Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we PUNCH-DRUNK LOVE aan Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937).
SHALL WE DANCE was de zevende film met duo Fred Astaire en Ginger Rogers van de tien die ze uiteindelijk samen zouden maken. Fred Astaire speelt balletdanser Peter Peters, die zich professioneel uitgeeft als Petrov, een temperamentvolle Rus die mede door zijn imago geliefd is bij het publiek. Peter valt voor de charmes van tapdanseres Linda Keene, gespeeld door Ginger Rogers. Na een stroeve eerste ontmoeting groeien de twee naar elkaar toe. Hun prille romance loopt echter niet van een leien dakje en uiteindelijk doet de roddelpers de hele wereld geloven dat de twee getrouwd zijn. Wat kunnen ze dan anders doen dat trouwen, zodat ze kunnen scheiden?
De geweldig score van George Gershwin, de weelderige Art Deco sets en de overtuigende performances van de cast maken van SHALL WE DANCE de perfecte Hollywoodmusical met heerlijke 30s screwball elementen. Met nummers zoals Slap That Bass en Let's Call the Whole Thing Off, door het duo gedanst op rolschaatsen, blijft de musical tot op vandaag een hartverwarmend stukje escapistisch entertainment.
Ook PTA grijpt terug naar klassiek Hollywood om even te ontsnappen tijdens zijn producties of om op zoek te gaan naar inspiratie. SHALL WE DANCE werd zo een inspiratiebron voor PTA’s atypische romantische komedie PUNCH-DRUNK LOVE. Het waren de musicals van Fred Astaire en Ginger Rogers die de toon zetten voor de eigenzinnige romance. “Even though they were musicals they’re really romances more than anything else. They’re always about him getting with her and her getting with him, and fighting it out.” PTA brengt om zijn eigenwijze manier een onvergetelijke ode aan de klassieke Hollywoodmusical.
Ginger Rogers zei ooit al lachend over de populariteit van haar kompaan Fred: “I did everything Fred did, you know, only backwards and in high heels”. Kijk met die gedachte zeker naar de prachtige dansnummers, met dat tikkeltje meer respect voor Ginger.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link PUNCH-DRUNK LOVE to Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937).
SHALL WE DANCE was the seventh movie of duo Fred Astaire and Ginger Rogers, who would eventually star in ten movies together. Fred Astaire plays ballet dancer Peter Peters, who professionally goes by the name of Petrov, a temperamental Russian who is loved by the audience because of his image. Peter falls head over heels for tap dancer Linda Keene, played by Ginger Rogers. After a difficult first meeting, the two of them grow closer. Their budding romance runs into several obstacles and eventually the tabloid press makes the whole world believe that the two are married. Now what else is there for them to do but to get married so they can get divorced?
The great score by George Gershwin, the sprawling Art Deco sets and the convincing performances by the cast turn SHALL WE DANCE into the perfect Hollywoodmusical with wonderful 30s screwball elements. With songs like Slap That Bass and Let's Call the Whole Thing Off, performed by the duo on rollerskates, the musical continues to be a piece of heartwarming escapist entertainment.
PTA falls back on classical Hollywood as well to escape his productions for a moment or to search for inspiration. Thus, SHALL WE DANCE became a source of inspiration for PTA’s atypical romantic comedy PUNCH-DRUNK LOVE. It were the musicals of Fred Astaire and Ginger Rogers that set the tone of the quirky romance. “Even though they were musicals they’re really romances more than anything else. They’re always about him getting with her and her getting with him, and fighting it out.” PTA pays homage to classical Hollywood musical in his own unusual way.
Ginger Rogers once jokingly said about the popularity of her dance partner Fred: “I did everything Fred did, you know, only backwards and in high heels”. Keep that in mind when watching the wonderful dance numbers!
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we THE MASTER aan John Hustons LET THERE BE LIGHT.
Als je PTA voor het blok zou zetten en hij een favoriet uit zijn eigen film zou moeten kiezen, dan gaat hij voor THE MASTER. Zijn verklaring: THE MASTER is zijn meest emotionele en persoonlijke film. “The amount of emotion I put into it and Phil Seymour Hoffman, Joaquin Phoenix and Amy Adams put into it. It feels unique to me. I really hope it will be something people can revisit and enjoy in a way that equals my pride in it.” PTA erkent de sentimentaliteit die hij in de film stak. “There’s a particular sentimentality attached to it for a number of personal reasons. It’s all wrapped up.” Die persoonlijke toets kunnen we toeschrijven aan PTA’s relatie met zijn vader, Ernie Anderson. Hij was een oorlogsveteraan die getekend terugkwam uit de oorlog, maar iedere vorm van toegeving aan zijn trauma’s zag als een vorm van zwakte. Een andere reden waarom THE MASTER PTA zo nauw aan het hart ligt: het werd de laatste samenwerking tussen PTA en zijn hartsvriend Philip Seymour Hoffman, die twee jaar later overleed aan een overdosis.
THE MASTER volgt veteraan Freddie Quell (Joaquin Phoenix) na afloop van zijn dienstplicht bij de US Navy na WOII. Quell heeft het moeilijk om zich aan te passen aan het leven buiten de marine en lijdt aan PTSS. Zijn ervaringen tijdens de oorlog maakten van hem een agressieve, seks-geobsedeerde dronkaard, die geen plaats meer heeft in de maatschappij. In Sacramento verstopt hij zich op een zeiljacht waar ook charismatisch cultleider Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman) aanwezig is. Dodd ziet in Quell de perfecte uitdaging voor zijn filosofische beweging, The Cause. Als hij dit hopeloos geval kan bekeren en re-integreren, dan is het bestaansrecht van zijn “zaak” bewezen. Quell lijkt een gemakkelijke prooi voor Lancasters indoctrinatie en hij reist samen met Dodd en zijn familie rond om de leer van The Cause te verspreiden.
Net zoals bij al zijn films, werd THE MASTER geïnspireerd door vele verschillende bronnen. Het personage Lancaster Dodd baseerde PTA op berucht Scientology oprichter L. Ron Hubbard. Voor het personage van Freddie Quell las PTA de roman V. van Thomas Pynchon. Maar de film die we naar THE MASTER leggen is John Hustons LET THERE BE LIGHT. Deze documentaire over WOII-veteranen met PTSS legt de basis voor de sterke psychologisering in THE MASTER. Ten tijde van LET THERE BE LIGHT in 1946 was PTSS nog geen erkende aandoening en de release van de documentaire werd zelfs tientallen jaren tegengehouden door de overheid. PTA toonde met zijn visie op het Amerika van de jaren '50 ook de desillusie van terugkerende soldaten, die een makkelijk doelwit waren voor de schijngeloofsovertuigingen met pseudowetenschappelijke onderbouwing die in die tijd uit de grond sproten.
LET THERE BE LIGHT was de spiegel die PTA zichzelf voorlegde om teruggekeerde oorlogsveteranen zo getrouw mogelijk af te beelden. Het was voor de filmmaker van cruciaal belang om de zware gevolgen van de oorlog op Amerikaanse soldaten en hun psyche met het grootste respect te benaderen. Hij voegde de documentaire zelfs toe als speciale feature op de Blu-ray van THE MASTER. PTA heeft zijn invloeden nooit onder stoelen of banken gestoken.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link THE MASTER to John Huston’s LET THERE BE LIGHT.
If you were to ask PTA to pick the favourite of his own movies, he would choose THE MASTER. His explanation: THE MASTER is his most emotional and personal film. “The amount of emotion I put into it and Phil Seymour Hoffman, Joaquin Phoenix and Amy Adams put into it. It feels unique to me. I really hope it will be something people can revisit and enjoy in a way that equals my pride in it.” PTA acknowledges the sentimentality he put into the movie. “There’s a particular sentimentality attached to it for a number of personal reasons. It’s all wrapped up.” This personal touch can be attributed to PTA’s relationship with his father, Ernie Anderson. He was a veteran who returned from the war scarred, but who saw any indication of concession to his traumas as a sign of weakness. Another reason why THE MASTER is so close to PTA’s heart: the movie became the last collaboration with best friend and frequent collaborator Philip Seymour Hoffman, who died of an overdose two years later.
THE MASTER follows veteran Freddie Quell (Joaquin Phoenix) after his discharge from the US Navy after WOII. Quell has difficulties to adjust to life outside of the army and suffers from PTSD. His experiences during the war made him into an aggressive, sex-obsessed alcoholic, who has no place in society. In Sacramento, he stows away on a sailing yacht and meets charismatic cult leader Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman). Dodd sees Quell as the perfect challenge for his philosophical movement, The Cause. If he can convert and reintegrate this hopeless cause, the legitimacy of his own “cause” is proven. Quell seems to be an easy prey for Lancaster’s indoctrination and he travels with the Dodd family to spread the teachings of The Cause.
Just like with all of his films, THE MASTER was inspired by many different sources. The character of Lancaster Dodd was based on the infamous Scientology founder L. Ron Hubbard. For the character of Freddie Quell, PTA read the novel V. by Thomas Pynchon. But the movie we place next to THE MASTER, is John Huston’s LET THERE BE LIGHT. This documentary about WWII veterans with PTSD was the base of the strong psychologization in THE MASTER. At the time of LET THERE BE LIGHT in 1946 PTSS was not yet recognised as a condition and the release of the documentary was even halted by the government for decades. With his vision on the US of the fifties, PTA also showed the disillusion of the returning soldiers, who were an easy target for sham religions with pseudoscientific explanations that were sprouting in those days.
LET THERE BE LIGHT was the mirror PTA used to portray war veterans as accurately as possible. It was crucial to the filmmaker to approach the severe consequences of the war on American soldiers and their psyche with the utmost respect. He even included the documentary as a special feature on the Blu-ray of THE MASTER. PTA never concealed his influences.
Wat blijft er over wanneer eeuwenoude herinneringen aan cultuur het doelwit van oorlogsstrategieën worden? THE DESTRUCTION OF MEMORY neemt je mee in een aangrijpende strijd: de oorlog, of eerder de strategische of doelbewuste vernietiging van de culturele identiteit van een samenleving.
Wereldwijd worden kunstwerken, boeken en historische plekken doelbewust vernield om samenlevingen uit de geschiedenisboeken te wissen. Aanvallen op het collectieve geheugen tijdens periodes van burgerlijke onrust en oorlogen zijn niet nieuw, en woeden nog elke dag. In Syrië en Irak verdwijnen op dit moment in een razendsnel tempo duizenden jaren aan cultuur. Maar tegenover die vernietiging staat ook verzet. Wetgeving en internationale afspraken spelen een cruciale rol, maar het zijn vooral moedige individuen die hun leven riskeren – en soms verliezen – om cultureel erfgoed te beschermen.
Gebaseerd op het gelijknamige boek van Robert Bevan geeft de THE DESTRUCTION OF MEMORY inzicht in hoe culturele vernietiging wordt ingezet als oorlogswapen, van Daesh (ISIS) tot andere conflicten wereldwijd. Internationale experts onthullen hoe keuzes uit het verleden hebben bijgedragen aan deze crisis en confronteren ons met de catastrofale gevolgen. Tegelijk biedt de film hoop: moderne technologie speelt een belangrijke rol in de documentatie, de bescherming en het uiteindelijk herstel van cultureel erfgoed.
Gelijktijdig met de filmscreening organiseert het VAi de -cide series. Tijdens drie gespreksavonden onderzoeken we hoe en waarom genocidaal geweld zich niet alleen richt op mensenlevens, maar ook op hun huizen, steden en het landschap dat hun geschiedenis draagt. De vertoning van 3 februari wordt ingeleid door Janno Martens, moderator van de -cide series. Martens is als postdoctoraal onderzoeker in de geschiedenis en theorie van de gebouwde omgeving verbonden aan KU Leuven.
ENG The film is in English, subtitles TBA
What remains when centuries-old cultural memory becomes a deliberate target of warfare? The Destruction of Memory immerses us in a deeply affecting struggle: war—not only as armed conflict, but as the strategic, intentional erasure of a society’s cultural identity.
Across the world, artworks, books and historic sites are systematically destroyed in an attempt to wipe entire communities from history. Attacks on collective memory during periods of civil unrest and war are not new—and they continue to this day. In Syria and Iraq, thousands of years of cultural heritage are currently being erased at an alarming pace. Yet destruction is met with resistance. Laws and international agreements play a vital role, but it is above all courageous individuals who risk—and sometimes lose—their lives to protect cultural heritage.
Based on the book of the same name by Robert Bevan, The Destruction of Memory reveals how cultural annihilation is deployed as a weapon of war, from Daesh (ISIS) to conflicts around the globe. International experts show how past decisions have contributed to the current crisis and confront us with its catastrophic consequences. At the same time, the film offers hope: modern technology is proving essential in documenting, safeguarding and ultimately restoring cultural heritage.
Alongside the screening, the VAi is organising the -cide series. Over three evenings of discussion, we explore how and why genocidal violence targets not only human lives, but also homes, cities and the landscapes that carry their histories. Janno Martens, moderator of the -cide series, will introduce the film on February 3. Martens is a postdoctoral researcher in the history and theory of the built environment at KU Leuven.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we ONE BATTLE AFTER ANOTHER aan Sidney Lumets RUNNING ON EMPTY.
RUNNING ON EMPTY is een verborgen parel van Hollywoodveteraan Sidney Lumet, die acteur River Phoenix een Oscarnominatie opleverde voor zijn rol als oudste zoon van een familie op de vlucht voor de autoriteiten. Niet enkel PTA haalde inspiratie bij deze minder bekende Lumet-film, maar toevallig genoeg noemde ook PTA’s andere filmische idool Japans regisseur Akira Kurosawa (SEVEN SAMURAI, RASHOMON) de film als een van zijn favorieten. Regisseurs Kurosawa en Lumet waren dierbare vrienden. Lumet prees Kurosawa als “de Beethoven onder de filmregisseurs” en Kurosawa loofde Lumets gave om menselijke problemen op een hele natuurlijke manier uit te drukken. Dat was volgens Kurosawa de reden waarom Lumets films zo fascinerend zijn. In die laatste opmerking lezen we ook de reden waarom Kurosawa RUNNING ON EMPTY koos als één van zijn 100 Favoriete Films, en niet kleppers zoals 12 ANGRY MEN of SERPICO, ook uit Lumets rijke oeuvre. Kurosawa koos resoluut voor Lumets meest emotionele werk, niet zijn meest bekroonde.
RUNNING ON EMPTY werd geschreven door Naomi Foner (moeder van Maggie en Jake Gyllenhaal), die net zoals Phoenix een Oscarnominatie verdiende voor haar werk aan de film. Na een bomaanslag op een napalmlabo, waarbij een concierge zwaargewond raakte, slaan antioorlogsactievoerders Arthur en Annie Pope op de vlucht met hun tweejarig zoontje Danny. Jaren later ontmoeten we Danny als een tiener, nu ook met jonger broertje Harry. De Popes worden nog steeds achtervolgd door de autoriteiten en kunnen nooit lang op één plek blijven. Het leven op de vlucht weegt zwaar op Danny, die zijn eigen leven wil leiden. Maar dat stelt hem voor een onmogelijke keuze: de veiligheid van zijn ouders op het spel zetten of hen nooit meer zien.
In RUNNING ON EMPTY werpt de radicale daad die de Popes stelden in hun strijd tegen de Vietnam Oorlog een schaduw op hun gezinsleven en toekomst. Net zoals PTA’s ONE BATTLE AFTER ANOTHER toont de film een kroniek van de gevolgen van revolutie en de prijs die je betaalt voor het vechten tegen het systeem. In deze film worden de revolutionaire ideeën van de ouders tegenover het coming-of-age verhaal van de zoon geplaatst. In beide films zijn het de kinderen die met hun vrijheid betalen voor de keuzes van de ouders. Het verschil is dat er in RUNNING ON EMPTY een normale wereld is waarnaar Danny kan terugkeren, terwijl die wereld er niet is in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. Dat is ook de reden waarom Willa Ferguson, de dochter in ONE BATTLE AFTER ANOTHER, in de revolutionaire voetstappen van haar ouders treedt. In de wereld van leiders zoals Donald Trump is Willa’s bestaan – zeker als biraciale jonge vrouw – sowieso bedreigd, ook zonder het verleden van haar ouders.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link ONE BATTLE AFTER ANOTHER to Sidney Lumet’s RUNNING ON EMPTY.
RUNNING ON EMPTY is a hidden gem by Hollywood veteran Sidney Lumet, that earned actor River Phoenix an Oscar nomination for his role as eldest son of a family on the run from the authorities. Not only PTA was inspired by this lesser known Lumet film, but coincidentally enough another one of PTA’s filmic idols, Japanese director Akira Kurosawa (SEVEN SAMURAI, RASHOMON) also named the film as one of his favourites. Directors Kurosawa and Lumet were dear friends. Lumet admired Kurosawa as “the Beethoven of movie directors” and Kurosawa praised Lumet’s gift of expressing human problems in a very naturalistic way. According to Kurosawa that was the reason way Lumet’s films are so fascinating. In that last remark, we read the reason why Kurosawa chose RUNNING ON EMPTY as one of his 100 Favourite Films, and not titles such as 12 ANGRY MEN or SERPICO, also part of Lumet’s rich oeuvre. Kurosawa resolutely picked Lumet’s most emotional work, not his most critically acclaimed.
RUNNING ON EMPTY was written by Naomi Foner (mother of Maggie and Jake Gyllenhaal), who was rewarded with an Oscar nomination for her work on the film just like Phoenix. After the bombing of a napalm laboratory, during which a janitor was severely injured, anti-war protesters Arthur and Annie Pope go on the run with their two-year-old son Danny. Years later we meet Danny as a teenager, with his younger brother Harry. The Popes are still hunted down by the authorities and can never stay in one place for long. Life on the run weighs heavily on Danny as he wants to lead his own life. But that would mean making an impossible choice: risking the safety of his parents or never seeing them again.
In RUNNING ON EMPTY the radical act that the Popes committed in their fight against the Vietnam War casts a shadow over their family life and their future. Just like PTA’s ONE BATTLE AFTER ANOTHER the movie chronicles the consequences of revolution and the price you pay for fighting the system. In this film, the revolutionary ideas of the parents are countered by the coming-of-age story of the son. In both movies the children pay for the choices of their parents with their freedom. The difference is that Danny can return to a normal world in RUNNING ON EMPTY, while that world no longer exists in ONE BATTLE AFTER ANOTHER. That’s the reason why Willa Ferguson, the daughter in ONE BATTLE AFTER ANOTHER, is more likely to tread in her parents’ footsteps. In the world of leaders such as Donald Trump, Willa’s existence – especially as a biracial young woman – is threatened either way, even without her parents’ past.
Wat als verlangen uitdooft? Wat als intimiteit verdampt, het gesprek stilvalt?
Stilte in bed is een werkboek voor vrouwen die van hun partner houden, maar hun zin in seks voelen wegebben. Relatietherapeut en seksuologisch hulpverlener Jaela Cole ontwikkelde een heldere, beproefde methodiek die hoofd, hart en lichaam opnieuw met elkaar verbindt. Met praktijkvoorbeelden, reflectie-oefeningen en herkenbare verhalen helpt ze je te begrijpen wat er met jou gebeurt. En hoe je het tij kunt keren. Niet om je te 'repareren', maar om je terug te brengen naar jezelf. Niet om te willen wat was, maar om te begrijpen, te voelen en te doen wat verlangen nodig heeft om opnieuw te ademen.
Jaela Cole (1973) is relatietherapeut, seksuologisch helpverlener en columnist van Op de sofa in De Morgen Magazine. Ze publiceerde twee romans met een vrouwelijk hoofdpersonage. In haar praktijk werkt ze met vrouwen en koppels die worstelen met verlangen, verbinding en verlies van intimiteit. Haar wetenschappelijk onderbouwde maar toegankelijke methode doet het verlangen herontdekken. Jaela schrijft zoals ze begeleidt: met helderheid, humor en mededogen.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we HARD EIGHT aan Jean-Pierre Melvilles BOB LE FLAMBEUR.
De kerkklokken luiden en Parijs ontwaakt. Regisseur Jean-Pierre Melville spreekt het publiek toe in de voice-over. We ontmoeten carrièregokker Bob Montagné, bekeerd bankovervaller, die nu in Montmartre woont. Bob beloopt al twintig jaar het rechte pad en heeft zelfs protegé Paolo onder z’n vleugels genomen. Wanneer hij de jonge Anne ontmoet die net haar job heeft verloren, biedt hij haar onderdak aan en duwt haar zachtjes in de armen van Paolo. Na een periode van ongeluk in de casino’s blijft Bob echter berooid achter. In een wanhopige zoektocht naar geld plant Bob met een team van handlangers een laatste overval. Maar hebzucht, afpersing en verraad steken al snel de kop op.
In PTA & HIS MASTERS leggen we BOB LE FLAMBEUR naast HARD EIGHT. De narratieve overlappingen zijn onbetwistbaar: HARD EIGHT volgt veteraangokker Sydney, die de jonge John de klappen van de zweep leert en ook met zijn verleden wordt geconfronteerd. Melville creëerde met Bob een “zoon van Parijs”, onlosmakelijk verbonden met de plek die hij frequenteert, een legende wiens reputatie hem voorafgaat. PTA maakt van Sydney een zoon van Reno en net zoals Bob een old school gentleman gangster. Ook op stilistisch vlak pleit PTA schatplichtig aan Melville. Zo zie je scènes uit BOB LE FLAMBEUR bijna verderlopen in HARD EIGHT. Bijvoorbeeld wanneer Paolo in een bar wordt aangesproken op het feit dat hij zich gedraagt zoals Bob. In HARD EIGHT is het Sydney die attent gemaakt wordt op zijn invloed op John. “We share the same tastes, I guess”, antwoord die nuchter. In de casino lounge in HARD EIGHT tovert PTA een vibrafoonspeler, die uit de casinoscène van BOB LE FLAMBEUR lijkt weg gestapt. Ook het design van de filmposter van HARD EIGHT is gebaseerd op die van BOB LE FLAMBEUR. En waar de Franse gangsterfilm begint met diëgetische kerkklokken eindigt HARD EIGHT met Jon Brions Clementine’s Loop, opgebouwd uit klokkengeluid.
Melville werkte voor BOB LE FLAMBEUR met zo’n gelimiteerd budget, dat de acteurs en crew achttien maanden stand-by moesten zijn voor wanneer Melville extra budget bij elkaar kon schrapen. Met zijn beperkte budget, kleine crew en relatief goedkope productie behield Melville maximale creatieve controle. Iets wat PTA in zijn werk ook nastreeft. Melville koos door zijn beperkte budget voor een neorealistische stijl met jump cuts en een jazz soundtrack, die niet enkel PTA, maar onder anderen ook Jim Jarmusch, Quentin Tarantino en nouvelle vague aanvoerders zoals Jean-Luc Godard zou beïnvloeden. “I gave up on doing crime films”, zei Stanley Kubrick zelfs, “since Jean-Pierre Melville made the perfect crime film with BOB LE FLAMBEUR.”
ENG The film is in French with English subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link HARD EIGHT to Jean-Pierre Melville’s BOB LE FLAMBEUR.
The church bells ring and Paris awakens. Director Jean-Pierre Melville addresses the audience in voice-over. We meet career gambler Bob Montagné, converted bank robber, who is living in Montmartre. Bob has walked the straight and narrow for twenty years now and has even taken protégé Paolo under his wings. When Bob meets the young Anne who has just lost her job, he offers her shelter and softly guides her into Paolo’s arms. After a string of bad luck at the casino, Bob is left broke. In a desperate attempt to find money, Bob plans a last heist with a team of accomplices. But greed, blackmail and betrayal quickly catches up with them.
In PTA & HIS MASTERS we place BOB LE FLAMBEUR next to HARD EIGHT. The narrative overlaps are undeniable: HARD EIGHT follows veteran gambler Sydney, who teaches the young John the ropes and is also confronted with his past. With Bob, Melville creates “a son of Paris”, intrinsically linked to the place he frequents, a legend whose reputation precedes him. PTA makes Sydney a son of Reno and just like Bob an old school gentleman gangster. On stylistic level, PTA is indebted to Melville as well. You can almost see scenes from BOB LE FLAMBEUR continue in HARD EIGHT. For example Paolo is addressed in a bar about how much he acts like Bob. In HARD EIGHT Sydney is the one who’s told how much John mimics him. “We share the same tastes, I guess”, he responds. In the casino lounge in HARD EIGHT, PTA conjures up a vibraphone player who seems to have run straight out of BOB LE FLAMBEUR. Even the design of HARD EIGHT’s film poster is based on the style of BOB LE FLAMBEUR. And the French gangster film starts with the diegetic sound of church bells whereas HARD EIGHT ends with Jon Brion’s Clementine’s Loop, featuring bell sounds.
Melville worked for BOB LE FLAMBEUR with such a limited budget, that the actors and crew had to be stand-by for eighteen months for when Melville was able to secure additional funds. With his limited budget, small crew and relatively cheap production Melville had maximum artistic control. Something that PTA also pursues in his career. Because of his limited budget, Melvile chose a neorealistic style with jump cuts and a jazz soundtrack, that not only inspired PTA, but amongst others also Jim Jarmusch, Quentin Tarantino and nouvelle vague leaders like Jean-Luc Godard. “I gave up on doing crime films”, said even Stanley Kubrick, “since Jean-Pierre Melville made the perfect crime film with BOB LE FLAMBEUR.”
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Een spoorwegmaatschappij vormt een gevaar voor het leven van een weduwe als deze haar land wil innemen en een huurmoordenaar op haar afstuurt om haar uit de weg te ruimen. Een mysterieuze vreemdeling met een mondharmonica werkt samen met een beruchte desperado om de vrouw te beschermen.
Sergio Leone introduceert Claudia Cardinales personage Jill McBain op Flagstone station in één van de mooiste shots uit de filmgeschiedenis. De camera focust op Jill die alleen op het perron wacht en zich afvraagt waarom haar echtgenoot haar niet komt ophalen. Ze verlaat het station en wandelt het stadje in. De camera beweegt omhoog, hoog boven het station, en volgt Jill door de stad, ondersteund door Ennio Morricones prachtige score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” Hoewel taglines vaak sensationeel en misleidend zijn, blijft deze dicht bij de waarheid.
Nergens laat Sergio Leone zijn kenmerkende grootsheid beter zien dan in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, gerestaureerd in adembenemende 4K-resolutie. Eeuwige good guy Henry Fonda is te zien als het verrassende gezicht van het kwaad, terwijl Charles Bronson en Claudia Cardinale beiden een rol spelen die even onvergetelijk is als de soundtrack van Ennio Morricone.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
A railway company puts a widow's life in danger when it wants to take her land and sends a hitman to eliminate her. A mysterious stranger with a harmonica bands up with a notorious desperado to protect the woman.
Sergio Leone introduces Claudia Cardinale’s character Jill McBain at Flagstone train station in one of the single best shots ever filmed. The camera focuses on Jill, standing all alone seemingly perplexed as to why her husband has not arrived to meet her. She makes her way out of the station and into the town. The camera rises high over the station and follows Jill through the town accompanied by Ennio Morricone’s incredible film score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” While catchphrases like this are occasionally misleading, this one isn’t far from the truth.
Sergio Leone shows his greatness nowhere better than in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, restored in breathtaking 4K resolution. Eternal good guy Henry Fonda can be seen as the surprising face of evil, while Charles Bronson and Claudia Cardinale both play a part that's as unforgettable as Ennio Morricone's soundtrack.
Yamina Takkatz is van Algerijnse afkomst. Als jonge vrouw verhuisde ze van Frankrijk naar België, leerde Nederlands, viel voor het theater en bleef. Ze werd moeder van Lounja, een wolk van een meisje, dat inmiddels groot is en net als haar moeder actrice werd. Samen staan ze op scène, als moeder en dochter.
Elk blikken ze terug op hun kindertijd. Ieder getuigen ze van wat familie was en is en kan zijn. Beiden staan ze stil bij wat hen anders maakt en hen verbindt. Samen vieren ze het leven.
Met poëtische beelden en filmpjes uit de oude doos, met muziek, dans én humor brengen Yamina en Lounja de relatie tussen moeder en dochter tot leven. Een relatie die even complex als helend is, even conflictueus als liefdevol, even hard als zacht.
LOULOU (alles of niks) brengt na het succesvolle Zohra’s Feestje een positieve boodschap voor de nieuwe generatie en biedt een frisse blik op thema’s die amper aan bod komen in het jeugdtheater: migratie, identiteit en de erfenis van familie.
Een koor dat niet komt opdagen, een theatertechnieker, een fietsverkoper …
Vandaag is dé dag. Het Drongense jubilatakoor komt eindelijk optreden! Het publiek zit klaar en heeft er zin in. Maar dan: stilte. Geen stemvork te horen. Geen spoor van het koor. De theatertechnieker probeert de show te stelen, maar zijn walkietalkie blaft hem steeds weer de coulissen in.
Een fietsverkoper op zoek naar een publiek rolt het podium op. Ze is perfect voorbereid: de foldertjes geplastificeerd, glimlach geoefend, bel gepoetst en verkooptekst ingestudeerd. Met zo een groot publiek moet ze vandaag toch zeker haar fiets verkocht krijgen?
Wat volgt, is een heerlijke, chaotische dans van miscommunicatie en onhandigheden, waarin twee totaal verschillende personages elkaar ontdekken en de fiets een centrale rol krijgt. Het stuur leeft z’n eigen leven, de trappers weigeren dienst en het lijkt wel alsof de fiets liever speelt dan rijdt.
‘Organiek Mechaniek’ is een bijna woordeloze slapstickvoorstelling vol acrobatie, muziek, circusfietsen en vriendschap in wording. Wat begint als pure chaos, groeit uit tot een wonderlijke ontmoeting waar mechaniek plots muziek wordt, en alles wat vast zat, eindelijk begint te bewegen.
Kom kijken… en zie hoe alles misloopt – en toch goedkomt.
Tijdens haar studies in Zweden (DOCH, School of Dance and Circus) werkte Jakobe Geens o.a. voor en met Cirkus Cirkör en Clowns Without Borders Sweden. Terug in België werkte ze mee aan de voorstellingen ‘Manneke Cirk’ van Les Argonautes, ‘Click’ en ’SSSTT!!’ van Sprookjes enzo, ‘RAKANYAK’ van Compagnie Charlie en ’Softies’ van Hanna Mampuys/fABULEUS. Met haar eigen voorstellingen ‘Distort the body’ en ‘Bare body’ heeft ze haar eigen gezelschap op de kaart gezet.
Josse De Broeck maakt deel uit van acrobatencollectief Familiar Faces waarmee hij de zaalvoorstelling ‘Surface’ maakte. Hij werkte mee aan de creatie van o.a. ‘SCREWS’ (Alexander Vantournhout), ‘MUUR’ (Floor Van Leeuwen) en ‘Carrying my father’ (THERE THERE Company). Met Jef Callebaut creëerde hij de voorstelling ‘ob-joie’ (8+).
Axel Guérin speelde onder andere mee in ‘Pirates of the Carabina’ (FLOWN (UK)), ‘famili trees’ (Janni Van Goor & KOPERGIETER) en ‘PLOCK!’ (Grensgeval). Sinds zijn afstuderen aan AcaPA (Academy for Circus and Performance Art) heeft Axel vijf producties gecocreëerd en speelde hij bij not standing (Alexander Vantournhout) in ‘Red Haired Men’, ‘SCREWS’, ‘Through the Grapevine’ en ‘Foreshadow’.
László Toth, een visionaire architect die is opgetrokken uit meerdere echte figuren, ontvlucht het naoorlogse Europa en probeert in Amerika zijn leven, werk en huwelijk opnieuw op te bouwen. In Pennsylvania wordt zijn talent herkend door industrieel Harrison Lee Van Buren. Wat volgt is geen klassiek succesverhaal, maar een strijd waarin macht, ambitie en afhankelijkheid steeds zwaarder doorwegen.
Brady Corbet voelt zich al zijn hele carrière aangetrokken tot grote ego’s, vertelde hij aan Humbug Magazine: mensen die hun tijd willen vormgeven, maar er tegelijk door worden opgeslokt. Eerder ontleedde hij de geboorte van een tiran (The Childhood of a Leader) en het maakproces van een popicoon (Vox Lux). Steeds opnieuw portretteert hij figuren die balanceren tussen scheppingsdrang en zelfdestructie.
THE BRUTALIST voelt als een logisch vervolg op die lijn, al weigert Corbet zijn Oscarwinennde film het sluitstuk van een ‘ego’-trilogie te noemen. Hij is nog lang niet klaar met het dissecteren van dit soort figuren, en in Toth vindt die fascinatie een monumentaal hoogtepunt.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
László Toth, a visionary architect shaped from several real-life figures, flees postwar Europe and attempts to rebuild his life, work, and marriage in America. In Pennsylvania, his talent is recognised by industrialist Harrison Lee Van Buren. What follows is not a classic success story, but a struggle in which power, ambition, and dependence weigh ever more heavily.
Brady Corbet has been drawn to outsized egos throughout his career, he told Humbug Magazine: people who seek to shape their era, only to be consumed by it. He previously dissected the birth of a tyrant (The Childhood of a Leader) and the making of a pop icon (Vox Lux). Time and again, he portrays figures teetering between creative drive and self-destruction.
THE BRUTALIST feels like a natural continuation of that trajectory, even if Corbet refuses to call his Oscar-winning film the final chapter of an “ego trilogy.” He is far from finished dissecting such figures — and in Toth, that fascination reaches a monumental peak.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we HARD EIGHT aan Jean-Pierre Melvilles BOB LE FLAMBEUR.
Het verhaal gaat dat PTA voldoende had aan twee dagen filmopleiding aan NYU om te beseffen dat hij zijn inschrijvingsgeld beter kon besteden. Hij stopte met school en gebruikte het geld om de kortfilm COFFEE & CIGARETTES (1993) te draaien. Zijn eerste langspeelfilm HARD EIGHT is gebaseerd op die kortfilm. PTA’s ervaring met het maken van die eerste langspeler was meteen een goeie leerschool in wat het echt betekent om een film te maken. Zijn film, die PTA eigenlijk SYDNEY had gedoopt, werd opnieuw gemonteerd door de studio Rysher Entertainment en kreeg de titel HARD EIGHT opgeplakt. Na vele gesprekken mocht PTA toch zijn eigen cut van de film uitbrengen, maar enkel onder de nieuwe titel HARD EIGHT. “Making the best possible movie is only half the job when being a director,” zei PTA over die ervaring. “The other half is dealing with all the egos involved.”
De film volgt veteraangokker Sydney (Philip Baker Hall) in Reno, die alle kneepjes van het vak kent. Hij ontmoet de berooide John (John C. Reilly) in een diner in de woestijn en neemt hem onder zijn vleugels. Onder het toeziend oog van surrogaatvader Sydney wordt John een succesvolle professionele gokker. Maar daar stopt Sydneys betrokkenheid niet. Hij helpt John ook om een relatie aan te knopen met serveerster Clementine (Gwyneth Paltrow). Hun geluk is echter van korte duur wanneer slechte vrienden en onvoorziene omstandigheden hun toekomst dwarsbomen.
PTA’s eerste film komt niet uit het niets. Hij liet zich inspireren door Franse meester Jean-Pierre Melvilles BOB LE FLAMBEUR, over carrièregokker Bob die zijn surrogaatzoon de klappen van de zweep aanleert. Deze klassieke heist film gaf niet enkel op narratief vlak vorm aan HARD EIGHT, maar ook op stilistisch vlak. Zo zie je scènes uit BOB LE FLAMBEUR bijna verderlopen in HARD EIGHT. Bijvoorbeeld wanneer Bobs protegé in een bar wordt aangesproken op het feit dat hij zich gedraagt zoals Bob. In HARD EIGHT is het Sydney die attent gemaakt wordt op zijn invloed op John. “We share the same tastes, I guess”, antwoord die nuchter. Net zoals in HARD EIGHT neemt Bob ook een jonge vrouw onder zijn hoede en worden de vrouw en Bobs surrogaatzoon verliefd. PTA brengt ook stilistisch hulde aan Melvilles BOB LE FLAMBEUR. In de casino lounge in HARD EIGHT tovert PTA een vibrafoonspeler, die uit de casinoscène van BOB LE FLAMBEUR lijkt weg gestapt. Ook het design van de filmposter van HARD EIGHT is gebaseerd op die van BOB LE FLAMBEUR. En waar de Franse gangsterfilm begint met diëgetisch kerkklokkengeluid eindigt HARD EIGHT met Jon Brions Clementine’s Loop, opgebouwd uit klokkengeluid. Kortom: PTA’s Sydney dankt een schuld aan zijn voorganger Bob.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link HARD EIGHT to Jean-Pierre Melville’s BOB LE FLAMBEUR.
The story goes that PTA only needed two days attending the NYU film course to realise that he could think of better ways to spend his money. He dropped out and used the tuition fee to make the short film COFFEE & CIGARETTES (1993). His first feature film HARD EIGHT is based on this short film. PTA’s experience with creating his first feature length film turned out to be a great schooling in what it really means to make a movie. His film, which PTA had initially titled SYDNEY, was re-cut by the studio Rysher Entertainment and was retitled HARD EIGHT. After many talks, PTA was allowed to release his own cut of the film, but only using the new title. “Making the best possible movie is only half the job when being a director,” PTA said about that experience. “The other half is dealing with all the egos involved.”
HARD EIGHT follows veteran gambler Sydney (Philip Baker Hall) in Reno, who knows all the tricks of the trade. He meets the destitute John (John C. Reilly) in a diner in the desert and takes him under his wings. Under the tutelage of surrogate father Sydney, John becomes a successful professional gambler. But Sydney’s involvement in John’s life doesn’t stop there. He helps him to forge a relationship with waitress Clementine (Gwyneth Paltrow) as well. However, their happiness is short-lived when bad friends and unforeseen circumstances interfere with their future.
PTA’s first feature didn’t come out of nowhere. He was inspired by French master Jean-Pierre Melville’s BOB LE FLAMBEUR, about career gambler Bob who teaches his surrogate son the ropes. This classic heist movie doesn’t only shape HARD EIGHT on a narrative level, but in terms of style as well. You can almost see scenes from BOB LE FLAMBEUR continue in HARD EIGHT. For example Bob’s protégé is addressed in a bar about how much he acts like Bob. In HARD EIGHT Sydney is the one who’s told how much John mimics him. “We share the same tastes, I guess”, he responds. Much like in HARD EIGHT, Bob also takes in a young woman and the woman and Bob’s surrogate son fall in love. In terms of style, PTA conjures up a vibraphone player in the casino lounge HARD EIGHT who seems to have run out of BOB LE FLAMBEUR. Even the design of HARD EIGHT’s film poster is based on the style of BOB LE FLAMBEUR. And the French gangster film starts with the diegetic sound of church bells whereas HARD EIGHT ends with Jon Brion’s Clementine’s Loop, featuring bell sounds. In short: Bob ‘le flambeur’ walked so Sydney could run.
Het begon allemaal prachtig, maar de relatie van Maria en haar tweede man Sigmund is niet meer wat het geweest is. Maria is constant op zoek naar een evenwicht tussen haar succesvolle carrière en haar rol als moeder. Sigmund is vaak afwezig doordat hij veel moet reizen voor zijn werk. Hoe harder Maria probeert om alle ballen in de lucht te houden, hoe meer hun relatie onder druk komt te staan.
Ondanks haar wanhopige pogingen om de brokken te lijmen, kondigt Sigmund aan dat hij wil scheiden. Daardoor komt Maria oog in oog te staan met haar diepste angsten. LOVEABLE is het straffe speelfilmdebuut van de Finse regisseur Lilja Ingolfsdottir. Haar inspiratie vond ze heel dichtbij: in haar eigen leven.
Dit autofictieve drama met Helga Guren en Oddgeir Thune biedt een rauwe en intieme kijk op de complexiteit van relaties, persoonlijke groei en zelfontdekking. LOVEABLE won de Crystal Globe op het Karlovy Vary International Film Festival.
“Het langspeelfilmdebuut van regisseur Lilja Ingolfsdottir getuigt van lef en observatievermogen.”
Knack Focus
“Een eerlijke film over zelfkennis en zelfaanvaarding met een ijzersterke hoofdvertolking van Helga Guren.”
De Tijd
Over vaders, zonen en wat we hadden moeten zeggen terwijl we efkes afgeleid waren.
”Dus ge ging een aanwezige vader zijn.
Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen.
Plots zijt ge nog maar half aanwezig.
Week om week.
En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift.
En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.”
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie.
Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast gasten maakt hij zijn eigen - soort van - ‘Wear Sunscreen’ oftewel: 900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’
De podcast Aanwezig verscheen vanaf 4 oktober 2025. Bekende en inspirerende gasten (zoals Jeroen Leenders, Nora Monsecour, Tim Van Aelst, Ine Van Wymersch, Emma Bale, Wannes Cappelle, Fatinha Ramos, William Boeva, Emy Koopman, Ignaas Devisch, Aaron Blommaert en anderen) worden daarin gevraagd hoe zij aanwezig zijn in deze wereld vol afleiding. Met steevast de vraag wat de belangrijkste levensles is die ze zelf op hun 21ste hadden willen kennen.
Er volgt in 2026 een tweede seizoen. Beluister via je favoriete podcast platform.
Net als in zijn eerdere voorstellingen De ingehuurde man, Het Uur Blauw en Tot Onze Grote Spijt weet Johan Terryn met zijn standup psychology opnieuw te raken. Zijn toon varieert tussen grappig, bezwerend, ontroerend en hartverwarmend.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we MAGNOLIA aan Robert Altmans SHORT CUTS.
Voor zijn derde film kreeg PTA de touwtjes volledig in handen van studio New Line Cinema. Hij mocht zelf de finale montage bepalen en die vrijheid leidde tot een episodisch lappendeken van negen verschillende personages en hoe hun levens uiteindelijk met elkaar verbonden zijn. De personages zijn elk op hun manier op zoek naar liefde, vergiffenis en verbinding in San Fernando Valley. We ontmoeten een huidig en gewezen wonderkind van de tv-show “What Do Kids Know?”, de presentator van de show en zijn vervreemde en verslaafde dochter, een incompetente politieagent, een succesvolle misogyne motivatiespreker, zijn stervende vader, diens trofeevrouw en verpleger. Elk personage worstelt met gebeurtenissen uit het verleden en is eenzaam en gebroken en op zoek naar connectie.
PTA liet zich voor de film inspireren door de muziek van singer-songwriter Aimee Mann, die vanzelfsprekend ook op de soundtrack te horen is. Van een sing-along op het nummer Wise Up tot de onvergetelijke eindscène op de tonen van haar nummer Save Me. PTA omarmt Manns invloed helemaal. “What Simon and Garfunkel is to THE GRADUATE, Aimee Mann is to MAGNOLIA”, onderstreept de regisseur. PTA citeert ook letterlijk een muziektekst van Mann in een dialoog tussen twee personages: “Now that I’ve met you, would you object to never seeing me again?”.
Niet enkel muziek, maar ook zijn persoonlijke leven blijft een inspiratiebron voor PTA’s werk. Voor de verhaallijn van de stervende vader baseerde PTA zich op zijn eigen ervaringen. PTA’s vader was enkele jaren daarvoor gestorven aan kanker. De memorabele rol van Tom Cruise als Andrew Tate avant-la-lettre schreef PTA met Cruise in gedachten. Als fan van PTA’s tweede film BOOGIE NIGHTS, was superster Cruise vragende partij om samen te werken. Cruise was aanvankelijk onzeker om zo’n over-the-top personage te spelen, maar werd voor zijn overtuigende vertolking beloond met een Oscarnominatie en won een Golden Globe. Respect the cock and tame the cunt, weet je wel. Het is griezelig hoe accuraat PTA de opkomst van alpha male brainwashing voorspelde.
Op filmisch vlak eert PTA zijn grote voorbeeld Robert Altman met MAGNOLIA. Hij ontleent de discontinue vertelstijl en het gebruik van een ensemblecast aan Altmans oeuvre, meer bepaald aan de film SHORT CUTS (1993). MAGNOLIA en SHORT CUTS zijn beide opgebouwd rond elkaar kruisende verhalen met Los Angeles als decor en beslaan een korte tijdsspanne in het leven van hun personages. Anderson karakteriseert zijn personages, net als Altman, aan de hand van conversaties en op narratief vlak voeren beiden vervreemde vaders met een schuldgevoel op. Over het algemeen verdient geen enkele ouder in MAGNOLIA of SHORT CUTS een Beste Ouder-mok. Beide regisseurs laten ook de natuur ingrijpen in hun films. Bij Anderson regent het kikkers en bij Altman vindt er een aardbeving plaats. Toeval of niet, beide films hebben exact dezelfde speelduur: drie uur en acht minuten. Elke seconde de moeite waard. Robert Altman vertelde in een interview dat PTA openlijk tegen hem zei “all I’m doing is ripping you off”. Maar gelukkig ziet de auteur daar geen graten in: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope.” Soms moet je het toch hebben van je helden.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link MAGNOLIA to Robert Altman’s SHORT CUTS.
For his third film, PTA was given free rein by studio New Line Cinema. He was able to determine the final cut of the film and that freedom led to an episodic patchwork of nine different characters and how their lives are eventually connected. The characters are each looking for love, forgiveness and connection in San Fernando Valley. We meet a current and former whiz kid of the tv-show “What Do Kids Know?”, the presenter of that show and his estranged and addicted daughter, an incompetent police officer, a successful misogynist motivational speaker, his dying father, the latter’s wife and nurse. Each character struggles with their past and is lonely and broken searching for connection.
PTA was inspired by the music of singer-songwriter Aimee Mann, who if of course present on the soundtrack as well. From a sing-along to the song Wise Up to the unforgettable end scene set to the tones of her song Save Me. PTA embraces Mann’s influence entirely. “What Simon and Garfunkel is to THE GRADUATE, Aimee Mann is to MAGNOLIA”, the director said. PTA even literally cites a line from Mann’s lyrics in a dialogue between two characters: “Now that I’ve met you, would you object to never seeing me again?”.
Not only music, but also his personal life remains a source of inspiration in PTA’s work. For the storyline of the dying father, PTA used his own experiences of watching his father die of cancer. The memorable role of Tom Cruise as the Andrew Tate avant-la-lettre was written by PTA with Tom Cruise in mind. As a fan of PTA’s second feature film BOOGIE NIGHTS, superstar Cruise had asked the director to keep him in mind for future projects. Cruise was initially unsure of playing such an over-the-top character, but was awarded an Academy Award nomination and a Golden Globes win for his convincing performance. Respect the cock and tame the cunt, you know. It’s eerie how accurately PTA predicted the rise of alpha male brainwashing.
On a cinematic level, PTA honours his idol Robert Altman with MAGNOLIA. He borrows the discontinuous narrative style and the use of an ensemble cast from Altman, more specifically from his movie SHORT CUTS (1993). MAGNOLIA and SHORT CUTS are both built around intersecting storylines against the Los Angeles backdrop and span a short period of time in the lives of their characters. Anderson characterises his characters, just like Altman, by their conversations and both of them feature estranged and remorseful fathers. In general none of the parents in MAGNOLIA or SHORT CUTS deserves a Parent of the Year-award. Both directors also include natural disasters in their films. PTA has it raining frogs and Altman adds an earthquake. Coincidence or not, both movies have the exact same running time: three hours and eight minutes. With every second being worthwhile. Robert Altman told an interviewer that PTA openly said to him “all I’m doing is ripping you off”. But luckily the auteur does not see that as a problem: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope.” Sometimes you do need to meet your heroes.
Plum Road Tea Dream neemt de toeschouwer mee in een videogame, ontworpen door Samuel Baidoo. Het bouwen van deze virtuele wereld staat voor Samuel gelijk aan het verwerken van bepaalde wereldse gebeurtenissen, persoonlijke herinneringen of trauma’s die hen ervaart als persoon van kleur en queer artiest.
In deze voorstelling ontdekken twee performers voor de ogen van het publiek de intieme verbeeldingswereld van het personage S. In een zoektocht naar veiligheid, geborgenheid en nieuwe rituelen creëert S een virtueel universum voor zichzelf. De performers wandelen rond in een innerlijk landschap: de gevoels- en ervaringswereld van S. Het publiek wordt meegezogen in een filmische ervaring die theatraal wordt omdat het streamen zich in real time op de scène afspeelt. Zo ontstaat op het toneel een speelse spiegel van een populaire dynamiek binnen de online gamewereld: een community die als publiek toekijkt hoe een speler voor het eerst een game ontdekt.
In Plum Road Tea Dream gaat Samuel Baidoo op een heel eigen manier op zoek naar troost. Na afloop zakt het videoscherm en is het publiek getuige van maquettes, schetsen en objecten die aan de basis liggen van de virtuele creaties. Online ontmoet offline. Er ontstaat een (expo)ruimte om na te praten.
Plum Road Tea Dream neemt de toeschouwer mee in een videogame, ontworpen door Samuel Baidoo. Het bouwen van deze virtuele wereld staat voor Samuel gelijk aan het verwerken van bepaalde wereldse gebeurtenissen, persoonlijke herinneringen of trauma’s die hen ervaart als persoon van kleur en queer artiest.
In deze voorstelling ontdekken twee performers voor de ogen van het publiek de intieme verbeeldingswereld van het personage S. In een zoektocht naar veiligheid, geborgenheid en nieuwe rituelen creëert S een virtueel universum voor zichzelf. De performers wandelen rond in een innerlijk landschap: de gevoels- en ervaringswereld van S. Het publiek wordt meegezogen in een filmische ervaring die theatraal wordt omdat het streamen zich in real time op de scène afspeelt. Zo ontstaat op het toneel een speelse spiegel van een populaire dynamiek binnen de online gamewereld: een community die als publiek toekijkt hoe een speler voor het eerst een game ontdekt.
In Plum Road Tea Dream gaat Samuel Baidoo op een heel eigen manier op zoek naar troost. Na afloop zakt het videoscherm en is het publiek getuige van maquettes, schetsen en objecten die aan de basis liggen van de virtuele creaties. Online ontmoet offline. Er ontstaat een (expo)ruimte om na te praten.
Hoe zou je leven eruitzien als jij je seksualiteit opnieuw kon onderzoeken in de publieke ruimte?
PEEKABOO is een visioen waarin de wereld een seksspeeltuin is. Dit universum verbeeldt nieuwe manieren van contact via 'cruising': het zoeken van vluchtige, seksuele contacten in de buitenlucht. Theatermaker Maxime Dreesen benadert dit fenomeen als het verdwalen in een web van experimentele relaties en onverwachte ontmoetingen.
Muziek, hypnose, drag, tekst en dans komen samen in deze performance. Je ontmoet tal van entiteiten zoals shapeshifter Couenne, mating bird Courtney, superstar Birame, Julia the hypnotist in the sky, Benne on the keys en Tabooboo. Ze botsen en druipen, zoeken en verstoppen, zingen en lachen in een scenografie van touche–touche die even levendig en seksueel is als de personages zelf. Elks op zoek naar hun persoonlijke idee van plezier.
Nieuwsgierigheid en opwinding vormen de rode draad door dit verhaal, dat kinky comedy, campy musical songs en intieme ASMR samenbrengt in een dromerig, teletubbie-achtig landschap. Er is geen revolutie, zonder een seksuele revolutie!
"De Vlaamse theatermaker Maxime Dreesen slaagt er in ‘Peekaboo’ glansrijk in om diens kijk op vluchtige seks in de buitenlucht te etaleren. Nooit plat, wel gewaagd [...] in een psychedelisch decor zien we hoe Adrien De Biasi, Courtney May Robertson en Birame elkaars lijven, sappen en geuren haast verorberen. Vooral Robertson levert een adembenemende performance: de manier waarop ze krioelt van genot en geluidjes maakt als een soort paradijsvogel, is even opwindend als ontroerend." ★★★★, de Volkskrant
"De voorstelling omarmt de frivoliteit, de overdrijving en het kunstmatige en is daarmee uitdagend vrolijk. Zie de overrijpe decorstukken, de gloeiende taal van vervoering van de MC die als een gepassioneerd antropoloog af en toe weer opduikt voor een nieuwe observatie, en de drag elementen, waaronder een geweldige creatie van badjassen."Theaterkrant
Maxime Dreesen (°1996) is theaterregisseur en performer. Diens werk behandelt thema’s zoals sekspositiviteit, unlearning, gender spectrum en schaamte. Maxime zet diens missie voort om de wereld seksueel meertalig op te voeden en neemt met een humoristische blik beladen thema’s onder de loep. Na de protestperformance Youth For Sex (2021) en solovoorstelling Countersex Education (2022) vertrekt PEEKABOO vanuit een collectieve en maatschappelijke insteek van (publieke) seksualiteit.
Hoe zou je leven eruitzien als jij je seksualiteit opnieuw kon onderzoeken in de publieke ruimte?
PEEKABOO is een visioen waarin de wereld een seksspeeltuin is. Dit universum verbeeldt nieuwe manieren van contact via 'cruising': het zoeken van vluchtige, seksuele contacten in de buitenlucht. Theatermaker Maxime Dreesen benadert dit fenomeen als het verdwalen in een web van experimentele relaties en onverwachte ontmoetingen.
Muziek, hypnose, drag, tekst en dans komen samen in deze performance. Je ontmoet tal van entiteiten zoals shapeshifter Couenne, mating bird Courtney, superstar Birame, Julia the hypnotist in the sky, Benne on the keys en Tabooboo. Ze botsen en druipen, zoeken en verstoppen, zingen en lachen in een scenografie van touche–touche die even levendig en seksueel is als de personages zelf. Elks op zoek naar hun persoonlijke idee van plezier.
Nieuwsgierigheid en opwinding vormen de rode draad door dit verhaal, dat kinky comedy, campy musical songs en intieme ASMR samenbrengt in een dromerig, teletubbie-achtig landschap. Er is geen revolutie, zonder een seksuele revolutie!
"De Vlaamse theatermaker Maxime Dreesen slaagt er in ‘Peekaboo’ glansrijk in om diens kijk op vluchtige seks in de buitenlucht te etaleren. Nooit plat, wel gewaagd [...] in een psychedelisch decor zien we hoe Adrien De Biasi, Courtney May Robertson en Birame elkaars lijven, sappen en geuren haast verorberen. Vooral Robertson levert een adembenemende performance: de manier waarop ze krioelt van genot en geluidjes maakt als een soort paradijsvogel, is even opwindend als ontroerend." ★★★★, de Volkskrant
"De voorstelling omarmt de frivoliteit, de overdrijving en het kunstmatige en is daarmee uitdagend vrolijk. Zie de overrijpe decorstukken, de gloeiende taal van vervoering van de MC die als een gepassioneerd antropoloog af en toe weer opduikt voor een nieuwe observatie, en de drag elementen, waaronder een geweldige creatie van badjassen."Theaterkrant
Maxime Dreesen (°1996) is theaterregisseur en performer. Diens werk behandelt thema’s zoals sekspositiviteit, unlearning, gender spectrum en schaamte. Maxime zet diens missie voort om de wereld seksueel meertalig op te voeden en neemt met een humoristische blik beladen thema’s onder de loep. Na de protestperformance Youth For Sex (2021) en solovoorstelling Countersex Education (2022) vertrekt PEEKABOO vanuit een collectieve en maatschappelijke insteek van (publieke) seksualiteit.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we INHERENT VICE aan Akira Kurosawa’s STRAY DOG.
Detectivefilm, politiedrama of buddy cop film… Akira Kurosawa koos voor zijn STRAY DOG niet voor het één of het andere maar voor allemaal.
Tijdens een onverbiddelijke hittegolf in het naoorlogse Tokyo speelt Toshirô Mifune de onervaren detective Murakami die een grove fout maakt: zijn pistool wordt tijdens een busrit gestolen. Op aanmoediging van zijn overste gaat hij undercover op zoek naar zijn vermiste dienstwapen. Die zoektocht leidt hem naar de straatarme sloppenwijken van de stad, waar de criminele onderwereld ook huishoudt. Wanneer het wapen wordt gelinkt aan een reeks misdaden, vervoegt de ervaren detective Satô het onderzoek. Terwijl Murakami overvloedig zweet, door de ondraaglijke hitte en spanning, begint de wanhoop het over te nemen.
In STRAY DOG schippert Kurosawa tussen de persoonlijke crisis van de onervaren detective die een carrièrebepalende fout maakt en de crisis waarin Japan zich bevond tijdens de heropbouw van de naoorlogse verwoesting. Kurosawa verweeft vakkundig het misdaadgenre met sociale kritiek. We zien niet enkele een detective op de rand van een zenuwinzinking, maar een hele natie die worstelt met het trauma van WOII en de gruwelijke bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Het hoofdpersonage leeft mee met de verloren zielen die alles doen om te overleven in onmenselijke armoede. Kurosawa toont ook de invloed die Amerika had op Japan na de oorlog, met onder andere een fascinatie voor baseball. Maar het was Kurosawa die een niet te ontkennen invloed zou hebben op wat later als een Amerikaans filmgenre zou beschouwd worden: de buddy cop film. Kurosawa populariseerde met STRAY DOG de succesvolle formule waarin een onervaren politieagent gekoppeld wordt aan een doorwinterde partner. Een trope die doorheen de filmgeschiedenis herbruikt zou blijven worden.
Het is ook die eenvoudige premisse die PTA inspireerde. “This is what I call a ‘pop song’ movie. You can say it in one sentence: a rookie cop loses his gun. It’s unbelievable.” En het is die simpliciteit die PTA ook wilde opzoeken in zijn latere werk. In INHERENT VICE landde PTA op een verhaal over een detective die een kidnapping probeert op te lossen. Daarnaast slaagt Kurosawa erin om de pijnlijke heropbouw van het naoorlogse Tokyo kritisch in beeld te brengen, nog verscherpt door het verhaal te laten plaatsvinden tijdens een extreme hittegolf. PTA kiest in INHERENT VICE voor de politieke setting van het Amerika in de 70s, waar extreme paranoia heerste in de nasleep van de misdaadgolf gecreëerd door de Manson family.
Iedereen kent het wel, een slechte dag die alleen maar slechter wordt. Je hebt een grootmeester zoals Kurosawa nodig om van dat gevoel een perfecte film te maken én er nog wat wijsheid aan toe te voegen. “Bad luck either makes a man or breaks him. Depending on how you take it, bad luck can be a big break.”
ENG The film is in Japanes with English subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link INHERENT VICE to Akira Kurosawa’s STRAY DOG.
Detective movie, police procedural or buddy cop film… Akira Kurosawa didn’t choose one or the other for his STRAY DOG, but picked them all.
During an unforgiving heatwave in the post-war Tokyo, Toshirô Mifune plays the inexperienced detective Murakami who makes a big mistake: his gun is stolen during a bus ride. Encouraged by his superior, he goes undercover to look for his missing service weapon. This investigation leads him to the poverty-stricken slums of the city, where the criminal underworld also takes up residence. When the weapon is linked to a series of crimes, the experienced detective Satô joins the investigation. While Murakami sweats profusely, from the unbearable heat and anxiety, despair starts to take over.
In STRAY DOG, Kurosawa navigates between the personal crisis of the rookie detective who makes a career-breaking mistake and the crisis that had Japan in its hold during the reconstruction of the post-war devastation. Kurosawa skillfully connects the crime genre with social criticism. We not only see a detective on the edge of a nervous breakdown, but an entire nation struggling with the trauma of WOII and the horrific bombings of Hiroshima and Nagasaki. The main character feels for the lost souls who do everything to survive in inhumane conditions. Kurosawa also shows the influence of America on japan after the war, with for example a fascination for baseball. But it was Kurosawa who would have an undeniable impact on what would later be considered an American film genre: the buddy cop movie. With STRAY DOG, Kurosawa popularised the successful formula where an inexperienced police officer is partnered with a seasoned detective. A trope that would be reused throughout film history.
It's that simple premise that would inspire PTA as well. “This is what I call a ‘pop song’ movie. You can say it in one sentence: a rookie cop loses his gun. It’s unbelievable.” And PTA wanted to achieve that simplicity in his later work too. In INHERENT VICE, PTA landed on a story about a detective who tries to solve a kidnapping. In addition, Kurosawa manages to critically capture the painful postwar recovery in Tokyo, sharpened by having the story take place during an extreme heatwave. In INHERENT VICE, PTA chooses the political setting of the US in the 70s, which was ruled by extreme paranoia after the crime spree led by the Manson family.
Everyone knows the feeling of a bad day only getting worse. You need a master like Kurosawa to turn that feeling into a perfect film and even adds a little bit of wisdom on the go. “Bad luck either makes a man or breaks him. Depending on how you take it, bad luck can be a big break.”
Hoe zou je leven eruitzien als jij je seksualiteit opnieuw kon onderzoeken in de publieke ruimte?
PEEKABOO is een visioen waarin de wereld een seksspeeltuin is. Dit universum verbeeldt nieuwe manieren van contact via 'cruising': het zoeken van vluchtige, seksuele contacten in de buitenlucht. Theatermaker Maxime Dreesen benadert dit fenomeen als het verdwalen in een web van experimentele relaties en onverwachte ontmoetingen.
Muziek, hypnose, drag, tekst en dans komen samen in deze performance. Je ontmoet tal van entiteiten zoals shapeshifter Couenne, mating bird Courtney, superstar Birame, Julia the hypnotist in the sky, Benne on the keys en Tabooboo. Ze botsen en druipen, zoeken en verstoppen, zingen en lachen in een scenografie van touche–touche die even levendig en seksueel is als de personages zelf. Elks op zoek naar hun persoonlijke idee van plezier.
Nieuwsgierigheid en opwinding vormen de rode draad door dit verhaal, dat kinky comedy, campy musical songs en intieme ASMR samenbrengt in een dromerig, teletubbie-achtig landschap. Er is geen revolutie, zonder een seksuele revolutie!
"De Vlaamse theatermaker Maxime Dreesen slaagt er in ‘Peekaboo’ glansrijk in om diens kijk op vluchtige seks in de buitenlucht te etaleren. Nooit plat, wel gewaagd [...] in een psychedelisch decor zien we hoe Adrien De Biasi, Courtney May Robertson en Birame elkaars lijven, sappen en geuren haast verorberen. Vooral Robertson levert een adembenemende performance: de manier waarop ze krioelt van genot en geluidjes maakt als een soort paradijsvogel, is even opwindend als ontroerend." ★★★★, de Volkskrant
"De voorstelling omarmt de frivoliteit, de overdrijving en het kunstmatige en is daarmee uitdagend vrolijk. Zie de overrijpe decorstukken, de gloeiende taal van vervoering van de MC die als een gepassioneerd antropoloog af en toe weer opduikt voor een nieuwe observatie, en de drag elementen, waaronder een geweldige creatie van badjassen."Theaterkrant
Maxime Dreesen (°1996) is theaterregisseur en performer. Diens werk behandelt thema’s zoals sekspositiviteit, unlearning, gender spectrum en schaamte. Maxime zet diens missie voort om de wereld seksueel meertalig op te voeden en neemt met een humoristische blik beladen thema’s onder de loep. Na de protestperformance Youth For Sex (2021) en solovoorstelling Countersex Education (2022) vertrekt PEEKABOO vanuit een collectieve en maatschappelijke insteek van (publieke) seksualiteit.
IT WAS JUST AN ACCIDENT is de nieuwe film van de Iraanse Jafar Panahi. De film won vorig jaar de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes en werd, net als Panahi’s eerdere films, zonder toestemming van het Iraanse regime gemaakt. IT WAS JUST AN ACCIDENT is een thriller waarin wraak, humor en menselijkheid samen komen.
Yahid (Vahid Mobasseri) is aan het werk in de garage als er op een rustige avond een klant binnenkomt, die na een klein ongeluk problemen heeft met z’n auto. Vahid schrikt als hij Eghbal denkt te herkennen, de officier die hem in de gevangenis heeft gemarteld. Hij ruikt wraak, maar tegelijkertijd nemen de twijfels toe. Samen met een aantal lotgenoten probeert hij wanhopig de waarheid boven tafel te krijgen. Het brengt ze van hachelijke tot komische situaties, maar hoe weten ze zeker dat ze de juiste man te pakken hebben?
Regisseur Jafar Panahi werd zelf tot een gevangenisstraf van zes jaar veroordeeld en kreeg een beroepsverbod opgelegd. Hij gebruikte onder meer zijn eigen ervaringen voor IT WAS JUST AN ACCIDENT. Ondanks dat Panahi’s film clandestien gedraaid zijn, wordt zijn werk in het buitenland unaniem enthousiast ontvangen.
Een spoorwegmaatschappij vormt een gevaar voor het leven van een weduwe als deze haar land wil innemen en een huurmoordenaar op haar afstuurt om haar uit de weg te ruimen. Een mysterieuze vreemdeling met een mondharmonica werkt samen met een beruchte desperado om de vrouw te beschermen.
Sergio Leone introduceert Claudia Cardinales personage Jill McBain op Flagstone station in één van de mooiste shots uit de filmgeschiedenis. De camera focust op Jill die alleen op het perron wacht en zich afvraagt waarom haar echtgenoot haar niet komt ophalen. Ze verlaat het station en wandelt het stadje in. De camera beweegt omhoog, hoog boven het station, en volgt Jill door de stad, ondersteund door Ennio Morricones prachtige score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” Hoewel taglines vaak sensationeel en misleidend zijn, blijft deze dicht bij de waarheid.
Nergens laat Sergio Leone zijn kenmerkende grootsheid beter zien dan in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, gerestaureerd in adembenemende 4K-resolutie. Eeuwige good guy Henry Fonda is te zien als het verrassende gezicht van het kwaad, terwijl Charles Bronson en Claudia Cardinale beiden een rol spelen die even onvergetelijk is als de soundtrack van Ennio Morricone.
ENG The film is in English with Dutch subtitles
A railway company puts a widow's life in danger when it wants to take her land and sends a hitman to eliminate her. A mysterious stranger with a harmonica bands up with a notorious desperado to protect the woman.
Sergio Leone introduces Claudia Cardinale’s character Jill McBain at Flagstone train station in one of the single best shots ever filmed. The camera focuses on Jill, standing all alone seemingly perplexed as to why her husband has not arrived to meet her. She makes her way out of the station and into the town. The camera rises high over the station and follows Jill through the town accompanied by Ennio Morricone’s incredible film score. “There were three men in her life. One to take her…one to love her – and one to kill her.” While catchphrases like this are occasionally misleading, this one isn’t far from the truth.
Sergio Leone shows his greatness nowhere better than in ONCE UPON A TIME IN THE WEST, restored in breathtaking 4K resolution. Eternal good guy Henry Fonda can be seen as the surprising face of evil, while Charles Bronson and Claudia Cardinale both play a part that's as unforgettable as Ennio Morricone's soundtrack.
Plum Road Tea Dream neemt de toeschouwer mee in een videogame, ontworpen door Samuel Baidoo. Het bouwen van deze virtuele wereld staat voor Samuel gelijk aan het verwerken van bepaalde wereldse gebeurtenissen, persoonlijke herinneringen of trauma’s die hen ervaart als persoon van kleur en queer artiest.
In deze voorstelling ontdekken twee performers voor de ogen van het publiek de intieme verbeeldingswereld van het personage S. In een zoektocht naar veiligheid, geborgenheid en nieuwe rituelen creëert S een virtueel universum voor zichzelf. De performers wandelen rond in een innerlijk landschap: de gevoels- en ervaringswereld van S. Het publiek wordt meegezogen in een filmische ervaring die theatraal wordt omdat het streamen zich in real time op de scène afspeelt. Zo ontstaat op het toneel een speelse spiegel van een populaire dynamiek binnen de online gamewereld: een community die als publiek toekijkt hoe een speler voor het eerst een game ontdekt.
In Plum Road Tea Dream gaat Samuel Baidoo op een heel eigen manier op zoek naar troost. Na afloop zakt het videoscherm en is het publiek getuige van maquettes, schetsen en objecten die aan de basis liggen van de virtuele creaties. Online ontmoet offline. Er ontstaat een (expo)ruimte om na te praten.
Welkom in de wonderlijke wereld van Loesje en Eva, twee hartsvriendinnen die de speelkamer hebben omgetoverd tot een mysterieus sprookjesbos.
Ze vertellen het verhaal van een vreemd ruimtewezen dat verzeild is geraakt in het muzikale landschap van een zingende bloem en een swingende slak. Vanonder het mostapijt weerklinken zoete zang en betoverende harpmelodieën, hypnotiserende fluiten en paddenstoelengezwam die je meenemen op een natuurlijk avontuur.
