english below

VOLVER is een betoverend melodrama van Pedro Almodóvar dat zich afwisselend afspeelt in een drukke wijk in Madrid en een winderig dorp op het Spaanse platteland. De film volgt het dagelijkse leven van vrouwen die hun families draaiende houden te midden van tragedies, geheimen en onverwachte gebeurtenissen, terwijl humor en mededogen altijd aanwezig zijn.

Een van hen is Raimunda (Penélope Cruz), een hardwerkende vrouw die worstelt met verschillende tegenslagen en uitdagingen. Samen met haar zus Sole (Lola Dueñas) en haar dochter Paula navigeert ze door dood, gevaar en het morsige dagelijkse leven, terwijl ze onverstoorbaar haar familie en buren ondersteunt. Mannen spelen slechts een bijrol: vaak afwezig, gevaarlijk of irrelevant, terwijl de vrouwen het verhaal dragen.

Almodóvar geeft zijn acteurs de ruimte om te schitteren, met Cruz in topvorm en Carmen Maura als een geestige, teruggekeerde moeder. VOLVER combineert tragiek, humor en mysterie, en toont Almodóvars liefde voor vrouwen, zijn vermogen om het alledaagse en het bovennatuurlijke te mengen, en zijn meesterlijke talent om diepe menselijke emoties tot leven te brengen op het scherm.

Deze film is onderdeel van ons retrospectief TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films die samen de vele gedaanten van Pedro Almodóvars cinema zichtbaar maken.

ENG
The film is in Spanish with English subtitles

VOLVER is an enchanting melodrama by Pedro Almodóvar that alternates between a bustling neighborhood in Madrid and a windswept village in the Spanish countryside. The film follows the daily lives of women who keep their families going amid tragedies, secrets, and unexpected events, with humour and compassion always present.

One of them is Raimunda (Penélope Cruz), a hardworking woman facing multiple hardships and challenges. Together with her sister Sole (Lola Dueñas) and her daughter Paula, she navigates death, danger, and the messy routines of everyday life, while steadfastly supporting her family and neighbors. Men play only minor roles: often absent, dangerous, or irrelevant, while the women carry the story.

Almodóvar gives his actors space to shine, with Cruz at her best and Carmen Maura as a witty, returned mother. VOLVER blends tragedy, humor, and mystery, showcasing Almodóvar’s love for women, his ability to mix the everyday with the supernatural, and his masterful talent for bringing complex human emotions vividly to life on screen.

This film is part of our retrospective TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films that reveal the many guises of Pedro Almodóvar's cinema.

english below

Naar aanleiding van Grafixx 2025 (21 - 23 november) vertonen we twee meesterwerken van animeregisseur Mamoru Oshii (GHOST IN THE SHELL): PATLABOR: THE MOVIE en ANGEL’S EGG.

Net zoals AKIRA die een jaar eerder uitkwam, bestaat PATLABOR: THE MOVIE uit een iconische 80s animestijl die er nog steeds fantastisch uitziet. Beide films blijven een tijdloze waarschuwing over de gevaren van onbeperkte wetenschappelijke vooruitgang zonder moreel kompas. 

Aan het begin van het millennium in Tokyo worden Labors, geavanceerde onbemande robots, op grote schaal ingezet om de stad te herbouwen na een zware aardbeving. Na een mysterieuze zelfmoord en een verdwenen groep van deze autonome robots start een politieonderzoek. Een eigenzinnig team van de Metropolitan Police moet een complot ontrafelen om de 8.000 Labors in Tokyo te infecteren met een computervirus. Dit allemaal terwijl een krachtige tyfoon de stad nadert en de wraak van een dode man zich steeds meer ontplooit.

De film wordt ingeleid door filmcriticus Pieter Van Ballaer. Zijn teksten over animatiefilms verschenen eerder in photogénie en Fantômas. Op zaterdag 22 november wordt de film in het Engels ingeleid, op vrijdag 5 december in het Nederlands.

ENG
The film is in Japanese with English subtitles

In light of Grafixx 2025 (21 - 23 November), we are screening two masterpieces by animation director Mamoru Oshii (GHOST IN THE SHELL): PATLABOR: THE MOVIE and ANGEL’S EGG.

Like AKIRA, which was released a year earlier, PATLABOR: THE MOVIE features an iconic 80s anime aesthetic that still looks fantastic today. Both films remain a timeless warning about the dangers of unlimited scientific progress without a moral compass. 

At the beginning of the millennium in Tokyo, Labors, advanced unmanned robots, are deployed on a large scale to rebuild the city after a severe earthquake. After a mysterious suicide and the disappearance of a group of these autonomous robots, a police investigation begins. A maverick team from the Metropolitan Police must unravel a plot to coorupt the 8,000 Labors in Tokyo with a computer virus. Meanwhile a powerful typhoon approaches the city and a dead man's revenge unfolds.

The film will be introduced by film critic Pieter Van Ballaer. His writings on animated films have previously appeared in photogénie and Fantômas. On Saturday, November 22, the introduction will be in English; on Friday, December 5, it will be in Dutch.

english below

Regisseur Alex Ross Perry noemt Pavement “de beste en meest invloedrijke band ter wereld”. Zijn film PAVEMENTS is dan ook allesbehalve een gewone muziekdocumentaire. Het is een speelse, nonchalante en charmante mix van fictie, docu en backstagebeelden — precies wat de eigenzinnige indierockers van Pavement verdienen.

De band rond Stephen Malkmus, in deze film deels vertolkt door Stranger Things-acteur Joe Keery, was in de jaren 1990 hét gezicht van de Amerikaanse indiescène en is sinds kort weer samen. Hun eerste nieuwe project was geen plaat, maar deze film. Perry volgt de voorbereiding van hun reünie, regisseert een off-Broadway musical met Pavement-songs, werkt aan een biopic, en verweeft dat allemaal tot één groot, chaotisch geheel.

Het resultaat is een liefdevolle ode aan Pavement: grappig, van de pot gerukt en vol energie. PAVEMENTS is een feest voor fans en een ontdekking voor iedereen die houdt van muziek met een hoek af.

“Door feit en fictie op intrigerende en onverwachte manieren te vermengen, blijft de film constant boeiend – en valt hij zowel in de smaak bij doorgewinterde fans als bij totale nieuwkomers.” – NME

“Pavements is een belangrijke documentaire. Ze herinnert ons eraan dat de vierde (en vijfde en zesde) muur doorbroken kan worden, dat de rockdoc heruitgevonden kan worden.” – IndieWire

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

Director Alex Ross Perry calls Pavement “the best and most influential band in the world.” His film PAVEMENTS is anything but an ordinary music documentary — a playful, laid-back, and charming mix of fiction, documentary, and behind-the-scenes moments, perfectly fitting for Pavement’s offbeat indie rock spirit.

The band led by Stephen Malkmus — here partly portrayed by Stranger Things actor Joe Keery — was a defining force in the 1990s American indie scene and has recently reunited. Their first new project isn’t an album, but this film. Perry captures the lead-up to their reunion, directs an off-Broadway musical featuring Pavement songs, works on a biopic, and blends it all into one wild, chaotic whole.

The result is a loving tribute to Pavement: funny, unhinged, and full of energy. PAVEMENTS is a treat for longtime fans and a discovery for anyone drawn to music with a crooked edge.

"Blending fact and fiction in intriguing and unexpected ways, the film is consistently entertaining and can be enjoyed whether you’re a longtime fan of the band or a total newcomer." – NME

"Pavements is an important documentary. It’s a reminder that the fourth (and fifth and sixth) wall can be smashed, that the rock doc can be reinvented." – IndieWire

english below

In april 2024 probeert de Iraanse filmmaker Sepideh Farsi Gaza binnen te raken, maar ze wordt tegengehouden aan de grens. Wat begint als een mislukte reis, groeit uit tot een uitzonderlijke film zodra ze contact legt met Fatma “Fatem” Hassona, een jonge fotojournaliste uit Gaza. Via maandenlange videogesprekken wordt Fatma Farsi’s ogen en stem in een verwoest gebied.

We zien een vrouw die lacht, rouwt, schrijft, fotografeert en blijft dromen terwijl de bommen vallen. Haar foto’s en hun gesprekken schetsen een zeldzaam intiem beeld van het dagelijks leven onder beleg: hoop naast angst, creativiteit naast vernietiging. Meer dan 200 dagen houden de twee vrouwen contact – tot Fatma en haar familie omkomen bij een Israëlische luchtaanval, één dag nadat de film werd geselecteerd voor Cannes.

PUT YOUR SOUL ON YOUR HAND AND WALK is zo zowel een portret als een herdenking. Het toont Fatma’s veerkracht, haar poëzie en haar blik op de wereld, en verandert tegelijk in een krachtig eerbetoon aan alle stemmen die in Gaza worden gesmoord. Een documentaire die onontkoombaar actueel en diep menselijk is.

ENG
The film is in English/Arabic/Farsi with English subtitles

In April 2024, Iranian filmmaker Sepideh Farsi tries to enter Gaza but is stopped at the border. What begins as a failed journey turns into an extraordinary film when she connects with Fatma “Fatem” Hassona, a young photojournalist from Gaza. Through months of video calls, Fatma becomes Farsi’s eyes and voice in a devastated region.

We see a woman who laughs, mourns, writes, photographs, and continues to dream even as bombs fall. Her photos and their conversations offer a rare, intimate glimpse of daily life under siege: hope alongside fear, creativity alongside destruction. For more than 200 days, the two women stay in touch—until Fatma and her family are killed in an Israeli airstrike, just one day after the film was selected for Cannes.

PUT YOUR SOUL ON YOUR HAND AND WALK is both a portrait and a memorial. It captures Fatma’s resilience, her poetry, and her perspective on the world, while serving as a powerful tribute to all the voices silenced in Gaza. A documentary that feels urgently relevant and deeply human.

engllish below

“To Joan Crawford, who brought Mildred Pierce to life just as I had always hoped she would be, and who has my lifelong gratitude”. Met die inscriptie stuurde schrijver James M. Cain actrice Joan Crawford een gesigneerde eerste editie van zijn roman Mildred Pierce na het zien van de verfilming van zijn boek.

Hoewel Crawford jaren later door haar dochters beruchte autobiografische exposé Mommie Dearest als moeder in een slecht daglicht kwam te staan, belichaamde ze in MILDRED PIERCE het toonbeeld van de toegewijde moeder.

Wanneer Mildreds man haar verlaat voor een andere vrouw, blijft ze alleen achter met haar twee dochters, de 16-jarige verwende Veda en de 10-jarige tomboy Kay. Door haar harde werk en doorzettingsvermogen stampt ze een succesvolle restaurantketen uit de grond, maar zelfs dat financiële succes is niet genoeg voor de rancuneuze Veda, die bovenal een hoge sociale status wil veroveren voor zichzelf. Na de dood van haar tweede man, wordt Mildred gedwongen om de waarheid van de gecompliceerde relatie met haar dochter onder ogen te zien.

Crawford won een Oscar voor haar overtuigende performance en de film wordt gevierd voor zijn sterke vrouwenrollen, complexe dynamieken tussen vrouwelijke personages en voor die tijd hachelijke thema’s zoals moederlijke liefde en de keerzijde van sociale standing. Dat alles wordt afgewerkt met een stevige laag melodrama, prachtige zwart-wit cinematografie en een vertrouwde score. In zijn Guide for the Film Fanatic (1986) schreef Danny Peary “MILDRED PIERCE is essentially a film noir piece where it's a woman, Joan Crawford, rather than a man, who is led by a greedy, manipulative, evil femme fatale – in this case, the woman's daughter, Ann Blyth – down a fatalistic path full of deception, money for greedy people, murder, and doom.” Een perfecte match voor ons MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.

ENG
The film is in English with Dutch subtitles

“To Joan Crawford, who brought Mildred Pierce to life just as I had always hoped she would be, and who has my lifelong gratitude”. With this inscription writer James M. Cain sent actress Joan Crawford a signed first edition of his novel Mildred Pierce, after watching the film adaptation of his book.

Even though Crawford was shown in a bad light as a mother years later after the publication of her daughter’s infamous autobiographical exposé Mommie Dearest, she embodied the paragon of the devoted mother in MILDRED PIERCE.

When her husband leaves her for another woman, Mildred is left on her own with her two daughters, the 16-year-old spoiled Veda and the 10-year-old tomboy Kay. Through her hard work and perseverance, she builds a successful restaurant chain from the ground up. But even this financial success is not enough for the resentful Veda, who above all wants to climb the social ladder, no matter the cost. After the death of her second husband, Mildred is forced to face the truth about her complicated relationship with her daughter.

Crawford won an Academy Award for her convincing performance and the movie is celebrated for its strong female leads, complex dynamics between female characters and for that time tricky themes such as maternal love and the downside of social standing. All of that is topped off with a solid layer of melodrama, beautiful black-and-white cinematography and a recognizable score. In his Guide for the Film Fanatic (1986) Danny Peary wrote “MILDRED PIERCE is essentially a film noir piece where it's a woman, Joan Crawford, rather than a man, who is led by a greedy, manipulative, evil femme fatale – in this case, the woman's daughter, Ann Blyth – down a fatalistic path full of deception, money for greedy people, murder, and doom.” A perfect fit for our MOMMIE DEAREST-programme, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.

Pedro Almodóvars allereerste langspeelfilm is door de nogal klungelige vorm tegelijk een buitenbeentje in zijn oeuvre maar introduceert ook heel wat thematische elementen die hij doorheen zijn latere loopbaan zou blijven onderzoeken. Nadat hij een reeks korte Super 8 en 16mm films had ingeblikt, waagde Almodóvar zich aan deze langspeler maar deed dat met zo weinig budget dat de chaotische draaiperiode uiteindelijk anderhalf jaar duurde, voor een film van amper vijftig minuten. 

Ondertussen heeft PEPI, LUCI, BOM Y OTRAS CHICAS DEL MONTÓN terecht cultstatus vergaard en is het een uitstekend voorbeeld van La Movida Mardrileña: de tegencultuurbeweging in het post-Franco Spanje die seksuele vrijheid en culterele baldagidheid hoog in het vaandel droeg. In deze zwarte komedie volgen we de avonturen van drie erg verschillende vriendinnen: de ongebonden “moderne vrouw” Pepi, de masochistische huisvrouw Luci en Bom, een lesbische punk rockster. Alledrie zijn het archetypische maar autonome personages wiens vriendschap elke liefdesdrift overstijgt. Carmen Maura, die de hoofdrol van Pepi vertolkt, was toen al een gewaardeerde actrice en zou in de eerste helft van Almodóvars carrière een sleutelfiguur blijven.

Aan de bron van de film ligt een door Almodóvar geschreven tekst genaamd General Erections, een parodie op de Spaanse parlementsverkiezingen van toen. De losbandige subcultuur en (anti-)politieke symboliek vormen een rode draad doorheen de film, net zoals vrouwelijke onafhankelijkheid en solidariteit— Almodóvars thematische stokpaardjes die hij in MUJERES AL BORDE DE UN ATAQUE DE NERVIOS (1988), TODO SOBRE MI MADRE (1999), en VOLVER (2006) met nog meer gevoeligheid en vormelijke finesse verkent.

We vertonen de film op 35mm, met dank aan CINEMATEK.

Deze film is onderdeel van ons retrospectief TODO SOBRE ALMODÓVAR; 18 films die samen de vele gedaanten van Pedro Almodóvars cinema zichtbaar maken.

“Een gevoelige ode aan wat ons bindt, en breekt.” Zo bejubelt Knack Focus de langverwachte nieuwe film van Joachim Trier. Voor deze opvolger van THE WORST PERSON IN THE WORLD brengt Trier een indrukwekkende cast samen, met onder anderen Stellan Skarsgård, Elle Fanning en opnieuw Renate Reinsve.

Na de dood van hun moeder worden de zussen Nora (Renate Reinsve) en Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) herenigd met hun afwezige vader Gustav (Stellan Skarsgård), ooit een gerenommeerde filmregisseur. Hij biedt theateractrice Nora een rol aan in de autibiografische film die zijn grote comeback moet worden. Wanneer Nora deze geste afwijst, ontdekt ze dat haar vader de jonge Hollywoodster Rachel Kemp (Elle Fanning) in de hoofdrol castte. Wanneer de shoot start, moeten Nora en Agnes de gebroken relatie met hun vader noodgedwongen onder ogen zien, én omgaan met een Amerikaanse ster die midden in hun complexe familieverhoudingen is beland.

De film werd niet voor niets bekroond met de Grand Prix op het afgelopen Filmfestival van Cannes. Prachtige cinematografie en acteerprestaties op topniveau zorgden ervoor dat Vogue de film kroonde tot ‘The Best Film Of The Year.’

SENTIMENTAL VALUE is genomineerd voor de LUX Audience Award. Stem via deze link en misschien win je wel een reis naar Brussel om op 14 april 2026 de uitreikingsceremonie bij te wonen en de regisseurs en filmploegen van de genomineerde films te ontmoeten!

english below

Op een mistige nacht, rijdt legerdeserteur Jean de havenstad Le Havre binnen. Met hoop op een nieuwe start, hoopt Jean een plekje op een schip naar een nieuw leven te veroveren. Intussen doodt hij de tijd in een café, waar hij de 17-jarige Nelly ontmoet. Het meisje is op haar jonge leeftijd al een object van begeerte van verschillende mannen: haar peetvader Zabel, ex-vriendje Maurice en gangster Lucien. Jean valt ook voor haar en geeft haar het zelfvertrouwen om los te komen van de giftige mannen in haar leven. Maar jaloezie en noodlot lijken hun droom om hun oude leven achter zich te laten, in de weg te staan.

Auteur Lucy Sante beschreef de film als een “definitive example of the style known as poetic realism. The ragged outlines, the lowdown settings, the romantic fatalism of the protagonists, the movement of the story first upward toward a single moment of happiness and then down to inexorable doom—the hallmarks of the style had germinated in some form or other through the decade. (…) LE QUAI DES BRUMES possesses nearly all the qualities that were once synonymous with the idea of French cinema. (…) The hazy lights, the wet cobblestones, the prehensile poplars lining the road out of town, the philosophical gravity of peripheral characters, the idea that nothing in life is more important than passion—such things defined a national cinema that might have been dwarfed by Hollywood in terms of reach and profit but stood every inch as tall as regards grace and beauty and power.”

ENG
The film is in French with English subtitles

On a foggy night, army deserter Jean rides into the port town of Le Havre. With hopes of a fresh start, Jean hopes for a spot on a ship towards a new life. Meanwhile, he kills time in a café, where he meets the 17-year-old Nelly. Even at her young age, the girl has already become the object of desire for several men: her godfather Zabel, ex-boyfriend Maurice, and gangster Lucien. Jean falls for her as well and gives her the confidence to stand up for herself and cut loose from the poisonous men around her. But jealousy and tragic fate seem to stand in the way of their dream to leave their old lives behind.

Author Lucy Sante described the film as a “definitive example of the style known as poetic realism. The ragged outlines, the lowdown settings, the romantic fatalism of the protagonists, the movement of the story first upward toward a single moment of happiness and then down to inexorable doom—the hallmarks of the style had germinated in some form or other through the decade. (…) LE QUAI DES BRUMES possesses nearly all the qualities that were once synonymous with the idea of French cinema. (…) The hazy lights, the wet cobblestones, the prehensile poplars lining the road out of town, the philosophical gravity of peripheral characters, the idea that nothing in life is more important than passion—such things defined a national cinema that might have been dwarfed by Hollywood in terms of reach and profit but stood every inch as tall as regards grace and beauty and power.”

english below

“Architecture on Film” Gecureerd door VAi x De Cinema

Wat als de grond onder onze voeten de toekomst van de architectuur zou zijn? TOUCHER TERRE neemt ons mee op een reis door bouwen met aarde, een praktijk zo oud als de beschaving zelf. Van de kleimuren van Mesopotamië tot de participatieve werkplaatsen van vandaag onderzoekt de film van Jérémie Basset hoe een handvol aarde, gemengd met stro en water, kan uitgroeien tot beschutting, schoonheid en veerkracht. Via de stemmen van archeologen, wetenschappers en architecten herontdekken we de aarde, haar kleuren, texturen en eigenschappen.

Het idee achter de film komt van Romain Anger en Laetitia Fontaine van amàco, l’atelier matières à construire. In de film worden we begeleid door architecten Anna Heringer, Julia Wurst, Arnaud Misse en Philippe Madec, fysisch-chemicus Henri Van Damme, archeoloog Martin Sauvage en kunstenares Sylvie Wheeler. Samen schetsen zij een visie op architectuur die lokaal, inclusief en diep verbonden met de natuur is. Tussen wetenschap en praktijk, tussen traditie en innovatie, opent TOUCHER TERRE een venster naar een toekomst gebouwd met aarde.

In tijden van ecologische en maatschappelijke transitie is publieke ruimte nooit neutraal. De tentoonstelling Tamed Nature, te zien in het Vlaams Architectuurinstituut vanaf 17 september, onderzoekt hoe groene stedelijke ruimtes dragers van macht, geschiedenis en sociale spanningen zijn. Door de lens van de stad Antwerpen wordt de gelaagde geschiedenis van stedelijk groen verkend.

ENG
The film is in French with English subtitles

“Architecture on Film” Curated by VAi x De Cinema

What if the ground beneath our feet was the future of architecture? TOUCHER TERRE invites us on a journey into raw earth construction, a practice as old as civilization. From the clay walls of Mesopotamia to today’s participatory workshops, the film by Jérémie Basset explores how a handful of soil, mixed with straw and water, can become shelter, beauty, and resilience. Through the voices of archaeologists, scientists, and architects, we rediscover earth, its colors, textures, and properties.

The idea behind the movie originates from Romain Anger and Laetitia Fontaine from amàco, l'atelier matières à construire. In the movie we are guided by architects Anna Heringer, Julia Wurst, Arnaud Misse and Philippe Madec, physico-chemist Henri Van Damme, archaeologist Martin Sauvage and artist Sylvie Wheeler. Together, they sketch a vision of architecture that is local, inclusive, and deeply connected to nature. Between science and hands-on practice, between tradition and innovation, TOUCHER TERRE opens a window onto a future built with earth.

In times of ecological and societal transition, public space is never neutral. The exhibition Tamed Nature, on view at the Flanders Architecture Institute from 17 September onwards, investigates how green urban spaces embody power, history and social tensions. It explores the layered history of urban green space through the lens of the city of Antwerp.

english below

In de zomer van 2020 wordt de fragiele rust van een stadje in lockdown verstoord door een moord. Wat begint als een zoektocht naar gerechtigheid, mondt uit in chaos wanneer sheriff Joe Cross (Joaquin Phoenix) en burgemeester Ted Garcia (Pedro Pascal) verstrikt raken in een web van wantrouwen en geweld.

Met EDDINGTON schetst Ari Aster een satirisch portret van een land in moreel verval. Zijn films als MIDSOMMAR, HEREDITARY en BEAU IS AFRAID staan bekend om hun verontrustende mix van horror, zwarte humor en grafisch geweld — een combinatie die ook hier huiveringwekkend raak wordt ingezet.

ENG
The film is in English with Dutch/French subtitles

In the summer of 2020, the fragile calm of a small town in lockdown is shattered by a murder. What begins as a search for justice descends into chaos as Sheriff Joe Cross (Joaquin Phoenix) and Mayor Ted Garcia (Pedro Pascal) become entangled in a web of distrust and violence.

With EDDINGTON, Ari Aster paints a satirical portrait of a nation in moral decline. His films — including MIDSOMMAR, HEREDITARY and BEAU IS AFRAID — are known for their unsettling blend of horror, dark humor, and graphic violence, a combination once again used to chilling effect here.

In het najaar werken we opnieuw samen met de geëngageerde filmclub Movie Matters, waarbij maatschappelijk relevante thema's worden aangekaart en besproken met een gastspreker en het publiek. In november kiezen ze voor GOOD LUCK TO YOU, LEO GRANDE van Sophie Hyde.

Haar man Robert verzorgde voor Nancy een huis, een familie en – op het zicht – een goed leven. Maar goede seks stond niet op het menu. Wanneer Robert komt te overlijden bedenkt Nancy een plan. Ze gaat op zoek naar avontuur en naar de voldoening die ze al die jaren gemist heeft. En dat avontuur vindt ze in de vorm van een sekswerker genaamd Leo Grande. In een anonieme hotelkamer ontmoeten ze elkaar. Leo ziet er in het echt net zo uit als op zijn foto, maar Nancy had niet gerekend op goede seks én een goed gesprek. Leo heeft over alles een mening en hoewel hij niet altijd de waarheid vertelt, vindt Nancy hem leuk. En hij haar. Haar seksuele zelfverzekerdheid groeit en Nancy begint te ontspannen. Tijdens de stiekeme afspraken verschuift de machtsdynamiek en brokkelen de secuur opgebouwde façades langzaam af.

Samen met Anne Vercauteren van Violett gaan we na de film een gesprek aan over sekswerk in België (± 30'). Violett biedt informatie, advies en hulp, specifiek voor sekswerkers in heet Vlaanderen. Wil je meer te weten komen over het onderwerp of je eigen ervaringen delen? Dan ben je meer dan welkom op deze leerrijke en rakende screening.

english below

Vanaf de jaren 1970 groeide Charles Burnett uit tot een sleutelfiguur van de Amerikaanse cinema met klassiekers als KILLER OF SHEEP (1978) en TO SLEEP WITH ANGER (1990). Maar toen hij in 1999 met THE ANNIHILATION OF FISH uitkwam, werd de film na één vernietigende recensie door de distributeur meteen in de lade geschoven.

Wat volgde was een ware odyssee: Burnett vroeg in 2003 aan Milestone Films om zijn “verloren film” te redden, wat resulteerde in 19 jaar vol telefoontjes, faxen, e-mails en juridische hindernissen, tot aan de Amerikaanse faillissementsrechtbank toe. Uiteindelijk kwam er goed nieuws, mede dankzij Martin Scorsese en zijn Film Foundation: in 2024 beleefde deze vergeten klassieker zijn glorieuze heropstanding op Il Cinema Ritrovato in Bologna. Nu beleeft hij zijn Belgische première.

Met zijn typische mix van menselijkheid en tragikomische warmte brengt Burnett dit keer een liefdevol verhaal over een excentriek ouder koppel – vertolkt door legendarische namen als James Earl Jones, Lynn Redgrave en Margot Kidder. Twee verloren zielen die samen hun demonen bevechten en opnieuw betekenis vinden in elkaar.

ENG
The film is in English with subtitles

From the 1970s onward, Charles Burnett established himself as a key figure in American cinema with classics such as KILLER OF SHEEP (1978) and TO SLEEP WITH ANGER (1990). But when he released THE ANNIHILATION OF FISH in 1999, the film was shelved almost immediately after a single scathing review.

What followed was a true odyssey: in 2003 Burnett asked Milestone Films to rescue his “lost film,” leading to 19 years of phone calls, faxes, emails, and legal hurdles—reaching all the way to the U.S. bankruptcy court. At last, thanks in part to Martin Scorsese and his Film Foundation, this forgotten gem had its triumphant revival at Il Cinema Ritrovato in Bologna in 2024. Now it finally receives its Belgian premiere.

With his trademark blend of humanity and bittersweet humor, Burnett presents a tender love story about an eccentric older couple—brought to life by legends James Earl Jones, Lynn Redgrave, and Margot Kidder. Two lost souls who wrestle with their demons and rediscover meaning in each other.

english and spanish below

Blue Is the Wildest Color: The Liberated Woman in the 70s and 80s

Naar aanleiding van de video-installatie Resolución. Over levenskeuzes in de Spaanse cinema in MoMu, presenteren De Cinema en Europalia een gelijknamige filmreeks met zeven markante films uit Spanje, het gastland van Europalia 2025. Elke film draait rond één kleur. Elke kleur vertelt iets over vrouw-zijn en over de tijd waarin de film ontstond. Blauw staat symbool voor vrijheid. Denk aan vrouwen die scheiden, een carrière najagen en zich losmaken van maatschappelijke regels.

Een jonge, succesvolle televisieregisseur moet plots een spoedoperatie ondergaan. Haar carrière loopt op rolletjes, maar haar liefdesleven is een fiasco en ze voelt zich eenzaam. In deze angstige momenten blikt ze terug op haar leven, haar relaties en haar familie. Daarbij kan ze niet anders dan terugdenken aan de grote platonische liefde van haar jeugd: Gary Cooper.

Pilar Miró was, samen met collega’s Josefina Molina (FUNCIÓN DE NOCHE, 1981) en Cecilia Bartolomé (VÁMONOS, BÁRBARA, 1978), ook onderdeel van de video-installatie Resolución: Over levenskeuzes in de Spaanse cinema in het MoMu, een van de grote pioniers in het verbeelden van de vrijgevochten vrouw tijdens de Spaanse overgangsperiode. Deze drie films groeiden uit tot filmische manifesten van een nieuwe vrouwelijkheid: vrouwen die zich verzetten tegen traditionele rollen, het huwelijk en het moederschap ter discussie stellen, en hun plek in de patriarchale samenleving weigeren te aanvaarden. Rebelse vrouwen die, voor het eerst in Spanje, jeans durfden te dragen. Alle gerefereerde filmwerken zijn onderdeel van de MoMu video-installatie.

ENG
The film is in Spanish with English subtitles

A young and prestigious television director must undergo emergency surgery. Professionally, she has succeeded, but her love life has been a failure, and she feels alone. In these moments of anguish, she reflects on her life and her relationships with men and family. She cannot avoid evoking the great platonic love of her youth: Gary Cooper.

Pilar Miró, along with her colleagues Josefina Molina (FUNCIÓN DE NOCHE, 1981) and Cecilia Bartolomé (VÁMONOS, BÁRBARA, 1978), also present in the video installation Resolución. On lifetime decisions in Spanish Cinema at MoMu, was one of the great pioneers in portraying the liberated woman in Spain’s Transition period. These three films became cinematic manifestos of a new femininity: women who rebel against traditional roles, question marriage, motherhood, and the place assigned by a patriarchal society. Rebel women who, for the first time in Spain, would wear jeans. All referenced film works are part of the MoMu video installation.

ESP
La película está en Español con subtítulos en Inglés

Una joven y prestigiosa directora de televisión, tiene que ser operada de urgencia. Profesionalmente ha conseguido el éxito, pero su vida sentimental ha sido un fracaso y se siente sola. En esos momentos de angustia, reflexiona sobre su vida y su relación con los hombres y con su familia. Y no puede evitar evocar al gran amor platónico de su juventud: Gary Cooper.

Pilar Miró, junto a sus compañeras Josefina Molina con FUNCIÓN DE NOCHE (1981) y Cecilia Bartolomé con VÁMONOS, BÁRBARA (1978), presentes en la videoinstalación ‘Resolución. On lifetime decisions in Spanish Cinema’ del MoMu, fue una de las grandes pioneras en retratar la figura de la mujer liberada en la España de la Transición. Estas tres películas se convirtieron en manifiestos cinematográficos de una nueva feminidad: mujeres que se rebelan contra los roles tradicionales, cuestionan el matrimonio, la maternidad y el lugar asignado por una sociedad patriarcal. Mujeres rebeldes que por primera vez en España iban a vestirse en pantalón vaquero.

english below

“Wanneer mijn ouders iets te vieren hadden, speelden ze muziek en bewogen ze mee. Alleen als we dansten, waren we gelukkig. Dat heeft me gevormd… ik ben bijna meerdere keren gestorven… Dans heeft me gered.”

In DON'T PUT ME IN A BOX krijgen we een zeldzaam kijkje in het leven en werk van Sidi Larbi Cherkaoui, wereldberoemd choreograaf en directeur van het ballet van het Grand Théâtre de Genève. Gedurende maanden kreeg de filmploeg volledig toegang tot zijn creatieve proces, van repetities en premières in Genève, Antwerpen, Tokio en Parijs tot samenwerkingen met kunstenaars als Marina Abramovic, Anthony Gormley en popiconen Beyoncé, Lady Gaga en Madonna.

Het resultaat is meer dan een portret van een kunstenaar: het is een universeel verhaal over een man die zich tussen culturen, identiteiten en disciplines beweegt. We zien hoe zijn verleden, zijn gemengde afkomst en zijn persoonlijke worstelingen hem hebben gevormd, en hoe dans hem helpt te helen, te communiceren en te creëren. DON'T PUT ME IN A BOX is een meeslepend, inspirerend en energiek portret van een visionair die nooit in één hokje past.

ENG
The film is in French with English subtitles

“When my parents had something to celebrate, they played music and moved with it. Only when we danced were we happy. That shaped me… I nearly died several times… Dance saved me.”

In DON'T PUT ME IN A BOX, we get an intimate look at the life and work of Sidi Larbi Cherkaoui, world-renowned choreographer and director of the ballet at the Grand Théâtre de Genève. Over several months, the filmmakers had full access to his creative process, from rehearsals and premieres in Geneva, Antwerp, Tokyo, and Paris, to collaborations with artists like Marina Abramovic, Anthony Gormley, and pop icons Beyoncé, Lady Gaga, and Madonna.

The result is more than an artist’s portrait: it is a universal story about a man navigating multiple cultures, identities, and disciplines. We see how his past, mixed heritage, and personal struggles shaped him, and how dance helps him heal, express, and create. DON'T PUT ME IN A BOX is a compelling, inspiring, and energetic portrait of a visionary who refuses to be put in any box.

english below

Huisvrouw en moeder Alice Hyatts leven wordt overhoop gehaald wanneer haar man sterft in een ongeluk. Met weinig perspectief en enkel jobervaring als lounge zangeres, besluit ze om samen met haar 11-jarige zoontje Tommy van New Mexico naar haar thuisstad Monterey in California te verhuizen. Om hun reis te bekostigen, zoekt Alice onderweg werk als zangeres in clubs. Dat zorgt ervoor dat Tommy vaak voor zichzelf moet zorgen. Alices plannen leiden zelden tot het gewenste resultaat en uiteindelijk neemt ze een job aan als serveerster in een diner in Tucson, Arizona. Natuurlijk komen er onderweg ook mannen op Alices pad, die een vaderrol in Tommy’s leven opnemen. Alices vrijzinnige opvoedingsstijl zorgt al eens voor ophef bij haar aanbidders, maar gelukkig blijft ze haar moederinstinct volgen in haar relatie met Tommy.

Door het succes van Burstyns vorige film, THE EXORCIST, kreeg de actrice carte blanche voor haar volgende project. Burstyn had twee doelen voor ogen: een film maken over een vrouw met herkenbare problemen en werken met een veelbelovende jonge regisseur. Toen Martin Scorsese zich aandiende, twijfelde Burstyn door zijn palmares als ‘mannenregisseur’. “What do you know about women?”, vroeg de actrice. “Nothing, but I’d like to learn”, antwoordde Scorsese. Dat antwoord was voldoende voor Burstyn en maar goed ook, want ze won de Oscar voor Beste Actrice voor haar rol in de film. 

Zondag 16 november wordt de film ingeleid (± 15') door Tim Maerschand, filmjournalist, co- host van de Wide Angle podcast van Film Fest Gent en lid van cinefiele platforms Kuru en Kuleshov.

ALICE DOESN’T LIVE HERE ANYMORE maakt deel uit van het MOMMIE DEAREST-programma, waarin De Cinema peilt naar de kracht van moeders en onze perceptie van het ‘ideale’ moederschap in cinema.

ENG
The film is in English without subtitles

Housewife and mother Alice Hyatts’s life is turned upside down when her husband dies in an accident. With little perspective and her only job experience being a lounge singer, she decides to move from New Mexico to her hometown of Monterey with her 11-year-old son Tommy. In order to pay their travels, Alice looks for work as a singer in clubs along the way. This does mean that Tommy often has to fend for himself. Alice’s plans seldom turn out the way she wanted and eventually she ends up taking a job as a waitress in a diner. Of course, she meets men along the way as well, who take on a parental role in Tommy’s life. However, Alice’s liberal parenting style ruffles some feathers among her admirers, but luckily she continues to follow her maternal instincts in her relationship with Tommy.

Because of the success of Burstyn’s previous film, THE EXORCIST, the actress was given carte blanche for her next project. She had two goals: make a movie about a woman with real-life problems and work with a promising young director. When Martin Scorsese presented himself, Burstyn hesitated due to his oeuvre as a director of men. “What do you know about women?”, asked the actress. “Nothing, but I’d like to learn”, responded Scorsese. A good enough answer for Burstyn, and luckily enough because the role earned her the Academy Award for Best Actress.

On Sunday the 16th of November, the film will be introduced (± 15') (in Dutch) by film journalist and cinephile Tim Maerschand (Kuru, Kuleshov).

ALICE DOESN’T LIVE HERE ANYMORE is part of the MOMMIE DEAREST-series, where De Cinema explores the power of mothers and our perception of the ‘ideal’ motherhood in cinema.

english below

HAPPY HOLIDAYS zoomt in op het leven van verschillende leden van een Palestijns gezin, die elk op hun manier worden geconfronteerd met de moeilijkheden van hun dagelijkse leven. Van genderongelijkheid en de realiteit van generatiekloven tot culturele complexiteiten: via een ensemblecast en vignetverhaalstructuur worden de patriarchale en politiek geladen samenleving waarin dochter Fifi, zoon Rami en hun moeder Hanan zich moeten bewegen, ontleed. 

Wanneer Fifi betrokken raakt bij een auto-ongeval zet die gebeurtenis een kettingreactie in gang, die leugens aan het licht brengt over het leven dat ze leidt aan de universiteit versus wat ze deelt met haar familie. Rami worstelt van zijn kant met de zwangerschap van zijn joodse vriendin en ontdekt dat zijn ouders financieel in de problemen zitten. Via het ingewikkelde gezinsleven van deze familie in Haifa neemt Palestijns filmmaker Scandar Copti de complexe realiteit van het Israëlisch-Palestijnse conflict onder de loep. 

“You were like this jewel to us”, verwijt Hanan haar dochter. “I had so many plans for you.” Maar je vraagt je af: wat dan met Fifi’s eigen plannen en dromen? Copti onderschrijft zijn intrigerende familiedrama met handheld close-ups die de subtiele en krachtige performances in beeld brengen, alsof de kijker deel uitmaakt van een intieme familiereünie waar je jezelf gelukkig prijst dat je de vlieg op de muur bent en geen plaats aan de tafel inneemt.

De Cinema vertoont HAPPY HOLIDAYS op 2 november in het kader van Palestine Cinema Around the World.

ENG
The film is in Arabic/Hebrew with English subtitles

HAPPY HOLIDAYS focuses on the life of several members of a Palestinian family, who are all confronted with the difficulties of their daily life in different ways. From gender inequality and the realities of generational gaps to cultural complexities: through the ensemble cast and vignette storylines, the movie dissects the patriarchal and politically charged society daughter Fifi, son Rami and their mother Hanan have to navigate.

When Fifi is in a car accident, this event sets off a chain reaction that uncovers lies about the life she has been leading at university versus the stories she shares with her family. Rami, for his part, struggles with his Jewish girlfriend’s pregnancy and discovers his parents are in financial trouble. Through the complicated family life of these Haifa-based people, Palestinian director Scandar Copti examines the complex reality of the Israeli-Palestinian conflict.

“You were like this jewel to us”, Hanan blames her daughter, “I had so many plans for you.” But one wonders: what about Fifi’s own plans and dreams? Copti underlines his intriguing family drama with handheld close-ups, that frame the subtle and powerful performances, making the audience part of an intimate family reunion.

The screening on the 2nd of November is part of the Palestine Cinema Around the World initiative.

english below

YI YI is een meditatief portret van een middenklasse familie in Taipei terwijl hun levens subtiel veranderen over de periode van een jaar, vertrekkend van de belofte van een huwelijk en eindigend bij de finaliteit van een begrafenis. Edward Yangs uitgekiende regie weeft een mozaïek van dagelijkse momenten aan elkaar met een zeldzame emotionele precisie. De film draait rond NJ’s stille worstelingen en de zoektocht van zijn zoon Yang-Yang naar betekenis in het leven door het medium fotografie.

Warm, gelaagd en diepmenselijk, dat zijn de toetsstenen die de film handhaaft om zijn publiek te laten mediteren over opgroeien, ouder worden en de banden die ons met elkaar verbinden. 

We vertonen de 4K-restauratie van de film naar aanleiding van het 25-jarige jubileum.

ENG
The film is in Chinese with English subtitles

YI YI is a meditative portrait of a middle‑class family in Taipei as their lives subtly shift over the course of a year, from a wedding’s promise to the finality of a funeral. Edward Yang’s measured direction weaves a mosaic of everyday moments with rare emotional precision, centering on NJ’s quiet struggles and his son Yang‑Yang’s search for meaning through photography.

Warm, layered, and profoundly humane, the film offers a graceful meditation on growing up, growing older, and the ties that bind us.

We are showing the 4K restoration of the film to celebrate its 25th anniversary.

In THE SEED OF THE SACRED FIG mengt Mohammad Rasoulof fictie met authentieke beelden van de protesten van 2022–2023 in Iran, die met geweld werden onderdrukt door de autoriteiten. Het resultaat is een intens familiedrama over wantrouwen, paranoia en de angst om te spreken in een repressieve staat. De film volgt Iman, die promotie maakt en onderzoeksrechter wordt bij de revolutionaire rechtbank in Teheran. Zijn nieuwe positie legt hem, zijn vrouw en hun drie dochters onder een vergrootglas, terwijl politieke protesten en onderdrukking het land in beroering brengen.

Maar ook achter de schermen was het filmen zelf een daad van verzet. De Iraanse autoriteiten probeerden de productie te stoppen, arresteerden betrokkenen en verboden de film te vertonen. Rasoulof werd zelfs beschuldigd van filmen zonder vergunning en het tonen van vrouwen zonder hoofddoek, een ‘misdaad tegen de staatsveiligheid’. Hij werd veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf en geseling, maar wist te vluchten en stond enkele weken later op de rode loper van Cannes, waar zijn film de Speciale Juryprijs won.