De cultklassieker FORBIDDEN PLANET op groot scherm! Het was de allereerste grote sciencefictionfilm die zich volledig in de diepe ruimte op een onbekende planeet afspeelt — met een doorwerkt robotpersonage Robby The Robot als volwaardige tegenspeler! De film introduceerde baanbrekende vernieuwingen zoals een volledig elektronische soundtrack, gecreëerd door het pioneersduo Bebe en Louis Barron.
Award-winning chef Koen Roggen spends his free time enthusiastically and relentlessly tinkering with analog synthesizers, tape loops, pedals, and other sonic mischief. With his mesmerizing project Roggen Riley Reich, Koen Roggen pays tribute to electronic pioneers Terry Riley and Steve Reich. To the table!
Tonale patronen, hypnotische herhalingen en een ritme dat je onweerstaanbaar meevoert: in de jaren tachtig ontpopte Steve Reich zich tot een van de meest vernieuwende krachten in de muziekwereld. Nauwelijks te geloven dat zijn radicale experimenten ooit bijna tot rellen leidden. Deze film, gemaakt ter ere van zijn vijftigste verjaardag, neemt je mee door twee decennia van grensverleggend werk: van de eerste tapestukken tot monumentale orkestcomposities, met sprankelende concertopnames uit Engeland en New York. Klarinettist Richard Stoltzman, fluitist Ransom Wilson en Reichs eigen ensemble brengen zijn muziek tot leven, terwijl dirigent Michael Tilson Thomas – een van zijn belangrijkste bondgenoten – toont hoe Reich de muzikale taal voorgoed heeft veranderd.
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
Hoe zou je leven eruitzien als jij je seksualiteit opnieuw kon onderzoeken in de publieke ruimte?
PEEKABOO is een visioen waarin de wereld een seksspeeltuin is. Dit universum verbeeldt nieuwe manieren van contact via 'cruising': het zoeken van vluchtige, seksuele contacten in de buitenlucht. Theatermaker Maxime Dreesen benadert dit fenomeen als het verdwalen in een web van experimentele relaties en onverwachte ontmoetingen.
Muziek, hypnose, drag, tekst en dans komen samen in deze performance. Je ontmoet tal van entiteiten zoals shapeshifter Couenne, mating bird Courtney, superstar Birame, Julia the hypnotist in the sky, Benne on the keys en Tabooboo. Ze botsen en druipen, zoeken en verstoppen, zingen en lachen in een scenografie van touche–touche die even levendig en seksueel is als de personages zelf. Elks op zoek naar hun persoonlijke idee van plezier.
Nieuwsgierigheid en opwinding vormen de rode draad door dit verhaal, dat kinky comedy, campy musical songs en intieme ASMR samenbrengt in een dromerig, teletubbie-achtig landschap. Er is geen revolutie, zonder een seksuele revolutie!
"De Vlaamse theatermaker Maxime Dreesen slaagt er in ‘Peekaboo’ glansrijk in om diens kijk op vluchtige seks in de buitenlucht te etaleren. Nooit plat, wel gewaagd [...] in een psychedelisch decor zien we hoe Adrien De Biasi, Courtney May Robertson en Birame elkaars lijven, sappen en geuren haast verorberen. Vooral Robertson levert een adembenemende performance: de manier waarop ze krioelt van genot en geluidjes maakt als een soort paradijsvogel, is even opwindend als ontroerend." ★★★★, de Volkskrant
"De voorstelling omarmt de frivoliteit, de overdrijving en het kunstmatige en is daarmee uitdagend vrolijk. Zie de overrijpe decorstukken, de gloeiende taal van vervoering van de MC die als een gepassioneerd antropoloog af en toe weer opduikt voor een nieuwe observatie, en de drag elementen, waaronder een geweldige creatie van badjassen."Theaterkrant
Maxime Dreesen (°1996) is theaterregisseur en performer. Diens werk behandelt thema’s zoals sekspositiviteit, unlearning, gender spectrum en schaamte. Maxime zet diens missie voort om de wereld seksueel meertalig op te voeden en neemt met een humoristische blik beladen thema’s onder de loep. Na de protestperformance Youth For Sex (2021) en solovoorstelling Countersex Education (2022) vertrekt PEEKABOO vanuit een collectieve en maatschappelijke insteek van (publieke) seksualiteit.
De cultklassieker FORBIDDEN PLANET op groot scherm! Het was de allereerste grote sciencefictionfilm die zich volledig in de diepe ruimte op een onbekende planeet afspeelt — met een doorwerkt robotpersonage Robby The Robot als volwaardige tegenspeler! De film introduceerde baanbrekende vernieuwingen zoals een volledig elektronische soundtrack, gecreëerd door het pioneersduo Bebe en Louis Barron.
Tonale patronen, hypnotische herhalingen en een ritme dat je onweerstaanbaar meevoert: in de jaren tachtig ontpopte Steve Reich zich tot een van de meest vernieuwende krachten in de muziekwereld. Nauwelijks te geloven dat zijn radicale experimenten ooit bijna tot rellen leidden. Deze film, gemaakt ter ere van zijn vijftigste verjaardag, neemt je mee door twee decennia van grensverleggend werk: van de eerste tapestukken tot monumentale orkestcomposities, met sprankelende concertopnames uit Engeland en New York. Klarinettist Richard Stoltzman, fluitist Ransom Wilson en Reichs eigen ensemble brengen zijn muziek tot leven, terwijl dirigent Michael Tilson Thomas – een van zijn belangrijkste bondgenoten – toont hoe Reich de muzikale taal voorgoed heeft veranderd.
SISTERS WITH TRANSISTORS vertelt het fascinerende, veel te lang verzwegen verhaal van de vrouwen die elektronische muziek vormgaven. Visionaire componisten als Clara Rockmore, Daphne Oram, Delia Derbyshire, Pauline Oliveros, Eliane Radigue, Suzanne Ciani en Laurie Spiegel omarmden nieuwe geluidstechnologie lang voordat de wereld daar klaar voor was. Zo veranderden ze voorgoed hoe we muziek maken en beluisteren.
Met de stem van Laurie Anderson en rijk archiefmateriaal schetst de film een levendige geschiedenis van radicale experimenten, vernieuwende klanken en een stille, maar krachtige emancipatiestrijd. Tegen de achtergrond van de sociale en culturele omwentelingen van de 20ste eeuw herstelt Sisters with Transistors de plek van deze pioniers in de muziekgeschiedenis – precies waar ze thuishoren.
SISTERS WITH TRANSISTORS vertelt het fascinerende, veel te lang verzwegen verhaal van de vrouwen die elektronische muziek vormgaven. Visionaire componisten als Clara Rockmore, Daphne Oram, Delia Derbyshire, Pauline Oliveros, Eliane Radigue, Suzanne Ciani en Laurie Spiegel omarmden nieuwe geluidstechnologie lang voordat de wereld daar klaar voor was. Zo veranderden ze voorgoed hoe we muziek maken en beluisteren.
Met de stem van Laurie Anderson en rijk archiefmateriaal schetst de film een levendige geschiedenis van radicale experimenten, vernieuwende klanken en een stille, maar krachtige emancipatiestrijd. Tegen de achtergrond van de sociale en culturele omwentelingen van de 20ste eeuw herstelt Sisters with Transistors de plek van deze pioniers in de muziekgeschiedenis – precies waar ze thuishoren.
PULSE — 4 dagen screenings van muziekfilms en -documentaires, panelgesprekken en interviews, live muziek en deejays, performances en workshops, boekvoorstellingen en albumreleases, voor jong en jong van geest, van de late namiddag tot diep in de vroege uurtjes.
Line-up
Donderdag 22 januari
Films: Punk the Capital: Building a Sound Movement – Anvil: The Story of Anvil Panels / talks: Het leven en werk van Christophe Szpajdel: Lord of the Logos – Building a Sound Movement, hoe ontstaat en bouw je aan een scenery? Live shows: Babylon– Toxic Shock
Vrijdag 23 januari
Films: Steve Reich: A New Musical Language – Sisters with Transistors – Forbidden Planet Panels / talks: Iconografie van het nightlife artwork, promoting nightlife voor en na social media – Opkomst van elektronische muziek op festivals en nationale radio – Daphne interviewt Frie, moeder en dochter over USA Import Legacy Expo: Burenhinder video installatie Workshop: zeefdrukken met Kelly Hortense Live shows /DJs:Roggen Riley Reich – Dr. Lektroluv – Flashback Force – USA Import and friends
Zaterdag 24 januari
Films: Sun Ra: Space Is the Place – Soundtrack to a Coup d'Etat – Max Roach: The Drum Also Waltzes Panel: Max Roach: drummer en activist, muziek en activisme Workshop: sIREN cALLS met Karolien Polenus – zeefdrukken met Kelly Hortense Live show / DJ:Beraadgeslagen – DTM Funk – Zarina b2b Redray – Messias`
Zondag 25 januari
Films: Round Midnight – A life in waves – The Decline Of Western Civilisation
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Wanneer punk rock eind jaren zeventig in Washington D.C. ontploft, ontstaat een explosieve mix van compromisloze muziek, hechte vriendschappen en radicale ideeën. PUNK THE CAPITAL toont als eerste de enorme uitdagingen én de creatieve kracht van deze scene in het hart van de Amerikaanse politiek.
De film plaatst de D.C.-punkbeweging binnen de bredere geschiedenis van rock-’n-roll en ontvouwt zich als een gelaagd, verrassend toegankelijk verhaal — voor zowel diehard fans als nieuwkomers. Met iconen als Bad Brains, Henry Rollins en Ian MacKaye duikt de documentaire diep in de rauwe energie, de ideeën en het geluid van een beweging die wereldwijd nog altijd cultureel en politiek nawerkt.
Antwerpse crossover thrashmetal-hardcoreband Toxic Shock met grote sympathie voor de Venice bands uit de 80s, het oude Metallica en NYHC.
Hebben inmiddels doorheen gans Europa de tourbus gedeeld met kleppers ala Exodus, Cro-Mags, Power Trip, AF, Suicidal Tendencies, Municipal Waste, DRI, Poison Idea, Testament, Iron Reagan, en, en, en. De boys werken intussen aan een nieuw album voor release ergens maart, april. Wie weet knallen enkele nieuwe nummers door de speakers. Zou zomaar kunnen. Beuken!
ANVIL: THE STORY OF ANVIL laat de onverwoestbare spirit horen van de Canadese heavy-metalband die ooit Anthrax en Metallica inspireerde. Terwijl de wereld hen vergat, bleven Steve “Lips” Kudlow en Robb Reiner met dezelfde vurigheid spelen. Regisseur en voormalig roadie Sacha Gervasi volgt het duo op een haperende, soms hilarische, soms pijnlijke Europese tour. Wat begint als een portret van een noodlijdende band groeit uit tot een hartverwarmend verhaal over vriendschap, koppige passie en de kracht van muziek die je nooit loslaat. Een film die je mét een glimlach de zaal weer uit stuurt.
ANVIL: THE STORY OF ANVIL laat de onverwoestbare spirit horen van de Canadese heavy-metalband die ooit Anthrax en Metallica inspireerde. Terwijl de wereld hen vergat, bleven Steve “Lips” Kudlow en Robb Reiner met dezelfde vurigheid spelen. Regisseur en voormalig roadie Sacha Gervasi volgt het duo op een haperende, soms hilarische, soms pijnlijke Europese tour. Wat begint als een portret van een noodlijdende band groeit uit tot een hartverwarmend verhaal over vriendschap, koppige passie en de kracht van muziek die je nooit loslaat. Een film die je mét een glimlach de zaal weer uit stuurt.
Wanneer punk rock eind jaren zeventig in Washington D.C. ontploft, ontstaat een explosieve mix van compromisloze muziek, hechte vriendschappen en radicale ideeën. PUNK THE CAPITAL toont als eerste de enorme uitdagingen én de creatieve kracht van deze scene in het hart van de Amerikaanse politiek.
De film plaatst de D.C.-punkbeweging binnen de bredere geschiedenis van rock-’n-roll en ontvouwt zich als een gelaagd, verrassend toegankelijk verhaal — voor zowel diehard fans als nieuwkomers. Met iconen als Bad Brains, Henry Rollins en Ian MacKaye duikt de documentaire diep in de rauwe energie, de ideeën en het geluid van een beweging die wereldwijd nog altijd cultureel en politiek nawerkt.
PULSE — 4 dagen screenings van muziekfilms en -documentaires, panelgesprekken en interviews, live muziek en deejays, performances en workshops, boekvoorstellingen en albumreleases, voor jong en jong van geest, van de late namiddag tot diep in de vroege uurtjes.
Line-up
Donderdag 22 januari
Films: Punk the Capital: Building a Sound Movement – Anvil: The Story of Anvil Panels / talks: Het leven en werk van Christophe Szpajdel: Lord of the Logos – Building a Sound Movement, hoe ontstaat en bouw je aan een scenery? Live shows: Babylon– Toxic Shock
Vrijdag 23 januari
Films: Steve Reich: A New Musical Language – Sisters with Transistors – Forbidden Planet Panels / talks: Iconografie van het nightlife artwork, promoting nightlife voor en na social media – Opkomst van elektronische muziek op festivals en nationale radio – Daphne interviewt Frie, moeder en dochter over USA Import Legacy Expo: Burenhinder video installatie Workshop: zeefdrukken met Kelly Hortense Live shows /DJs:Roggen Riley Reich – Dr. Lektroluv – Flashback Force – USA Import and friends
Zaterdag 24 januari
Films: Sun Ra: Space Is the Place – Soundtrack to a Coup d'Etat – Max Roach: The Drum Also Waltzes Panel: Max Roach: drummer en activist, muziek en activisme Workshop: sIREN cALLS met Karolien Polenus – zeefdrukken met Kelly Hortense Live show / DJ:Beraadgeslagen – DTM Funk – Zarina b2b Redray – Messias`
Zondag 25 januari
Films: Round Midnight – A life in waves – The Decline Of Western Civilisation
In deze eerste film van de geliefde komische detectivereeks THE PINK PANTHER, doktert meesterdief Sir Charles Lytton (David Niven), alias de Phantom, een plan uit om de grootste diamant ter wereld te stelen. Deze diamant – met de bijnaam de Pink Panther – is in het bezit van Prinses Dala (Claudia Cardinale), die in ballingschap leeft sinds de dood van haar vader de Maharajah en de militaire coup in van haar land. Lytton blijkt niet de enige te zijn die het juweel wil stelen. Zelfs Lyttons neef George, een playboy met grote schuldenberg, plant een roof. De klunzige inspecteur Jacques Clouseau (Peter Sellers) zit de Phantom op de hielen, maar al snel blijkt het kat-en-muisspel tussen beiden niet echt in zijn voordeel uit te draaien.
Claudia Cardinale maakte haar Hollywooddebuut in THE PINK PANTHER en toonde meteen haar komische talent. Het was echter de memorabele vertolking van Peter Sellers als Clouseau die de toekomst van de Pink Panther-franchise verzekerde. Regisseur Blake Edwards had altijd in gedachten dat David Nivens personage de hoofdrol zou zijn, maar Sellers’ performance was zo geliefd bij de crew dat hij zijn focus verplaatste naar Clouseau. En met resultaat: Inspector Clouseau werd een publieksfavoriet!
Theatermaker Sanderijn Helsen vertolkt samen met muzikanten Leen Diependaele en Fiona Brown het universum van middeleeuwse tiener Jeanne d’Arc. Als een 21ste-eeuwse drievuldigheid brengen ze dit historisch verhaal op scène als theaterconcert. Een voorstelling gevoed door jonge ideeën, deinend op beats, spoken word, visuals, meerstemmige zang, elektronisch en akoestisch instrumentarium en veel vuur.
Helsen brainstormde met adolescenten rond het indrukwekkende relaas van de iconische Jeanne d’Arc. Tijdens werkweken in Het Lab deden vijfenzestig jongeren suggesties voor de enscenering van haar verhaal. Ze reflecteerden gretig rond Jeannes heldhaftige parcours en stipten de momenten aan die hen het meest beklijfden. Ze bewonderen Jeannes gedrevenheid en vinden haar eigengereidheid stoer en cool. Haar daadkracht, die ze linken aan die van onder meer Greta Thunberg en Acid, inspireert hen: Ze vinden dat tieners vandaag de dag wel wat van Jeannes vuur kunnen gebruiken.
De jongeren vonden het cruciaal dat Jeannes volledige verhaal verteld zou worden, met een accent op haar beleving. Daarnaast mocht voor hen een perspectief dat haar middeleeuws tijdsvak overstijgt, niet ontbreken, zodat de voorstelling ‘een (leef)tijdloze terugblik’ kan zijn. Spoken word, beats en visuals reikten ze aan als interessante elementen, om Jeannes binnen-en buitenwereld vorm te geven.
Palestijnse kinderen lachen op het strand terwijl het opkomende zeewater hen omsluit. Herontdekte MiniDV-tapes uit 2001 tonen een Gaza zoals het ooit was: levendig, intiem, maar ook getekend door voortdurende dreiging. Filmmaker en kunstenaar Kamal Aljafari reist met Hasan Elboubou van noord naar zuid, op zoek naar een oude vriend, en legt onderweg het dagelijkse leven vast: markten, cafés, stranden en glimlachende gezichten, afgewisseld met artillerievuur en de schaduw van geweld.
Wat in WITH HASAN IN GAZA ontstaat is een cinematografische reflectie op herinnering en een tragische tijdcapsule van een plek en volk dat onherroepelijk veranderde. De zorgvuldige beeldvoering en meditatieve muziek van Simon Fisher Turner en Attila Faravelli documenteren de schoonheid en waardigheid van het gewone leven, terwijl de cyclus van verwoesting voelbaar blijft. Een aangrijpend en onmisbaar verslag van verlies en overlevering in een wereld die steeds verder uiteenvalt.
De films van Aljafari werden vertoond op toonaangevende festivals zoals Locarno en Viennale en wonnen prestigieuze prijzen op FIDMarseille en Visions du Réel. WITH HASAN IN GAZA ging in première in Locarno, waar het werd bekroond met het Europa Cinemas Label.
ENG The film is in Arabic with English subtitles
Palestinian children laugh on the beach as the rising sea surrounds them. Rediscovered MiniDV tapes from 2001 reveal Gaza as it once was: vibrant, intimate, yet marked by constant threat. Filmmaker and artist Kamal Aljafari travels with Hasan Elboubou from north to south in search of an old friend, capturing along the way the textures of daily life—markets, cafés, beaches, and smiling faces—interrupted by artillery fire and the shadow of violence.
What emerges in WITH HASAN IN GAZA is a cinematic meditation on memory and a tragic time capsule of a place and people irreversibly changed. Mirroring today’s cruelties, the careful imagery and meditative score by Simon Fisher Turner and Attila Faravelli document the beauty and dignity of ordinary life, even as the cycle of destruction remains palpable. A poignant and essential chronicle of loss and endurance in a world increasingly fractured.
Aljafari’s films have screened at major festivals such as Locarno and Viennale, and have received prestigious awards from FIDMarseille and Visions du Réel. WITH HASAN IN GAZA premiered in Locarno, where it won the Europa Cinemas Label.
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we BOOGIE NIGHTS aan Martin Scorsese's GOODFELLAS.
PTA brak dan wel door met zijn eerste film HARD EIGHT, het was opvolger BOOGIE NIGHTS die hem echt op de kaart zette als één van de grootste talenten die in de mid-90s aan hun filmcarrière begonnen. BOOGIE NIGHTS is het resultaat van PTA’s fascinatie met pornofilms uit de gloriejaren '70 en hun opmerkelijke verval in de 80s. De film volgt het intussen iconisch geworden hoofdpersonage Eddie Adams (doorbraakrol van Mark Wahlberg) en zijn opkomst en neergang in de porno-industrie van de late jaren '70. Na zijn ontdekking door pornoregisseur Jack Horner (Burt Reynolds), komt de jonge Eddie in een bacchanaal terecht van decadentie met bergen drugs, seks en Russische Roulette.
Eddie wordt ontdekt in een restaurant waar hij als afwasser werkt. Onder het pseudonym Dirk Diggler stijgt hij al snel naar de top van de industrie en wordt warm omarmd door zijn nieuwe surrogaatfamilie, gespeeld door John C. Reilly, Heather Graham, Don Cheadle, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman en William H. Macy. Maar succes verandert stilaan in verslaving, prostitutie en criminaliteit en Dirk ontdekt dat roem vergankelijk is. PTA scherpt al van bij het begin van zijn carrière zijn gave aan om menselijke wreedheid vast te leggen met een empathische lens. Zijn personages hebben hun gebreken, maar zijn nooit hopeloos. Ondanks het bij wijlen melancholische verhaal, bruist BOOGIE NIGHTS van leven.
In de film zitten knipogen naar PTA’s invloeden, waaronder Martin Scorsese. Dat begint al bij de introductiescène. Zowel PTA als voorganger Scorsese staan bekend om hun indrukwekkende filmopeningen. In PTA & HIS MASTERS plaatsen we GOODFELLAS naast BOOGIE NIGHTS. Van de plaatsnaam en jaartal op het beeld, freeze frame op Ray Liotta die in voice-over de iconische woorden spreekt: “As far as I can remember, I’ve always wanted to be a gangster.” Dan weet je: dit wordt een wilde rit!
Zowel Scorsese als PTA zijn sterk in het emuleren van een tijdperk: van de East New York maffiawereld in GOODFELLAS tot het discotijdperk in San Fernando Valley in BOOGIE NIGHTS. In die laatste film ruimt de neontitel plaats voor een long take kraanshot in de openingssequentie op de tonen van The Best of My Love van The Emotions. Het gebruik van populaire muziek uit het tijdperk dat hij verbeeldt, is opnieuw een knipoog naar Scorsese. Aan de hand van dutch rolls en tilt downs komen we bij de plaatsnaam en jaartal en via een Steadicam tracking shot gaan we een club binnen waar Jack voor het eerst Eddie ziet. Met een close-up op Eddies gezicht zien we voor het eerst de grote ster in wording. De historische decors zijn tot in de puntjes verzorgd en dragen hetzelfde belang uit voor retrostijl en historische accuraatheid als de New Hollywood regisseurs, zoals Scorsese. Het overtuigend verbeelden van een specifieke Amerikaanse subcultuur is enorm belangrijk voor beide regisseurs.
PTA leent Scroseses dynamische regiestijl. Van Steadicam shots tot Scorsese's kenmerkende dolly-ins, mobiele camera en tracking shots. We volgen hun personages letterlijk en figuurlijk op de voet. Het tracking shot in BOOGIE NIGHTS door het nieuwe huis van Dirk Diggler knipt en plakt de Copacabana-scène uit GOODFELLAS. Ook het narratief van beide films is vergelijkbaar: de focus op een jonge protagonist die een afgeschermde wereld binnentreedt en na een vlucht naar de top met de keerzijde te maken krijgt.
PTA en Scorsese delen een diep wederzijds respect voor elkaar. “Whatever (Scorsese) did for us, for me, for my generation, who grew up with (him), (he) were always The Man. I always felt like, how the fuck does he do it? How does he get the camera to move like that? As you can see there are people, left and right, trying to imitate you, trying to rip-off how you do it. None of us can get it right.” Scorsese beantwoordt PTA’s bewondering en noemde PTA’s ONE BATTLE AFTER ANOTHER een fenomenale film. Zo is de cirkel rond.
Woensdag 21 januari wordt de film ingeleid door regisseur Robin Pront (± 15').
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link BOOGIE NIGHTS to Martin Scorsese’s GOODFELLAS.
PTA might’ve had his breakthrough with his first film HARD EIGHT, it was successor BOOGIE NIGHTS that really cemented his reputation as one of the biggest talents who started their film career in the mid-90s. BOOGIE NIGHTS is the result of PTA’s fascination with porn movies from the glory years of the 70s and their remarkable decay in the 80s. the movie follows the already iconic main character Eddie Adams (break-through role for Mark Wahlberg) and his rise and fall in the porn industry of the late 70s. after being discovered by porn director Jack Horner (Burt Reynolds), the young Eddie ends up in a bacchanal of decadence with mountains of drugs, sex and Russian Roulette.
Eddie is discovered in a restaurant where he works as a busboy. Using the stage name Dirk Diggler he quickly rises to the top of the industry and is warmly taken in by his new surrogate family, played by John C. Reilly, Heather Graham, Don Cheadle, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman and William H. Macy. But success slowly turns into addiction, prostitution and criminality and Dirk discovers that fame is fleeting. From the beginning of his career, PTA hones his gift of capturing human cruelty with an empathetic lens. His characters have their flaws, but are never hopeless. Despite the at times melancholic story, BOOGIE NIGHTS bustles with life.
The movie nods to PTA’s influences, among whom Martin Scorsese. This starts with the introduction scene. PTA as well as his predecessor Scorsese are known for their impressive cinematic opening scenes. In PTA & HIS MASTERS we place GOODFELLAS next to BOOGIE NIGHTS. From the place name and year on the image, the freeze frame on Ray Liotta who speaks these iconic words in voice-over: “As far as I can remember, I’ve always wanted to be a gangster.” You know it’s going to be a wild ride!
Scorsese and PTA are great at emulating an era: from the East new York mafia world in GOODFELLAS to the disco era in San Fernando Valley in BOOGIE NIGHTS. In that last movie the neon title moves over for a long take crane shot in the opening sequence to the sound of The Best of My Love by The Emotions. The use of popular music of the era in his films is another nod to Scorsese. Using Dutch rolls and tilt down we arrive at the place name and year and via a Steadicam tracking shot, we enter a club where Jack first lays eyes on Eddie. With a close-up on Eddie’s face, we are introduced to the future star. The historical decors are set up to the last detail and carry the same importance for retro style and historical accuracy as the New Hollywood directors, like Scorsese, used. Convincingly portraying a specific American subculture is of great importance to both directors.
PTA uses the same dynamic directing style as Scorsese. From Steadicam shots tot Scorsese’s signature dolly-ins, mobile camera and tracking shots. We literally and figuratively follow in their characters footsteps. The tracking shot through Dirk Diggler’s house in BOOGIE NIGHTS is a cut and paste of the Copacabana scene from GOODFELLAS. The narrative of both films is similar as well: focusing on a young protagonist who enters a closed-off world and has to face the downside of a steep rise to the top.
PTA and Scorsese share a deep mutual respect. “Whatever (Scorsese) did for us, for me, for my generation, who grew up with (him), (he) were always The Man. I always felt like, how the fuck does he do it? How does he get the camera to move like that? As you can see there are people, left and right, trying to imitate you, trying to rip-off how you do it. None of us can get it right.” Scorsese reciprocates PTA’s admiration and called PTA’s ONE BATTLE AFTER ANOTHER a phenomenal film. Thus closing the cirkle.
Wednesday 21 January, the film will be introduced by director Robin Pront (in Dutch; ± 15').
Een gevierde actrice (Liv Ullmann), die herstelt van een zenuwinzinking, en niet meer spreekt of beweegt, ontwikkelt een intense relatie met de verpleegster (Bibi Andersson) die haar verzorgt. Regisseur Ingmar Bergman onderzoekt in dit introspectieve psychologische drama wat menselijkheid en persoonlijke identiteit betekenen en hoe deze in elkaar kunnen overvloeien. PERSONA is een bewijs van Bergmans liefde voor de meesters van de Zweedse stille cinema. De regisseur omarmt de stilte in zijn iconische beelden, die vaak meer zeggen dan woorden.
Bergman sprak nooit over de betekenis van PERSONA omdat hij het belangrijk vond dat het publiek een eigen conclusie trok. Schrijfster Susan Sontag beschouwde de film als een van de beste ooit gemaakt in haar recensie van de film voor Sight and Sound. “My own view is that, even when turned into a ‘story’, this prevailing account of PERSONA grossly oversimplifies and misrepresents. (…) With PERSONA, it’s the temptation to invent more ‘story’ that has to be resisted.” Bergman kenner en criticus Peter Cowie schreef over de film dat “Everything one says about PERSONA may be contradicted, the opposite will also be true”. Er zit dus niets anders op dan de film met je eigen ogen te komen bekijken.
In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.
ENG The film is in Swedish with Dutch/French subtitles
A celebrated actress (Liv Ullmann), who is recovering from a nervous breakdown and no longer speaks or moves, develops an intense relationship with the nurse (Bibi Andersson) who is taking care of her. In this introspective psychological drama, director Ingmar Bergman examines the meaning of humanity and personal identity and how they can flow into each other. PERSONA is proof of Bergman’s devotion to the masters of Swedish silent cinema. The director embraces silence in his iconic images, which often speaks louder than words.
Bergman never spoke about the meaning of PERSONA, because he thought it was important for the audience to make their own conclusions. Writer Susan Sontag considered the film to be one of the best ever made in her review of the film for Sight and Sound. “My own view is that, even when turned into a ‘story’, this prevailing account of PERSONA grossly oversimplifies and misrepresents. (…) With PERSONA, it’s the temptation to invent more ‘story’ that has to be resisted.” Bergman scholar and film critic Peter Cowie wrote that “Everything one says about PERSONA may be contradicted, the opposite will also be true”. So, there’s nothing else to it but to come and watch the film for yourself.
With our FILM CLASS PASS, you can attend all screenings and lectures of the film historic season at a reduced rate.
In 1983 lanceerde president François Mitterrand een internationale architectuurwedstrijd voor het pronkstuk van zijn ambtstermijn: de Grande Arche de la Défense. Tot ieders verbazing won de onbekende Deense architect Otto von Spreckelsen. Van de ene op de andere dag vertrok de 53-jarige naar Parijs om leiding te nemen over dit monumentale project, dat de historische as van het Louvre tot de Arc de Triomphe moest afronden.
Von Spreckelsen had een heldere visie, maar al snel botsten zijn idealen met de harde realiteit van het enorme bouwproject en de grillen van de Franse politiek. Regisseur Stéphane Demoustier toont hoe ambitie, macht en bureaucratie voortdurend op elkaar botsen, en schildert een indringend psychologisch portret van de eigenzinnige architect. Claes Bang (THE SQUARE) schittert in de hoofdrol, met steun van Sidse Babette Knudsen (BORGEN) en Xavier Dolan (MOMMY).
L'INCONNU DE LA GRANDE ARCHE is een meeslepend verhaal vol spanning, intriges en verbluffende beelden. Het is een intiem portret van een visionair die een monument voor de eeuwigheid wilde bouwen, en van de prijs die hij daarvoor betaalde.
ANVIL: THE STORY OF ANVIL laat de onverwoestbare spirit horen van de Canadese heavy-metalband die ooit Anthrax en Metallica inspireerde. Terwijl de wereld hen vergat, bleven Steve “Lips” Kudlow en Robb Reiner met dezelfde vurigheid spelen. Regisseur en voormalig roadie Sacha Gervasi volgt het duo op een haperende, soms hilarische, soms pijnlijke Europese tour. Wat begint als een portret van een noodlijdende band groeit uit tot een hartverwarmend verhaal over vriendschap, koppige passie en de kracht van muziek die je nooit loslaat. Een film die je mét een glimlach de zaal weer uit stuurt.
Het begon allemaal prachtig, maar de relatie van Maria en haar tweede man Sigmund is niet meer wat het geweest is. Maria is constant op zoek naar een evenwicht tussen haar succesvolle carrière en haar rol als moeder. Sigmund is vaak afwezig doordat hij veel moet reizen voor zijn werk. Hoe harder Maria probeert om alle ballen in de lucht te houden, hoe meer hun relatie onder druk komt te staan.
Ondanks haar wanhopige pogingen om de brokken te lijmen, kondigt Sigmund aan dat hij wil scheiden. Daardoor komt Maria oog in oog te staan met haar diepste angsten. LOVEABLE is het straffe speelfilmdebuut van de Finse regisseur Lilja Ingolfsdottir. Haar inspiratie vond ze heel dichtbij: in haar eigen leven.
Dit autofictieve drama met Helga Guren en Oddgeir Thune biedt een rauwe en intieme kijk op de complexiteit van relaties, persoonlijke groei en zelfontdekking. LOVEABLE won de Crystal Globe op het Karlovy Vary International Film Festival.
“Het langspeelfilmdebuut van regisseur Lilja Ingolfsdottir getuigt van lef en observatievermogen.”
Knack Focus
“Een eerlijke film over zelfkennis en zelfaanvaarding met een ijzersterke hoofdvertolking van Helga Guren.”
De Tijd
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
In deze eerste film van de geliefde komische detectivereeks THE PINK PANTHER, doktert meesterdief Sir Charles Lytton (David Niven), alias de Phantom, een plan uit om de grootste diamant ter wereld te stelen. Deze diamant – met de bijnaam de Pink Panther – is in het bezit van Prinses Dala (Claudia Cardinale), die in ballingschap leeft sinds de dood van haar vader de Maharajah en de militaire coup in van haar land. Lytton blijkt niet de enige te zijn die het juweel wil stelen. Zelfs Lyttons neef George, een playboy met grote schuldenberg, plant een roof. De klunzige inspecteur Jacques Clouseau (Peter Sellers) zit de Phantom op de hielen, maar al snel blijkt het kat-en-muisspel tussen beiden niet echt in zijn voordeel uit te draaien.
Claudia Cardinale maakte haar Hollywooddebuut in THE PINK PANTHER en toonde meteen haar komische talent. Het was echter de memorabele vertolking van Peter Sellers als Clouseau die de toekomst van de Pink Panther-franchise verzekerde. Regisseur Blake Edwards had altijd in gedachten dat David Nivens personage de hoofdrol zou zijn, maar Sellers’ performance was zo geliefd bij de crew dat hij zijn focus verplaatste naar Clouseau. En met resultaat: Inspector Clouseau werd een publieksfavoriet!
In 1983 lanceerde president François Mitterrand een internationale architectuurwedstrijd voor het pronkstuk van zijn ambtstermijn: de Grande Arche de la Défense. Tot ieders verbazing won de onbekende Deense architect Otto von Spreckelsen. Van de ene op de andere dag vertrok de 53-jarige naar Parijs om leiding te nemen over dit monumentale project, dat de historische as van het Louvre tot de Arc de Triomphe moest afronden.
Von Spreckelsen had een heldere visie, maar al snel botsten zijn idealen met de harde realiteit van het enorme bouwproject en de grillen van de Franse politiek. Regisseur Stéphane Demoustier toont hoe ambitie, macht en bureaucratie voortdurend op elkaar botsen, en schildert een indringend psychologisch portret van de eigenzinnige architect. Claes Bang (THE SQUARE) schittert in de hoofdrol, met steun van Sidse Babette Knudsen (BORGEN) en Xavier Dolan (MOMMY).
L'INCONNU DE LA GRANDE ARCHE is een meeslepend verhaal vol spanning, intriges en verbluffende beelden. Het is een intiem portret van een visionair die een monument voor de eeuwigheid wilde bouwen, en van de prijs die hij daarvoor betaalde.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Sandra en haar Amerikaanse man Andrew reizen naar Volterra in Toscane naar het huis waar Sandra haar jeugd doorbracht. Het landgoed wordt geschonken aan de stad als een herdenkingsmonument voor haar vader, een prominente Joodse wetenschapper die jaren geleden stierf in een concentratiekamp. In Volterra ontmoet Andrew voor het eerst Sandra’s broer Gianni en ontdekt dat de zus en broer een donker geheim uit hun verleden delen. Sandra’s eigen redenen voor de terugkeer naar haar geboortestad worden duidelijk wanneer ze haar moeder en stiefvader terugziet. Ze verdenkt de twee ervan haar vader te hebben verraden bij de Nazi’s en is uit op wraak.
SANDRA was de derde van vier films die Claudia Cardinale samen maakte met regisseur Luchino Visconti, na ROCCO AND HIS BROTHERS (1960) en THE LEOPARD (1963) en gevolgd door CONVERSATION PIECE (1974). Deze hertelling van de Griekse Elektra-mythe is duisterder dan Visconti’s andere werk, maar enkel hij kon deze film over een vrouw die worstelt met haar innerlijke – en werkelijke – demonen zo authentiek en humaan vastleggen. Claudia Cardinale vertolkt de complexe en mysterieuze titelrol zo overtuigend, dat ze werd terecht werd overgoten met lof voor haar performance. “Despite its colossal emotions and overtures toward global significance, SANDRA‘s drama always remains human, localized to this decay-touched villa and the three points of this rotted triangle. Sorel weeps and yowls, but the real pain comes from Sandra as she fights not to let herself be ravished. Cardinale’s tear-blotted face is Italy’s most beautiful ruin.” (Alan Scherstuhl, 2013)
ENG The film is in Italian with English subtitles
Sandra and her American husband Andrew travel to Volterra ibn Tuscany to the house where Sandra spent her childhood. The family estate is donated to the city as a memorial for her father, a prominent Jewish scientist who was killed in a concentration camp. In Volterra, Andrew meets Sandra’s brother Gianni for the first time and discovers the siblings harbour a dark secret. Sandra’s own reasons for returning to her birth place are also becoming evident when she is reunited with her mother and step-father. She suspects the two of having ratted out her father to the Nazis and is out for revenge.
SANDRA was the third of four films Claudia Cardinale made with director Luchino Visconti, after ROCCO AND HIS BROTHERS (1960) and THE LEOPARD (1963) and followed by CONVERSATION PIECE (1974). This retelling of the Greek Electra myth is darker than Visconti’s other work, but only he could portray this story of a woman battling her inner – and outer – demons so authentically and humanely. Claudia Cardinale plays the complex and mysterious title role so convincingly that her performance was lauded with praise. “Despite its colossal emotions and overtures toward global significance, SANDRA‘s drama always remains human, localized to this decay-touched villa and the three points of this rotted triangle. Sorel weeps and yowls, but the real pain comes from Sandra as she fights not to let herself be ravished. Cardinale’s tear-blotted face is Italy’s most beautiful ruin.” (Alan Scherstuhl, 2013)
HET LEVEN VAN EEN ZUID-AFRIKAANSE WERELDBURGER IN AMSTERDAM
Enkele jaren voor zijn dood vertrouwde de in Zuid-Afrika geboren Reger (1942-2022) zijn archief toe aan zijn vriend Guido Snel. Dit archief werd de bron voor een documentaire roman over ‘Het orakel van de Nieuwe Herengracht’. Reger, een eigenzinnig en dwars denker, begon zijn carrière als fenomenoloog en psychotherapeut. Later raakte hij verregaand gefascineerd door esoterie en spiritualiteit.
Regers leven was een even aardse als spirituele zoektocht over diverse continenten, langs academische milieus, artistieke en adellijke kringen, en homoscenes, tot aan zijn finest moment, zijn benoeming aan het hoofd van het Amsterdamse Kosmos, het roemruchte spirituele centrum, dat hij als laatste directeur ten grave hielp dragen.
Een gesprek over landverhuizing, over de glorie en de beproevingen van ballingschap en het wezenlijke perspectief van de buitenstaander; over feit en fictie, wetenschap en esoterie, en de ondraaglijke spanning tussen lichaam en geest.
Met onder anderen: Guido Snel, schrijver, vertaler en docent Europese literatuur aan de Universiteit van Amsterdam. Hij publiceerde meerdere boeken bij De Arbeiderspers, waaronder de roman De mirreberg (2018) en Negen steden. Europa van Wenen naar Istanbul (2022). Peter Nijssen, schrijver en redacteur bij De Arbeiderspers. Van hem verscheen in 2022 de roman De onvoltooide.
En: Jan Rock (moderator), doceert Nederlandse letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam.
IT WAS JUST AN ACCIDENT is de nieuwe film van de Iraanse Jafar Panahi. De film won vorig jaar de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes en werd, net als Panahi’s eerdere films, zonder toestemming van het Iraanse regime gemaakt. IT WAS JUST AN ACCIDENT is een thriller waarin wraak, humor en menselijkheid samen komen.
Yahid (Vahid Mobasseri) is aan het werk in de garage als er op een rustige avond een klant binnenkomt, die na een klein ongeluk problemen heeft met z’n auto. Vahid schrikt als hij Eghbal denkt te herkennen, de officier die hem in de gevangenis heeft gemarteld. Hij ruikt wraak, maar tegelijkertijd nemen de twijfels toe. Samen met een aantal lotgenoten probeert hij wanhopig de waarheid boven tafel te krijgen. Het brengt ze van hachelijke tot komische situaties, maar hoe weten ze zeker dat ze de juiste man te pakken hebben?
Regisseur Jafar Panahi werd zelf tot een gevangenisstraf van zes jaar veroordeeld en kreeg een beroepsverbod opgelegd. Hij gebruikte onder meer zijn eigen ervaringen voor IT WAS JUST AN ACCIDENT. Ondanks dat Panahi’s film clandestien gedraaid zijn, wordt zijn werk in het buitenland unaniem enthousiast ontvangen.
Stel je voor: verkiezingen. Drie harige trollen verzinnen kwaadaardige nieuwtjes. Over de kandidaten. Over de wereld. Over jou? Ze posten hun fake news. Vanuit fake profielen.
Stel je voor: de baas van jouw land koopt een arm, maar lekker warm land. Een heerlijk oord voor iedereen die een tweede kans verdient.
Stel je voor: boeken en bibliotheken worden gesloten. Je land loopt leeg. Iedereen die blijft is vanaf nu verplicht hetzelfde.
Wat denk je? Is alles wat anders is een bedreiging? Of eerder een uitnodiging, een mogelijke ontmoeting? Zijn verschillen van levensbelang? Of zijn ze juist gevaarlijk? Of vormen de vensters in ons hoofd, de kaders die onze blik sturen, de allergrootste bedreiging?
POP-UP wordt een hilarische, filosofische voorstelling over verschillen en hoe we er mee om (kunnen) gaan. Waar ideeën en gevoelens, meningen en oordelen kunnen opduiken en verdwijnen. Met humoristische ‘POP-UP’-personages als trollen, geesten, een presidente, sprekende dino’s, absurde spionnen die ons verrassen, aan het denken zetten, ons doen lachen en slikken.
POP-UP is een poëtische viering van onze verschillen. Een spannend pleidooi tegen polarisatie. Een ode aan vriendschap en nieuwsgierigheid. Een omarming van het andere.
“Hanneke Paauwe en haar team zijn erin geslaagd om de zware problematiek van nepnews, polarisatie en een bedreigde democratie op het toneel te brengen in een luchtige beeldende verpakking en met overtuigend spel. Soms lekker drammerig en chaotisch, dan weer zacht en ingetogen, steeds de nieuwsgierigheid aanwakkerend.” Theaterkrant
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we BOOGIE NIGHTS aan Martin Scorsese's GOODFELLAS.
PTA brak dan wel door met zijn eerste film HARD EIGHT, het was opvolger BOOGIE NIGHTS die hem echt op de kaart zette als één van de grootste talenten die in de mid-90s aan hun filmcarrière begonnen. BOOGIE NIGHTS is het resultaat van PTA’s fascinatie met pornofilms uit de gloriejaren '70 en hun opmerkelijke verval in de 80s. De film volgt het intussen iconisch geworden hoofdpersonage Eddie Adams (doorbraakrol van Mark Wahlberg) en zijn opkomst en neergang in de porno-industrie van de late jaren '70. Na zijn ontdekking door pornoregisseur Jack Horner (Burt Reynolds), komt de jonge Eddie in een bacchanaal terecht van decadentie met bergen drugs, seks en Russische Roulette.
Eddie wordt ontdekt in een restaurant waar hij als afwasser werkt. Onder het pseudonym Dirk Diggler stijgt hij al snel naar de top van de industrie en wordt warm omarmd door zijn nieuwe surrogaatfamilie, gespeeld door John C. Reilly, Heather Graham, Don Cheadle, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman en William H. Macy. Maar succes verandert stilaan in verslaving, prostitutie en criminaliteit en Dirk ontdekt dat roem vergankelijk is. PTA scherpt al van bij het begin van zijn carrière zijn gave aan om menselijke wreedheid vast te leggen met een empathische lens. Zijn personages hebben hun gebreken, maar zijn nooit hopeloos. Ondanks het bij wijlen melancholische verhaal, bruist BOOGIE NIGHTS van leven.
In de film zitten knipogen naar PTA’s invloeden, waaronder Martin Scorsese. Dat begint al bij de introductiescène. Zowel PTA als voorganger Scorsese staan bekend om hun indrukwekkende filmopeningen. In PTA & HIS MASTERS plaatsen we GOODFELLAS naast BOOGIE NIGHTS. Van de plaatsnaam en jaartal op het beeld, freeze frame op Ray Liotta die in voice-over de iconische woorden spreekt: “As far as I can remember, I’ve always wanted to be a gangster.” Dan weet je: dit wordt een wilde rit!
Zowel Scorsese als PTA zijn sterk in het emuleren van een tijdperk: van de East New York maffiawereld in GOODFELLAS tot het discotijdperk in San Fernando Valley in BOOGIE NIGHTS. In die laatste film ruimt de neontitel plaats voor een long take kraanshot in de openingssequentie op de tonen van The Best of My Love van The Emotions. Het gebruik van populaire muziek uit het tijdperk dat hij verbeeldt, is opnieuw een knipoog naar Scorsese. Aan de hand van dutch rolls en tilt downs komen we bij de plaatsnaam en jaartal en via een Steadicam tracking shot gaan we een club binnen waar Jack voor het eerst Eddie ziet. Met een close-up op Eddies gezicht zien we voor het eerst de grote ster in wording. De historische decors zijn tot in de puntjes verzorgd en dragen hetzelfde belang uit voor retrostijl en historische accuraatheid als de New Hollywood regisseurs, zoals Scorsese. Het overtuigend verbeelden van een specifieke Amerikaanse subcultuur is enorm belangrijk voor beide regisseurs.
PTA leent Scroseses dynamische regiestijl. Van Steadicam shots tot Scorsese's kenmerkende dolly-ins, mobiele camera en tracking shots. We volgen hun personages letterlijk en figuurlijk op de voet. Het tracking shot in BOOGIE NIGHTS door het nieuwe huis van Dirk Diggler knipt en plakt de Copacabana-scène uit GOODFELLAS. Ook het narratief van beide films is vergelijkbaar: de focus op een jonge protagonist die een afgeschermde wereld binnentreedt en na een vlucht naar de top met de keerzijde te maken krijgt.
PTA en Scorsese delen een diep wederzijds respect voor elkaar. “Whatever (Scorsese) did for us, for me, for my generation, who grew up with (him), (he) were always The Man. I always felt like, how the fuck does he do it? How does he get the camera to move like that? As you can see there are people, left and right, trying to imitate you, trying to rip-off how you do it. None of us can get it right.” Scorsese beantwoordt PTA’s bewondering en noemde PTA’s ONE BATTLE AFTER ANOTHER een fenomenale film. Zo is de cirkel rond.
Woensdag 21 januari wordt de film ingeleid door regisseur Robin Pront (± 15').
ENG The film is in English with Dutch subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link BOOGIE NIGHTS to Martin Scorsese’s GOODFELLAS.
PTA might’ve had his breakthrough with his first film HARD EIGHT, it was successor BOOGIE NIGHTS that really cemented his reputation as one of the biggest talents who started their film career in the mid-90s. BOOGIE NIGHTS is the result of PTA’s fascination with porn movies from the glory years of the 70s and their remarkable decay in the 80s. the movie follows the already iconic main character Eddie Adams (break-through role for Mark Wahlberg) and his rise and fall in the porn industry of the late 70s. after being discovered by porn director Jack Horner (Burt Reynolds), the young Eddie ends up in a bacchanal of decadence with mountains of drugs, sex and Russian Roulette.
Eddie is discovered in a restaurant where he works as a busboy. Using the stage name Dirk Diggler he quickly rises to the top of the industry and is warmly taken in by his new surrogate family, played by John C. Reilly, Heather Graham, Don Cheadle, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman and William H. Macy. But success slowly turns into addiction, prostitution and criminality and Dirk discovers that fame is fleeting. From the beginning of his career, PTA hones his gift of capturing human cruelty with an empathetic lens. His characters have their flaws, but are never hopeless. Despite the at times melancholic story, BOOGIE NIGHTS bustles with life.
The movie nods to PTA’s influences, among whom Martin Scorsese. This starts with the introduction scene. PTA as well as his predecessor Scorsese are known for their impressive cinematic opening scenes. In PTA & HIS MASTERS we place GOODFELLAS next to BOOGIE NIGHTS. From the place name and year on the image, the freeze frame on Ray Liotta who speaks these iconic words in voice-over: “As far as I can remember, I’ve always wanted to be a gangster.” You know it’s going to be a wild ride!
Scorsese and PTA are great at emulating an era: from the East new York mafia world in GOODFELLAS to the disco era in San Fernando Valley in BOOGIE NIGHTS. In that last movie the neon title moves over for a long take crane shot in the opening sequence to the sound of The Best of My Love by The Emotions. The use of popular music of the era in his films is another nod to Scorsese. Using Dutch rolls and tilt down we arrive at the place name and year and via a Steadicam tracking shot, we enter a club where Jack first lays eyes on Eddie. With a close-up on Eddie’s face, we are introduced to the future star. The historical decors are set up to the last detail and carry the same importance for retro style and historical accuracy as the New Hollywood directors, like Scorsese, used. Convincingly portraying a specific American subculture is of great importance to both directors.
PTA uses the same dynamic directing style as Scorsese. From Steadicam shots tot Scorsese’s signature dolly-ins, mobile camera and tracking shots. We literally and figuratively follow in their characters footsteps. The tracking shot through Dirk Diggler’s house in BOOGIE NIGHTS is a cut and paste of the Copacabana scene from GOODFELLAS. The narrative of both films is similar as well: focusing on a young protagonist who enters a closed-off world and has to face the downside of a steep rise to the top.
PTA and Scorsese share a deep mutual respect. “Whatever (Scorsese) did for us, for me, for my generation, who grew up with (him), (he) were always The Man. I always felt like, how the fuck does he do it? How does he get the camera to move like that? As you can see there are people, left and right, trying to imitate you, trying to rip-off how you do it. None of us can get it right.” Scorsese reciprocates PTA’s admiration and called PTA’s ONE BATTLE AFTER ANOTHER a phenomenal film. Thus closing the cirkle.
Wednesday 21 January, the film will be introduced by director Robin Pront (in Dutch; ± 15').
Het begon allemaal prachtig, maar de relatie van Maria en haar tweede man Sigmund is niet meer wat het geweest is. Maria is constant op zoek naar een evenwicht tussen haar succesvolle carrière en haar rol als moeder. Sigmund is vaak afwezig doordat hij veel moet reizen voor zijn werk. Hoe harder Maria probeert om alle ballen in de lucht te houden, hoe meer hun relatie onder druk komt te staan.
Ondanks haar wanhopige pogingen om de brokken te lijmen, kondigt Sigmund aan dat hij wil scheiden. Daardoor komt Maria oog in oog te staan met haar diepste angsten. LOVEABLE is het straffe speelfilmdebuut van de Finse regisseur Lilja Ingolfsdottir. Haar inspiratie vond ze heel dichtbij: in haar eigen leven.
Dit autofictieve drama met Helga Guren en Oddgeir Thune biedt een rauwe en intieme kijk op de complexiteit van relaties, persoonlijke groei en zelfontdekking. LOVEABLE won de Crystal Globe op het Karlovy Vary International Film Festival.
“Het langspeelfilmdebuut van regisseur Lilja Ingolfsdottir getuigt van lef en observatievermogen.”
Knack Focus
“Een eerlijke film over zelfkennis en zelfaanvaarding met een ijzersterke hoofdvertolking van Helga Guren.”
De Tijd
Na Sketch 1 en Sketch 2 is er de langverwachte Sketch 5, oftewel: Man koopt kunst.
Bert Haelvoet en Roy Aernouts van Bert of Roy speelden voor het eerst samen op de vroegere Studio Herman Teirlinck in 1998. Zo’n 25 jaar later doen ze dat nog steeds en zetten ze zich op die manier almaar meer in het rijtje van iconische duo’s zoals Gaston en Leo, Laurel en Hardy, Messi of Ronaldo… Bert of Roy. Opnieuw wordt Bert of Roy vakkundig bijgestaan door coach Herwig Ilegems, die menig voorstel tot transfer afwees en bijtekende voor onbepaalde duur.
“Er valt zo weinig te lachen in deze wereld dat het de artiest zijn plicht is humor zeer ernstig te nemen.” Herwig Ilegems
In hun geheel eigen absurdistische universum, dat het midden houdt tussen comedy en theater, blijven de twee op zoek gaan naar de ultieme sketch. Verwacht je aan een hilarisch verbaal steekspel waarin het steeds onduidelijker wordt wie nu precies wie probeert op te lichten. Als dan ook nog eens Bert zijn criminele broer, net uit de bajes, in aantocht blijkt, lijkt het hek helemaal van de dam.
"In het absurde universum van Bert of Roy biedt alleen het virtuoze taalgevoel van het duo enige houvast. Wat ze ook zeggen, taalkundig en inhoudelijk klopt de (inderdaad) ‘souvereine’ tekst als een bus, in al zijn irreële logica. Het is meta-theater op zijn best." ★★★★, De Standaard
“Bert of Roy is geen theater, geen comedy maar iets heel eigens daartussen dat drijft op de energie van tegenstellingen: realiteit of absurdisme, poëzie of woordenspielerei, filosofische levensles of hilarische uiteenzetting.“ De Morgen.
“Hier staat een komisch duo met een heerlijk taalgevoel, even goed in staat tot filosofische hoogstandjes als lachwekkende non-discussies.” De Standaard
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we BOOGIE NIGHTS aan Martin Scorseses GOODFELLAS.
“As far back as I can remember, I’ve always wanted to be a gangster.” Met die iconische woorden introduceert Martin Scorsese Henry Hill (Ray Liotta), een wannabe gangster met een voorliefde voor de East new York maffia. Henry vertelt over zijn leven, van zijn tienerjaren en start bij de maffia tot zijn onvermijdelijke ondergang. Samen met partners Jimmy Conway (Robert De Niro) en Tommy DeVito (Joes Pesci) ontdekt Henry wat een carrière binnen de georganiseerde misdaad kan bieden. Rijkdom en macht betaalt hij met de prijs van loyaliteit en geweld én met zijn familieleven, dat steeds meer op de achtergrond verzeilt.
Scorsese baseerde zich op een waargebeurd verhaal, beschreven in coscenarist Nicholas Pileggi’s boek Wiseguy. Over zijn dynamische regiestijl zei Scorsese: “I wanted to begin GOODFELLAS like a gunshot and have it get faster from there, almost like a two-and-a-half-hour trailer. I think it's the only way you can really sense the exhilaration of the lifestyle, and to get a sense of why a lot of people are attracted to it.” Datzelfde uitgangspunt deelt PTA in zijn BOOGIE NIGHTS. De gangsterwereld wordt vervangen door de porno-industrie, maar de hoge kosten van de opwindende levensstijl binnen die werelden zijn dezelfde. Van Scorsese's vertelling over een Amerikaanse subcultuur die tot de verbeelding spreekt, leerde PTA dat de opbouw van een overtuigend personages gebeurt door de hele weg die hij of zij aflegt met de keuzes en fouten die ze onderweg maken. In GOODFELLAS volgen we Henry Hill en de groep gangsters bij wie hij ingelijfd wordt. In BOOGIE NIGHTS kijken we binnen in de wereld van Dirk Diggler en de vrienden met wie hij zich omringd in de pornowereld. Voor beide subculturen brengen de jaren '80 een ommekeer die hun leven niet langer mogelijk maakt op dezelfde manier als daarvoor. Druggebruik maakt zijn slachtoffers in beide verhalen en moderniteit haalt hen in.
Op technisch vlak neemt PTA de dynamische camera over die Scorsese in GOODFELLAS gebruikt om de intensiteit van de criminele wereld vast te leggen. In BOOGIE NIGHTS gebruikt PTA die beweeglijkheid om de subcultuur van de porno-industrie en de onderlinge relaties tussen de personages te vatten. Van Steadicam shots tot Scorsese's kenmerkende dolly-ins, mobiele camera en tracking shots. We volgen hun personages letterlijk en figuurlijk op de voet. Het tracking shot in BOOGIE NIGHTS door het nieuwe huis van Dirk Diggler reproduceert de Copacabana nachtclubscène uit GOODFELLAS. Scorsese zelf is echter ook geen onbekende in het brengen van hommages aan zijn filmische voorgangers. In GOODFELLAS brengt hij een letterlijke hommage aan zijn invloeden met een één-op-één recreatie van het eindshot van Edwin S. Porters THE GREAT TRAIN ROBBERY uit 1903.
Zaterdag 10 januari wordt de film ingeleid door regisseur Robin Pront (± 15').
ENG The film is in English with Dutch/French subtitles
Film history is the story of films constantly building on one another. If one contemporary director knows this, it’s Paul Thomas Anderson, PTA for professional purposes. In PTA & HIS MASTERS we take a look at the unofficial filmic predecessors of Paul Thomas Anderson. We place the director – arguably one of the most important directors of his generation – next to the influences he unabashedly cites in his work. In PTA & HIS MASTERS we link BOOGIE NIGHTS to Martin Scorsese’s GOODFELLAS.
“As far back as I can remember, I’ve always wanted to be a gangster.” With this iconic line Martin Scorsese introduces Henry Hill (Ray Liotta), a wannabe gangster enamoured with the East New York Mafia. Henry recounts his life, from his teenage years and his start with the mob until his inevitable downfall. Together with partners Jimmy Conway (Robert De Niro) and Tommy DeVito (Joes Pesci) Henry discovers what a career in organised crime can offer. Riches and power is paid with the price of loyalty and violence, and with his family life which moves into the background more and more.
Scorsese based the film on a true story, written in co-screenwriter Nicholas Pileggi’s book Wiseguy. About the use of his signature dynamic directing style, Scorsese said: “I wanted to begin GOODFELLAS like a gunshot and have it get faster from there, almost like a two-and-a-half-hour trailer. I think it's the only way you can really sense the exhilaration of the lifestyle, and to get a sense of why a lot of people are attracted to it.” That same point-of-view is shared by PTA in his BOOGIE NIGHTS. The gangster world is replaced by the porn industry, but the high cost of the exhilarating lifestyle within those world are the same. From Scorsese’s tale of an American subculture that speaks to the imagination, PTA learned that the built-up of a convincing character happens during the entire road he or she travels throughout the film, with the choices and mistakes they make along the way. In GOODFELLAS we follow Henry Hill and the group of gangsters he is being enrolled in. in BOOGIE NIGHTS we look inside the world of Dirk Diggler and the friends he surrounds himself with in the porn world. For both subcultures the 80s introduce a turning point that makes the life that they knew before impossible. Drug use demands its victims in both stories and modernity catches up with them.
On a technical level, PTA takes over the dynamic camera that Scorsese uses in GOODFELLAS to capture the intensity of the criminal world. In BOOGIE NIGHTS, PTA uses that mobility to record the subculture of the porn industry and the relationships between characters. From Steadicam shots to Scorsese’s signature dolly-ins, mobile camera and tracking shots. We literally and figuratively follow into their characters’ footsteps. And the tracking shot through Dirk Diggler’s house in BOOGIE NIGHTS even completely reproduces the Copacabana nightclub scene from GOODFELLAS. However, Scorsese himself isn’t a stranger to paying homage to his filmic predecessors either. In GOODFELLAS he pays literal homage to his influences with a one-on-one recreations of the ending shot in Edwin S. Porter’s THE GREAT TRAIN ROBBERY from 1903.
Saturday 10 January, the film will be introduced by director Robin Pront (in Dutch; ± 15').
