Een voorstelling over afscheid en het rekken van de tijd, over verlies en verlangen, over hoe het was en wat overblijft.
Twee personages voeren een intieme dialoog, dansant, muzikaal en beeldend. Een heen-en-weer tussen wie weggaat en wie achterblijft. Tussen weemoed en woede, doodse stilte en wild geraas, tussen bitter en zoet, vederlicht en aardedonker…
Een verhaal met weinig woorden dat uitnodigt om even stil te staan in een wereld waarin voor rouw nog amper rituelen zijn.
De titel de berg is ontleend aan de Japanse legende van de berg Nara, waar mensen door hun geliefden heen worden gebracht om er hun laatste uren door te brengen.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we PHANTOM THREAD aan Alfred Hitchcocks REBECCA.
Een timide jonge vrouw ontmoet een rijke weduwnaar in Monte Carlo. Ze trouwen kort na hun eerste ontmoeting en verhuizen naar zijn afgelegen landgoed. Daar ontdekt ze dat Rebecca, de eerste vrouw van haar man, een spookachtige greep heeft op haar nieuwe huishouden, dat met ijzeren hand wordt geregeerd door intimiderende huishoudster Mrs. Danvers.
Hitchcocks eerste Amerikaanse film was meteen goed voor zijn enige Academy Award voor Beste Film. REBECCA onderstreept met de beklijvende sfeer en intense spanning waarom Hitchcock de ‘Master of Suspense’ genoemd wordt.
Voor zijn film PHANTOM THREAD keek PTA naar de stijl van gothische klassieke cinema, zoals Alfred Hitchcock’s psychologische thriller REBECCA (1940). Van narratieve thema’s zoals gedoemde liefde en afstandelijke, dominante echtgenoten tot de gothische atmosfeer die de beelden sluiert. Maar op een belangrijk punt verzet PTA zich tegen de Master of Suspense. “I love Hitchcock’s REBECCA so much, but I watch it and about halfway through, I always find myself wishing that Joan Fontaine would just say, ‘Right, I have had enough of your shit.’” Maar toch blijft ze het gedrag van haar man pikken. PTA geeft zijn rebelse heldin de daadkracht die hij Joan Fontaine toewenste. Maar waarom blijft Fontaine – wier personage in de film zelfs geen eigen naam krijgt buiten de Tweede Mrs. de Winter – bij haar kille echtgenoot? Ze zijn volgens PTA diepgaand verbonden en dat idee intrigeerde hem genoeg om PHANTOM THREAD te maken. “We can't lose each other now. We must be together always, with no secrets, no shadows,” smeekt de tweede Mrs. de Winter.
ENG The film is in English without subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link PHANTOM THREAD to Alfred Hitchcock’s REBECCA.
A timid young woman meets a rich widower in Monte Carlo. They marry shortly after their first meeting and move to his desolate estate. There, the woman discovers that Rebecca, her husband’s first wife, has a spooky hold on her new household, which is ruled with an iron fist by the intimidating housekeeper Mrs. Danvers.
Hitchcock’s first American film immediately earned him his only Academy Award for best movie. With its haunting atmosphere and intense build-up, REBECCA clearly underlines why Hitchcock is called ‘the Master of Suspense’.
For his movie PHANTOM THREAD, PTA looked at the style of Gothic classic cinema, like Alfred Hitchcock’s psychological thriller REBECCA (1940). From narrative themes like doomed love and distant and domineering husbands to the Gothic atmosphere that shrouds the images. But PTA breaks with the Master of Suspense on an important level. “I love Hitchcock’s REBECCA so much, but I watch it and about halfway through, I always find myself wishing that Joan Fontaine would just say, ‘Right, I have had enough of your shit.’” But still she continues to put up with her husband’s behaviour. PTA gives his rebellious heroine the agency he wished for Joan Fontaine. But why does Fontaine – whose character isn’t even given a name except for the Second Mrs. de Winter – stay with her cold husband? According to PTA the two of them are connected in a profound way and that idea intrigued him enough to make PHANTOM THREAD. “We can't lose each other now. We must be together always, with no secrets, no shadows,” begs the second Mrs. de Winter.
Een voorstelling over afscheid en het rekken van de tijd, over verlies en verlangen, over hoe het was en wat overblijft.
Twee personages voeren een intieme dialoog, dansant, muzikaal en beeldend. Een heen-en-weer tussen wie weggaat en wie achterblijft. Tussen weemoed en woede, doodse stilte en wild geraas, tussen bitter en zoet, vederlicht en aardedonker…
Een verhaal met weinig woorden dat uitnodigt om even stil te staan in een wereld waarin voor rouw nog amper rituelen zijn.
De titel de berg is ontleend aan de Japanse legende van de berg Nara, waar mensen door hun geliefden heen worden gebracht om er hun laatste uren door te brengen.
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
In deze adaptatie van Emile Zola’s roman vertolkt Jean Gabin een onstabiele treinbestuurder die een passionele affaire begint met een ongelukkig getrouwde vrouw, gespeeld door Simone Simon. Zij zit gevangen in een huwelijk met een dominante en gewelddadige man en hoopt door haar minnaar aan hem te ontsnappen. Een groot gedeelte van dit macabere verhaal speelt zich af op een trein, die het stevige tempo zet voor de film en het gevoel van onbehagen dat gedurende de film op de kijker afstevent.
“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men,” slaat filmschrijver Geoffrey O’Brien de nagel op de kop. Voeg aan die vergelijking nog één femme fatale toe en je krijgt een hartverscheurend verhaal van drie personen en hun ondergang.
Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft op 17 februari voor de film een lezing: 'Frans poëtisch realisme: Marcel Carné & Jean Renoir'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.
ENG The film is in French with English subtitles
In this adaptation of Emile Zola’s novel, Jean Gabin stars as the unstable train driver, who engages in a passionate affair with an unhappily married woman, played by Simone Simon. She is stuck in an unhappy marriage with a domineering and violent man and hopes to escape him through her lover. An important portion of this macabre film is set in a driving train, which sets the tempo of the movie and the unsettling feeling that heads towards the audience during the film.
“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men.” Film writer Geoffrey O’Brien hits the nail on the head. And if you add one femme fatale to the mix, you get a heart wrenching story about three people and their demise.
17 February, film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘French poetic realism: Marcel Carné & Jean Renoir’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Love?
Baby, that ain’t love.
That’s just dopamine.
Your brain ain’t looking for love,
it’s looking for more.
More clicks, more pics, more kicks.
More. More. More.
Dopamine is een verhaal van een man die wordt opgeslokt door de digitale wereld en terechtkomt in een obscure nachtmerrie waar de grenzen tussen droom en realiteit vervagen. Waar zwaartekracht niet bestaat en objecten een eigen leven leiden.
Indrukwekkende goochelarij brengt de schizofrenie van deze jonge man tot leven en neemt het publiek mee in een wereld van verslaving, eenzaamheid en de eindeloze zoektocht naar verbinding, lust en liefde. Dopamine is het begin van een visuele trip die het leven schetst van vele anonieme levens achter gesloten deuren. Deze nieuwe theatervoorstelling van Tim Oelbrandt is een combinatie van illusionisme en visueel theater. Een meeslepende gebeurtenis, een theatrale installatie, een zintuiglijke beleving.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we INHERENT VICE aan Akira Kurosawa’s STRAY DOG.
“These were perilous times, astrologically speaking, for dopers.” Zo weerklinkt de waarschuwing van verteller Sortilège aan het begin van PTA’s INHERENT VICE. De toon is meteen gezet. De zwarte komedie en neo-noir vertelstijl van Thomas Pynchons gelijknamige bronroman blijven behouden in PTA’s adaptatie van het onverfilmbaar geachte boek. De film volgt privédetective Larry “Doc” Sportello, een hippie stoner met epische bakkenbaarden en de neiging om verzeild te geraken in de meest bizarre onderzoekszaken. Doc wordt gespeeld door Joaquin Phoenix en de ensemblecast wordt verder aangevuld door onder anderen Josh Brolin, Owen Wilson, Katherine Waterston en Benicio del Toro. Doc wordt meegezogen in de duistere onderwereld van Los Angeles in de 70s wanneer hij drie kidnappingszaken onderzoekt die gelinkt zijn aan de verdwijning van zijn ex-vriendin en haar nieuwe vriend.
Voor de film wilde PTA zo veel mogelijk van Pynchons taal behouden, waardoor hij een verteller inschakelde die zo goed als letterlijk het proza van Pynchon behoudt. Op filmisch vlak werd PTA geïnspireerd door verschillende bronnen, zoals bekende noirklassiekers THE BIG SLEEP (1946) en komedie tv-series zoals POLICE SQUAD! (1982). Maar ook Japans grootmeester Akira Kurosawa’s STRAY DOG (1949) was een inspiratiebron. PTA hield van de Japanse detectivefilm omwille van de simpele plot, die in één zin samengevat kan worden: een onervaren detective verliest zijn pistool en gaat ernaar op zoek. PTA voegde die plotlijn al toe in zijn MAGNOLIA (1999). In INHERENT VICE zocht PTA naar diezelfde narratieve simpliciteit, afstappend van zijn vignette verhaalstijl, en landde op een verhaal over een detective die een kidnapping probeert op te lossen. Daarnaast slaagt Kurosawa erin om de pijnlijke heropbouw van het naoorlogse Tokyo kritisch in beeld te brengen, nog verscherpt door het verhaal te laten plaatsvinden tijdens een genadeloze hittegolf. PTA kiest in INHERENT VICE voor de politieke setting van het Amerika in de 70s, waar paranoia heerste in de nasleep van de misdaadgolf gecreëerd door de Manson family. Ook in INHERENT VICE brandt de zon onverbiddelijk. STRAY DOG kan beschouwd worden als een voorloper van het buddy cop filmgenre, een insteek die ook in INHERENT VICE terugkeert.
INHERENT VICE overspoelt de kijker als een sensorische golf waar plot en logica op de rookpluimen van een mix ‘n match aan drugs het raam uit vliegen. Wanneer PTA de vraag voorgeschoteld kreeg wat INHERENT VICE betekent, antwoordde hij: “It’s everything you can’t avoid. You know, eggs break, chocolate melts, glass shatters”. De wereld is vol van ingebouwde gebreken, en dan vooral binnenin mensen. “I think it’s good to think of the film as that moment when you wake up in the morning and you’ve been drinking the night before,” verduidelijkt de regisseur, “but for a fraction of a second you’re completely fine, and then you suddenly remember and think, Wait a minute, what did I do last night?” Samengevat is de film een onvergetelijke trip. Neem gewoon een trekje…
ENG The film is in English with English subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link INHERENT VICE to Akira Kurosawa’s STRAY DOG.
“These were perilous times, astrologically speaking, for dopers.” Thus resounds the warning raised by narrator Sortilège at the beginning of PTA’s INHERENT VICE. The mood of the film is immediately set. The black comedy and neo-noir storytelling of Thomas Pynchon’s source novel of the same name, are retained in PTA’s adaptation of the novel which was deemed unadaptable. The movie follows private investigator Larry “Doc” Sportello, a hippie stoner with epic sideburns and the tendency to get caught up in the most bizarre cases. Doc is played by Joaquin Phoenix and the ensemble cast is further complemented by Josh Brolin, Owen Wilson, Katherine Waterston and Benicio del Toro. Doc is sucked into the dark underworld of Los Angeles in the 70s when he investigates three kidnapping cases that are linked to the disappearance of his ex-girlfriend and her new boyfriend.
For the movie, PTA wanted to preserve as much of Pynchon’s prose as possible, which is why he added a narrator whose language is nearly identical to Pynchon’s narration. On a cinematic level, PTA was inspired by different sources, such as well-known noir classic THE BIG SLEEP (1946) and comedy tv-series such as POLICE SQUAD! (1982). But Japanese master Akira Kurosawa’s STRAY DOG (1949) was a source of inspiration as well. PTA loves the Japanese crime film because of its simple plot, which can be summed up in one sentence: rookie cop loses his gun and goes to look for it. PTA already added this plotline in his MAGNOLIA (1999). In INHERENT VICE, PTA searched for the same narrative simplicity, moving away from his vignette storytelling, and landed on a story about a detective who tries to solve a kidnapping. In addition, Kurosawa manages to critically capture the painful postwar recovery in Tokyo, sharpened by having the story take place during an unforgiving heatwave. In INHERENT VICE, PTA chooses the political setting of the US in the 70s, which was ruled by paranoia after the crime spree led by the Manson family. The sun also burns relentlessly in INHERENT VICE. STRAY DOG can be considered a precursor of the buddy cop film genre, a generic angle that also returns in INHERENT VICE.
INHERENT VICE washes over the audience like a sensorial wave where plot and logic fly out the window on the smoke plumes of a mix ‘n match of drugs. When PTA was asked what INHERENT VICE means, he responded “It’s everything you can’t avoid. You know, eggs break, chocolate melts, glass shatters.” The world is full of built-in defects, and especially within humans. “I think it’s good to think of the film as that moment when you wake up in the morning and you’ve been drinking the night before,” clarifies the director, “but for a fraction of a second you’re completely fine, and then you suddenly remember and think, Wait a minute, what did I do last night?” Summarised, the movie is an unforgettable trip. You just have to take a hit…
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren. Naast THE GREAT ESCAPE vertonen we ook SHELTER.
In THE GREAT ESCAPE zit de kijker als het derde geranium vast op de vensterbank in de woonkamer van Patrick, een eenzame 38 jarige man. De geraniums vervelen zich dood en zijn constant gefrustreerd – met zichzelf, de vensterbank en Patrick. Ze dromen ervan de wereld te zien, maar zijn letterlijk aan hun plaats geworteld. Ondertussen wandelt Patrick vrij rond maar verlaat nooit het huis, vast in zijn eigen eenzame routine. Elke dag start hetzelfde: de planten bewateren, koffie maken, de goudvis voeren, zijn roomba activeren, de reclamefolders ophalen, om vervolgens bij het raam te dagdromen.
De eentonigheid wordt doorbroken wanneer Patrick een smartphone koopt om zich te verbinden met de buitenwereld. De geraniums stelen de gsm stiekem en posten en selfie in een planten uitwisselingsapp waar een vrouw genaamd Sonja hen opmerkt. Ze overtuigd Patrick de geraniums te ruilen voor haar snake plant. De geraniums zijn enthousiast om met Patrick buiten te zijn, tot een gesprek met een stervend boeket rozen onthult dat de buitenwereld niet zo goed voor planten is. The daaropvolgende existentiële crisis leidt de planten naar hun nabije ondergang en uiteindelijk naar een nieuw thuis met een opvallend herkenbare setting.
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren. Naast THE GREAT ESCAPE vertonen we ook SHELTER.
In THE GREAT ESCAPE zit de kijker als het derde geranium vast op de vensterbank in de woonkamer van Patrick, een eenzame 38 jarige man. De geraniums vervelen zich dood en zijn constant gefrustreerd – met zichzelf, de vensterbank en Patrick. Ze dromen ervan de wereld te zien, maar zijn letterlijk aan hun plaats geworteld. Ondertussen wandelt Patrick vrij rond maar verlaat nooit het huis, vast in zijn eigen eenzame routine. Elke dag start hetzelfde: de planten bewateren, koffie maken, de goudvis voeren, zijn roomba activeren, de reclamefolders ophalen, om vervolgens bij het raam te dagdromen.
De eentonigheid wordt doorbroken wanneer Patrick een smartphone koopt om zich te verbinden met de buitenwereld. De geraniums stelen de gsm stiekem en posten en selfie in een planten uitwisselingsapp waar een vrouw genaamd Sonja hen opmerkt. Ze overtuigd Patrick de geraniums te ruilen voor haar snake plant. De geraniums zijn enthousiast om met Patrick buiten te zijn, tot een gesprek met een stervend boeket rozen onthult dat de buitenwereld niet zo goed voor planten is. The daaropvolgende existentiële crisis leidt de planten naar hun nabije ondergang en uiteindelijk naar een nieuw thuis met een opvallend herkenbare setting.
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
Waarom is het meisje bijna altijd bang? Waarom is het monster bijna altijd gevaarlijk? En wat als we dat verhaal eens níét opnieuw vertellen zoals we het al duizend keer hebben gehoord?
In de eerste editie van Flip the Script nemen twee makers een van de hardnekkigste verhalen uit literatuur en popcultuur onder handen: het monster en het meisje. Van sprookjes tot horrorfilms, van mythes tot YA — telkens weer hetzelfde scenario: het meisje kwetsbaar, het monster dreigend. Maar klopt dat beeld eigenlijk wel?
Tijdens deze avond in De Studio ontleden de makers deze trope live. Ze brengen elk een eigen artistieke reactie — via tekst, performance, beeld of geluid — en leggen daarna samen het verhaal op de snijtafel. Wat maakt iemand tot monster? Wie mag onschuldig zijn? En wie bepaalt wie bang moet zijn?
Soukaïna Bennani modereert de avond, Fleur de Roeck en Gerben Vaillant geven eigenzinnige interpretaties waar ze live op reageren. Geen vaste antwoorden, wel nieuwe perspectieven.
Voor iedereen die houdt van literatuur, popcultuur, performance, horror, sprookjes, feministische en queer perspectieven — en vooral: voor wie nieuwsgierig is naar wat er gebeurt als we bekende verhalen durven loslaten.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we THERE WILL BE BLOOD aan John Hustons THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE.
Met THERE WILL BE BLOOD maakte PTA wat voor velen nog steeds zijn magnum opus is. Het scenario baseerde de regisseur losjes op de roman Oil! van Upton Sinclair uit 1927. “My natural instincts as a writer may be more scattered, so in an effort to be more traditional I used a book”, vertelde PTA over die keuze.
Daniel Plainview is een zilvermijnwerker, die een hard leven leidt met zijn zoon H.W. Wanneer hij opvangt dat er olie uit de grond spuit in Little Boston, California, neemt hij zijn zoon mee op een missie om hun fortuin te zoeken. Daniel slaat zijn slag, wordt een self-made tycoon en zijn rijkdom groeit. Maar hoe rijker en machtiger hij wordt, des te meer verliest hij op moreel vlak de pedalen. Wanneer hij een predikant tegenkomt die hem uitdaagt, slaan de stoppen door.
PTA’s THERE WILL BE BLOOD grijpt hebzucht, kapitalisme en meedogenloosheid en brengt dat alles samen in één man, Daniel Plainview, onnavolgbaar vertolkt door Daniel Day-Lewis, die zijn tweede Oscar verdiende voor de rol. Daartegenover staat Paul Dano’s even fascinerende en fanatieke predikant Eli Sunday, als verpersoonlijking van de georganiseerde religie. Zoals de titel profeteert, vloeit er niet enkel olie maar ook bloed in PTA’s epos. Johnny Greenwood creëerde de akelige, ijzersterke score en cinematograaf Robert Elswit won de Oscar voor zijn werk in het verbeelden van de Amerikaanse Droom, die verandert in een nachtmerrie. De optelsom van deze verschillende delen maken van THERE WILL BE BLOOD een eigentijdse klassieker. Wie had gedacht dat “I drink your milkshake” een zin zou worden die je zou blijven achtervolgen…
Naast invloeden van Stanley Kubrick en Robert Altman is het John Hustons THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE (1948) die PTA het sterkste beïnvloedde tijdens het maken van THERE WILL BE BLOOD. “All of life's questions and answers are in THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE,” legt de regisseur uit. “It's about greed and ambition and paranoia and looking at the worst parts of yourself. When I was writing THERE WILL BE BLOOD I would put SIERRA MADRE on before I went to bed at night, just to fall asleep to it.”
De setting en het rechtlijnige verhaal waren een drijvende kracht in PTA’s maakproces. “I was trying to find something that was 100 percent straightforward, old-fashioned storytelling,” en dat vond de regisseur in SIERRA MADRE. “THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE is as direct as you can get—nothing clever, nothing structurally new or different—and I mean that as a high compliment. It’s harder than anything else to be completely straightforward.” PTA vroeg ook aan hoofdacteur Day-Lewis om SIERRA MADRE te bekijken en zijn vertolking te spiegelen aan die van Humphrey Bogart. Voor zijn eigen regie zocht hij inspiratie bij de simpele frames en de het beperkte gebruik van verschillende camerastandpunten binnen elke scène. Met dezelfde eenvoud en directheid van THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE, maakte PTA met THERE WILL BE BLOOD een eigentijdse kijk op hebzucht, manie en het verlies van menselijkheid in een wereld waarin te veel hebben nooit genoeg is. Een akelige maar krachtige echo naar de staat van de wereld van vandaag.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link THERE WILL BE BLOOD to John Huston’s THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE.
With THERE WILL BE BLOOD, PTA created what many still consider his magnum opus. The screenplay was loosely based on the novel Oil! by Upton Sinclair from 1927. “My natural instincts as a writer may be more scattered, so in an effort to be more traditional I used a book”, PTA said about that choice.
Daniel Plainview is a silver miner, who is leading a hard life with his son H.W. When he hears that there’s oil in the ground in Little Boston, California, he takes his son on a mission in search of their fortune. Daniel makes his move, becomes a self-made tycoon and his riches only grow. But the richer and more powerful he grows, the more he loses a sense of morality. When he encounters a preacher who challenges him, he loses his way completely.
PTA’s THERE WILL BE BLOOD takes greed, capitalism and ruthlessness and brings all of these elements together in one man, Daniel Plainview, inimitably portrayed by Daniel Day-Lewis, who won his second Oscar for the role. Across from him, stands Paul Dano’s equally fascinating and fanatic preacher Eli Sunday, as the embodiment of the organised religion. As the title prophesies, not only oil will flow in PTA’s epos. Johnny Greenwood created the droning, powerful score and cinematographer Robert Elswit won the Oscar for his work in depicting the American Dream-turned-nightmare. The sum of these different parts make THERE WILL BE BLOOD into a contemporary classic. Who would’ve thought that a sentence like “I drink your milkshake” could be so haunting…
Next to influence of Stanley Kubrick and Robert Altman, it’s John Huston’s THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE (1948) that influenced PTA the strongest during the production of THERE WILL BE BLOOD. “All of life's questions and answers are in THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE,” the director explain. “It's about greed and ambition and paranoia and looking at the worst parts of yourself. When I was writing THERE WILL BE BLOOD I would put SIERRA MADRE on before I went to bed at night, just to fall asleep to it.”
The setting and the straight-forward story were a driving force in PTA’s creative process. “I was trying to find something that was 100 percent straightforward, old-fashioned storytelling,” and the director found this in SIERRA MADRE. “THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE is as direct as you can get—nothing clever, nothing structurally new or different—and I mean that as a high compliment. It’s harder than anything else to be completely straightforward.” PTA also asked main actor Day-Lewis to watch SIERRA MADRE and to mirror his performance to Humphrey Bogart’s. For his own direction he sought inspiration in the simple frames and the limited use of different camera angles in each scene. With the same simplicity and straightforwardness of THE TREASURE OF THE SIERRA MADRE, PTA made a contemporary vision of greed, mania and the loss of humanity in a world where having too much is never enough. A scary but powerful echo to the state of the world today.
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren. Naast THE GREAT ESCAPE vertonen we ook SHELTER.
In THE GREAT ESCAPE zit de kijker als het derde geranium vast op de vensterbank in de woonkamer van Patrick, een eenzame 38 jarige man. De geraniums vervelen zich dood en zijn constant gefrustreerd – met zichzelf, de vensterbank en Patrick. Ze dromen ervan de wereld te zien, maar zijn letterlijk aan hun plaats geworteld. Ondertussen wandelt Patrick vrij rond maar verlaat nooit het huis, vast in zijn eigen eenzame routine. Elke dag start hetzelfde: de planten bewateren, koffie maken, de goudvis voeren, zijn roomba activeren, de reclamefolders ophalen, om vervolgens bij het raam te dagdromen.
De eentonigheid wordt doorbroken wanneer Patrick een smartphone koopt om zich te verbinden met de buitenwereld. De geraniums stelen de gsm stiekem en posten en selfie in een planten uitwisselingsapp waar een vrouw genaamd Sonja hen opmerkt. Ze overtuigd Patrick de geraniums te ruilen voor haar snake plant. De geraniums zijn enthousiast om met Patrick buiten te zijn, tot een gesprek met een stervend boeket rozen onthult dat de buitenwereld niet zo goed voor planten is. The daaropvolgende existentiële crisis leidt de planten naar hun nabije ondergang en uiteindelijk naar een nieuw thuis met een opvallend herkenbare setting.
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren. Naast THE GREAT ESCAPE vertonen we ook SHELTER.
In THE GREAT ESCAPE zit de kijker als het derde geranium vast op de vensterbank in de woonkamer van Patrick, een eenzame 38 jarige man. De geraniums vervelen zich dood en zijn constant gefrustreerd – met zichzelf, de vensterbank en Patrick. Ze dromen ervan de wereld te zien, maar zijn letterlijk aan hun plaats geworteld. Ondertussen wandelt Patrick vrij rond maar verlaat nooit het huis, vast in zijn eigen eenzame routine. Elke dag start hetzelfde: de planten bewateren, koffie maken, de goudvis voeren, zijn roomba activeren, de reclamefolders ophalen, om vervolgens bij het raam te dagdromen.
De eentonigheid wordt doorbroken wanneer Patrick een smartphone koopt om zich te verbinden met de buitenwereld. De geraniums stelen de gsm stiekem en posten en selfie in een planten uitwisselingsapp waar een vrouw genaamd Sonja hen opmerkt. Ze overtuigd Patrick de geraniums te ruilen voor haar snake plant. De geraniums zijn enthousiast om met Patrick buiten te zijn, tot een gesprek met een stervend boeket rozen onthult dat de buitenwereld niet zo goed voor planten is. The daaropvolgende existentiële crisis leidt de planten naar hun nabije ondergang en uiteindelijk naar een nieuw thuis met een opvallend herkenbare setting.
In deze adaptatie van Emile Zola’s roman vertolkt Jean Gabin een onstabiele treinbestuurder die een passionele affaire begint met een ongelukkig getrouwde vrouw, gespeeld door Simone Simon. Zij zit gevangen in een huwelijk met een dominante en gewelddadige man en hoopt door haar minnaar aan hem te ontsnappen. Een groot gedeelte van dit macabere verhaal speelt zich af op een trein, die het stevige tempo zet voor de film en het gevoel van onbehagen dat gedurende de film op de kijker afstevent.
“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men,” slaat filmschrijver Geoffrey O’Brien de nagel op de kop. Voeg aan die vergelijking nog één femme fatale toe en je krijgt een hartverscheurend verhaal van drie personen en hun ondergang.
Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft op 17 februari voor de film een lezing: 'Frans poëtisch realisme: Marcel Carné & Jean Renoir'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.
ENG The film is in French with English subtitles
In this adaptation of Emile Zola’s novel, Jean Gabin stars as the unstable train driver, who engages in a passionate affair with an unhappily married woman, played by Simone Simon. She is stuck in an unhappy marriage with a domineering and violent man and hopes to escape him through her lover. An important portion of this macabre film is set in a driving train, which sets the tempo of the movie and the unsettling feeling that heads towards the audience during the film.
“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men.” Film writer Geoffrey O’Brien hits the nail on the head. And if you add one femme fatale to the mix, you get a heart wrenching story about three people and their demise.
17 February, film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘French poetic realism: Marcel Carné & Jean Renoir’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.
Ons huisgezelschap SKaGeN presenteert Dekaloog, een ambitieuze bewerking van de gelijknamige films van de Poolse cineast Krzysztof Kieślowski.
Dekaloog volgt zes personages: een vader, een dochter, een moeder, een minnares, een dokter en een moordenaar. 25 jaar lang, van het begin van deze eeuw tot nu. Ze flirten met de 10 geboden. Jij kijkt mee over hun schouder terwijl ze keuzes maken, grenzen overschrijden en proberen te begrijpen wat goed en kwaad vandaag nog betekenen.
Naast de theatervoorstelling in De Studio, is er ook een Dekaloog chatstory op je telefoon, een podcast, een video installatie in het KMSKA, een Instagram challenge, een boek en een graphic novel.
Interesse? Surf dan nu naar www.dekaloog.be.
Je hoeft deze niet te volgen, om mee te zijn met de voorstelling in De Studio.
Op vrijdag 20 februari is er de éénmalige Dekaloog-marathon. Alle 10 belevingen na elkaar (chatstory, podcast, video installatie, de theatervoorstelling,...). Een volledige dag én avond (9u - 23u) in De Studio en in het KMSKA, inclusief ontbijt, lunch en diner. Wees snel, want de plaatsen zijn beperkt!
Drie keer per jaar nodigt Script Club een Vlaamse scenarist uit om zijn of haar favoriete film te (her)ontdekken. Na de vertoning volgt een gesprek over wat het scenario zo sterk maakt, gemodereerd door acteur en scenarist Anne Vanoppen.
Film- en televisieregisseur Bert Scholiers (F** You Very, Very Much, CHARLIE EN HANNAH GAAN UIT) koos voor Martin Scorseses THE AGE OF INNOCENCE. We praten over hoe deze film naadloos aansluit bij Paul Thomas Andersons PHANTOM THREAD, want die connectie gaat veel verder dan alleen Daniel Day-Lewis die in beide films de hoofdrol speelt.
New York, jaren 1870. Advocaat Newland Archer (Day-Lewis) staat op het punt te trouwen met May Welland (Winona Ryder), maar raakt gefascineerd door haar nicht Ellen Olenska (Michelle Pfeiffer), die net ontsnapt is aan een gewelddadig huwelijk in Europa. Zijn poging om dichterbij te komen zet alles op het spel: zijn reputatie, zijn huwelijk én zijn sociale positie. Scorsese vertaalt onuitgesproken verlangen als geen ander van de pagina naar het grote doek. THE AGE OF INNOCENCE is dan ook de ideale case study in het schrijven van subtekst.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Three times a year, Script Club invites a Flemish screenwriter to (re)discover his or her favourite film. After the screening, actor and screenwriter Anne Vanoppen and the invited guest will talk about the film and what makes its screenplay so remarkable.
Film and television director Bert Scholiers (F** You Very, Very Much, CHARLIE AND HANNAH'S GRAND NIGHT OUT) chose Martin Scorsese’s THE AGE OF INNOCENCE. We talk about how this film seamlessly connects to Paul Thomas Anderson’s PHANTOM THREAD, because this connection goes beyond actor Daniel Day-Lewis, who stars in both films.
New York, the 1870s. Lawyer Newland Archer (Day-Lewis) is about to get married to Mary Welland (Winona Ryder), but becomes fascinated with her cousin Ellen Olenska (Michelle Pfeiffer), who has recently escaped a violent marriage from Europe. His attempt to get closer to her comes at the risk of everything else: his reputation, his marriage and his social status. Scorsese translates unspoken desire from the page to the big screen like no other. THE AGE OF INNOCENCE is therefore the ideal case study in writing subtext.
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren.
Shelter is een virtual reality-documentaire van filmmaker, historicus en curator Sjors Swierstra (Het voorval – Armando en de mythe), in co-regie met de Oekraïense producente Ivanna Khitsinska (Fortress Mariupol, Simon, Queens of Joy). Khitsinska maakte eerder een indringende documentaireserie over de soldaten van het belegerde Azov-regiment in Marioepol. De film is opgenomen op locatie in Oekraïne in o.a. Kyiv, Lviv, Charkiv, Mykolaiv, Khmelnytskyy en nabij de frontlinie, en maakt ook gebruik van archiefmateriaal. De makers nemen je mee naar de plekken waar Oekraïners bijna dagelijks bescherming zoeken tegen drones en raketten: metrostations, kelders en geïmproviseerde schuilplaatsen. Onder de grond gaat het leven door — kwetsbaar, alledaags en intens menselijk. Je bent getuige van stille gesprekken tussen zwangere vrouwen in een ondergronds kraamcentrum, een verscheurende soldatenbegrafenis, de gespannen routine in een frontbarak, en een symfonieorkest dat in een kelder blijft spelen.
Swierstra vertrok vanuit een herkenbare mediamoeheid: de onafgebroken beeldenstroom kan afstompen. Met deze immersieve ervaring wil hij je opnieuw laten voelen wat oorlog betekent wanneer het gevaar letterlijk boven je hangt. Khitsinska hoopt dat de ervaring de emotionele betrokkenheid vasthoudt: niet alleen de tragedie, maar ook de kracht van een bevolking die standhoudt. Shelter gaat nadrukkelijk niet over destructie, benadrukken de makers, maar over hoe mensen het hoofd bieden aan de oorlog, hoe ze blijven volhouden, zorgen, wachten, zingen en zwijgen.
Khitsinska: “Ik hoop dat deze VR-ervaring de aandacht van mensen voor wat er in Oekraïne gebeurt weet vast te houden. Dat ze er emotioneel bij betrokken blijven, dat ze niet alleen de tragedie zien maar ook onze kracht. Want de schuilplaatsen vertellen niet het verhaal van de angst, maar van een volk dat weigert gebroken te worden.”
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren.
Shelter is een virtual reality-documentaire van filmmaker, historicus en curator Sjors Swierstra (Het voorval – Armando en de mythe), in co-regie met de Oekraïense producente Ivanna Khitsinska (Fortress Mariupol, Simon, Queens of Joy). Khitsinska maakte eerder een indringende documentaireserie over de soldaten van het belegerde Azov-regiment in Marioepol. De film is opgenomen op locatie in Oekraïne in o.a. Kyiv, Lviv, Charkiv, Mykolaiv, Khmelnytskyy en nabij de frontlinie, en maakt ook gebruik van archiefmateriaal. De makers nemen je mee naar de plekken waar Oekraïners bijna dagelijks bescherming zoeken tegen drones en raketten: metrostations, kelders en geïmproviseerde schuilplaatsen. Onder de grond gaat het leven door — kwetsbaar, alledaags en intens menselijk. Je bent getuige van stille gesprekken tussen zwangere vrouwen in een ondergronds kraamcentrum, een verscheurende soldatenbegrafenis, de gespannen routine in een frontbarak, en een symfonieorkest dat in een kelder blijft spelen.
Swierstra vertrok vanuit een herkenbare mediamoeheid: de onafgebroken beeldenstroom kan afstompen. Met deze immersieve ervaring wil hij je opnieuw laten voelen wat oorlog betekent wanneer het gevaar letterlijk boven je hangt. Khitsinska hoopt dat de ervaring de emotionele betrokkenheid vasthoudt: niet alleen de tragedie, maar ook de kracht van een bevolking die standhoudt. Shelter gaat nadrukkelijk niet over destructie, benadrukken de makers, maar over hoe mensen het hoofd bieden aan de oorlog, hoe ze blijven volhouden, zorgen, wachten, zingen en zwijgen.
Khitsinska: “Ik hoop dat deze VR-ervaring de aandacht van mensen voor wat er in Oekraïne gebeurt weet vast te houden. Dat ze er emotioneel bij betrokken blijven, dat ze niet alleen de tragedie zien maar ook onze kracht. Want de schuilplaatsen vertellen niet het verhaal van de angst, maar van een volk dat weigert gebroken te worden.”
In deze adaptatie van Emile Zola’s roman vertolkt Jean Gabin een onstabiele treinbestuurder die een passionele affaire begint met een ongelukkig getrouwde vrouw, gespeeld door Simone Simon. Zij zit gevangen in een huwelijk met een dominante en gewelddadige man en hoopt door haar minnaar aan hem te ontsnappen. Een groot gedeelte van dit macabere verhaal speelt zich af op een trein, die het stevige tempo zet voor de film en het gevoel van onbehagen dat gedurende de film op de kijker afstevent.
“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men,” slaat filmschrijver Geoffrey O’Brien de nagel op de kop. Voeg aan die vergelijking nog één femme fatale toe en je krijgt een hartverscheurend verhaal van drie personen en hun ondergang.
Film- en kunsthistoricus en docent Steven Jacobs (UAntwerpen, Universiteit Gent) geeft op 17 februari voor de film een lezing: 'Frans poëtisch realisme: Marcel Carné & Jean Renoir'. Deze lezing om 17u00 is inbegrepen in de prijs van het filmticket.
ENG The film is in French with English subtitles
In this adaptation of Emile Zola’s novel, Jean Gabin stars as the unstable train driver, who engages in a passionate affair with an unhappily married woman, played by Simone Simon. She is stuck in an unhappy marriage with a domineering and violent man and hopes to escape him through her lover. An important portion of this macabre film is set in a driving train, which sets the tempo of the movie and the unsettling feeling that heads towards the audience during the film.
“Forty years after the invention of movies, Jean Renoir managed to re-create the astonishment that greeted the 1898 Lumière movie of a train arriving in a station. LA BÊTE HUMAINE is often described as an exemplar of the pessimistic poetic realism of the thirties in France, and as a precursor of forties film noir, but it begins on a note of heroic exhilaration, in which the natural world and the power of technology are wedded through the closely coordinated labor—effected through glances and sign language—of two men.” Film writer Geoffrey O’Brien hits the nail on the head. And if you add one femme fatale to the mix, you get a heart wrenching story about three people and their demise.
17 February, film and art historian and professor Steven Jacobs (University of Antwerp, University of Ghent) will give a lecture: ‘French poetic realism: Marcel Carné & Jean Renoir’. The lecture starts at 17h00 and is included in the film ticket price.
Wat blijft er over wanneer eeuwenoude herinneringen aan cultuur het doelwit van oorlogsstrategieën worden? THE DESTRUCTION OF MEMORY neemt je mee in een aangrijpende strijd: de oorlog, of eerder de strategische of doelbewuste vernietiging van de culturele identiteit van een samenleving.
Wereldwijd worden kunstwerken, boeken en historische plekken doelbewust vernield om samenlevingen uit de geschiedenisboeken te wissen. Aanvallen op het collectieve geheugen tijdens periodes van burgerlijke onrust en oorlogen zijn niet nieuw, en woeden nog elke dag. In Syrië en Irak verdwijnen op dit moment in een razendsnel tempo duizenden jaren aan cultuur. Maar tegenover die vernietiging staat ook verzet. Wetgeving en internationale afspraken spelen een cruciale rol, maar het zijn vooral moedige individuen die hun leven riskeren – en soms verliezen – om cultureel erfgoed te beschermen.
Gebaseerd op het gelijknamige boek van Robert Bevan geeft de THE DESTRUCTION OF MEMORY inzicht in hoe culturele vernietiging wordt ingezet als oorlogswapen, van Daesh (ISIS) tot andere conflicten wereldwijd. Internationale experts onthullen hoe keuzes uit het verleden hebben bijgedragen aan deze crisis en confronteren ons met de catastrofale gevolgen. Tegelijk biedt de film hoop: moderne technologie speelt een belangrijke rol in de documentatie, de bescherming en het uiteindelijk herstel van cultureel erfgoed.
Gelijktijdig met de filmscreening organiseert het VAi de -cide series. Tijdens drie gespreksavonden onderzoeken we hoe en waarom genocidaal geweld zich niet alleen richt op mensenlevens, maar ook op hun huizen, steden en het landschap dat hun geschiedenis draagt. De vertoning van 3 februari wordt ingeleid door Janno Martens, moderator van de -cide series. Martens is als postdoctoraal onderzoeker in de geschiedenis en theorie van de gebouwde omgeving verbonden aan KU Leuven.
ENG The film is in English, subtitles TBA
What remains when centuries-old cultural memory becomes a deliberate target of warfare? The Destruction of Memory immerses us in a deeply affecting struggle: war—not only as armed conflict, but as the strategic, intentional erasure of a society’s cultural identity.
Across the world, artworks, books and historic sites are systematically destroyed in an attempt to wipe entire communities from history. Attacks on collective memory during periods of civil unrest and war are not new—and they continue to this day. In Syria and Iraq, thousands of years of cultural heritage are currently being erased at an alarming pace. Yet destruction is met with resistance. Laws and international agreements play a vital role, but it is above all courageous individuals who risk—and sometimes lose—their lives to protect cultural heritage.
Based on the book of the same name by Robert Bevan, The Destruction of Memory reveals how cultural annihilation is deployed as a weapon of war, from Daesh (ISIS) to conflicts around the globe. International experts show how past decisions have contributed to the current crisis and confront us with its catastrophic consequences. At the same time, the film offers hope: modern technology is proving essential in documenting, safeguarding and ultimately restoring cultural heritage.
Alongside the screening, the VAi is organising the -cide series. Over three evenings of discussion, we explore how and why genocidal violence targets not only human lives, but also homes, cities and the landscapes that carry their histories. Janno Martens, moderator of the -cide series, will introduce the film on February 3. Martens is a postdoctoral researcher in the history and theory of the built environment at KU Leuven.
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren. Naast THE GREAT ESCAPE vertonen we ook SHELTER.
In THE GREAT ESCAPE zit de kijker als het derde geranium vast op de vensterbank in de woonkamer van Patrick, een eenzame 38 jarige man. De geraniums vervelen zich dood en zijn constant gefrustreerd – met zichzelf, de vensterbank en Patrick. Ze dromen ervan de wereld te zien, maar zijn letterlijk aan hun plaats geworteld. Ondertussen wandelt Patrick vrij rond maar verlaat nooit het huis, vast in zijn eigen eenzame routine. Elke dag start hetzelfde: de planten bewateren, koffie maken, de goudvis voeren, zijn roomba activeren, de reclamefolders ophalen, om vervolgens bij het raam te dagdromen.
De eentonigheid wordt doorbroken wanneer Patrick een smartphone koopt om zich te verbinden met de buitenwereld. De geraniums stelen de gsm stiekem en posten en selfie in een planten uitwisselingsapp waar een vrouw genaamd Sonja hen opmerkt. Ze overtuigd Patrick de geraniums te ruilen voor haar snake plant. De geraniums zijn enthousiast om met Patrick buiten te zijn, tot een gesprek met een stervend boeket rozen onthult dat de buitenwereld niet zo goed voor planten is. The daaropvolgende existentiële crisis leidt de planten naar hun nabije ondergang en uiteindelijk naar een nieuw thuis met een opvallend herkenbare setting.
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren. Naast THE GREAT ESCAPE vertonen we ook SHELTER.
In THE GREAT ESCAPE zit de kijker als het derde geranium vast op de vensterbank in de woonkamer van Patrick, een eenzame 38 jarige man. De geraniums vervelen zich dood en zijn constant gefrustreerd – met zichzelf, de vensterbank en Patrick. Ze dromen ervan de wereld te zien, maar zijn letterlijk aan hun plaats geworteld. Ondertussen wandelt Patrick vrij rond maar verlaat nooit het huis, vast in zijn eigen eenzame routine. Elke dag start hetzelfde: de planten bewateren, koffie maken, de goudvis voeren, zijn roomba activeren, de reclamefolders ophalen, om vervolgens bij het raam te dagdromen.
De eentonigheid wordt doorbroken wanneer Patrick een smartphone koopt om zich te verbinden met de buitenwereld. De geraniums stelen de gsm stiekem en posten en selfie in een planten uitwisselingsapp waar een vrouw genaamd Sonja hen opmerkt. Ze overtuigd Patrick de geraniums te ruilen voor haar snake plant. De geraniums zijn enthousiast om met Patrick buiten te zijn, tot een gesprek met een stervend boeket rozen onthult dat de buitenwereld niet zo goed voor planten is. The daaropvolgende existentiële crisis leidt de planten naar hun nabije ondergang en uiteindelijk naar een nieuw thuis met een opvallend herkenbare setting.
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we MAGNOLIA aan Robert Altmans SHORT CUTS.
Altman baseerde zijn SHORT CUTS op negen kortverhalen en een gedicht van schrijver Raymond Carver. Wanneer een helikoptervloot uitgestuurd wordt om te spuiten tegen een plaag fruitvliegjes, ontmoeten we verschillende inwoners van Los Angeles in hun dagelijkse leven. De grootstad is het decor voor avondjes uit en concerten, maar ook voor bedrog, vervreemding en verslaving. Altman volgt niet minder dan tweeëntwintig personages, die ieder op één of andere manier aan elkaar verbonden zijn.
“I want audiences to feel my films”, zei Altman altijd, “not follow or intellectualise them.” Altman stond bekend om zijn mozaïsche vertelstijl, satirische humor en ensemble casting. Met zijn gebruik van verweven plotlijnen, overlappend geluid en zoomlenzen drukt Altman stilistisch en narratief zijn stempel. In SHORT CUTS komen grote namen zoals Julianne Moore, Andie MacDowell en Frances McDormand samen met Jack Lemmon, Tim Robbins en Tom Waits. Met Altmans herkenbare snedige humor en onverbloemde lens toont SHORT CUTS een waarachtig portret van een stad waar alles – vertier en verderf – voorhanden is, maar iedereen toch lijkt te wachten op nog iets meer.
New Hollywood auteur Robert Altman beïnvloedde met zijn werk vele filmmakers, maar het is PTA die schaamteloos en grandioos zijn idool echoot. Altman vertelde in een interview dat PTA openlijk tegen hem zei “all I’m doing is ripping you off”. Maar gelukkig ziet die daar geen graten in: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope,” prees Altman zijn discipel. De twee werden goede vrienden en toen Altman op de set van zijn laatste film A PRAIRIE HOME COMPANION om verzekeringsredenen – Altman was tachtig op dat moment en zijn leeftijd werd als een risico gezien – een standby regisseur moest aanstellen, koos hij PTA voor de job.
Op filmisch vlak eert PTA zijn grote voorbeeld met MAGNOLIA. Hij ontleent de discontinue vertelstijl en het gebruik van een ensemblecast aan Altmans oeuvre, meer bepaald aan SHORT CUTS. MAGNOLIA en SHORT CUTS zijn beide opgebouwd rond elkaar kruisende verhalen met Los Angeles als decor en beslaan een korte tijdsspanne in het leven van hun personages. Anderson karakteriseert zijn personages, net als Altman, aan de hand van conversaties en op narratief vlak voeren beiden vervreemde vaders met een schuldgevoel op. Over het algemeen verdient geen enkele ouder in MAGNOLIA of SHORT CUTS een Beste Ouder-mok. Beide regisseurs laten ook de natuur ingrijpen in hun films. Bij Anderson regent het kikkers en bij Altman vindt er een aardbeving plaats. Toeval of niet, beide films hebben exact dezelfde speelduur: drie uur en acht minuten. Elke seconde de moeite waard.
EN The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link MAGNOLIA to Robert Altman’s SHORT CUTS.
Altman based his SHORT CUTS on nine short stories and a poem by writer Raymond Carver. When a fleet of helicopters flies over to spray against a plague of medflies, we meet several locals in Los Angeles and follow them in their daily lives. The metropole is the scene for nights out and concerts, but also for deceit, estrangement and addiction. Altman follows no less than twenty-two characters, each of them connected in one way or another.
“I want audiences to feel my films”, Altman always said, “not follow or intellectualise them.” Altman was known for his mosaic storytelling, satirical humour and ensemble casting. With his use of interwoven plotlines, overlapping sound and zoom lenses, Altman makes his stylistic and narrative mark. In SHORT CUTS actors like Julianne Moore, Andie MacDowell and Frances McDormand join Jack Lemmon, Tim Robbins and Tom Waits. With Altman’s recognisable sharp humour and unvarnished lens, SHORT CUTS paints a truthful portrait of a city where everything – entertainment and depravity – is easily available, but where everyone still seems to be waiting for something more.
New Hollywood auteur Robert Altman influenced many directors with his work, but it’s PTA who brazenly echoes his idol. Altman told an interviewer that PTA openly said to him “all I’m doing is ripping you off”. But luckily he didn’t see a problem with that: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope,” said Altman of his disciple. The two of them became good friends and when Altman was asked to hire a stand-by director on the set of his final film A PRAIRIE HOME COMPANION for insurance reasons – Altman was eighty at the time and his age was seen as a risk – he chose PTA for the job.
On a cinematic level, PTA honoured his idol with MAGNOLIA. He borrows the discontinuous narrative style and the use of an ensemble cast from Altman, more specifically from SHORT CUTS. MAGNOLIA and SHORT CUTS are both built around intersecting storylines against the Los Angeles backdrop and span a short period of time in the lives of their characters. Anderson characterises his characters, just like Altman, by their conversations and both of them feature estranged and remorseful fathers. In general none of the parents in MAGNOLIA or SHORT CUTS deserves a Parent of the Year-award. Both directors also include natural disasters in their films. PTA has it raining frogs and Altman adds an earthquake. Coincidence or not, both movies have the exact same running time: three hours and eight minutes. With every second being worthwhile.
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren.
Shelter is een virtual reality-documentaire van filmmaker, historicus en curator Sjors Swierstra (Het voorval – Armando en de mythe), in co-regie met de Oekraïense producente Ivanna Khitsinska (Fortress Mariupol, Simon, Queens of Joy). Khitsinska maakte eerder een indringende documentaireserie over de soldaten van het belegerde Azov-regiment in Marioepol. De film is opgenomen op locatie in Oekraïne in o.a. Kyiv, Lviv, Charkiv, Mykolaiv, Khmelnytskyy en nabij de frontlinie, en maakt ook gebruik van archiefmateriaal. De makers nemen je mee naar de plekken waar Oekraïners bijna dagelijks bescherming zoeken tegen drones en raketten: metrostations, kelders en geïmproviseerde schuilplaatsen. Onder de grond gaat het leven door — kwetsbaar, alledaags en intens menselijk. Je bent getuige van stille gesprekken tussen zwangere vrouwen in een ondergronds kraamcentrum, een verscheurende soldatenbegrafenis, de gespannen routine in een frontbarak, en een symfonieorkest dat in een kelder blijft spelen.
Swierstra vertrok vanuit een herkenbare mediamoeheid: de onafgebroken beeldenstroom kan afstompen. Met deze immersieve ervaring wil hij je opnieuw laten voelen wat oorlog betekent wanneer het gevaar letterlijk boven je hangt. Khitsinska hoopt dat de ervaring de emotionele betrokkenheid vasthoudt: niet alleen de tragedie, maar ook de kracht van een bevolking die standhoudt. Shelter gaat nadrukkelijk niet over destructie, benadrukken de makers, maar over hoe mensen het hoofd bieden aan de oorlog, hoe ze blijven volhouden, zorgen, wachten, zingen en zwijgen.
Khitsinska: “Ik hoop dat deze VR-ervaring de aandacht van mensen voor wat er in Oekraïne gebeurt weet vast te houden. Dat ze er emotioneel bij betrokken blijven, dat ze niet alleen de tragedie zien maar ook onze kracht. Want de schuilplaatsen vertellen niet het verhaal van de angst, maar van een volk dat weigert gebroken te worden.”
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren.
Shelter is een virtual reality-documentaire van filmmaker, historicus en curator Sjors Swierstra (Het voorval – Armando en de mythe), in co-regie met de Oekraïense producente Ivanna Khitsinska (Fortress Mariupol, Simon, Queens of Joy). Khitsinska maakte eerder een indringende documentaireserie over de soldaten van het belegerde Azov-regiment in Marioepol. De film is opgenomen op locatie in Oekraïne in o.a. Kyiv, Lviv, Charkiv, Mykolaiv, Khmelnytskyy en nabij de frontlinie, en maakt ook gebruik van archiefmateriaal. De makers nemen je mee naar de plekken waar Oekraïners bijna dagelijks bescherming zoeken tegen drones en raketten: metrostations, kelders en geïmproviseerde schuilplaatsen. Onder de grond gaat het leven door — kwetsbaar, alledaags en intens menselijk. Je bent getuige van stille gesprekken tussen zwangere vrouwen in een ondergronds kraamcentrum, een verscheurende soldatenbegrafenis, de gespannen routine in een frontbarak, en een symfonieorkest dat in een kelder blijft spelen.
Swierstra vertrok vanuit een herkenbare mediamoeheid: de onafgebroken beeldenstroom kan afstompen. Met deze immersieve ervaring wil hij je opnieuw laten voelen wat oorlog betekent wanneer het gevaar letterlijk boven je hangt. Khitsinska hoopt dat de ervaring de emotionele betrokkenheid vasthoudt: niet alleen de tragedie, maar ook de kracht van een bevolking die standhoudt. Shelter gaat nadrukkelijk niet over destructie, benadrukken de makers, maar over hoe mensen het hoofd bieden aan de oorlog, hoe ze blijven volhouden, zorgen, wachten, zingen en zwijgen.
Khitsinska: “Ik hoop dat deze VR-ervaring de aandacht van mensen voor wat er in Oekraïne gebeurt weet vast te houden. Dat ze er emotioneel bij betrokken blijven, dat ze niet alleen de tragedie zien maar ook onze kracht. Want de schuilplaatsen vertellen niet het verhaal van de angst, maar van een volk dat weigert gebroken te worden.”
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we MAGNOLIA aan Robert Altmans SHORT CUTS.
Altman baseerde zijn SHORT CUTS op negen kortverhalen en een gedicht van schrijver Raymond Carver. Wanneer een helikoptervloot uitgestuurd wordt om te spuiten tegen een plaag fruitvliegjes, ontmoeten we verschillende inwoners van Los Angeles in hun dagelijkse leven. De grootstad is het decor voor avondjes uit en concerten, maar ook voor bedrog, vervreemding en verslaving. Altman volgt niet minder dan tweeëntwintig personages, die ieder op één of andere manier aan elkaar verbonden zijn.
“I want audiences to feel my films”, zei Altman altijd, “not follow or intellectualise them.” Altman stond bekend om zijn mozaïsche vertelstijl, satirische humor en ensemble casting. Met zijn gebruik van verweven plotlijnen, overlappend geluid en zoomlenzen drukt Altman stilistisch en narratief zijn stempel. In SHORT CUTS komen grote namen zoals Julianne Moore, Andie MacDowell en Frances McDormand samen met Jack Lemmon, Tim Robbins en Tom Waits. Met Altmans herkenbare snedige humor en onverbloemde lens toont SHORT CUTS een waarachtig portret van een stad waar alles – vertier en verderf – voorhanden is, maar iedereen toch lijkt te wachten op nog iets meer.
New Hollywood auteur Robert Altman beïnvloedde met zijn werk vele filmmakers, maar het is PTA die schaamteloos en grandioos zijn idool echoot. Altman vertelde in een interview dat PTA openlijk tegen hem zei “all I’m doing is ripping you off”. Maar gelukkig ziet die daar geen graten in: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope,” prees Altman zijn discipel. De twee werden goede vrienden en toen Altman op de set van zijn laatste film A PRAIRIE HOME COMPANION om verzekeringsredenen – Altman was tachtig op dat moment en zijn leeftijd werd als een risico gezien – een standby regisseur moest aanstellen, koos hij PTA voor de job.
Op filmisch vlak eert PTA zijn grote voorbeeld met MAGNOLIA. Hij ontleent de discontinue vertelstijl en het gebruik van een ensemblecast aan Altmans oeuvre, meer bepaald aan SHORT CUTS. MAGNOLIA en SHORT CUTS zijn beide opgebouwd rond elkaar kruisende verhalen met Los Angeles als decor en beslaan een korte tijdsspanne in het leven van hun personages. Anderson karakteriseert zijn personages, net als Altman, aan de hand van conversaties en op narratief vlak voeren beiden vervreemde vaders met een schuldgevoel op. Over het algemeen verdient geen enkele ouder in MAGNOLIA of SHORT CUTS een Beste Ouder-mok. Beide regisseurs laten ook de natuur ingrijpen in hun films. Bij Anderson regent het kikkers en bij Altman vindt er een aardbeving plaats. Toeval of niet, beide films hebben exact dezelfde speelduur: drie uur en acht minuten. Elke seconde de moeite waard.
EN The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link MAGNOLIA to Robert Altman’s SHORT CUTS.
Altman based his SHORT CUTS on nine short stories and a poem by writer Raymond Carver. When a fleet of helicopters flies over to spray against a plague of medflies, we meet several locals in Los Angeles and follow them in their daily lives. The metropole is the scene for nights out and concerts, but also for deceit, estrangement and addiction. Altman follows no less than twenty-two characters, each of them connected in one way or another.
“I want audiences to feel my films”, Altman always said, “not follow or intellectualise them.” Altman was known for his mosaic storytelling, satirical humour and ensemble casting. With his use of interwoven plotlines, overlapping sound and zoom lenses, Altman makes his stylistic and narrative mark. In SHORT CUTS actors like Julianne Moore, Andie MacDowell and Frances McDormand join Jack Lemmon, Tim Robbins and Tom Waits. With Altman’s recognisable sharp humour and unvarnished lens, SHORT CUTS paints a truthful portrait of a city where everything – entertainment and depravity – is easily available, but where everyone still seems to be waiting for something more.
New Hollywood auteur Robert Altman influenced many directors with his work, but it’s PTA who brazenly echoes his idol. Altman told an interviewer that PTA openly said to him “all I’m doing is ripping you off”. But luckily he didn’t see a problem with that: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope,” said Altman of his disciple. The two of them became good friends and when Altman was asked to hire a stand-by director on the set of his final film A PRAIRIE HOME COMPANION for insurance reasons – Altman was eighty at the time and his age was seen as a risk – he chose PTA for the job.
On a cinematic level, PTA honoured his idol with MAGNOLIA. He borrows the discontinuous narrative style and the use of an ensemble cast from Altman, more specifically from SHORT CUTS. MAGNOLIA and SHORT CUTS are both built around intersecting storylines against the Los Angeles backdrop and span a short period of time in the lives of their characters. Anderson characterises his characters, just like Altman, by their conversations and both of them feature estranged and remorseful fathers. In general none of the parents in MAGNOLIA or SHORT CUTS deserves a Parent of the Year-award. Both directors also include natural disasters in their films. PTA has it raining frogs and Altman adds an earthquake. Coincidence or not, both movies have the exact same running time: three hours and eight minutes. With every second being worthwhile.
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren.
Shelter is een virtual reality-documentaire van filmmaker, historicus en curator Sjors Swierstra (Het voorval – Armando en de mythe), in co-regie met de Oekraïense producente Ivanna Khitsinska (Fortress Mariupol, Simon, Queens of Joy). Khitsinska maakte eerder een indringende documentaireserie over de soldaten van het belegerde Azov-regiment in Marioepol. De film is opgenomen op locatie in Oekraïne in o.a. Kyiv, Lviv, Charkiv, Mykolaiv, Khmelnytskyy en nabij de frontlinie, en maakt ook gebruik van archiefmateriaal. De makers nemen je mee naar de plekken waar Oekraïners bijna dagelijks bescherming zoeken tegen drones en raketten: metrostations, kelders en geïmproviseerde schuilplaatsen. Onder de grond gaat het leven door — kwetsbaar, alledaags en intens menselijk. Je bent getuige van stille gesprekken tussen zwangere vrouwen in een ondergronds kraamcentrum, een verscheurende soldatenbegrafenis, de gespannen routine in een frontbarak, en een symfonieorkest dat in een kelder blijft spelen.
Swierstra vertrok vanuit een herkenbare mediamoeheid: de onafgebroken beeldenstroom kan afstompen. Met deze immersieve ervaring wil hij je opnieuw laten voelen wat oorlog betekent wanneer het gevaar letterlijk boven je hangt. Khitsinska hoopt dat de ervaring de emotionele betrokkenheid vasthoudt: niet alleen de tragedie, maar ook de kracht van een bevolking die standhoudt. Shelter gaat nadrukkelijk niet over destructie, benadrukken de makers, maar over hoe mensen het hoofd bieden aan de oorlog, hoe ze blijven volhouden, zorgen, wachten, zingen en zwijgen.
Khitsinska: “Ik hoop dat deze VR-ervaring de aandacht van mensen voor wat er in Oekraïne gebeurt weet vast te houden. Dat ze er emotioneel bij betrokken blijven, dat ze niet alleen de tragedie zien maar ook onze kracht. Want de schuilplaatsen vertellen niet het verhaal van de angst, maar van een volk dat weigert gebroken te worden.”
Voor het tweede jaar op rij presenteert De Cinema een selectie VR-films: ervaringen die de grenzen tussen het zichtbare en het onzichtbare doen vervagen en je uitnodigen om op een andere manier te kijken, te voelen en te ervaren.
Shelter is een virtual reality-documentaire van filmmaker, historicus en curator Sjors Swierstra (Het voorval – Armando en de mythe), in co-regie met de Oekraïense producente Ivanna Khitsinska (Fortress Mariupol, Simon, Queens of Joy). Khitsinska maakte eerder een indringende documentaireserie over de soldaten van het belegerde Azov-regiment in Marioepol. De film is opgenomen op locatie in Oekraïne in o.a. Kyiv, Lviv, Charkiv, Mykolaiv, Khmelnytskyy en nabij de frontlinie, en maakt ook gebruik van archiefmateriaal. De makers nemen je mee naar de plekken waar Oekraïners bijna dagelijks bescherming zoeken tegen drones en raketten: metrostations, kelders en geïmproviseerde schuilplaatsen. Onder de grond gaat het leven door — kwetsbaar, alledaags en intens menselijk. Je bent getuige van stille gesprekken tussen zwangere vrouwen in een ondergronds kraamcentrum, een verscheurende soldatenbegrafenis, de gespannen routine in een frontbarak, en een symfonieorkest dat in een kelder blijft spelen.
Swierstra vertrok vanuit een herkenbare mediamoeheid: de onafgebroken beeldenstroom kan afstompen. Met deze immersieve ervaring wil hij je opnieuw laten voelen wat oorlog betekent wanneer het gevaar letterlijk boven je hangt. Khitsinska hoopt dat de ervaring de emotionele betrokkenheid vasthoudt: niet alleen de tragedie, maar ook de kracht van een bevolking die standhoudt. Shelter gaat nadrukkelijk niet over destructie, benadrukken de makers, maar over hoe mensen het hoofd bieden aan de oorlog, hoe ze blijven volhouden, zorgen, wachten, zingen en zwijgen.
Khitsinska: “Ik hoop dat deze VR-ervaring de aandacht van mensen voor wat er in Oekraïne gebeurt weet vast te houden. Dat ze er emotioneel bij betrokken blijven, dat ze niet alleen de tragedie zien maar ook onze kracht. Want de schuilplaatsen vertellen niet het verhaal van de angst, maar van een volk dat weigert gebroken te worden.”
Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
Fred Astaire en Cyd Charisse ontmoeten elkaar in Parijs in deze oogverblindende musical adaptatie van NINOTCHKA. De filmproducer en Sovjet agente overbruggen hun verschillende achtergronden voor deze love story for the ages!
Drie Sovjet agenten slagen er niet in om een Sovjet componist, die in Parijs gesetteld is, te repatriëren. De mooie en bloedserieuze Ninotchka wordt dan maar naar Parijs gestuurd om hun missie af te maken en de vier mannen terug naar huis te halen en hen te redden van de decadentie die het kapitalistische Parijs te bieden heeft. Maar wanneer de charmante Steve Canfield het pad kruist van Ninotchka is zijn aanhoudendheid een troef om de ijzige Ninotchka te ontdooien.
Op de tonen van Cole Porters soundtrack, dansen Astaire en Charisse (eerder al een paar in THE BAND WAGON) zich een weg naar ons hart met de tijdloze choreografie van Eugene Loring en Hermes Pan.
ENG The film is in English without subtitles
Fred Astaire and Cyd Charisse meet each other in Paris in this delightful musical film adaptation of NINOTCHKA. The film producer and Soviet agent bridge their different backgrounds in this love story for the ages!
Three Soviet agents are unsuccessful in repatriating a Soviet composer, who has settled in Paris. The beautiful but chillingly serious Ninotchka is sent to Paris to finish their mission and take the four men back home and save them from the decadence of the capitalist Paris. But when the charming Steve Canfield crosses paths with Ninotchka his smooth perseverance starts to thaw the icy Ninotchka.
Set to witty tunes of Cole Porter’s soundtrack, Astaire and Charisse (repairing after their successful THE BAND WAGON) dance their way into our hearts with the timeless Eugene Loring and Hermes Pan choreography.
Stel je voor, een geluidsarchitect met een verzameling uitvindingen. Knotsgekke instrumenten die bestuurd worden vanop afstand. Ze maken enkel muziek als jij op de knop duwt. Stel je voor, een acrobaat die op de muziek beweegt. Hij danst enkel wanneer jij op de knop duwt.
ImpulZ is een interactieve dansvoorstelling met het publiek aan de knoppen en een danser en een geluidsdokter op scène.
Wie geeft het startsignaal en wie reageert op wat of wie? Wie geeft de eerste impuls? En wat gebeurt er als niemand duwt?
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we PUNCH-DRUNK LOVE aan Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937).
“I have so much strength in me you have no idea. I have a love in my life. It makes me stronger than anything you can imagine.” Wat leidt tot deze atypische en ietwat agressieve liefdesverklaring is een dolle rit die voortkwam uit PTA’s vastberadenheid om na het meer dan drie uur durende MAGNOLIA een romantische komedie te maken van negentig minuten. En dat was niet alles. De hoofdrol moest en zou vertolkt worden door komiek Adam Sandler. De reden? Sandlers film BIG DADDY is één van PTA’s favoriete komedies. “BIG DADDY had Sensitive Sandler,” verklaart de regisseur, “there's a scene in it where he's screaming at his father over the telephone that I used to rewind over and over. That's when I really thought, I have to find this person. I have to work with this person.” En dat gebeurde in PUNCH-DRUNK LOVE. Op de vraag of hij verrast was dat Sandler de rol aanvaardde, merkte de regisseur fijntjes op: “I’m a good director so he knew it would be a good movie.”
Sandler speelt de sociaal onbeholpen Barry Egan. Barry haat zichzelf en zijn leven. Hij is de enige broer met zeven zussen, die hem constant belachelijk maken. Barry heeft een eigen zaak, en spendeert zijn tijd met het verzamelen van waardebonnen. Regelmatige aggressieve uitbarstingen zijn de enige uitlaatkleppen die hij heeft. Maar dan ontmoet hij de mysterieuze Lena en lijkt de wereld weer even rooskleurig. De prille romance tussen de twee wordt echter bedreigd, wanneer Barry slachtoffer wordt van een bende oplichters.
Voor PUNCH-DRUNK LOVE keek PTA naar het werk van Blake Edwards, waaronder THE PINK PANTHER (ook op ons programma!) en de absurditeit van Jacques Tati, of Jean-Luc Godards UNE FEMME EST UNE FEMME. Maar het waren de musicals van Fred Astaire en Ginger Rogers die de toon zetten voor de eigenzinnige romance. Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937) was daarbij bijvoorbeeld een belangrijke inspiratiebron. “Even though they were musicals they’re really romances more than anything else.” Die musicals hielpen de regisseur met het uitgangspunt van PUNCH-DRUNK LOVE, “They’re always about him getting with her and her getting with him, and fighting it out.” PTA brengt om zijn eigenwijze manier een onvergetelijke ode aan de klassieke Hollywoodmusical.
PUNCH-DRUNK LOVE voelt aan als een trip door de onrustige geest van ondernemer Barry, die aantoont dat liefde dan blijkbaar toch alles kan overwinnen. En ons ook nog eens kan redden. PTA’s vaste cinematograaf Robert Elswit belicht elk shot met een kaleidoscoop aan kleur. De score van Jon Brion doet bij momenten zowel barok als futuristisch aan en begeleidt het tempo van Adam Sandlers performance tot op de letter. PTA slaagt om het delirium dat gekoppeld is aan een nieuwe liefde, te vatten. Want liefde is even absurd als krachtig als onmogelijk en onmisbaar. Net zoals een harmonium dat uit de lucht valt, of puddingpotjes die de poorten openen naar een leven vol avontuur.
Onze Valentijnsfilm, op 35mm! So here we go.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link PUNCH-DRUNK LOVE to Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937).
“I have so much strength in me you have no idea. I have a love in my life. It makes me stronger than anything you can imagine.” What leads to this atypical and somewhat aggressive declaration of love is a crazy ride that sprouted from PTA’s determination to create a ninety minute romantic comedy after the more than three hour long MAGNOLIA. And that was not all. The main character had to be portrayed by comedian Adam Sandler. The reason why? Sandler’s movie BIG DADDY is one of PTA’s favourite comedies. “BIG DADDY had Sensitive Sandler,” declares the director, “there's a scene in it where he's screaming at his father over the telephone that I used to rewind over and over. That's when I really thought, I have to find this person. I have to work with this person.” And so it happened in PUNCH-DRUNK LOVE. When questioned if he was surprised that Sandler accepted the part, the director noted: “I’m a good director so he knew it would be a good movie.”
Sandler plays the socially awkward Barry Egan. Barry hates himself and his life. He is the only brother among seven sisters, who are constantly ridiculing him. Barry owns his own business and spends his time collecting coupons. Regular aggressive outbursts are his only outlet. But then he meets the mysterious Lena and the world finally seems bright. However their budding romance is threatened when Barry falls prey to a gang of scammers.
For PUNCH-DRUNK LOVE PTA looked at the work of Blake Edwards, including THE PINK PANTHER (also part of our programme!) and the whimsy of Jacques Tati or Jean-Luc Godard’s UNE FEMME EST UNE FEMME. But it were the musicals of Fred Astaire and Ginger Rogers that set the tone of the quirky romance. For example, Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937) was an important source of inspiration. “Even though they were musicals they’re really romances more than anything else.” Those musicals helped de director with the premise of PUNCH-DRUNK LOVE, “They’re always about him getting with her and her getting with him, and fighting it out.” PTA pays homage to classical Hollywood musicals in his own unusual way.
PUNCH-DRUNK LOVE feels like a trip through the restless mind of business owner Barry, that shows us that love apparently does conquer all. And can even save us too. PTA’s frequent collaborator cinematographer Robert Elswit lights every frame with a kaleidoscope of colour. The score by Jon Brion feels at the same time baroque and futuristic and accompanies the tempo of Adam Sandler’s performance to the T. PTA manages to capture the delirium that is attached to new love. Because love is as absurd as it is powerful, as impossible as it is invaluable. Just like a harmonium falling from the sky or pudding cups opening the gates to a life of adventure.
Our Valentine’s Day movie, on 35mm! So here we go.
