijkheid, een centraal thema in Daans werk. Het is een film over een leven voor de kunst, en de kunst van het leven.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
Als iets stuk is,
dan kan je er niet meer mee spelen.
Tenzij dan met de stukjes.
Maar die zijn soms te scherp
en kunnen pijn doen.
Dus dat mag dan weer niet.
Veel dingen gaan kapot.
Lampen. Kranen. Broeken.
Winterjassen. Mensen ook.
Mensen gaan ook kapot.
Mensen gaan zelfs zo kapot
dat ze doodgaan.
En dan moeten ze weg.
Niet in de gewone vuilbak natuurlijk,
zoals de lampen en de kranen
en de winterjassen.
Maar weg gaan ze wel.
Om nooit meer terug te komen.
En dat, dat is echt heel, heel triestig.
Dat ze nooit meer terugkomen?
Dat is niet te begrijpen.
En oneerlijk. En rot.
En kut en fuck en shit.
Sorry voor de vuile woorden.
Dat mag je natuurlijk niet luidop zeggen.
Maar zo voelt het wel.
Met Finale brengt compagnie barbarie een voorstelling over eindigheid en tijdelijkheid. En, om het grote woord te noemen: over de dood. Een voorstelling die laat beseffen dat doodgaan betekent dat je nooit meer terugkomt. En dat je daarbij alles mag voelen wat je voelt.
"En het is een voltreffer. Alles zit juist in ‘Finale’ (6+): concept, introductietekst, scenografie, licht, muziek, kostuums, én het fenomenale acteren van Liesje De Backer. De voorstelling is voor kinderen vanaf zes jaar! Het antwoord erop is dat die jonge mensjes fenomenaal reageren. Ze luisteren muisstil én repliceren volkomen alert als Liesje De Backer hen ongegeneerd vragen stelt. Die interactie hoort bij het kindertheater, en compagnie barbarie kent de knepen van het vak. Regisseur Karolien De Bleser hoort met deze ‘Finale’ bij het rijtje van top theatermakers voor kinderen – ik weet niet in welke mate zij de hele voorstelling bepaalt, of ieder bij compagnie Barbarie evenveel inbrengt, maar deze productie is van grote klasse." Mia Vaerman, PZAZZ
NOSFERATU is een stille Duits expressionistische film, die een officieuze hervertelling is van Bram Stokers populaire roman DRACULA uit 1897. Het verhaal volgt Thomas Hutter (Gustav von Wangenheim), die naar Transsylvanië gestuurd wordt door zijn werkgever, de excentrieke vastgoedmakelaar Herr Knock (Alexander Granach). Daar heeft Thomas een afspraak met een potentiële nieuwe cliënt, Graaf Orlok (Max Schreck). De Graaf wil een huis kopen in Thomas’ thuisstad, Wisborg. Thomas laat zijn vrouw Ellen (Greta Schröder) achter en reist naar het kasteel van de Graaf in Transsylvanië om de verkoop te bespreken. Onderweg wordt Thomas geconfronteerd met vreemde zaken die rondom hem lijken te gebeuren en wanneer hij de crypte van de Graaf ontdekt, raakt hij ervan overtuigd dat Orlok een vampier is. Wanneer Graaf Orlok uiteindelijk wordt onthuld, volgt er een duidelijke verschuiving van een speelse naar een donkere en sinistere atmosfeer.
De film volgt het narratief van Stokers DRACULA, met Orlok die het titelpersonage vervangt. Door deze duidelijke narratieve ontlening, kregen regisseur F.W. Murnau en de studio Prana Film te maken met juridische problemen. NOSFERATU werd een van de eerste grote rechtszaken rond inbreuk op het auteursrecht in de filmgeschiedenis. De juridische strijd liep enkele jaren totdat een rechter in 1925 besliste dat alle fysieke en negatieve kopieën van NOSFERATU moesten vernietigd worden. Gelukkig kon NOSFERATU, net zoals in de film zelf, ontsnappen, omdat verschillende kopieën reeds de internationale grenzen hadden overgestoken. Ondanks het feit dat er geen originele print van de film bestaat, hebben filmconservatoren fragmenten van vroege kopieën samengevoegd tot een min of meer authentieke print. En sindsdien heeft NOSFERATU een onwrikbaar filmhistorisch nalatenschap uitgebouwd.
Filmcriticus Roger Ebert heeft niets dan lovende woorden over de film: “Here is the story of Dracula before it was buried alive in clichés, jokes, TV skits, cartoons and more than 30 other films. The film is in awe of its material. It seems to really believe in vampires. (…) NOSFERATU is more effective for being silent. In NOSFERATU (…) the characters are confronted with alarming images and denied the freedom to talk them away. There is no repartee in nightmares. Those things that live only at night do not need to talk, for their victims are asleep, waiting. NOSFERATU remains effective: It doesn't scare us, but it haunts us.”
Pianist Orfeas Demis zal live een eigen soundtrack brengen bij de film als afstudeerproject. Over zijn filmkeuze zegt hij: “It is one of my all-time favorites. I am a huge fan of gothic fiction and Murnau's version of this classic story is stunning, with such a unique atmosphere of horror. I will never forget scenes like the arrival of Hutter in the castle for the first time, or the beach with the crosses, almost dream-like scenes that had such a profound effect on me the first time I watched it. Musically, I will try and combine different influences that in the end are always present in my music. Places like the tavern scene in Transylvania certainly ask for a folky feeling while the scenes of "home" and Ellen will have a nostalgic tone. The Dies Irae will definitely appear somehow since after all, death is always present in the film. The expressionistic nature of the film allows for darkness and I think that the leitmotif of Orlok will definitely have a flavor of Bernard Herrmann because Hitchcock will always follow me!”
ENG The film is silent with English intertitles
NOSFERATU is a silent German Expressionist movie that acts as an unofficial retelling of Bram Stoker's 1897 novel DRACULA. It follows Thomas Hutter (Gustav von Wangenheim), who is sent to Transylvania by his employer, eccentric estate agent Herr Knock (Alexander Granach), to visit a potential new client, Count Orlok (Max Schreck). The Count wishes to purchase a house across from Hutter’s own home in their small town of Wisborg. Hutter leaves behind his wife Ellen (Greta Schröder) and travels to the Count’s castle in Transylvania to discuss the sale. Hutter feels unsettled by strange events he encounters and after he sees the Count’s crypt, Hutter becomes convinced that he is dealing with a vampire. When Count Orlok is finally revealed, there is a clear shift and the whimsy from the opening is instantly replaced with a dark and sinister atmosphere.
The movie follows the narrative of DRACULA, with Orlok replacing the titular vampire, and even ran into legal difficulties, becoming one of the first major cases of film industry copyright infringement. The legal battle that followed dragged on for years until, in 1925, a German court ordered that all negatives and prints of NOSFERATU be destroyed. Luckily, much like in the film itself, NOSFERATU escaped, since it had already crossed international borders. While no single original print of Prana Film’s NOSFERATU exists, film preservationists have pieced together fragments from the earlier prints to arrive at a more or less authentic copy. And since then, NOSFERATU has grown an unshakeable legacy.
Film critic Roger Ebert has nothing but praise for the film: “Here is the story of Dracula before it was buried alive in clichés, jokes, TV skits, cartoons and more than 30 other films. The film is in awe of its material. It seems to really believe in vampires. (…) NOSFERATU is more effective for being silent. In NOSFERATU (…) the characters are confronted with alarming images and denied the freedom to talk them away. There is no repartee in nightmares. Those things that live only at night do not need to talk, for their victims are asleep, waiting. NOSFERATU remains effective: It doesn't scare us, but it haunts us.”
Pianist Orfeas Demis will perform his own soundtrack to the movie live as his graduation project. About his choice of film, he says: “It is one of my all-time favorites. I am a huge fan of gothic fiction and Murnau's version of this classic story is stunning, with such a unique atmosphere of horror. I will never forget scenes like the arrival of Hutter in the castle for the first time, or the beach with the crosses, almost dream-like scenes that had such a profound effect on me the first time I watched it. Musically, I will try and combine different influences that in the end are always present in my music. Places like the tavern scene in Transylvania certainly ask for a folky feeling while the scenes of "home" and Ellen will have a nostalgic tone. The Dies Irae will definitely appear somehow since after all, death is always present in the film. The expressionistic nature of the film allows for darkness and I think that the leitmotif of Orlok will definitely have a flavor of Bernard Herrmann because Hitchcock will always follow me!
About Orfeas Demis
Orfeas Demis was born in 1998, in Athens, Greece. In 2015, he obtained a Piano Diploma from the National Conservatory of Athens. Between 2014 and 2016 he followed the Music Course of the IB Diploma Programme under the instruction of pianist Panagiotis Markos. During these years he also joined masterclasses of pianist Vasileios Gioure, regarding improvisation, composition and jazz piano. He studied composition at the University of Music and Performing Arts Vienna (mdw) with Herbert Lauermann, Dietmar Schermann and Dominik Rodak. Since 2021 he studies classical Piano at the Royal Conservatory of Antwerp, in the class of Nikolaas Kende, completing the Bachelor in June 2024 and continuing with the Master's degree. He has performed in several significant venues of Greece, Austria and Belgium including de Bijloke in Ghent and Queen Elisabeth Hall as a harmonium player with Antwerp Symphony Orchestra.
Valentijn Dhaenens, Korneel Hamers, Mathijs F Scheepers en Clara van den Broek mogen volgend jaar samen 25 kaarsjes uitblazen als Theatercollectief SKaGeN. De afgelopen jaren lag de focus van de makers van SKaGeN op solovoorstellingen, projecten waarin ze samen, maar niet noodzakelijk voltallig, aan het roer stonden en het verkennen van nieuwe media zoals de SneakPeek app.
In Triomf! komen ze terug met z’n vieren op scène aangevuld door Dagmar Dierick en Clara Cleymans. Samen laten ze zich inspireren door het verhaal van de Zweedse regisseur Jan Jönson die in 1985 Wachten op Godot van Samuel Beckett besloot te ensceneren met gevangenen uit de hoogbeveiligde Kumla gevangenis. Een spannende situatie ontstaat waarin de gevangenen opnieuw van de buitenwereld proeven terwijl ze via het stuk dubbel geconfronteerd worden met hun hopeloze wachtpositie.
In Triomf! baant het zestal zich spelenderwijs een weg door het vraagstuk wat gevangenschap en vrijheid, slagen en falen betekenen, voor de personages, voor zichzelf, voor het gezelschap. Zitten ze in hetzelfde schuitje of houden ze elkaar gevangen? Zijn ze elkaars sleutel tot bevrijding? Allemaal zijn ze op zoek naar een eigen overwinning. Het is wachten op een gezamenlijke triomf.
SKaGeN speelt doorgaans geen repertoire. Ook nu brengen ze dit niet tot een goed einde: op hun typische manier wordt deze klassieker ontmanteld en omgetoverd tot een energieke en speelse voorstelling die tegelijk een snuifje zout in de existentiële wonde strooit.
Elke maand kan je op ’Nuff Said terecht voor een show met artiesten uit de nationale en internationale comedy, hiphop, soul en spoken word scene. Huisband Lucid Lucia Collective brengt elke editie een feest van jazz, funk en groove.
‘t Is in De Studio te doen, maar je waant je in een New Yorkse comedyclub. Sit back and enjoy!
Op 8 mei is Said El Hassnaoui jullie host van de avond.
Ultra Eczema - het label van kunstenaar Dennis Tyfus - presenteert de LP release van De Mond. Verwacht je aan een live show die je trommelvliezen zowel zal teisteren als strelen. Een zinderende trip met psychedelische ritmes die het midden houden tussen Madlib en Lightning Bolt.
Kjiejara is de helft van Liegenaar. Ze brengt geluidsbreiwerk boordevol ruis en ritme dat vakkundig in elkaar geweven wordt tot iets dat schuurt en tegelijk intrigeert. Een eigenzinnige sound die balanceert tussen chaos en controle.
Op 7 mei strijken auteurs Barbara Rottiers en Annick De Rop neer in De Studio. In hun valies brengen ze nieuwe verhalen en inzichten mee over een continent dat te vaak wordt herleid tot één beeld vanuit één richting: Afrika.
Hoe komt het dat we er zo weinig over weten en er toch een uitgesproken mening over hebben? Met hun boek Afrika: het ABC van het cliché leggen Rottiers en De Rop de bestaande clichés onder het vergrootglas. Is Afrika echt arm? Komen Afrikanen werkelijk altijd te laat? Willen ze allemaal naar Europa komen?
Om deze en vele andere vragen te beantwoorden, nemen Rottiers en De Rop je mee naar een Afrika dat niet wacht om ontdekt te worden, maar al lang beweegt. Een Afrika dat bouwt, onderneemt en zoekt. Een continent dat vooruit wil, maar tegelijk botst op een geschiedenis die zich niet zomaar laat afschudden.
Deze voorstelling in De Studio is een uitnodiging om achter te laten wat we denken te weten, te kijken met een vernieuwde blik en Afrika te laten binnenkomen zoals het is: veelzijdig, koppig en bruisend. En wie weet komen we onszelf ook opnieuw tegen...
“Mededogen, empathie en licht in de duisternis.” “Misschien wel de warmste van alle Dardenne-films.” “Waarachtigheid drijft ten alle tijden boven, in de wendingen van deze levens en de pure vertolkingen van de actrices”, zo prijzen HUMO, De Morgen en De Standaard de nieuwste film van de broers Dardenne. Met de winst van Beste Scenario op het Filmfestival van Cannes, verwondert het regisseursduo in hun 13de film naar goede gewoonte met een tedere en humanistische blik op de hedendaagse maatschappij. Opnieuw werken de broers met onervaren, maar overtuigende acteurs, raken ze een prangend maatschappelijk thema aan en laten ze hun camera ongehinderd de scènes aftasten.
Jessica, Perla, Julie, Ariane en Naïma verblijven in een opvangcentrum voor jonge moeders, waar ze hulp krijgen om hun nieuwe leven met een kind op te bouwen. De vijf tienermeisjes delen lief en leed met elkaar, maar vooral ook de hoop op een beter leven voor zichzelf en hun kind. Met ieder een eigen verhaal, eigen zorgen en dromen, zijn het de gedeelde ervaringen en samenhorigheid die hun leven verlichten.
De vertoning van 7 mei wordt voorafgegaan door een inleiding en gevolgd door een gesprek tussen filmhistoricus Wouter Hessels (KASKA-DKO, RITCS, INSAS) en regisseur Luc Dardenne.
In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.
JEUNES MÈRES maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.
VZW Helden van het verzet en De Studio nodigen je graag uit op het vierde verzetscafé in Antwerpen.
Verwacht je aan een vertelavond met inspirerende verzetsverhalen van gewone mensen tegen de nazistische bezetter. Deze verhalen zijn van onschatbare waarde om deze periode in de geschiedenis beter te begrijpen. Door te leren over de moed, vastberadenheid en opoffering van deze helden, kunnen we ons eigen begrip van vrijheid en gerechtigheid versterken en houden we hun herinnering levend.
Tijdens deze editie, ontdek je de verhalen van deze verzetshelden:
Gilberte Borgers door kleindochter Linda Lepomme
Pieter Obourdin door kleinzoon Erwin Obourdin
Jan De Ridder door achterneef Wim Kenis
De hosts van de avond zijn Linda De Win en Dany Neudt.
VZW Helden van het verzet en De Studio nodigen je graag uit op het vierde verzetscafé in Antwerpen.
Verwacht je aan een vertelavond met inspirerende verzetsverhalen van gewone mensen tegen de nazistische bezetter. Deze verhalen zijn van onschatbare waarde om deze periode in de geschiedenis beter te begrijpen. Door te leren over de moed, vastberadenheid en opoffering van deze helden, kunnen we ons eigen begrip van vrijheid en gerechtigheid versterken en houden we hun herinnering levend.
Tijdens deze editie, ontdek je de verhalen van deze verzetshelden:
Gilberte Borgers door kleindochter Linda Lepomme
Pieter Obourdin door kleinzoon Erwin Obourdin
Jan De Ridder door achterneef Wim Kenis
De hosts van de avond zijn Linda De Win en Dany Neudt.
“You talking to me? You talking to me? You talking to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well, I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh, yeah? Okay.” Robert De Niro als Travis Bickle uit de meest dreigende woorden die ooit tegen een spiegel gesproken werden.
Ex-marinier en Vietnam veteraan Travis Bickle woont in New York City, waar hij leidt aan insomnia en ’s nachts als taxichauffeur werkt. Overdag kijkt hij pornofilms in groezelige cinema’s en jaagt hij zich op over de staat van de wereld, en vooral dan New York: de beerput van die wereld. Travis is een eenzaat met sterke opinies over wat er goed en slecht is aan de mensheid. Wanneer hij campagnemedewerkster Betsy ontmoet, wordt zij voor hem een lichtje in de duisternis. Na een incident, raakt Travis ervan overtuigd dat hij actie moet ondernemen om van de wereld een betere plek te maken.
TAXI DRIVER vat in een cinematografisch hoogstandje wat onbegrip, eenzaamheid en isolatie kunnen doen met een mens. Robert De Niro is ongenaakbaar als Travis Bickle en Jodie Foster werkte in op Amerika’s geweten als de 12-jarige kindprostituee Iris. Met een origineel scenario van Paul Schrader en in de handen van Martin Scorsese werd de film van bij de release geklasseerd als een moderne klassieker. Echter wel een klassieker die instaat voor een ongemakkelijke kijkbeurt. Filmcriticus Roger Ebert vat die kijkervaring goed samen: “TAXI DRIVER is a hell, from the opening shot of a cab emerging from stygian clouds of steam to the climactic killing scene in which the camera finally looks straight down. Scorsese wanted to look away from Travis's rejection; we almost want to look away from his life. But he's there, all right, and he’s suffering.”
Het is moeilijk te geloven, want de film blijft even relevant als bij zijn release, maar TAXI DRIVER viert in 2026 zijn 50ste verjaardag.
Film- en kunsthistoricus en docent Ruben Damasure (UAntwerpen) geeft op 5 mei voor de film een lezing: 'New Hollywood'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
“You talking to me? You talking to me? You talking to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well, I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh, yeah? Okay.” Robert De Niro as Travis Bickle utters the most threatening words ever said to a mirror.
Former Marine and Vietnam vet Travis Bickle lives in New York City, where he suffers from insomnia and works as a taxi driver at night. During the day, he watches porn movies in seedy cinemas and gets riled up about the state of the world, especially about New York: that world’s cesspool. Travis is a loner with strong opinions about what’s right and wrong about humanity. When he meets campaign manager Betsy, she becomes a light in the darkness for him. After an incident, Travis becomes convinced that he has to take action to make the world a better place.
TAXI DRIVER captures in a cinematographic masterpiece what ignorance, loneliness and isolation can do to a person. Robert De Niro is untouchable as Travis Bickle and Jodie Foster acted on America’s conscience as the 12-year-old child prostitute Iris. With an original screenplay by Paul Schrader, and in the hands of Martin Scorsese the film was classified as a modern classic from its release. Albeit a classic guaranteeing an uncomfortable watch. Film critic Roger Ebert summed it up perfectly: “TAXI DRIVER is a hell, from the opening shot of a cab emerging from stygian clouds of steam to the climactic killing scene in which the camera finally looks straight down. Scorsese wanted to look away from Travis's rejection; we almost want to look away from his life. But he's there, all right, and he’s suffering.”
It’s hard to believe, because the film remains as relevant as it did when it was released, but TAXI DRIVER celebrates its 50th anniversary in 2026.
5 May, film and art historian and professor Ruben Damasure (University of Antwerp) will give a lecture: ‘New Hollywood’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price
In Ik wil niet leren twee mensen van elkaar, maar willen ze dat wel? De eerste en intuïtief weigerachtige houding van Hij en Zij transformeert doorheen de voorstelling naar verbinding. Wie iets leert aan de ander, leert zelf ook bij! Een doldwaze muzikale komedie over leren met vallen en opstaan.
Ik wil niet is de eerste voorstelling van het nieuwe gezelschap Compagnie Goné, bestaande uit Bert Haelvoet en Marianne Loots. Hun eigen jonge kinderen doen hen stilstaan bij de magie van de fantasie van een kinderbrein en hun absurde denkkronkels.
In Ik wil niet leren twee mensen van elkaar, maar willen ze dat wel? De eerste en intuïtief weigerachtige houding van Hij en Zij transformeert doorheen de voorstelling naar verbinding. Wie iets leert aan de ander, leert zelf ook bij! Een doldwaze muzikale komedie over leren met vallen en opstaan.
Ik wil niet is de eerste voorstelling van het nieuwe gezelschap Compagnie Goné, bestaande uit Bert Haelvoet en Marianne Loots. Hun eigen jonge kinderen doen hen stilstaan bij de magie van de fantasie van een kinderbrein en hun absurde denkkronkels.
In Ik wil niet leren twee mensen van elkaar, maar willen ze dat wel? De eerste en intuïtief weigerachtige houding van Hij en Zij transformeert doorheen de voorstelling naar verbinding. Wie iets leert aan de ander, leert zelf ook bij! Een doldwaze muzikale komedie over leren met vallen en opstaan.
Ik wil niet is de eerste voorstelling van het nieuwe gezelschap Compagnie Goné, bestaande uit Bert Haelvoet en Marianne Loots. Hun eigen jonge kinderen doen hen stilstaan bij de magie van de fantasie van een kinderbrein en hun absurde denkkronkels.
‘Kizuna’ is het Japanse woord voor verbinding. Maar ook voor obstructie en hinderpaal. Die dubbele
betekenis maakt het interessant. Vandaag de dag zijn we voortdurend geconnecteerd. Met Jan en
alleman. Met Leen en iedereen. Het internet gaat steeds sneller en staat steeds voller met informatie.
Maar zijn we wel echt zo verbonden met elkaar?
Ondertussen groeit onder onze voeten een netwerk waar we geen weet van hebben. Een netwerk
van onzichtbare draadjes dat ondergronds alle bomen, planten en paddenstoelen verbindt. Je zou het
mycelium, dat netwerk van schimmeldraden, het internet van de flora kunnen noemen.
Tim Oelbrandt neemt zijn publiek mee in een vertelling over de kleine en de grote dingen in het leven
die ons verbinden. Hij geeft ons het gevoel allemaal verbonden te zijn. Zelfs onze trouwringen weet
hij letterlijk samen te smelten. Of hij belt een nietsvermoedende vreemde op en laat het publiek
achter met een raadsel: hoe mooi en waardevol kan de connectie met een onbekende zijn?
In Kizuna brengt Oelbrandt met wonderlijke goocheltrucs een magische vertelling
over verbinding. Met ‘Heen en terug’ creëerde hij eerder al een voorstelling voor een volwassen
publiek in een intieme setting. Met KIZUNA gaat hij daarin nog een stapje verder.
Tim Oelbrandt was al een bekende naam in het underground magic circuit, voor hij doorbrak bij het
theaterpubliek. In zijn betoverende voorstellingen combineert hij magie, illusie en theater op
magnifieke wijze. Zijn voorstellingen Heen en terug en Brain Freeze waren echte publieksfavorieten.
Oelbrandt is ook magic consultant voor theater- en tv-producties en hij werkte onder andere mee aan
de VTM-reeksen Nicholas en Dat belooft voor later. Bovendien mag Oelbrandt zich sinds oktober
2023 Belgisch Kampioen Goochelen noemen en zal hij ons land verdedigen op de Europese
Kampioenschappen Goochelen in 2024.
In Ik wil niet leren twee mensen van elkaar, maar willen ze dat wel? De eerste en intuïtief weigerachtige houding van Hij en Zij transformeert doorheen de voorstelling naar verbinding. Wie iets leert aan de ander, leert zelf ook bij! Een doldwaze muzikale komedie over leren met vallen en opstaan.
Ik wil niet is de eerste voorstelling van het nieuwe gezelschap Compagnie Goné, bestaande uit Bert Haelvoet en Marianne Loots. Hun eigen jonge kinderen doen hen stilstaan bij de magie van de fantasie van een kinderbrein en hun absurde denkkronkels.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
‘Kizuna’ is het Japanse woord voor verbinding. Maar ook voor obstructie en hinderpaal. Die dubbele
betekenis maakt het interessant. Vandaag de dag zijn we voortdurend geconnecteerd. Met Jan en
alleman. Met Leen en iedereen. Het internet gaat steeds sneller en staat steeds voller met informatie.
Maar zijn we wel echt zo verbonden met elkaar?
Ondertussen groeit onder onze voeten een netwerk waar we geen weet van hebben. Een netwerk
van onzichtbare draadjes dat ondergronds alle bomen, planten en paddenstoelen verbindt. Je zou het
mycelium, dat netwerk van schimmeldraden, het internet van de flora kunnen noemen.
Tim Oelbrandt neemt zijn publiek mee in een vertelling over de kleine en de grote dingen in het leven
die ons verbinden. Hij geeft ons het gevoel allemaal verbonden te zijn. Zelfs onze trouwringen weet
hij letterlijk samen te smelten. Of hij belt een nietsvermoedende vreemde op en laat het publiek
achter met een raadsel: hoe mooi en waardevol kan de connectie met een onbekende zijn?
In Kizuna brengt Oelbrandt met wonderlijke goocheltrucs een magische vertelling
over verbinding. Met ‘Heen en terug’ creëerde hij eerder al een voorstelling voor een volwassen
publiek in een intieme setting. Met KIZUNA gaat hij daarin nog een stapje verder.
Tim Oelbrandt was al een bekende naam in het underground magic circuit, voor hij doorbrak bij het
theaterpubliek. In zijn betoverende voorstellingen combineert hij magie, illusie en theater op
magnifieke wijze. Zijn voorstellingen Heen en terug en Brain Freeze waren echte publieksfavorieten.
Oelbrandt is ook magic consultant voor theater- en tv-producties en hij werkte onder andere mee aan
de VTM-reeksen Nicholas en Dat belooft voor later. Bovendien mag Oelbrandt zich sinds oktober
2023 Belgisch Kampioen Goochelen noemen en zal hij ons land verdedigen op de Europese
Kampioenschappen Goochelen in 2024.
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
Omwille van praktische redenen zal deze avondvoorstelling niet doorgaan. Ticketkopers worden persoonlijk gecontacteerd.
Mortel is een betontype verkrijgbaar door het mengen van de juiste verhouding cement, zand en water. Mortel is scheurvrij en onverwoestbaar, net als de band van een eeneiige tweeling.
De tweelingbroers Eén en Twee zijn onafscheidelijk van elkaar. Ze zien er niet alleen identiek uit, ze vullen elkaars verhaal aan. En ze verlangen hetzelfde: uniek zijn. In hun zoektocht naar onderlinge verschillen dreigen ze elkaar te verliezen. Houdt hun bondgenootschap stand? Of breken ze met elkaar?
Met MORTEL buigen theatermaker Dries Notelteirs en dramaturg Liesbeth De Clercq zich over dé vraag die tieners bezighoudt: hoe kan ik uniek zijn in een wereld waarin iedereen inwisselbaar lijkt? Samen met acteur Lucas Van der Vegt werpen ze een kritisch licht op hoe we aansluiting vinden bij de groep, onszelf definiëren en zoeken naar een betekenisvolle plaats in de wereld.
Een voorstelling voor iedereen die er graag bij wil horen, maar toch anders wil zijn.
Over de makers
Dries Notelteirs (1992°) is acteur en theatermaker. Hij speelde o.a. mee in de jeugdvoorstellingen SHOW (BRONKS), WOESTZOEKER (Theater Artemis & Antigone), JORDY (DeMannschaft) en de productie Do You Wanna Play (KVS en Mars). In 2021 zette hij zijn eerste stappen als theaterauteur met de jeugdvoorstelling 5 KILO PASCAL, een coproductie tussen BRONKS en SPINRAG festival Kortrijk.
Dramaturg Liesbeth De Clercq (1996°) ken je van de voorstellingen De Waarheid (Tuning People & Theater Stap), KAPOT (Tuning People/Karolien Verlinden & hetpaleis) en ON- (Theater FroeFroe/Danaé Bosman). Ze werkte ook al samen met Dries voor 5 KILO PASCAL.
Wegens succes slaan Notelteirs en De Clercq opnieuw hun handen in elkaar voor MORTEL.
Na een eerste editie duikt Flip the Script opnieuw in een van de meest hardnekkige en geliefde tropes uit verhalen: enemies to lovers. Van vurige rivaliteit tot onverwachte aantrekkingskracht; we kennen het patroon, we voelen de spanning, en vaak zien we het einde al van mijlenver aankomen. Maar waarom werkt het zo goed? En wat gebeurt er als je die spanning oprekt, onderuit haalt of volledig herdenkt?
Tijdens deze tweede editie op 30 april onderzoeken we hoe conflict en verlangen in elkaar overvloeien, en wie daar eigenlijk de controle over heeft. Want achter de romantiek schuilt vaak een spel van macht, projectie en verwachting. Moet liefde altijd groeien uit strijd? Of is dat gewoon een verhaal dat we blijven herhalen?
Host Aminata Demba gidst je door een avond vol gesprek, tekst en performance, samen met gasten Sophie Anna Veelenturf en Ali Lamkoref.
Flip the Script is een laagdrempelige avond waar we bekende verhalen uit elkaar halen en opnieuw in elkaar zetten. Voor iedereen die houdt van fictie, frictie en alles daartussenin.
Ik voel het: ik ben eindelijk klaar.
Klaar, om mij uit te spreken.
Om mij (niet) te wreken maar te verzoenen met mezelf en deze wereld.
Die van het theater,
Mijn grootste droom en diepste flater.
”Ge moet op uw bek durven gaan.”
Ik kan u beamen, dat heb ik gedaan… volgens sommigen dan.
Of ik begon gewoon te twijfelen aan wat ik kan?
Ik ben een ensemble speler.
Een deler van het podium.
En hier sta ik met mijn fucking solo.
Maar ik ben niet alleen
Ik ben nooit alleen
Zij is altijd bij mij.
Waar ik ook ga of sta, zij verstopt zich in de schaduw van mijn gedachten.
Zij is in constante strijd met mij om de overhand te bemachtigen.
Mijn altijd aanwezige innerlijke criticus die alles ziet van wat ik doe of zeg.
Het wordt tijd dat ik kies voor een andere weg.
In WUSSY probeert Roisin Callaerts komaf te maken met haar onzekerheid. Na iets meer dan twintig levensjaren waarvan vier op de theaterschool, is haar interne criticus – gevoed door kritiek van anderen en vooral eigen twijfels en angsten – te groot geworden. Zo groot dat er amper nog plek rest op het podium waar ze naar verlangt en voor vreest tegelijk. Het podium dat ze nu opeist. Een zoekende twintiger, een boze tiener, een klein meisje, zijn allen versies die gehoord willen worden en om een volgend hoofdstuk van haar leven in te gaan moet ze deze eerst een stem geven.
Met haar masterproefvoorstelling nodigt Roisin uit om op te komen voor jezelf, je kwaadheid toe te laten en te stoppen met people pleasen want jezelf zijn is (eindelijk) goed genoeg.
Het resultaat is een voorstelling waar rijm en ritme, dans en muziek samenkomen, met een moord die iedereen zou willen plegen.
Omwille van praktische redenen zal deze avondvoorstelling niet doorgaan. Ticketkopers worden persoonlijk gecontacteerd.
Mortel is een betontype verkrijgbaar door het mengen van de juiste verhouding cement, zand en water. Mortel is scheurvrij en onverwoestbaar, net als de band van een eeneiige tweeling.
De tweelingbroers Eén en Twee zijn onafscheidelijk van elkaar. Ze zien er niet alleen identiek uit, ze vullen elkaars verhaal aan. En ze verlangen hetzelfde: uniek zijn. In hun zoektocht naar onderlinge verschillen dreigen ze elkaar te verliezen. Houdt hun bondgenootschap stand? Of breken ze met elkaar?
Met MORTEL buigen theatermaker Dries Notelteirs en dramaturg Liesbeth De Clercq zich over dé vraag die tieners bezighoudt: hoe kan ik uniek zijn in een wereld waarin iedereen inwisselbaar lijkt? Samen met acteur Lucas Van der Vegt werpen ze een kritisch licht op hoe we aansluiting vinden bij de groep, onszelf definiëren en zoeken naar een betekenisvolle plaats in de wereld.
Een voorstelling voor iedereen die er graag bij wil horen, maar toch anders wil zijn.
Over de makers
Dries Notelteirs (1992°) is acteur en theatermaker. Hij speelde o.a. mee in de jeugdvoorstellingen SHOW (BRONKS), WOESTZOEKER (Theater Artemis & Antigone), JORDY (DeMannschaft) en de productie Do You Wanna Play (KVS en Mars). In 2021 zette hij zijn eerste stappen als theaterauteur met de jeugdvoorstelling 5 KILO PASCAL, een coproductie tussen BRONKS en SPINRAG festival Kortrijk.
Dramaturg Liesbeth De Clercq (1996°) ken je van de voorstellingen De Waarheid (Tuning People & Theater Stap), KAPOT (Tuning People/Karolien Verlinden & hetpaleis) en ON- (Theater FroeFroe/Danaé Bosman). Ze werkte ook al samen met Dries voor 5 KILO PASCAL.
Wegens succes slaan Notelteirs en De Clercq opnieuw hun handen in elkaar voor MORTEL.
Omwille van praktische redenen zal deze avondvoorstelling niet doorgaan. Ticketkopers worden persoonlijk gecontacteerd.
Mortel is een betontype verkrijgbaar door het mengen van de juiste verhouding cement, zand en water. Mortel is scheurvrij en onverwoestbaar, net als de band van een eeneiige tweeling.
De tweelingbroers Eén en Twee zijn onafscheidelijk van elkaar. Ze zien er niet alleen identiek uit, ze vullen elkaars verhaal aan. En ze verlangen hetzelfde: uniek zijn. In hun zoektocht naar onderlinge verschillen dreigen ze elkaar te verliezen. Houdt hun bondgenootschap stand? Of breken ze met elkaar?
Met MORTEL buigen theatermaker Dries Notelteirs en dramaturg Liesbeth De Clercq zich over dé vraag die tieners bezighoudt: hoe kan ik uniek zijn in een wereld waarin iedereen inwisselbaar lijkt? Samen met acteur Lucas Van der Vegt werpen ze een kritisch licht op hoe we aansluiting vinden bij de groep, onszelf definiëren en zoeken naar een betekenisvolle plaats in de wereld.
Een voorstelling voor iedereen die er graag bij wil horen, maar toch anders wil zijn.
Over de makers
Dries Notelteirs (1992°) is acteur en theatermaker. Hij speelde o.a. mee in de jeugdvoorstellingen SHOW (BRONKS), WOESTZOEKER (Theater Artemis & Antigone), JORDY (DeMannschaft) en de productie Do You Wanna Play (KVS en Mars). In 2021 zette hij zijn eerste stappen als theaterauteur met de jeugdvoorstelling 5 KILO PASCAL, een coproductie tussen BRONKS en SPINRAG festival Kortrijk.
Dramaturg Liesbeth De Clercq (1996°) ken je van de voorstellingen De Waarheid (Tuning People & Theater Stap), KAPOT (Tuning People/Karolien Verlinden & hetpaleis) en ON- (Theater FroeFroe/Danaé Bosman). Ze werkte ook al samen met Dries voor 5 KILO PASCAL.
Wegens succes slaan Notelteirs en De Clercq opnieuw hun handen in elkaar voor MORTEL.
Ik voel het: ik ben eindelijk klaar.
Klaar, om mij uit te spreken.
Om mij (niet) te wreken maar te verzoenen met mezelf en deze wereld.
Die van het theater,
Mijn grootste droom en diepste flater.
”Ge moet op uw bek durven gaan.”
Ik kan u beamen, dat heb ik gedaan… volgens sommigen dan.
Of ik begon gewoon te twijfelen aan wat ik kan?
Ik ben een ensemble speler.
Een deler van het podium.
En hier sta ik met mijn fucking solo.
Maar ik ben niet alleen
Ik ben nooit alleen
Zij is altijd bij mij.
Waar ik ook ga of sta, zij verstopt zich in de schaduw van mijn gedachten.
Zij is in constante strijd met mij om de overhand te bemachtigen.
Mijn altijd aanwezige innerlijke criticus die alles ziet van wat ik doe of zeg.
Het wordt tijd dat ik kies voor een andere weg.
In WUSSY probeert Roisin Callaerts komaf te maken met haar onzekerheid. Na iets meer dan twintig levensjaren waarvan vier op de theaterschool, is haar interne criticus – gevoed door kritiek van anderen en vooral eigen twijfels en angsten – te groot geworden. Zo groot dat er amper nog plek rest op het podium waar ze naar verlangt en voor vreest tegelijk. Het podium dat ze nu opeist. Een zoekende twintiger, een boze tiener, een klein meisje, zijn allen versies die gehoord willen worden en om een volgend hoofdstuk van haar leven in te gaan moet ze deze eerst een stem geven.
Met haar masterproefvoorstelling nodigt Roisin uit om op te komen voor jezelf, je kwaadheid toe te laten en te stoppen met people pleasen want jezelf zijn is (eindelijk) goed genoeg.
Het resultaat is een voorstelling waar rijm en ritme, dans en muziek samenkomen, met een moord die iedereen zou willen plegen.
Premiejager Howard Kemp (James Stewart) jaagt al lange tijd op de gezochte moordenaar Ben Vandergroat (Robert Ryan). Wanneer hij Vandergroat op het spoor komt, wordt hij genoodzaakt om twee partners in te huren, goudzoeker Jesse Tate en oneervol ontslagen Union soldaat Roy Anderson. Vandergroat en zijn compagnon, de mooie Lina Patch (Janet Leigh), worden gevat door het trio en de outlaw neemt elke opportuniteit om twijfel te zaaien tussen de mannen en zo zijn ontsnapping mogelijk te maken. Onderweg blijkt dat er een premie van $5000 op Vandergroats hoofd staat, waardoor hebzucht al snel de kop opsteekt.
THE NAKED SPUR was de derde samenwerking tussen regisseur Anthony Mann en acteur James Stewart, na WINCHESTER ’73 en BEND OF THE RIVER, en er zouden er nog vijf andere volgen. De westerns die Mann en Stewart samen maakten staan bekend om hun diepgaande karakterontwikkeling, wat binnen een genre vol tropen in die tijd niet vaak voorkwam. Volgens westernregisseur Anthony Mann gaf de shoot van de film hem veel voldoening, omdat hij met de film het ware beeld – en de prachtige natuur – van het Amerikaanse westen kon tonen: “I never understood why almost all westerns are shot in desert landscapes! John Ford, for example, adores Monument Valley, but I know Monument Valley very well and it’s not the whole West. In fact, the desert represents only one part of the American West. I wanted to show the mountains, the waterfalls, the forested areas, the snowy summits – in short to rediscover the whole Daniel Boone atmosphere: the characters emerge more fully from such an environment.”
Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft voor de film een lezing: 'Kleine geschiedenis van de Western’. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.
ENG The film is in English, subtitles TBA
Bounty hunter Howard Kemp (James Stewart) is hunting the wanted murderer Ben Vandergroat (Robert Ryan). When he finally tracks down Vandergroat, he is forced to hire two partners, gold prospector Jesse Tate and dishonourably discharged Union soldier Roy Anderson. Vandergroat and his companion, the beautiful Lina Patch (Janet Leigh) are caught by the trio and the outlaw takes every opportunity to create doubt between the men and try for an escape. Along the way, it turns out there is a $5000 bounty on Vandergroat’s head and soon greed raises its ugly head.
THE NAKED SPUR was the third collaboration between director Anthony Mann and actor James Stewart, after WINCHESTER ’73 and BEND OF THE RIVER, and five more would follow. The westerns Mann and Stewart made together are known for their character development, which wasn’t often the case in that period in a genre full of tropes. According to western director Anthony Mann the shoot of THE NAKED SPUR gave him a lot of fulfilment, because he could finally show the true beauty – and the stunning nature – of the American west: “I never understood why almost all westerns are shot in desert landscapes! John Ford, for example, adores Monument Valley, but I know Monument Valley very well and it’s not the whole West. In fact, the desert represents only one part of the American West. I wanted to show the mountains, the waterfalls, the forested areas, the snowy summits – in short to rediscover the whole Daniel Boone atmosphere: the characters emerge more fully from such an environment.”
Film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘Little history of the Western’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.
Valentijn Dhaenens, Korneel Hamers, Mathijs F Scheepers en Clara van den Broek mogen volgend jaar samen 25 kaarsjes uitblazen als Theatercollectief SKaGeN. De afgelopen jaren lag de focus van de makers van SKaGeN op solovoorstellingen, projecten waarin ze samen, maar niet noodzakelijk voltallig, aan het roer stonden en het verkennen van nieuwe media zoals de SneakPeek app.
In Triomf! komen ze terug met z’n vieren op scène aangevuld door Dagmar Dierick en Clara Cleymans. Samen laten ze zich inspireren door het verhaal van de Zweedse regisseur Jan Jönson die in 1985 Wachten op Godot van Samuel Beckett besloot te ensceneren met gevangenen uit de hoogbeveiligde Kumla gevangenis. Een spannende situatie ontstaat waarin de gevangenen opnieuw van de buitenwereld proeven terwijl ze via het stuk dubbel geconfronteerd worden met hun hopeloze wachtpositie.
In Triomf! baant het zestal zich spelenderwijs een weg door het vraagstuk wat gevangenschap en vrijheid, slagen en falen betekenen, voor de personages, voor zichzelf, voor het gezelschap. Zitten ze in hetzelfde schuitje of houden ze elkaar gevangen? Zijn ze elkaars sleutel tot bevrijding? Allemaal zijn ze op zoek naar een eigen overwinning. Het is wachten op een gezamenlijke triomf.
SKaGeN speelt doorgaans geen repertoire. Ook nu brengen ze dit niet tot een goed einde: op hun typische manier wordt deze klassieker ontmanteld en omgetoverd tot een energieke en speelse voorstelling die tegelijk een snuifje zout in de existentiële wonde strooit.
In deze opzwepende choreografie komen negen jongeren samen, elk met hun unieke kracht en kwetsbaarheid. Ze dansen de longen uit hun lijf op beats van multi-instrumentalist Dijf Sanders. Gaandeweg ontstaan nieuwe bewegingsvormen, nieuwe lichamen, nieuwe normen. Repeatclub gaat over de stuwende drive van een groep en over vrijheid vinden binnen je eigen grenzen.
Choreografe Danaé Bosman danste voor fABULEUS mee in de gelauwerde dansvoorstelling ZOOdoen ze de dingen (coproductie met hetpaleis). De voorbije jaren maakte ze verschillende dansproducties voor een jong publiek bij o.a. LAP, Theater De Spiegel en FroeFroe, waaronder ON- (FroeFroe, 2023), een creatie met danser Miguel Do Vale en acteur/danser Sander Deckx, die in een rolstoel zit. In Repeatclub onderzoekt Danaé hoe we door herhaling en samenwerking een gemeenschappelijk ritme kunnen vinden, net zoals een zwerm vogels die zich in natuurlijke harmonie door de lucht beweegt.
Repeatclub zoekt hoe we collectief kunnen bewegen en toont hoe muziek en dans een brug kunnen slaan tussen mensen, ongeacht hun achtergrond of fysieke mogelijkheden.
Aanbod voor scholen: inleidende dansworkshop
Voorafgaand aan de schoolvoorstellingen van Repeatclub biedt Passerelle in samenwerking met fABULEUS dansworkshops aan op school, geïnspireerd op de auditieworkshops waaraan de dansers van Repeatclub zelf hebben deelgenomen. Die waren niet alleen laagdrempelig maar vooral verbindend: jongeren met de meest uiteenlopende lichamen – ook jongeren in een rolstoel – vonden op de auditiedagen hun plek in de groep en kwamen samen in beweging.
Via speelse improvisatie-opdrachten ontdekken de leerlingen hoe ze zelf in beweging kunnen komen, maar ook hoe ze verschillen in bewegingsstijl kunnen overbruggen en tot een gedeeld ritme kunnen komen. Zo ervaren ze van binnenuit hoe deze voorstelling tot stand is gekomen.
De workshop wordt ontwikkeld in overleg met choreografe Danaé Bosman en zoveel mogelijk begeleid door dansers en makers die het werk van fABULEUS van binnenuit kennen.
duur 2 lesuren locatie een ruime zaal op school prijs €140 per klas + vervoerskosten van de coach meer infoscholen@destudio.com
Valentijn Dhaenens, Korneel Hamers, Mathijs F Scheepers en Clara van den Broek mogen volgend jaar samen 25 kaarsjes uitblazen als Theatercollectief SKaGeN. De afgelopen jaren lag de focus van de makers van SKaGeN op solovoorstellingen, projecten waarin ze samen, maar niet noodzakelijk voltallig, aan het roer stonden en het verkennen van nieuwe media zoals de SneakPeek app.
In Triomf! komen ze terug met z’n vieren op scène aangevuld door Dagmar Dierick en Clara Cleymans. Samen laten ze zich inspireren door het verhaal van de Zweedse regisseur Jan Jönson die in 1985 Wachten op Godot van Samuel Beckett besloot te ensceneren met gevangenen uit de hoogbeveiligde Kumla gevangenis. Een spannende situatie ontstaat waarin de gevangenen opnieuw van de buitenwereld proeven terwijl ze via het stuk dubbel geconfronteerd worden met hun hopeloze wachtpositie.
In Triomf! baant het zestal zich spelenderwijs een weg door het vraagstuk wat gevangenschap en vrijheid, slagen en falen betekenen, voor de personages, voor zichzelf, voor het gezelschap. Zitten ze in hetzelfde schuitje of houden ze elkaar gevangen? Zijn ze elkaars sleutel tot bevrijding? Allemaal zijn ze op zoek naar een eigen overwinning. Het is wachten op een gezamenlijke triomf.
SKaGeN speelt doorgaans geen repertoire. Ook nu brengen ze dit niet tot een goed einde: op hun typische manier wordt deze klassieker ontmanteld en omgetoverd tot een energieke en speelse voorstelling die tegelijk een snuifje zout in de existentiële wonde strooit.
In deze opzwepende choreografie komen negen jongeren samen, elk met hun unieke kracht en kwetsbaarheid. Ze dansen de longen uit hun lijf op beats van multi-instrumentalist Dijf Sanders. Gaandeweg ontstaan nieuwe bewegingsvormen, nieuwe lichamen, nieuwe normen. Repeatclub gaat over de stuwende drive van een groep en over vrijheid vinden binnen je eigen grenzen.
Choreografe Danaé Bosman danste voor fABULEUS mee in de gelauwerde dansvoorstelling ZOOdoen ze de dingen (coproductie met hetpaleis). De voorbije jaren maakte ze verschillende dansproducties voor een jong publiek bij o.a. LAP, Theater De Spiegel en FroeFroe, waaronder ON- (FroeFroe, 2023), een creatie met danser Miguel Do Vale en acteur/danser Sander Deckx, die in een rolstoel zit. In Repeatclub onderzoekt Danaé hoe we door herhaling en samenwerking een gemeenschappelijk ritme kunnen vinden, net zoals een zwerm vogels die zich in natuurlijke harmonie door de lucht beweegt.
Repeatclub zoekt hoe we collectief kunnen bewegen en toont hoe muziek en dans een brug kunnen slaan tussen mensen, ongeacht hun achtergrond of fysieke mogelijkheden.
Aanbod voor scholen: inleidende dansworkshop
Voorafgaand aan de schoolvoorstellingen van Repeatclub biedt Passerelle in samenwerking met fABULEUS dansworkshops aan op school, geïnspireerd op de auditieworkshops waaraan de dansers van Repeatclub zelf hebben deelgenomen. Die waren niet alleen laagdrempelig maar vooral verbindend: jongeren met de meest uiteenlopende lichamen – ook jongeren in een rolstoel – vonden op de auditiedagen hun plek in de groep en kwamen samen in beweging.
Via speelse improvisatie-opdrachten ontdekken de leerlingen hoe ze zelf in beweging kunnen komen, maar ook hoe ze verschillen in bewegingsstijl kunnen overbruggen en tot een gedeeld ritme kunnen komen. Zo ervaren ze van binnenuit hoe deze voorstelling tot stand is gekomen.
De workshop wordt ontwikkeld in overleg met choreografe Danaé Bosman en zoveel mogelijk begeleid door dansers en makers die het werk van fABULEUS van binnenuit kennen.
duur 2 lesuren locatie een ruime zaal op school prijs €140 per klas + vervoerskosten van de coach meer infoscholen@destudio.com
In deze opzwepende choreografie komen negen jongeren samen, elk met hun unieke kracht en kwetsbaarheid. Ze dansen de longen uit hun lijf op beats van multi-instrumentalist Dijf Sanders. Gaandeweg ontstaan nieuwe bewegingsvormen, nieuwe lichamen, nieuwe normen. Repeatclub gaat over de stuwende drive van een groep en over vrijheid vinden binnen je eigen grenzen.
Choreografe Danaé Bosman danste voor fABULEUS mee in de gelauwerde dansvoorstelling ZOOdoen ze de dingen (coproductie met hetpaleis). De voorbije jaren maakte ze verschillende dansproducties voor een jong publiek bij o.a. LAP, Theater De Spiegel en FroeFroe, waaronder ON- (FroeFroe, 2023), een creatie met danser Miguel Do Vale en acteur/danser Sander Deckx, die in een rolstoel zit. In Repeatclub onderzoekt Danaé hoe we door herhaling en samenwerking een gemeenschappelijk ritme kunnen vinden, net zoals een zwerm vogels die zich in natuurlijke harmonie door de lucht beweegt.
Repeatclub zoekt hoe we collectief kunnen bewegen en toont hoe muziek en dans een brug kunnen slaan tussen mensen, ongeacht hun achtergrond of fysieke mogelijkheden.
Aanbod voor scholen: inleidende dansworkshop
Voorafgaand aan de schoolvoorstellingen van Repeatclub biedt Passerelle in samenwerking met fABULEUS dansworkshops aan op school, geïnspireerd op de auditieworkshops waaraan de dansers van Repeatclub zelf hebben deelgenomen. Die waren niet alleen laagdrempelig maar vooral verbindend: jongeren met de meest uiteenlopende lichamen – ook jongeren in een rolstoel – vonden op de auditiedagen hun plek in de groep en kwamen samen in beweging.
Via speelse improvisatie-opdrachten ontdekken de leerlingen hoe ze zelf in beweging kunnen komen, maar ook hoe ze verschillen in bewegingsstijl kunnen overbruggen en tot een gedeeld ritme kunnen komen. Zo ervaren ze van binnenuit hoe deze voorstelling tot stand is gekomen.
De workshop wordt ontwikkeld in overleg met choreografe Danaé Bosman en zoveel mogelijk begeleid door dansers en makers die het werk van fABULEUS van binnenuit kennen.
duur 2 lesuren locatie een ruime zaal op school prijs €140 per klas + vervoerskosten van de coach meer infoscholen@destudio.com
Centraal in de muziek en wereld van Merope staat de zang en klanken van de Litouwse zangeres Indrè Jurgelevičiūtė, zij aan zij met gitarist en klanktovenaar Bert Cools. Merope verweeft traditionele Litouwse klanken met innovatieve geluidsexperimenten en field recordings. Een geheel eigen sound, een geheel eigen avant-garde folk. Coco Rosie meets Linda Perhacs. Zoiets. En ook weer helemaal niet. Dat de dromerige klanken en boeiende wereld van Merope h e l e m a a l tot zijn / haar / het recht komt in de setting van de Sint-Joriskerk, weten we wel. Met hun vijfde album Vėjula levert Merope een diep ontroerende en vernieuwende bijdrage aan de moderne muziekwereld. Dit is niet zomaar een album, maar een luisterervaring die grenzen tussen verleden en toekomst, lokaal en globaal, moeiteloos overstijgt. Adembenemend. Intens. Magic.
Voor deze show laat Merope zich bijstaan door Jessika Kenney, een vocale artieste die je kan kennen van haar duo met Eyvind Kang. Ze werkte mee aan Monoliths & Dimensions van Sunn O))) en schreef de vocale muziek voor de film Midsommar van Ari Aster's. In 2024 ontstond er op Meakusma een spontaan samenspel tussen Merope en Jessika, dat op 24 april wordt verdergezet in de Sint-Joriskerk.
⭑⭑⭑⭑ “Merope's most experimental full length to date, Vėjula is a celebration of collaboration and playfulness” The Guardian
In deze opzwepende choreografie komen negen jongeren samen, elk met hun unieke kracht en kwetsbaarheid. Ze dansen de longen uit hun lijf op beats van multi-instrumentalist Dijf Sanders. Gaandeweg ontstaan nieuwe bewegingsvormen, nieuwe lichamen, nieuwe normen. Repeatclub gaat over de stuwende drive van een groep en over vrijheid vinden binnen je eigen grenzen.
Choreografe Danaé Bosman danste voor fABULEUS mee in de gelauwerde dansvoorstelling ZOOdoen ze de dingen (coproductie met hetpaleis). De voorbije jaren maakte ze verschillende dansproducties voor een jong publiek bij o.a. LAP, Theater De Spiegel en FroeFroe, waaronder ON- (FroeFroe, 2023), een creatie met danser Miguel Do Vale en acteur/danser Sander Deckx, die in een rolstoel zit. In Repeatclub onderzoekt Danaé hoe we door herhaling en samenwerking een gemeenschappelijk ritme kunnen vinden, net zoals een zwerm vogels die zich in natuurlijke harmonie door de lucht beweegt.
Repeatclub zoekt hoe we collectief kunnen bewegen en toont hoe muziek en dans een brug kunnen slaan tussen mensen, ongeacht hun achtergrond of fysieke mogelijkheden.
Aanbod voor scholen: inleidende dansworkshop
Voorafgaand aan de schoolvoorstellingen van Repeatclub biedt Passerelle in samenwerking met fABULEUS dansworkshops aan op school, geïnspireerd op de auditieworkshops waaraan de dansers van Repeatclub zelf hebben deelgenomen. Die waren niet alleen laagdrempelig maar vooral verbindend: jongeren met de meest uiteenlopende lichamen – ook jongeren in een rolstoel – vonden op de auditiedagen hun plek in de groep en kwamen samen in beweging.
Via speelse improvisatie-opdrachten ontdekken de leerlingen hoe ze zelf in beweging kunnen komen, maar ook hoe ze verschillen in bewegingsstijl kunnen overbruggen en tot een gedeeld ritme kunnen komen. Zo ervaren ze van binnenuit hoe deze voorstelling tot stand is gekomen.
De workshop wordt ontwikkeld in overleg met choreografe Danaé Bosman en zoveel mogelijk begeleid door dansers en makers die het werk van fABULEUS van binnenuit kennen.
duur 2 lesuren locatie een ruime zaal op school prijs €140 per klas + vervoerskosten van de coach meer infoscholen@destudio.com
“The strange thing is, I don't think myself silent. That is because of my piano.”
voice-over van Ada (Holly Hunter) in THE PIANO
english below
Voor deze all-time classic van Jane Campion was de Gouden Palm slechts het startschot. De film reeg in 1993 de lovende recensies aaneen, wat zich vertaalde in gevulde filmzalen. Het grote publiek omarmde meteen ook vol overgave de minimalistische muziek van de Britse componist Michael Nyman. De Nieuw-Zeelandse regisseur Jane Campion won een Oscar voor haar originele scenario en de Palme d’Or voor beste film, actrice Holly Hunter won een Oscar en dezelfde prijs op Cannes voor haar hoofdrol en de amper elfjarige Anna Paquin won de Oscar voor haar overtuigende bijrol als de dochter, die ook tolk is voor haar moeder. Tot op vandaag blijft THE PIANO een film die je op groot scherm moet beleven, de beste omgeving voor de woeste landschappen en meeslepende muziek.
Schotland, midden 19e eeuw. De stomme Ada (Holly Hunter) trekt samen met haar dochtertje (Anna Paquin) en haar geliefde piano naar Nieuw-Zeeland voor een gearrangeerd huwelijk met de rijke landeigenaar Stewart (Sam Neill), maar wordt al snel begeerd door een lokale arbeider op de plantage, de intense George (Harvey Keitel). Wanneer Stewart haar piano verkoopt aan George, stelt die een ruilhandel voor. Ada kan haar piano terugverdienen als ze hem pianolessen geeft.
Producer Jan Chapman was meteen overtuigd door de nood om het erotische drama gemaakt te krijgen: “There was an essence that went back to Emily Brontë and WUTHERING HEIGHTS in its expression of female desire. It’s ironic, because it is about male and female attraction and sexuality, but it’s also about a private insight into the female version of that. It ignited me, and I thought it was enough to ignite other people.”
De film wordt voorafgegaan door een lezing om 19u00 over hedendaagse cinema aan de hand van het werk van Jane Campion door Wouter Hessels, docent filmgeschiedenis (KASKA-DKO, RITCS, INSAS), en is gratis bij je filmticket inbegrepen.
In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
For this all-time classic by Jane Campion winning the Palme d’Or was only the beginning. The film was lauded by critics in 1993, which translated into great audience numbers. The public immediately fully embraced British composer Michael Nyman’s minimalist music as well. The New Zealand director Jane Campion won an Oscar for her original screenplay and the Palme d’Or for best film, actress Holly Hunter won an Oscar and the Cannes prize for best actress and the barely 11-year-old Anna Paquin won the Oscar for her convincing supporting role as the daughter, who also serves as her mother’s interpreter. To this day, THE PIANO remains a movie that you have to experience on the big screen, the perfect conditions for the wild landscapes and immersive music.
Mid-19th century, Scotland. The mute Ada (Holly Hunter) and her daughter (Anna Paquin) are sent to New Zealand for an arranged marriage with the rich landowner Stewart (Sam Neill), but is quickly desired by a local plantation worker, the intense George (Harvey Keitel). When Stewart sells her beloved piano – which made the trip from Scotland with them – to George, the latter proposes an exchange. Ada can earn her piano back if she gives him lessons.
Producer Jan Chapman was immediately convinced by the need to get the erotic drama made: “There was an essence that went back to Emily Brontë and WUTHERING HEIGHTS in its expression of female desire. It’s ironic, because it is about male and female attraction and sexuality, but it’s also about a private insight into the female version of that. It ignited me, and I thought it was enough to ignite other people.”
The film will be preceded by a lecture(in Dutch) at 19h00 on contemporary cinema through the works of Jane Campion by film history professor Wouter Hessels (KASKA-DKO, RITCS, and INSAS) and is included in your entrance ticket.
With our FILM CLASS PASS, you can attend all screenings and lectures of the film historic season at a reduced rate.
